Opinions

Duidelijk minder dan Jean de Florette, ik miste vooral Depardieu. Het acteerwerk is sowieso wat overdreven en niet altijd even sterk daarmee. De thema's zijn ook wat anders, nu speelt veel meer wraak een rol in plaats van achterbaksheid en dorpspolitiek - dat thema van wraak vind ik net wat minder boeiend. De natuurfotografie blijft wel erg fijn en er zitten zeker in het middendeel wel enkele prima scènes. Het einde waar blijkt dat Montand de vader was van Jean en de opa dus van Manon voelde wat te gemaakt. Net aan 3,0*.

Beste stille film van Hitchcock die ik tot nu toe heb gezien. Het eerste halfuur is best vermakelijk en het eindigt echt ijzersterk. Verder zitten er genoeg leuke ideeën in van de grootmeester, waarbij je sowieso merkt dat de man vrij visueel is ingesteld (en dat overigens jaren later met al zijn goed geschreven scripts nog steeds had). Maar dit soort stomme films blijf ik niet geschikt vinden voor drama, of om echt een verhaal te vertellen. De manier van acteren en beeld alleen maakt het een compleet andere kunstvorm waar ik gewoon minder mee heb. Film is voor mij even ergens anders zijn, maar met dit soort films lukt dat niet en slaat ook snel verveling toe. 2,5*.

Weinig anders dan de Pooh-film van twee jaar terug.

Dat kan ook niet anders doordat beide films uit korte afgeronde verhaaltjes bestaat die allemaal hetzelfde niveau hebben en de facto volledig inwisselbaar zijn. Dat is dan ook gelijk het echte manco aan deze film, al is dat niet zo groot als in pakweg Melody Time of Fun and Fancy Free; nu immers heb je in elk geval een aantal karakters die steeds terugkomen, één centrale locatie en het voelt ook aan als één film middels de boekovergangen (waar leuke vondsten inzitten als lopen over letters) maar toch zijn het steeds korte verhaaltjes waarna je na drie kwartier eigenlijk wel klaar bent. Langer weet dit mij niet te boeien omdat je telkens weer opnieuw moet beginnen. Dan zijn de laatste filmpjes niet slechter, maar het is de film als geheel die dan aan kracht inboet.

Wel was de animatie erg mooi dat net lijkt op die oude prentenboeken van vroeger. Voice-acting was verder heerlijk met een paar zeer opvallende stemmen die allemaal bij het personage lijken te horen. Al met al wel een ruime voldoende, 3,5*.

Apart. Erg klinisch ook allemaal, al deed het op zijn beste momenten aan Mulholland Dr. denken, en niet enkel vanwege de inhoud en locaties. Maar goed, die thema's over Hollywood kennen we inmiddels wel en de film brengt weinig nieuws onder de zon. Ook het personage van Moore stond me een beetje tegen, Cusack was dan wel wee grappig en Wasikowska is als altijd fantastisch al is het alleen al vanwege de wat mystieke sfeer die om haar heen hangt. En opzich vermaakt de film ook wel meestentijds al wordt het nergens echt bijzonder, nergens dat ik echt verrukt naar het beeld kijk. Verder vond ik de film maar traag vooruitgaan, maar daar zat ik zowaar eens naast want ineens was de film voorbij. Waren die 100 minuten toch opmerkelijk snel gegaan. 3,0*.

Hm. Wel interessant maar ook heel erg binnen de lijntjes en de film weet daardoor niet te verrassen maar ook nergens echt onder de huid te kruipen. Knap spel wel van Bardem die alles moet doen met zijn gezicht en blikken en gelaatstrekken en dat fantastisch doet. Je kan uren naar hem kijken en bedenken wat er allemaal omgaat in hem. Iemand die het wel luchtig laat zien naar buiten toe en oprecht zijn best doet het leven positief te zien maar waar ook heel veel verdriet achter verstopt zit. Slecht is het allemaal niet (zijn relatie met Rosa wordt ook fris en prettig gebracht zonder neppe dramatiek), maar zowel qua verhaal, uitwerking en visueel aspect dusdanig degelijk dat het allemaal stiekem zelfs wat saai wordt. 3,0*.

