Opinions

Heel erg matig. Inhoudelijk voegt de documentaire niets toe, zoals hierboven gezegd: de wikipagina geeft veel meer informatie. Men probeert de persoon Fritzl te duiden vooral, maar komt niet verder dan wat algemeenheden. In de basis zijn gesprekken met kennissen wel boeiend, maar dat komt vooral steeds neer op: dit had ik niet gedacht bij hem. Verder ook weinig boeiend filmisch in elkaar gestoken. 1,0*.

Tegenvaller - veruit het minste dat Pixar tot nu toe heeft laten zien.

Een prequel dus op Monsters Inc, een heel aardige filmpje toentertijd. Deze prequel gaat terug naar de studententijd van de monsters, maar in plaats van een mooie coming of age-film krijgen we een vrijwel volledig plotgedreven film waarin elke emotie door je strot wordt gedauwd en elke poging tot karakteruitdieping zo wordt uitvergroot dat van nuancering en echte emotie geen sprake kan zijn. In plaats van een muurbloempje (als je het hebt over wel een goede film) is de protagonist nu het lulletje rozenwater eersteklas, het pispaaltje, en dat de ganse film door. Je weet overigens wel waar het eindigt (al is het maar doordat dit een prequel is).

Maar goed, er wordt zo sterk duidelijk gemaakt dat Wazowski zielig is, dat hij niet meer zielig is daardoor. En wat Pixar ook maar niet duidelijk weet te maken is waarom Wazowski niet eng is, maar pluchebeest Sally wel. Mij lijkt het dat alle monsters eng zijn, maar goed. Ow ja, en de dikkertjes zijn de sulletjes in de film. Als je het hebt over ideeënarmoede.

Technisch is de film wel verzorgd, al vond ik een Brave veel knapper nog, maar soms is het gewoon ronduit lelijk. Het is een 3D film, maar kijk die niet in 2D dan, want het is soms overduidelijk dat er een bepaald 3D-effect had moeten zitten. De manier van plaatsing van objecten, de hele mise-en-scène, is daarop gericht. In 2D gaat dat irriteren. Buiten dat vind ik de film esthetisch gewoon niet mooi of ook maar ergens bijzonder. De herfstkleuren aan de bomen soms, en die scène met roze prikdingen zijn nog wel aardig, maar de rest ziet er gewoon niet uit. Wall-E had dat wel, maar deze MU is soms tegen het kitscherige aan, en zeker beelden van de universiteit en vooral van interieurs vind ik vanuit de computer gewoonweg niet mooi. Geen idee wat dat is, maar Pixar doet verder er ook helemaal niets mee, behalve proberen alles zo fotorealistisch mogelijk te krijgen. Brave had daar ook al last van, maar die zat technisch nog een niveau hoger.

Het is dat de film redelijk wegkijkt en het stemmenwerk in orde is, maar verder is dit een onding eerste klas. 1,5*.

Animatie al stukken beter dan Toy Story. Figuren zien er al veel beter uit, meer 3d dan ooit, en bewegen zeer vloeiend. Ook 'camerawerk' is wederom verbeterd. Technisch zeer sterk voor die tijd (dan hebben we het over 8 jaar terug). Estetisch niet altijd even bijzonder, maar veel beter dan Toyr Story en zelfs Ratatouille. Mooi kleurgebruik in vooral het kantoor van de Inc. Ook leuke begincredits. Aantal mooie scènes (deurenscène's, waar ze de hal binnekomen tijdens werk, en in het deurenmagazijn).
Maar goed, technisch prima, verhaal is ook belangrijk. We krijgen in ieder geval een zeer origineel verhaal, met sterke personages met goede stemmen. Enkele leuke grappen, al had het wat scherper gemogen.
Toch zakt even halverwege de film in. Wel een aardig grapje de Yeti in de Himalaya maat tempo gaat eruit en sentimentaliteit komt nogal geforceerd over. Aan eind herpakt de film zich.

