Opinions

Dit is het soort film dat de 3 nieuwe Star Wars films hadden moeten zijn. Je weet wat er gaat gebeuren, dat weten de personages niet. Een simpel maar zeer effectief uitgangspunt voor een goede film.

Greengrass gaat daarnaast over een een documentaire stijl en de real time wat zorgt dat je alles opnieuw meemaakt (maar je weet toch de uitkoms). Hoe alles langzaamaan binnendruppelt, de informatie, de geruchten, de feiten. Nergens wordt de film sentimenteel, gelukkig zeg. En daaronder die heerlijke score dat meehelpt aan de broeiige sfeer. Als dit je niet bij je kloten pakt weet ik het ook niet meer.

Film begint aardig in een sfeervol Londen met een blik op de immigrantenwijken, een goed tempo en een aantal heel aardige acteurs die allemaal een zekere overtuigende acte de présence geven. Maar hoe langer de film duurt, hoe minder het wordt. Ongeloofwaardigheden volgen elkaar op, net als de éne plottwist na de andere, die op een gegeven moment niet meer boeien maar irritant worden en de hele spanning en verrassing eruit halen (of was er serieus iemand ondersteboven van de wederopstanding van Michael Douglas?). 2,0* nog voor het eerste deel.

De film wist me niet altijd te boeien, maar uiteindelijk kent de film genoeg goede punten voor een voldoende. Sfeervol gefilmd, prima geacteerd, een erg leuke intro over het gebruik van mobiele telefoons en soms ook wel spannend, maar de film wist me nooit echt te grijpen en af en toe is de pacing niet altijd even lekker. Al met al aardig kijkvoer, bovengemiddeld wel, maar ook zonder enige echte indruk achter te laten. 3,0*.

Enorme tegenvaller. Ik geloofde de film nooit. Sowieso al niet dat mevrouw daar opgesloten zit, maar veel andere handelingen zijn niet ergens een enigszins logisch gevolg van hetgeen daarvoor gebeurde maar zijn enkel bedoeld om de plot vooruit te helpen. De geeuwfactor bereikte al snel een hoogtepunt zo voor mij. Ik kon de film ook niet pur symbolisch zien, daarvoor was de film te helder. De film leunt ook op allerlei gedachten, nu eens thriller, dan drama, dan weer een soort satire op het zorgsysteem, dan weer wat anders maar echt goed laat staan spannend of meeslepend wordt het nooit.

Twee dingen vallen positief op. Het camerawerk met steeds wel bijzondere cameraposities die benauwend en ongemakkelijk aanvoelen, maar wel speciaal zijn eens te zien en goed bij het thema passen. En Foy is wel degelijk een reden om te kijken. Zij weet de radeloosheid mooi te brengen en zie je ook mooi veranderen in een sterke vrouw. En dat laatste stilstaande shot is echt prachtig. 1,5*.

Goed geschoten, luchtig vermaak maar af en toe ook wat te ongeloofwaardig om er helemaal in mee te gaan. Ook de zijplotjes voor meer diepgang van de twee hoofdpersonen werken op geen enkel moment. De acteurs zelf doen hun ding maar ook niet meer (al is Washington zelfs volledig op de automatische piloot altijd nog een genot en brengt hij leven in de brouwerij). Als actieprent telt de film redelijk en het tempo is prima. Waar Scott zoals vaker wel geweldig in is, is sfeer creëren en perfect de locaties uit te kiezen. In dit geval de ietwat vervallen maar nog steeds actieve rust belt. Het ziet er allemaal prachtig uit en dat gebied komt echt tot leven voor de camera, prachtig gedaan. 3,0*.

Herzien na bijna 20 jaar, toch een halfje verlaagd. Een enorm goed gemaakte film. De fotografie en het effectieve camerawerk vol leuke ideeën (die camera die vanuit first person wordt geschoten vlak voor de moord op Connery), de muziek episch en de aankleding uitstekend, Ook het tempo is geweldig, er wordt geen seconde verspild en die 119 minuten kijk je zo uit. Daarnaast een boeiend verhaal en je leert nog wat bij zo al. Daarnaast zijn er enkele scènes die echt op zichzelf mogen staan zoals de ode aan Potemkin.