Jajaja kakkerlak.

De beste en meest subtiele grap (en uiteraard rond de mooiste locatie's), al kon ik de humor onderling ook wel waarderen. Prima spel, vooral van de goedheiligman, en een prima soundtrack. Vooral met een lach gekeken door alle kleine dingen (die feyenoordmok, het slaapliedje, Jeroen Stomphorst even in beeld) die de film net dat beetje meer geven. Verder ook prima montage en soms mooie lange shots. Alleen richting het eind werd het een beetje wat meer van hetzelfde en verdween die grote kwaliteit van het begin. Iets te degelijk soms toen.

En echt, dan nog Lee Towers. Kennen jullie in Rotterdam echt maar één lied? 3,5*

Vooral geweldig als sociologisch schouwspel, met al die bankmensen die vooral bezig zijn met overleven. Zoals Spacey cynisch zegt: "I don't want to hear this. How do you think I've stuck around this place so long?"

Doet qua humor denken aan het boek De Prooi en voor zover ik weet geeft dit ook een goed beeld van de apenjungle op kantoor die de bankenwereld was (en misschien wel is). De rollen worden ook allemaal mooi neergezet, met een aantal acteurs dat lekker los mag gaan met wat larger than life personages, maar zonder het te overdrijven. iedereen blijft geloofwaardig. En als iemand zich dan staat te scheren op toilet is dat gewoon erg grappig. Ook leuk om een kloon van Peter Bosz te zien. Mooi gefilmd ook met veel leuke kleurtjes, diepe schaduwen en overal beeldschermen die de nacht iets treurigs geven. De eigenlijke aanzet verder is wat flauw en is eigenlijk niet eens van belang, maar doet wel iets afbreuk aan de film doordat het nu net zo er in zit. 4,0*.

Goede halve film. Tot het moment van die ene scène is de film boeiend en vooral strak wat betreft script. De film werkt duidelijk ergens naar toe. En langzaamaan wordt de spanning opgebouwd maar ook wordt Schneider daar als klein onervaren meisje gebracht bij de grote namen Brando en Bertolucci. Ook visueel gebracht met boeiende shots van Maria die achterblijft in de badkuip en niemand zich om haar bekommert of een shot van haar tussen de beide grote mannen door. Erg goed gedaan. Mede geholpen door een geweldige Anamaria Vartolomei. Ze weet met haar blikken enorm veel te bereiken. Verdriet en eenzaamheid nog het best.

Maar dan is de koek een beetje op. Dan wordt in hele grote penseelstreken nog een half leven verteld waar weliswaar een link is met de boterscène (de film suggereert dat die éne scène haar leven kapot maakte) maar toch voelt dat deel als los zand, vooral door het episodische karakter (ineens zijn we eind jaren 70 aangekomen met Talking Heads op de geluidsband). Ook speelt mee dat het dramatisch hoogtepunt dus al geweest is. Hier had veel mee gedaan kunnen worden, als de boterscène de katalysator was geweest om dan pas het eigenlijke verhaal te vertellen maar dan was nog minstens 50 minuten aan film nodig geweest om echt en karakterschets te maken zonder die losse episodische structuur waar veel te grote tijdsprongen in zitten om echt connectie te houden. 3,0*.

De film typeert Callas voor mij: goed maar het raakt me niet. Dat geldt dus ook voor Callas zelf. Geweldige zangeres maar het doet me niets als ik haar hoor. Dan liever een bekende operazangeres als Montserrat Caballé. Maar zelfs Paul de Leeuw raakt me meer.

Enfin, mooi geschoten film en een biopic die gelukkig niet van hoogtepunt naar dieptepunt gaat maar bewust een heel beperkte range heeft, in dit geval de laatste dagen met een enkele flashback. Daar houd ik van. Anderzijds ook geen heel normale film want droom en werkelijkheid lopen weleens door elkaar heen. Dat maakt dat de film een zekere kwaliteit heeft door een idee te geven hoe Callas die dagen zelf beleefde (in de ogen van de makers dan toch) maar ook dat de film me niet echt wist te grijpen. De wat saaie vertolking van een kleurloze Jolie helpt ook niet echt, de twee bedienden in huis deden me al meer.

