Opinions

De serie ken ik niet en dit was dus ook vrij lastig te volgen. Deels ligt mijn score daaraan, anderzijds vind ik dat een film ergens wel volgbaar zou moeten zijn zonder achtergrond van een serie verder. Visueel op enkele momenten oké (in die speeltuin in een soort pointillisme, en een kort stukje met real life beelden) maar vaker erg karig. Het begin is nog enigszins verhalen en op hoofdlijnen wel te volgen, maar het slot gaat zo diep de symboliek in waar ik echt helemaal niets mee kon (in het algemeen heb ik daar sowieso weinig mee) en geeuwend naar heb lopen kijken. 1,0*.

Aparte film. Een beeldcollage inderdaad zo, waar voor mij nauwelijks verhaal uit te halen was, althans op grote lijnen nog wel vaag, maar zeker niet de details. Doordat dit een soort samenvatting is werd ik ook nergens betrokken bij de film en werd dit een lange zit. Visueel af en toe best mooi, vooral met de stadspanorama's en in het begin is dit nog wel te kijken, maar daarna treedt verveling op. 1,5*.

Film die ik graag goed had gevonden en die ook potentie heeft. Vooral heel sfeervol en ik ben sowieso enorm fan van de grootstad, met haar betonnen flats, druk verkeer, vele mensen en nachtleven. Dat beeld komt in de film geweldig naar voren. Ergens in het begin is een geweldige scène met een jazzy muziekje en vooral alleen maar beelden van fietsers. Echt honderden fietsers. Veel ook gedaan met ingezoomd beeld dat het ook een wat dromerige en broeierige en benauwende sfeer geeft, precies zoals de stad kan aanvoelen.

Het is alleen zo jammer dat de centrale plot me geen moment kon boeien. Ik vond echt dat er verkeerde invalshoeken werden gekozen. Ergens moet het komisch zijn, maar ik vond het vooral de plank misslaan. Dan helpt ook niet dat de hoofdpersoon zo apathisch door de film heen waggelt. Op een gegeven ook met alle ellende geloofde ik het ook wel. Een gemiste kans dus. 3,0*.

Tof filmpje wel. De montage, regie, beperkte enkele locatie en zenuwachtige muziek helpen goed om een benauwend sfeertje te brengen. Op momenten dus erg goed gedaan. Wel zit er eigenlijk net te vel herhaling daarin want dat trucje wordt vaker uitgehaald en al snel wordt het maximale effect daarmee geprobeerd te creëren waardoor je in het begin van de film al een soort climax hebt waar de film nooit meer overheen komt. Beter was om die spanning langzaam op te bouwen. Maar de beperkte lengte zorgt wel dat de film niet verveelt en uiteindelijk zeer positief uitvalt. 3,5*.

Duidelijk een mindere film van Kurosawa, sowieso de minste die ik tot nu toe heb gezien van hem. Behoorlijk gedateerd ook. Deels door het onderwerp dat alicht toentertijd nogal een probleem was in Japan dat voor enorme schaamte zorgt maar voor de kijker anno nu voor onbegrijpelijk is (en Kurosawa maakt dit ook niet echt invoelbaar), anderzijds oogt de film ook gedateerd. Veel scènes die overuidelijk in de studio zijn opgenomen bijvoorbeeld, maar ook het acteerwerk helpt niet altijd. Mifune doet het nog wel redelijk, Shimura heeft sowieso een mooie rol, maar vooral Manjo is veel te theatraal voor zulk soort drama. En zij moet toch (met Mifune) het hart van de film zijn. Het tempo is nog wel oké en af en toe zit er een aardig shot in en er wordt iets van sfeer gecreëerd met steeds maar die regen, maar dat is te weinig allemaal om nog een voldoende te geven. 2,5*.

Vooral technisch zat de film in elkaar. Erg mooie beelden van de bollenstreek en het duinlandschap, goed gebruik van gekleurde uitgestrekte vlakten, mooie lange shots van brommerrijdende jongeren. De soundtrack was prima en paste goed bij de beelden. Verder mooie belichting, fijne editing en behoorlijk spel, zeker van Lisa Smit. Enkel het ongeluk zag er wat slordig en lachwekkend uit. Maar dit alles houdt je aandacht erbij, want inhoudelijk stelde het allemaal wat minder voor.