Matig, vooral door het nogal manke script. Het geheel is rommelig, de scènes voelen allemaal als los zand en fragmentarisch aan en de hele toon van de film is het net niet. Het is te luchtig om echt drama te zijn (en die luchtige toon past helemaal niet) maar het is niet ver genoeg doorgevoerd om echt een komedie te zijn. Heel veel scènes voelen ook overbodig aan en het verteltempo is ook langs niet altijd consistent en goed. Verder is het geheel aardig gefilmd, maar nergens wordt het bijzonder.

De muziek is wel mooi, de ideeën over kunst ook, Clooney is altijd fijn, er is echt te zien dat er budget was met veel massascènes (die toch helemaal niet nodig waren voor zulk een film als deze) en sommige losse scènes werken echt wel. Het is dus een film van momenten, alleen zijn die er te weinig. 2,0*.

Ik ga niet eens proberen hier een objectief stukje te schrijven, zelden zo geërgerd aan een filmpersonage als wat Heijmans hier neerzet, met zijn vlassig baardje - echt, als je geen baard kan laten staan, doe het niet- en dat constante geschreeuw en moeilijkdoenerij. Meestal, bij ruzies tussen man en vrouw, sta ik vierkant achter de man, omdat die de meest rationele kant heeft. Dat ik nu volledig Sallie Harmsen steunde, zegt al genoeg.

En in dit geval werkt de regie ook niet mee. We leren eerst de loserkant Heijmans kennen, het moment dat hij klootzak is, en vervolgens zie je stukjes van daarvoor dat hij lief en aardig acteert, maar ik blijf hem constant als mr. mislukt zien, en dat komt gewoon nooit meer goed. De rest boeide me verder ook niet, Harmsen doet d'r best maar kan het ook niet alleen, Ter Steege acteerde iedereen naar huis maar had een te kleine rol en verder zag de film er ook niet heel mooi uit; niets om van te genieten.

An sich had er best wat ingezeten, met een jong koppel dat wat uit elkaar groeit bij de komst van een baby, maar dan wel in een juiste chronologie (echt, dat spelen met de tijd is niet alleen fout zoals uitgelegd, maar het heeft überhaupt geen enkele functie) en niet de overdreven reacties van Heijmans. 0,5*.

Samen met m'n vader geweest. Hoewel meer mijn muziek dan de zijne vond hij de docu echt een stuk beter en indrukwekkender. Ik vond dit ding op momenten zeker goed gemaakt, maar ook enorm druk en vermoeiend en echt te lang. Knap wel hoe een tijdsbeeld wordt geschetst (vaak met sfeervolle en mooie beelden) en hoe we iets van de kunstenaar Bowie te weten komen in deze enorm brij aan beelden. Het is echt te veel over een te lange speelduur en vaak voelt het allemaal als wat los zand. Ik snap m'n vader wel dat hij de docu indrukwekkend vond, maar ik vond hem ook vaak onplezierig en saai. 2,5*.

Deze film slaat op momenten helemaal nergens op. Bullshit met de grote B. Maar toch, ik heb me eigenlijk wel vermaakt. Ondanks de gebruikelijke Emmerich-elementen met een uiteengevallen gezinnetje en alle clichés vandien. Zelfs de verwoestingen, waarvoor ik kwam, vielen wat tegen. Maar al met al valt de film geen seconde stil en verveelt nergens, actie wordt netjes in beeld gebracht en dat einde wist ergens wel te boeien. 3,0*.

Geinig dat de film begint met hetzelfde nummer dat Kendrick Lamar als sample gebruikte om zijn To Pimp a Butterfly te starten. Zelfde thematiek ook een beetje, beide over de breedte ook niet het meesterwerk wat sommigen erin zien, maar beide wel met enkele sterke stukken.