Maar de film blijkt ook enorm oppervlakkig. Veel meer dan ik me herinnerede. Eigenlijk verloopt alles heel gladjes ondanks dat er enkele hoofdpersonen sterven - dat deed me ook weinig. Het acteerwerk is verder niet slecht maar ook niet briljant. Connery is leuk maar ook niet briljant, Costner enorm kleurloos als altijd maar redt met zijn charisma (ook als altijd) nog heel veel en DeNiro amuseert zich duidelijk maar is toch wel licht karikaturaal. Dat alles zorgt wel voor een fijne kijkervaring van een geweldig goed gemaakte film waarin veel moois is te zien, maar geen overdonderende kijkervaring. En de score daarbij is navenant. 4,0*.

Ik vond dit wel een leuk filmpje. De setting met die kunstwereld is geinig en de personages zijn stuk voor stuk vermakelijk of charmant (en soms zelfs beide). Een leuk centraal koppel, enkele geestige bijfiguren (vooral die moeder en die kennis van haar), visueel aantrekkelijk en ondanks de clichés allemaal niet zo erg en overtrokken dramatisch richting het einde dat het irriteert. 3,5*.

Upstream Color, aparte film met een zeer afgebleekt kleurenpalet (al zie je wel dat de kleur er was, in bloemen, in t-shirts, in alles.) Een enkele maal zelfs komt de kleur er helemaal uit, vooral geel. Of die blauwe lucht, met spreeuwen (of toch geen spreeuwen?) en een korrelig filter. En de hele geluidsband dan, die intrigeert, beangstigt, vervreemdt. En het uitstekende spel, de chemie, de mooie actrice en alle fijne beelden samen die zintuigen prikkelen en doen verlangen naar meer. Wel een lege huls verder. Of nee, eerder een huls waarin voor de grap een worm is gestopt en de vraag: waarom?

Is dit wazig wat ik hierboven zo schreef? Wellicht, maar dat was de film ook. Er was wel iets in te ontdekken wat leek op plot, op samenhang, op iets dat de inhoud verraadde. Maar het was mijns inziens te weinig. Het bleef mij te vaag, ook tegen het eind. De plot hier bovenaan heb ik er in ieder geval niet uitgehaald. Halverwege dacht ik een soort beschermengel te herkennen, zoals in Der Himmel über Berlin, maar aan het eind weer werd dat beeld weggezet. Jammer, want op en duur, ondanks de pracht, begon dat alles me tegen te staan en zelfs te vervelen. Verder dan 3,5* kan ik niet gaan.

Ik kan hier zo m'n review van Get Out neerzetten, want ik vind er eigenlijk hetzelfde van. Peele is echt wel een prima regisseur met enkele goede ideeën, vol ritme geschoten met een zalige muziekkeuze en enkele leuke shots. Ook het begin kent genoeg aan spanning, maar dan zo halverwege laat hij het allemaal weg glippen. Ik vond de uiteindelijke inhoud ook wat vergezocht, zelfs al is het ongetwijfeld metaforisch bedoeld, op een basisniveau in de film moet het wel geloofwaardig blijven. Maar de film is ook niet echt spannend meer en wordt vanzelf een beetje saai zelfs, ondanks ook dan weer enkele losse goede momenten (die balletscène met muziek). De twist op het eind vond ik echt te flauw voor woorden. 3,0*.

Wat een ongelooflijke rukfilm, zelfs het Bombardement krijgt 5* vergeleken met deze. Vreselijk goedkoop ogend, slecht getimede montage, waardeloze pogingen tot slap-stick,pijnlijk onleuk en totaal oninteressant. Ushi is sowieso irritant, maar in het programma gaat het er mee door. Vooral de (politiek-correcte) reactie's van de sterren zijn leuk tijdens die interviews. Dat alles wordt losgelaten voor een film. Dat je op het idee komt: soit. Dat iedereen erin meegaat is een tweede en een onderzoek waard. Dat je verder alleen maar mensen met onkunde en wansmaak laat meewerken helpt niet mee. En dan duurt dit ook een godvergeten 96 minuten. Pffft. 0,5*

Deed me denken aan White Christmas, alleen een wat andere invulling. Helaas weet deze minder te verrassen, is het acteerwerk matig en wordt er ook te weinig mee gedaan. Je kan veel kanten uit, ook heel goor en dirty, maar het blijft wat binnen de lijntjes allemaal. Ook had hier een metafoor in kunnen zitten hoe men acteert op bijvoorbeeld kantoor om de baas te pleasen, maar ook die kant gaat men niet echt op. En dat is jammer. Want verder kijkt deze wel makkelijk weg en is het op momenten wel plezierig. 2,5*.