De Cloe zoomt op verkeerde momenten in, kiest voor nogal een vreemd verhaal. Niet zo gek, daar hij A.F.Th.'s roman Het leven uit een dag ook verfilmde. Dat was dan wel niet zijn verhaal, maar dat ging ook inhoudelijk volstrekt de verkeerde kant uit. Wat rest zijn scènes die op zichzelf best wel werken en oprecht overkomen, maar wat als geheel niet overtuigt. Je krijgt een nogal klinische film zonder echt de emotie te voelen. Het is niet dat het je niks uitmaakt wat er zal gebeuren, maar het is nogal bevreemdend en je zit eerder met de vraag: waar heb ik nu naar gekeken. En onderwijl heb je dus niet meegeleefd, terwijl me dat ergens wel de bedoeling lijkt.

Daarnaast, een vraag die in mij opkwam, waarom speelt AZ haar thuiswedstrijden in Nieuw Galgenwaard. Prima dat je de hoofdpersonen een seizoenskaart laat hebben, al is het niet per se nodig voor de film, maar laat ze dan in elk geval wel in het juiste stadion spelen. Zeker als de beelden van het stadion te duidelijk zijn.

Dus audiovisueel prima, mooie scènes maar geen overtuiging [i]over all[/i waardoor je uiteindelijk verveeld raakt tegen het einde. Wel een kleine voldoende: 2,5*.

Deze wilde ik zien vanwege Liquid Swords, maar behoudens die intro (die op het album iets korter en ook beter is) en af en toe heel aardige muziek, voldoet deze niet aan de verwachtingen, die overigens al niet hoog waren. De manier van acteren, zo statisch, net als de saaie cameravoering maken dit niet echt het kijken waard. Ook de gevechten zijn maar saai gemonteerd. En je ziet wel dat men nadenkt hoe te filmen met het brede bioscoopformaat, dat betekent nog niet dat het er mooi uitziet. Dan mag het idee nog wel grappig zijn om met een kind door een land te lopen en iedereen die je tegen komt af te maken, als film heb ik me geen enkele maal vermaakt. 1,0*.

Film begint sterk, ijzersterk zelfs. Zowel het stuk in Ethiopië als daarna de aanslag op de president. Daarnaast heb ik een zwak voor snipers. Rest van het verhaal is veel meer voorspelbaar en vol clichés, maar al met al weet het wel te vermaken. Echt geweldige actie is er niet, echt geweldig acteerwerk ook niet (de constant lispelende Glover is zelfs vrij lachwekkend) maar saai wordt het nooit. Daar kan zelfs de vrij zielloze muziek weinig aan veranderen. En als iemands volledige arm er wordt afgeknald is er toch een klein momentje van genieten. En wat ik Fuqua moet nageven, zijn keuzes voor sprekende locaties zijn erg sterk en bijzonder sfeervol. Wist hij in Training Day de achterbuurten van L.A. te tonen, hier krijgen we veel mooie beelden van de binnenlanden in de V.S. Alleen al die laatste scène met de bergen op de achtergrond mag genoemd worden. 3,0*.

Leuke film, en zeker het eerste gedeelte kijkt lekker weg met een fijne sfeer. Wel kan je enkele vraagtekens stellen (mag zo iemand als Larson zomaar een groep leiden?) en het einde is wat afgeraffeld met veel verkeerde keuzes. Toch overheerst het goede. Mooi geschoten en iets overbelicht waardoor een dromerige sfeer ontstaat, en vooral Larson speelt echt fantastisch. Ze heeft sowieso een interessant personage maar weet echt heel veel dimensies te geven en komt tot leven met de vele kleine gebaren en houdingen. Buiten dat is ze ook heel mooi, maar sowieso wel de beste vrouwelijke rol van 2013 die ik tot nu toe heb gezien. 3,5*.

Saai, vooral heel saai. Oninteressante gesprekken die ook heel statisch en lang in beeld worden gebracht. Verder matig geacteerd, het oogt allemaal soms heel goedkoop en lelijk (soms ook heel aardig overigens) en men lijkt nu nooit echt te weten of dit nu komedie is of een meer serieus drama. En dan heel veel naakt zonder dat het ooit een beetje mooi in beeld wordt gebracht. Nee, bam de camera erop zonder iets te verhullen waardoor enige vorm van spanning ook ontbreekt. Met dit soort films kan ik echt helemaal niets. 0,5*.