Enfin, de film dan. Dit is echt een typische hit & miss. Er is ook heel veel mogelijk met dit verhaal en met de locatie en tijd, met beide wordt echter weinig gedaan. Bij Miami jaren 80 denk je snel aan Vice, bepaalde muziek en kleurrijke straattaferelen. Deze film speelt zich in een ander milieu af, waardoor je eens een andere blik op die periode kan krijgen maar eigenlijk wordt vrij weinig daarmee gedaan. Jenkins had best wat meer focus op sfeerzetting mogen leggen. Ook het verhaal is maar zozo. Alle clichés en alle ellende van de wereld worden erbij gehaald, al snel te veel wat mij betreft. Precious had daar ook onder te lijden. Zoiets mag best strakker. Daarnaast is de structuur van de film ook een struikelblok. We krijgen steeds een kort moment uit iemands leven te zien in drie hoofdstukken. Daar ben ik wel fan van, in plaats van iemands hele leven te tonen. Maar de afzonderlijke delen zijn net te kort ook om echt een band te krijgen.

Maar er wordt wel goed geacteerd. Sowieso stoorde ik mij aan niemand en dat gebeurt nogal eens als men van dit soort typetjes speelt. En vooral Ali is wel geweldig trouwens, warm en persoonlijk en helemaal zen in zijn rol. Ook de drie acteurs die Chiron spelen doen het goed. Hun manier van acteren, mimiek, lichaamshouding is steeds gelijk waardoor ze volstrekt geloofwaardig zijn en je gewoon ziet dat het dezelfde persoon is. En André Holland in het laatste deel is erg fijn. Alleen Naomie Harris' nominatie snap ik niet. Niet dat ze slecht is, maar zo heel bijzonder is haar rol toch echt niet.

Verder prima muziek en soms best wel fraaie beelden. Vooral dat leren zwemmen is schitterend, met die verontrustende violenmuziek erbij, of in het derde deel in dat eettentje. Dat had wel iets weg van Wong of Hou en vond ik veruit het beste deel uit de film. De rust die dat uitsprak, de registrerende camera ineens, mensen die gewoon bezig zijn met hun leven en twee acteurs die staan te knetteren. Jammer alleen van veel van de rest.

Veel gemiste kansen en enkele mooie momenten. Maar eigenlijk ook liet me dit volstrekt koud. 3,0*.

Als er een film bestaat met meeste moordpogingen op Bond, dan zal deze Moonraker met twee vingers in de neus winnen. Achtereenvolgens wordt hij onder schot gehouden om in een vliegtuig hem te laten neerstorten, daarna zonder parachute uit het vliegtuig gegooid, in een g-krachtsimulator gezet, in een gondel in Venetië aangevallen, door een Ninja aangevallen, in een kabelbaan aangevallen, in een boot op een rivier nogmaals aangevallen, door een wurgslang gegrepen, onder raketmotoren gezet en nog met een pistool bedreigd in het ruimteschip - Bond overleeft alles.

En daar wringt de schoen toch een beetje. Zeker met Moore was Bond altijd al een beetje silly, maar deze film neigt naar camp en gaat elke vorm van zelfspot voorbij. Als actiefilm is dit niet serieus te nemen (zeker niet met dat lasergevecht of met die gondel over het San Marco Plein) met ook wat lauw geschoten actiescènes maar ook als Bond-film ging me deze prent net iets te ver, voorbij het nog net genietbare. Zelfs die verwijzing naar Close Encounters of the 3rd Kind vond ik er net te over gaan. Het wordt zo een vrij lange zit van losse scènes achter elkaar op weliswaar mooie locaties dit keer, maar die nergens echt samenhang hebben. Daarnaast wordt Bond nog wel eens wat speurwerk gegeven, maar ook dit lijkt vaak maar per toeval te gebeuren. Het is mij nog steeds onduidelijk waarom hij Drax verdacht. En dat gaat de hele film door waarin logica nergens te vinden is.

Het Bond-meisje van dienst is dan wel weer aantrekkelijk en Moore - niet de beste acteur, niet de beste Bond - voelt zich absoluut helemaal op zijn gemak binnen deze nonsens. Hij weet goed in wat voor film hij zit, vuurt one liners af of zijn leven ervan af hangt (al overleeft hij het toch wel), maar blijft binnen deze wereld toch nog net geloofwaardig. Maakt dat een goede of genietbare film? Nee, maar het maakt ook wel het enige kijkbare zo ongeveer. 1,5*.