Deze film heb ik al lang geleden gezien, zo'n 20 jaar terug vermoed ik. Dat einde was natuurlijk geweldig en ik vraag me anno 2025 af: hoe kijkt iemand daar nu naar als die voor het eerst kijkt? Een twist op het eind dat niets meer is wat het lijkt is inmiddels veel vaker gedaan en ik als ervaren kijker heb dat ook veel vaker gezien. En ik vroeg me ook af: hoe zou een herziening zijn? Gelukkig draaide deze in de bios dus dat was een uitstekende gelegenheid.

Dat einde nu doet me uiteraard veel minder. Toch viel me op hoe sterk dat toch nog is, hoe goed dat in elkaar zit en hoe retestrak deze thriller in elkaar zit. De film vliegt vooruit en boeit constant. Enkele interessante personages, leuk perspectief van vertellen en een soort underground sfeertje dat fantastisch wordt uitgewerkt en gebruikt. Alleen al die moordpartij in de lift, in het duister waar je enkel twee lichtflitsen ziet en wat geluid hoort en dat is het. Effectief en goedkoop film maken. En prachtig om naar het spel van Spacey (Oscar voor BIJrol?) te kijken met de kennis die je hebt. Wat daar allemaal omgaat in zijn hoofd en wat te zien is op zijn gezicht: daar keek ik wel anders naar.

Ja de film blijft ook wat oppervlakkig. Wat op zich geen nadeel hoeft te zijn want zo'n film is het ook niet. Maar wat daarmee overblijft is een uitstekend gemaakte film met toch een zekere herkijkwaarde die veel kijkplezier geeft maar ook niet meer dan dat. Meer wat de film doet, doet zij dusdanig goed dat de score navenant is. 4,0*.

Wat wilde de regisseur met deze film? Waarschuwen voor rechts-extremisme? Twee maal komt hij hierop terug in een tekst en eigenlijk is dat vrij onsmakelijk. Verder echter wordt er niets over gezegd. Een exploitatiefilm maken? Dat denk ik eerlijk gezegd niet, maar het neigt er soms wel naar. Als de telefoon van dat zojuist gestorven meisje daar ligt en de camera net zo draait dat je ziet dat 'mamma' belt. Of aan het eind als dat jongetje in de gele jas toch nog dood is, of het zusje dan wel overleeft terwijl Kaja zojuist is doodgeschoten. Dar wordt te veel ingespeeld op de emotie. Ik vond dit totaal niet passen bij de toon die het zou moeten hebben en ik kreeg daar lichte braakneigingen van. Of allicht wilde hij tonen wat men toen heeft meegemaakt en gevoeld, met die camera die wordt gehanteerd alsof jezelf één van de kinderen op het eiland bent. Maar ik kan me ook zonder film wel redelijk indenken hoe dat geweest moest zijn. En behoudens de eerste paar minuten lukt het men ook niet dat gevoel over te brengen.

Wat het ook is, ik vond het een film die steeds slechter en slechter werd. Mede door bovengenoemde redenen, maar ook het verder uitermate zwakke script dat veel te gescript aanvoelde. Die hele Kaja met haar zoektocht naar het zusje waardoor ze wat spannende momenten moet beleven. Of dat ze een jongetje probeert te helpen. Of dat meisje heeft te sterven in haar armen. Of gaat zingen. Om maar te zwijgen over de vele momenten die gewoon stilvallen en er niets gebeurt. Daar speelt mee dat wij als kijker weten dat er maar 1 dader is en men op dat moment relatief veilig is. Het gevoel dat die kinderen toentertijd gehad moeten hebben wordt echter nooit overgebracht op mij als kijker. De acteurs weten niet de angst over te brengen, of überhaupt medeleven en ik vond het daardoor een vrij kille film die uiteindelijk begon te vervelen ondanks de korte lengte en redelijk tempo.

En of de film te vroeg komt? Ik schrok eerder dat dit al in 2011 speelde. Ergens voelt het veel dichterbij qua tijd. 1,0*