Fijne film, vooral de wisselwerking tussen Ben en zijn partner in crime Alice is prettig. Losjes maar ook naturel. Hier haal ik ook uit dat hij geen klootzak is, hoogstens dat hij af en toe geïrriteerd reageert of dat hij te veel in zijn eigen wereld zit en daarmee anderen over het hoofd ziet. Hij is geen narcist in ieder geval. Zijn vriendin is ook de werkelijke boeman, zo blijkt later in de film.
Sfeervol geschoten verder en nergens super diepgravend of emotioneel pakkend maar wel vermakelijk. 3,5*

Geinig, deze film is nauwelijks geloofwaardig, kent nogal wat clichés en heeft alles in zich om door mij vreselijk gevonden te worden (zoals ook Law Abiding Citizen had). Maar gek genoeg heb ik me best vermaakt. Paar goede acteurs, fijn tempo, fraaie beelden, af en toe lekker rauw en een heel behoorlijke sfeer. Dan vergeet en vergeef ik al snel een aantal stompzinnigheden in het script. Niet dat het nu wereldcinema is, maar de film helpt je goed de avond door. 3,0*.

Leuke vroege Chaplin, ik denk deels doordat deze net wat langer is dan de halfuurtjes die andere films uit die vroege periode van hem zijn. Zijn beste kracht blijkt toch wel verhalen vertellen en met sprekende beelden te komen, daarvoor heeft hij nu net wat meer tijd. Of dat nu die scène als boom is, of in dat huis zonder muren, beide zijn echt enorm sprekende scènes. Als komiek vind ik Chaplin nog steeds niet echt geweldig, vaak te simpele en gemaakte slapstick. 3,5*.

Matig. De film wil ergens een cynische komedie zijn, maar dat wordt deze uiteindelijk nergens. Grappig hoeft de film niet te zijn, maar bijten of schuren doet die ook niet. Een beetje gezapig is het allemaal. De film duurt wel langer voor het gevoel dan de kleine 75 minuten, waarschijnlijk omdat het allemaal te veel voortkabbelt. Er zit ook nooit eens een conflict in om de boel wat op te schudden. Pas tegen het einde een beetje, maar dan is het al te laat. Echt vervelend is de film niet, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. 2,0*.

Erg leuk. De grappen werken, het verhaal is leuk als parodie op alle Disney-films en toch ontroerend op zichzelf. Stemmenwerk is goed waarbij Murphy los wordt gelaten en de juiste toon raakt waardoor hij net niet irritant wordt maar precies grappig genoeg. Animatie is technisch niet heel bijzonder, lelijk zelfs soms, iets waar je met dit soort computeranimatie al snel last van krijgt door verouderde techniek. Wel probeert men af en toe wat moois eruit te krijgen en dat ziet er ook heel behoorlijk uit dan. Nee, weinig op aan te merken. Niet overdonderend genoeg voor een echte topscore, maar ik heb me uitstekend vermaakt. 4,0*.

Minder leuk dan deel 1, vooral omdat dit een beetje een herhalingsoefening is en veel minder fris is zo. Wel weer een paar leuke personages erbij, maar zo leuk als Donkey in deel 1 wordt het nergens. Donkey zelf ook niet trouwens. En ook niet onze Puss in Boots die wel een goede aanvulling is maar niet legendarisch. Animatie blijft maar zozo. Technisch verouderd en stilistisch ook niet heel bijzonder. Wel kijkt de film prima weg en vermaakt over de breedte wel. 3,0*.

Minste deel van de vier. In de vorige films begon dat wereldje best leuk te worden met alle personages, maar door dit verhaal waar Shrek in een andere wereld komt is daarvan geen sprake meer. Ook Donkey is niet meer zo scherp als vroeger en sowieso zijn de bijfiguren minder aanwezig en draait het meer om de toch wat duffe Shrek en Fiona. Daarentegen is Repelsteeltje een leuke vijand en die heksen zijn ook een aardige toevoeging. Ook keek de film nog wel redelijk weg. Maar de magie of sterke momenten uit vorige films waren hier eigenlijk niet meer aanwezig. Dat Gingerbread Man werd opgegeten was wel het hoogtepunt. 2,5*.