Mijn eerste van deze Wes Anderson, en zo te lezen een film die in het verlengde ligt van zijn voorgaande. Naast dat het een uitstekende film was, had ik ook nog een bepaald verrassingseffect.

Hoe mooi is kalverliefde? En hoe kan je dit goed brengen zonder melig of ergerlijk te worden. Anderson kiest ervoor door de setting nogal te stilleren en inhoudelijk tegen het licht absurde aan te gaan. Zo krijgen we een jeugdkamp dat nogal op een militair kamp lijkt (hoe de kinderen worden aangesproken op een gekreukte blouse, de marsmuziek op de achtergrond). Ook het meisje komt uit een nogal vreemd en wat koud gezin. Maar Anderson weet het draadje wel gespannen te houden – nergens draaft hij te ver door. Dan hebben we nog enkele leuke bijrollen van Norton en Willis (die man heeft nu eenmaal komische timing) en geweldig spel van de twee jonge hoofdrolspelers. Hun liefde komt eerlijk en oprecht over, en het geheel doet je terugverlangen naar je eigen jeugd zo rond je twaalfde.
Daarnaast veel subtiele humor. Vooral die oneliner van Edward Norton als ze iemand missen, maar ook dat no-parkingbordje als de agent wegrijdt. Ik moest in ieder geval vaker lachen dan bij de meeste andere film die het predikaat ‘komedie’ opgespeld krijgen.

Visueel is het allemaal even prachtig. Veel aardse kleuren als geel, groen en bruin sieren de eerste helft. Tegen de tweede helft aan, als Tilda Swinton de film inkomt, dan komt ook de koude kleur blauw er ineens bij. Het voelt koel aan, maar valt ook op omdat die kleur geheel afwezig was in het eerste deel. Door veel symmetrische shots, een starre constant één kant uit bewegende camera en door de decors ziet het geheel er nogal kitscherig uit, maar dan in de mooie betekenis van het woord. Ook de muziek was erg fijn en paste prima. Een plusje voor die muziek aan het begin, die je gelijk in de film deed knallen.

Zeker 4*, maar door het verrassingseffect omhoog afgewaardeerd. Dus 4,5*, en zo tegen het einde van 2012 nog even de beste film van het jaar gezien (voor mij dan).

Film die net niet leuk genoeg is en een beetje voortkabbelt eigenlijk. Grapjes vallen soms aardig, maar vaak zie je de grap wel zitten maar valt die net niet. Dat komt mede door Van Doesburgh en Wallis de Vries die niet geweldig acteren en komische timing missen. Dan doet Minis het echt een stuk beter en ook Hans Kesting vind ik altijd wel een fijne acteur. Film verveelt niet per se, maar kijkt makkelijker op de achtergrond weg dan anderhalf uur vol focus. 2,0*.

Matig. Doet al snel denken aan die Nederlandse komedies als Oppassen, grappig wordt het nergens maar het kijkt wel aardig weg. Alleen duren die series steeds korter dan een uur. 90 minuten is echt te lang. Michiel Romeyn is prima en dat sfeertje rond de Joodse wereld best aardig, al doet dat an sich nergens ter zake. Maar met dat sfeertje en die keur aan personages had je hier volgens mij ook veel beter een serie van kunnen maken. Als film is het allemaal wat te dun en simpel uitgewerkt. 2,0*.

Film die me moet kunnen liggen maar men focust net te veel op oninteressante zaken. De vertolkingen zijn ook wat vlakjes waardoor de acteurs me ook niet wisten te betrekken hierbij. Slecht is het allemaal niet en de film geeft een aardig inkijkje in de levens aldaar maar wist me simpelweg niet te raken en verveelde te veel om hier een voldoende aan te kunnen geven. 2,0*.