Na het enorm slechte eerste kwartier wordt de film best leuk. Grappen zie je soms van kilometers afstand aankomen en zijn eigenlijk heel slecht, maar wel met zoveel overtuiging gebracht dat het daarmee best leuk wordt. Nooit de harde lach, wel een constante glimlach. Verder allemaal weinig bijzonder en vooral Donkey en Puss krijgen veel minder te doen. Dat laatste is jammer want de films moeten het hebben van bijfiguren, Shrek zelf is vrij kleurloos. Maar uiteindelijk gaat deze film soms nergens over maar wel lekker over the top wat betreft inhoud, en daarmee vermaakt die nog prima. 3,0*.

Soort van humoristische Die Hard in Hongkong die visueel erg pover is en met en humor die de mijne niet is. Zo slecht dat het grappig wordt, met alle schurken met zonnebrillen op ook binnenskamers en 's nachts, maar op de verkeerde manier grappig dus en zeker niet voor de dik 100 minuten die deze duurt. Vooral luid en schreeuwerig met af en toe aardige actie en enkele aardige momenten, maar verder snel vergeten. Vreselijke dub trouwens ook. 1,5*.

Fijne leuke film die op vlak van vermaak veel beter werkt dan op emotioneel en dramatisch vlak. De film gaat over de roddelpers, maar deze film die vier jaar na de oorlog speelt (en geschoten is) gaat ook over de Amerikaanse invloed in Japan in die vier jaar. Wat mij betreft zelfs in de film zelf die gewoon een Hollywood Bogart movie uit die tijd had kunnen zijn, maar dan met een Japanse omlijsting. Een beetje dezelfde vibe. Het tempo is prima, aardig sfeertje en de film is zeker het eerste deel zeer vermakelijk. Op dramatisch vlak is dat allemaal wat gedateerd en nogal simplistisch en richting het einde gaat dat steeds meer spelen, maar dat mag niet veel van de pret verdrukken in de andere delen. Mifune draagt de film alleen al met zijn uitstraling. 3,5*.

Vroege Ozu. Ergens zie je al wel wat aspecten van zijn latere werk, zoals de inhoud met familierelaties, het kabbelend tempo en veel shots die wat lager bij de grond (of vanaf de bar) zijn genomen. Wel mist deze film nog de kracht van dat latere werk. Zeker de pacing is niet altijd even sterk en de mix tussen komedie en drama voelt nog niet altijd goed aan. Wel fijn geacteerd, leuke rollenpatronen (waar dat nichtje weliswaar vrijgevochten is maar ondertussen wel een sterke man eist) en ook redelijk gefilmd. Nergens echt geweldig maar sommige shots zien er mooi uit met goed gebruik van zwart-wit. Ook leuk om te zoen hoe dat moderne nichtje ook veel westerse kleding draagt dan haar tante in traditionele kledij. 3,0*.

Soms visueel erg mooi en enkele losse scènes zijn qua sfeer en actie prima, maar als geheel trok mij dit niet. Druk, vervelend geschoten en gemonteerd, weinig boeiende personages (gespeeld door matige acteurs) en de film trok me zo op geen enkel moment. 113 minuten zijn er ook simpelweg te veel. 1,5*.

Gister op het werk was een plek van de collega versierd. Zij wordt vijftig, dus net iets uitgebreider dan normaal met ook ballonnen ditmaal. Een uur later plofte er zomaar één, halve kantoor schrikt op behalve één persoon dan. Het gekke is, zit ik eenmaal een film te kijken en ik weet (verwacht) dat er van die schrikmomenten komen, dan zit ik toch niet lekker. Dan vind ik de film niet spannend, maar eerder een bepaalde angst tot weer tot hard geluidseffect. Ik houd daar gewoon niet van. Nou, en deze film zat vol met die goedkope manier om schrik aan te jagen. De film was nergens spannend, behalve dat ik met spanning weer wacht op iets dat toch een wasbeertje bleek te zijn en dat met veel lawaai in beeld komt. Ik kan verder ook weinig goeds noemen. Niks fris of origineels, saaie decors, vreselijke traag tempo (dit voelde eerder als dik twee uur) en een belachelijk einde. Plus dat ik me ga storen als mensen ineens weer allerlei stommiteiten begaan op zo'n moment. Het dinsdagavonddrama in het eerste kwartier was eigenlijk nog het beste aan deze film. 1,0*.

Keek makkelijk weg, maar ik vond het wel een pover filmpje. Uiteindelijk zegt dit filmpje niet zoveel en heel bijzonder is de plot en de invloed van techniek niet, althans, dit is al wat er op kleine schaal al jaren gebeurt. Visueel niet bijzonder, acteerwerk is oké maar ook niet denderend en het einde vind ik erg flauw. 2,5*.

3 losse verhaaltjes die thematisch wat raakvlakken kennen. Deed me qua opbouw ergens denken aan 5 Centimers per Second, al was die laatste qua sfeer beter en ook mooier getekend.
Het eerste verhaaltje over de herinnering aan rijstnoedels vond ik de mooiste, een klein warm verhaal dat ergens heel herkenbaar is. Maar de tekenstijl vond ik het minst bijzonder, al zagen de noedels er geurig en smakelijk uit. De twee volgende verhalen raakten me minder, maar het tekenwerk kende dan weer veel meer details en grootstedelijke architectuur. Dat was op een andere manier genieten. Typisch was de scène na de aftiteling waar je alle personages nog eens ziet met een zweem van herkenning, dat maakte toch wel dat de film me wel iets heeft gedaan. Al met al een fijne film waar je even voor moet zitten maar die wel mooi tussendoor kan. 3,5*.

Film met veel potentie maar zo vol en nogal rommelig verteld dat de regie dat alles teniet doet. Erg jammer. Want visueel wel fijn, goede sfeer en vooral door Elfira en Hüller geweldig geacteerd (Exarchopoulos was me net iets te dramatisch op momenten, op andere was ze weer vel beter). Maar de film kent echt te veel zijplotjes, is niet heel geloofwaardig richting het einde en ik begon me zelfs af te vragen in hoeverre droom en realiteit hier door elkaar liepen, iets waar ik nog niet uit ben maar het zegt wel iets over de film. Dat maakte ook dat de film afstandelijk bleef. 2,5*.

Technisch een superieure film. Deakins schotelt ons mooie beelden voor met vaak een fijn zandkleurtje van de desolate en uitgestrekte woestijn of de zelfkant van Ciduad Juárez. Dat is eens wat anders dan je weleens ziet in films met Amerikaanse jongeren die net over de grens daar een biertje pakken. Het is allemaal nog geen Prisoners (dat was echt uitzonderlijk goed) maar een stuk beter dan het ietwat degelijke Unbroken. Of het een Oscar oplevert is de grote vraag, maar misschien dat het hem gegund wordt zoals ooit ook Scorsese zijn beeldje kreeg, maar nu niet per se voor zijn beste film.
Nu helpt het ook dat de regisseur leuke ideeën heeft. Want zo heb je een schitterend shot tegen de ondergaande zon in en zo heb je ineens beelden via night vision, dat een erg leuk effect geeft. Dat moet ook het werk van Villeneuve zijn. Daarnaast werkt de muziek ook sfeerverhogend. Sommige stukken deden me ook denken aan werk van Bowie ergens op de plaat "Heroes", maar dat zal toeval zijn want ik kan nergens iets vinden over die link. Verder is de film heerlijk snedig gemonteerd en zijn er een aantal lange scènes die er bovenuit springen. Dat hele gedoe in Mexico met die auto's, in die tunnel of alleen al die eerste scène. En dan heb ik nog niet eens het geluid genoemd, of dat nu overvliegende heli's zijn met hun zware gebrom of het schieten met een demper dat toch harder klinkt dan zou moeten, maar daardoor wel beter binnen komt.

Alleen het script is bijzonder zwak. Zo krijgen we af en toe een Mexicaan met zijn zoontje te zien, zonder dat je direct weet waar het eindigt (al heb je wel een vermoeden). Dat levert nog wel een fraai einde op met die voetbalwedstrijd - de terreur is overal te voelen en gaat gewoon door, ook als een zoveelste baas is gepakt of gedood - maar past verder totaal niet bij de rest van de film en het is te weinig om het als volwaardig onderdeel te zien. Verder is vooral de rol van Blunt strontvervelend. Nu komt zij zelf ook niet heel erg geloofwaardig over (alsof ze het niet meent wat ze zegt) maar het is vooral haar rol. Er zijn een aantal mannen die alleen maar volstrekt rationele oplossingen hebben en zeer pragmatisch en doelmatig te werk gaan, en zij moet daar als 'het geweten' dan maar weer wat van vinden. Ga koken mens, denk je dan. En waarom ze ineens met een pistool loopt te dreigen? Zonder Blunt was dit nog wel een goede film geweest, nu slechts 3,0*.