Dit was echt een wangedrocht. Een film als los zand. Dit ding duurt 105 minuten, dus niet al te lang. Fijn omdat elke seconde minder een gewonen seconde is, maar anderzijds miste deze film heel veel. Dit is een film zonder vlees op de botten die van scène naar scène en van moment naar moment huppelt zonder dat je als kijker wordt meegenomen. Leto doet nog zijn best, maar de rest van de film is bloedeloos (pun intended ja). De love interest hangt er maar wat bij, de bad guy van dienst erg mager (Matt Smith is sowieso een irritant acteur) en bovendien was van mijlenver te zien dat de beste man de antagonist zou worden, alleen nergens wordt nu echt invoelbaar gemaakt waarom hij boosaardig wordt) en de plot is veel te dun met een extreem magere finale. Eigenlijk mist de film een middenstuk. Dit is opbouw, met een climax, die alleen geen climax is. En de opbouw is prut. De muziek is ongeïnspireerd en de actie verschrikkelijk in elkaar gezet. Soms zie je echt niet wat er gebeurt. Met daarbij slechte getimede slowmotions. Sowieso visueel zonder idee. Soms ineens groene filters, dan weer meer naturel en dan weer gewoon saai en lelijk. Het lijkt alsof meerdere mensen de film hebben gemaakt zonder enig overleg. En dan die twee inspecteurs die er maar wat bijhangen en iets als komisch duo moeten voorstellen maar er totaal niet bij passen. En spanning of echte horror wordt ook node gemist. Ja, ik heb weleens slechtere films gezien. Of saaiere. Maar soms zegt een gevoel meer. 0,5*.

Tja. Ik had iets beters verwacht, laat ik het mild zeggen. Collins is nog wel leuk te zien, maar dat is dan ook het enige. Lelijke belichting, veel te donker gefilmd, onduidelijk en slechte choreografie in de actiescènes, matig acteerwerk van eenieder (niemand die ook maar enige bezieling in zijn rol legt, mens noch demoon noch wat er al niet rondloopt), een totaal gebrek aan een verteltempo (dat wisselt constant zonder dat er een idee achter lijkt te zitten), een totaal gebrek aan enige opbouw of ook maar een glimp dat blijk geeft van een verhaal vertellen. Nee, dit geloofde ik al snel en ondanks de film uitgekeken te hebben gleed mijn aandacht regelmatig ergens anders heen. Dat is nooit een goed teken. 0,5*.

Veel te lang en vooral veel te mak om echt te boeien voor de volle duur. De film is niet slecht en weet redelijk de toon van Mann en vooral het eloquente goed te benaderen. De film voelt als iets chiques aan, de inmiddels verdwenen wereld die er nog net is maar op haar laatste benen. Qua sfeer ook prima. Maar visueel ook erg degelijk met veel statisch camerawerk. Alleen vaak als wordt ingezoomd dan merk je ineens de regie, vooral op die jongen waar Von Aschenbach wat voor voelt. Daar helpt juist die zoomfunctie enorm om het gevoel van Von Aschenbach over te brengen. Maar ja, 130 minuten met te veel saaie momenten. 2,5*.

Sterke film, die met een beetje meer speeltijd allicht nog beter was geweest. En dat kon prima, want Chandor laat geen scène te lang duren en houdt het tempo strak, zonder dat er veel gebeurt. Dat is knap. Ik heb me werkelijk geen moment verveeld en de twee uur waren zo voorbij. Verder is de sfeer mooi neergezet met vooral het geelkleurig palet dat een bepaalde gevoel voor authenticiteit versterkt. Een aantal scènes daarnaast springt er echt uit, of dat nu door de opbouw is (tweede overval) of gewoon bijzonder helder in beeld gezet (de achtervolging).

Jammer dus dat de meeste bijrolacteurs te weinig speeltijd krijgen. Isaac in de hoofdrol krijgt dat wel en pakt die kans ook en zet een mooi portret neer van iemand die wel wil, maar wordt tegengewerkt en maar zo kan wegglijden in gekte of depressie. Hij brengt dit heel mooi ingetogen - zijn blikken vind ik vaak al genoeg. Maar ook de rollen om hem heen worden mooi ingevuld, alleen hebben die dus te weinig tijd. Brooks en vooral Oyelowo (hij ook al in Selma) hebben een mooie warme rol en had ik graag meer gezien. Het is echter Chastain die echt te weinig tijd krijgt. Zij heeft een interessante rol, en zeker haar relatie tot Isaac geeft genoeg kansen, maar ze zijn gewoon net te weinig bij elkaar om het echt te laten knetteren. De film gaat dus nergens echt onder de huid kruipen op wat momenten na, waar pakweg All Is Lost dat wel deed. Daarom 3,5*.

Deze film wilde ik vooral zien in de bios vanwege de laatste hoofdrol van Philip Seymour Hoffman, één van de beste acteurs van zijn generatie, al vind ik hem vooral een goed bijrolacteur die met zijn acte de présence van zelfs de kleinste rollen iets iconisch wist te maken. Het blijkt ook wel uit deze rol die ergens ook gewoon een typetje is, en dat werkt minder in een hoofdrol. Zijn gezucht en gesteun blijven schitterend net als zijn verlopen kop, maar je ziet hem ook net iets te vaak moeilijk kijken en een glas drank wegdrinken en sigaret na sigaret roken (zo verstokt overigens dat hij de hete koffie binnen een tweetal seconden al kan opdrinken.) Maar de vraag is vooral waarom hij zich zo gedraagt. We krijgen hints, maar eigenlijk niet genoeg . Niettemin ga ik de beste man best missen, het ga je goed dus Phil.

De film bestaat voor mij overigens uit drie lagen. De eerste is natuurlijk de spionagethriller, die nergens echt uitblinkt en ook vervalt in clichés, maar wel redelijk helder wordt verteld en een zekere mate van urgentie kent. De tweede laag is die van een karakterstudie (Hoffman dus) waar ik zojuist al wat over heb gezegd. En de derde laag is het portret van een grote stad, Hamburg in dit geval, maar dit geldt eigenlijk voor veel grote steden, die echt leven, met druk verkeer en altijd een metro die langsrijdt, met barretjes, eettentjes, een beetje vuil, ja echt alles waar ik zo van houd bij grote steden. De locaties zijn mooi gekozen, de sfeer is prachtig en een groen palet kleurt alle (en vele) avondscènes – het blijkt maar weer dat de ochtend aan het platteland behoort, maar de avond is van de stad.

Het enige dat me echt stoorde was overigens het einde. Heb je zojuist de spannendste scène gehad (met een handtekening nog wel) en is eigenlijk de film klaar, komt er nog een twist bij die weliswaar op de achtergrond sijpelde, maar eigenlijk niet echt past. Want zo een film was dit niet, met corrupte en op de pik getrapte hoogwaardigheidsbekleders. Dit vond ik echt afbreuk doen aan het geheel. Verder is het uiteraard vreemd dat de Duitsers allemaal Engels spreken, en soms, zoals bij de straatventer, een paar woordjes ineens Duits spreken. Houd het dan consequent. In een boek is dit best te doen, maar in een film had met de rol van Hoffman anders kunnen inkleden, als een buitenstaander, waardoor het Engels gerechtvaardigd is en je toch je financiën rond krijgt.

Al met al loop ik zo de film redelijk kapot te analyseren wat een volledig ander beeld geeft dan mijn waardering, die best hoog is. Dat komt vooral omdat ik best genoten heb, en op dat punt van het einde na eigenlijk al die kritiekpunten niet echt opmerkte (dat komt pas later, onderweg naar huis). Het tempo van de film is goed, de sfeer is goed, het acteerwerk over de breedte is redelijk en eigenlijk verveelt de film geen moment; ik was er in ieder geval heerlijk in weggegleden en vond het jammer dat de film was afgelopen. 3,5*.

Twee films ineen voor mijn gevoel, eerst een pittige actiefilm en daarna een wat zoetsappig drama. En hoewel de actie nooit echt knalt vond ik dat eerste stuk beduidend beter, Lopez past ook beter in die rol. Visueel ook prima en één hele fijne scène met Massive Attack op de geluidsband. Uitstekend gedaan, vooral omdat de muziek ook bij het tempo en de vibe van die scène passen. Het tweede uur vond ik een pak minder. De acteur weten geen emotionele diepgang mee te geven en dit stuk draait wel meer daarom, waardoor dit deel vlak en uiteindelijk saai wordt. 2,5*.