Aardig. Film is in het begin nogal chaotisch en de plot lijkt zonder noemenswaardige problemen snel vooruit te gaan. Dat maakt dat het wel lekker wegkijkt maar echt interesseren doet de film niet. Ook dat zijplotje hangt er lange tijd bij en je weet gewoon dat dit nog een rol gaat spelen, maar het blijft zwak schrijfwerk. Zoals de hele noodzaak van de film nooit echt naar voren komt. Het tweede uur zakt het tempo iets en dat doet de film goed. Dan komen de acteurs ook wat meer tot hun recht en wordt de sfeer ook beter. De actie af en toe is wel goed, soms ook lekker hard en de kale Mexicaanse vlaktes zijn een goed decor. De film had misschien wel zwarter mogen eindigen van mij. 3,0*.

Heel behoorlijke film, die langer aandoet dan dat hij eigenlijk duurt.

We kennen al veel maffiafilms waarin de romantiek daarvan en nostalgie daarna voorop staan, films waarin de slechte kanten wel worden getoond maar waarin het nog altijd leuker vertoeven is dan in een normaal leven. Deze film is echter veel rauwer en toont het fenomeen vanuit een slachtoffer; het is ook ineens een stuk minder leuk - ondanks het weinige bloedvergieten in beeld is het toch bijzonder naargeestig.

Amenta wil overduidelijk een punt maken: de maffia krijg je niet zomaar weg. Dat zie je in het dorp (waar iedereen na een moord letterlijk wegkijkt), de reacties tegen agenten alsof zij hen kunnen helpen, de moeder die eer hoger heeft staan dan iets dat lijkt op gerechtigdheid en in de hoofdpersoon die dit zeker in het begin ook nog duidelijk in haar heeft. Dat is uiteindelijk ook de strijd waar men tegen vecht, de maffia die niet alleen het leven op straat beheerst maar ook de gedachten van velen en hun levens.

Visueel wordt het nergens bijzonder maar het zag er verder wel onderhouden uit. De muziek was wel prettig, weinig tonen die af en toe even op komt zetten en echt voor sfeer zorgt. Verder was het spel prima (en playbackte die rechter nou?) als kon D’Agostino echt niet nep huilen. Wel was het jammer dat er veel stukken in de film niet helemaal overtuigden. Zo zag je wel dat ze Rita een eenzaamheid wilden geven, dat ze een vaderfiguur zag in de onderzoeksrechter (en hij een dochter in haar) en meer van dat soort, maar mede door het trage tempo en net te weinig scènes komt het niet overtuigend over. Je ziet dat ze het proberen, voelen deed ik het echter niet.

Al met al dus in sommige delen te kort, maar het deed wel erg lang aan. Maakt 3,5*.

Vermakelijke film. Met een fijne fotografie vol warme kleuren is deze film nu eens een drama en dan weer een thriller. Die overgangen gaan ongemerkt en Soderbergh weet de balans goed te bewaren. Daarnaast prima acteerwerk van Mara (zie haar doodse blik) en vooral Law die echt probeert in de huid van de psychiater te kruipen met al zijn problemen. Dat lukt bijzonder goed en zet een zeer mooi personage neer. Na Alexeij Karenin de tweede goede rol van hem. Geen Oscarmateriaal, maar het zit er dicht tegen aan. Ook de kritiek op de farmaceutische industrie en de maatschappij is mooi subtiel verwerkt.

Wel weet je halverwege de film dat er een of meerdere (altijd meerdere, en ook nu weer zeker twee te veel) plotwendingen aan komen. Welke het precies zijn kan je alleen maar gokken, maar dat ze komen is een zekerheid. Ergens altijd jammer. Ook de hele rol van de vrouw van Jude Law had geschrapt mogen worden. Goed, de man krijgt ook problemen thuis maar er wordt, als altijd, niets mee gedaan verder. Law komt niet in een dilemma te zitten (de vrouw is uit zichzelf al weg) of lijkt niet te twijfelen aan zijn missie, ondanks druk vanuit zijn familie. Kijk eens naar The Insider, een film waarin de familie wel een rol heeft, vooral in bepaalde motieven en handelswijzen van Russel Crowe. Law echter had net zo goed een alleenstaande (doch geen eenzame) hoofdpersoon kunnen zijn.

Prima vermaakt, een fijne dromerige soundtrack op de achtergrond en prima spel, Alleen inhoudelijk laat het steken vallen. 3,5*.