Wel een aardig drama, maar zeker het acteren trok ik niet altijd. Die moeder of die vriend van haar met dat geschreeuw. Omgekeerd die jongen die steeds stiler en introverter wordt, dat past allicht bij zijn rol maar de acteur legde het naar mijn mening er net iets te dik op. En dan faalt de film als drama, ook al ligt de sterke basis daartoe er wel. De film heeft qua stijl en thematiek wel iets weg van Koreeda, of een Hou, maar mist de visuele zeggingskracht die die andere twee regisseurs wel hebben. De beelden zijn vaak net niet sprekend genoeg, net met te weinig sfeer. 2,5*.

Lastig te beoordelen. In ieder geval iets dat je doet laten nadenken, iets dat nog wel nasiddert nadat je de zaal uit bent, maar ook zeker niet Aronofsky's beste. Pi trok je meer mee de gekte in, Requiem raakte me harder, Black Swan was gewoon de oneindig betere film en zelfs Noah schoot op momenten meer in de roos. Maar anderzijds is dit wel een sterke film die zeker het eerste uur een goed opbouw kent waarbij het steeds gekker wordt. Maar eenmaal met de broedermoord had ik wel door welke kant deze film uitging (zonder ook maar iets erover gelezen te hebben) en wist het tweede uur mij ook niet echt te verrassen. En hoewel op zich wel sterk gefilmd was dit misschien toch te ver over the top. Nu is de regisseur nooit van de subtiliteit, maar ik heb liever een verhaal dat nog enigszins in het realistische blijft en niet dat je aan de oppervlakte al ziet met een parabel te maken te hebben. Maar ik waardeer het lef, dus naar boven afgerond 4,0*.

Aardige film, niet per se een goede film. Het is er één die het van momenten moet hebben en de sterke pacing waardoor ik me niet verveel en zeker wel vermaakt heb. Maar ik vind de film eerder een behoorlijk kat-en-muisspel dan een diepgravende psychologische thriller die de film wel had kunnen zijn, want de beide hoofdrollen lenen zich er wel voor en je merkt dat men dat ook wel wil. Maar uiteindelijk gaat het tempo voor de diepgang. En dat is jammer. Verder fijn sfeertje en soms aardige beelden, al is het visueel niet hel bijzonder. Maar duidelijk vooral een gemiste kans. 3,5*.

Typisch Bresson voor zover ik hem ken. Niet slecht maar enorm kaal, soort van rauw en vooral heel kil en afstandelijk. Er speelt best wat misère maar het deed me door die regie allemaal bijzonder weinig. Op rationeel vlak zie ik hier nog wel een goede film maar op emotioneel vlak vond ik zelfs die magere 80 minuten aan de lange kant. 2,5*.

Inhoudelijk nog wel aardig maar filmisch totaal niet boeiend en dan is 120 minuten echt een halfuur te veel. Huston heeft wel enkele aardige films gemaakt maar ik merk ook dat ik nooit helemaal wordt meegetrokken in zijn films en ook hier speelt dat weer, blijkbaar iemand die me gewoon niet echt weet te raken. Visueel wel kleurrijk maar niet per se mooi. De sfeer is nog wel aardig. 2,0*.

The greatest thing you'll ever learn

Is just to love and be loved in return

Ik heb eigenlijk een bloedhekel eraan om zo'n tekst uit een film bovenaan een review te zetten. Bij deze moet dat tocg om persoonlijke redenen. Toen in VWO 2 heb ik deze film gezien met de hele klas (elk jaar ging je in dat jaar naar de bios, het jaar erop was Crouching Tiger Hidden Dragon waar ik ook heen mocht, geen idee meer waarom) waarna ik een verslag schreef. Met dat filmcitaat bovenaan. Ik dacht daar heel bijzonder mee te zijn maar ongeveer driekwart van de klas had hetzelfde gedaan.

Enfin, sindsdien film niet meer gezien. Dus ik was wel benieuwd wat ik er nu van zou vinden (gelukkig draaide hij weer in de zalen). Ik ben duizenden films verder dus juist die overdonderende ervaring van die unieke (voor mij toen) film zou weleens minder kunnen zijn. Deels klopt dat, maar vooral op dramatisch vlak. Daar deed de film me iets minder. Maar audiovisueel blijft de film geweldig. Heerlijk ritme in de montage, de sfeer, het gebruik van decors (vaak overduidelijk overdreven en nep, maar zo is het bedoeld), de overdadige kostuums, de hedendaagse popliedjes, af en toe beelden die doen denken aan de impressionisten die toen leefden (vooral waar de beelden vaag zijn doen me denken aan Le Bal du moulin de la Galette) en ga zo maar door. Wederom een prachtige kijkervaring.

Maar de film sleept de laatste 15 minuten wel een beetje, vooral omdat de personages en het drama me wat minder deden. Iets verlaagd naar 4,0*.

Begint sterk, vrij snel in de actie en ondanks veel dommigheden een aantal indrukwekkende scènes. Die hele crash in lange shots is fraai, en daarna de vele beelden van besneeuwde toppen erg mooi. De omgeving is al mooi, maar men weet goed hier ook het beste uit te halen met het lichtinval, de nietige mensen in immense witte vlakten en af en toe volledige stilte voor een bevreemdend effect.

Maar dan verglijdt de film in een sentimentele draak waarin de beide personages (wel sympathiek gespeeld) natuurlijk weer allerlei trauma's hebben. Daar raakte ik de interesse volledig kwijt. En aan het eind blijft de film maar duren en duren en wordt zo een stomvervelend ding. 2,0*.

Wtf, waar ging dit over Deed me al gelijk denken aan dit filmje: LiveLeak.com - Penis Nose? Hilarious.

Enfin, soms best hardop gelachen. Het helpt ook wel dat het behoorlijke acteurs zijn die meedoen en geen allergoedkoopste cast. Grappen worden in elk geval nog goed getimed en personages irriteren ook niet. Dat heb je maar al te vaak met dit soort wansmaakfilms. Nu is het best genietbaar soms, en zo absurd dat het weer grappig wordt. Alleen als geheel is het wat mager en verveelt op den duur ook. 2,0*.

Niet zo leuk als Disney's enorm plezierige animatiefilm, wel beter dan hun volstrekt mislukte real life versie. Deze Mowgli lijkt het originele boek wat meer te volgen en is ook wat duisterder waardoor dit als real life versie wat beter werkt. De cgi is nog wel oké in deze film, al zat Disney daar beter. In ieder geval zijn de dieren geloofwaardig, en dat is dus prima. Zeker het eerste uur kijkt lekker weg en daarna komt er een aardig tweede deel, al is het ook wat cliché uitgewerkt en had er meer mee gedaan kunnen worden. Het einde is me verder een raadsel, maar vooruit. Het is vooral een samenraapsel van goede dingen en slechte keuzes en tegen het einde wordt de pacing ook wat minder. Daarom 2,5*.

Weinig subtiel. Alles dat qua seksisme gebeurt in deze film gebeurt in het echt ook, voorbeelden te over. Maar om alles samen te voegen in één film op één school? Nee, dat was me toch echt te veel.De film is wat drammerig soms daardoor en overtuigt juist niet in haar boodschap. Verder wel een leuk sfeertje (die school gaat echt leven), goed acteerwerk, sympathieke personages en de film kijkt wel redelijk weg. Nergens wordt dit bijzonder, maar al met al is het aangenaam kijkvoer. 3,0*.

Pretentieloze film die beter is dan zijn voorganger. dat was pure rotzooi. Nu krijgen we een een roadmovie met niet altijd even goede stukken, en zeker niet altijd even goede humor, maar genoeg om te blijven kijken. Af en toe een leuke grap, heel aardig camerawerk, mooie kleuren (je ziet waar Van Gogh zijn laatste jaren is geweest zijn schilderijen en het licht en de kleur in deze prent) en soms oprecht een mooi shot. Waar over na is gedacht in ieder geval. Verder is dat vrouwtje gewoon een prettige verschijning. Maar verder stelt het geheel niet veel voor.