Niettemin, visueel mooi, sprookjesachtig haast met die kleuren. Muziek prima. Tempo ook uitstekend want ondanks dat de film me niet raakte gingen die ruim 2 uur vrij vlotjes voorbij. En het einde is oprecht wel mooi. Niet nog allemaal lyrische teksten hoe het verder ging met bepaalde personen of hoe geweldig Callas was maar een soort ambient muziek met oude beelden zonder poespas. Dat voelde oprecht aan. 3,0*.

Non-doc. Eerst een kwartier over die dopingaffaire waarin niets wordt gezegd om vervolgend de periode daarna te tonen, Wat trainen, met vrienden en gezellig avondje en veel beelden van een Sjarapova die tegen de camera praat en wat quasi-wijsheden eruit spuit. Echt interessant wordt het nergens, inhoudelijk weet de docu niets te zeggen en nogal saai en degelijk in elkaar gezet. Eén moment, zo tegen het eind, is het melden waard als zij, die grote tennisster van €30 miljoen per jaar heel braaf als nog een klein meisje naar haar coach luistert en echt vraagt of hij gelijk heeft. Mooi om te zien. Verder snel vergeten. 1,0*.

Prima film. Sowieso, als je begint met die heerlijke gitaarmuziek van Gang of Four, komt het al snel goed. Dat is hoe dan ook hetgeen het meest in het oog springt, die muziek. Coppola toonde ook al in haar andere films aan een fijne smaak te bezitten, maar het is hier ook natuurlijk de frictie met het tijdsbeeld die opvalt. In wezen is dit een film over een jong meisje dat opgroeit en die muziek, veel punk en new wave uit Coppola's eigen jeugdjaren- legt die link voor de moderne kijker maar zegt ook: jonge meisjes zijn allemaal hetzelfde, waar en wanneer ze ook opgroeiden. Dus zowel inhoudelijk als esthetisch een sterke keuze. Verder vallen de luxe decors op en vooral de keur aan schitterende jurken.

Coppola doet veel goed. Met Dunst heeft ze sowieso een prima speelster die volledig overtuigend de groei van de jonge vrouw toont, maar ze kiest ook vaak de goede zaken en zet zo een mooi portret neer. Niet alleen van een jong meisje, maar ook van de omgeving waarin ze opgroeit (al deed Les Adieux à la Reine dat nog beter). Wel wordt de politiek iets te halfbakken erin verwerkt. Natuurlijk is dat een essentieel onderdeel van haar leven, maar juist die focus op haar als persoon wat zo fijn. Had het of uitgebreider gedaan, of weggelaten. Nu komt het er ineens bij aan het eind. Verder duurde de film ook net iets te lang, vooral omdat een enkele scène soms net iets te lang sleepte. Niet dat ik het idee had dat er veel overbodigs inzat, maar dat is een stukje gevoel dat je als regisseur moet hebben. Bij Somewhere had ze dat wel, hier iets minder. Ook mist de film soms wat diepgang. Daarmee nog wel 3,5*.

Ik weet niet precies wat ik hier nu van moet vinden, want het is eigenlijk een hele slechte film, maar die ergens toch best weet te vermaken - wellicht juist daardoor.

De film stapelt cliché's, alles verloopt allemaal zo soepel dat je van enig drama niets hoeft te verwachten, de ruzies zijn alleen maar aanwezig om enig 'gewicht' te brengen, de film lijkt maar geen keuze te kunnen maken tussen hond doet vervelend (en die slapstick is erg flauw) en jong gezin groeit op, de acteurs zijn ervaren in dit soort films en lijken op de automatische piloot te spelen, et cetera et cetera.

Maar toch, de film heeft zijn momenten. Het is best aardig geschoten, Alan Arkin als baas van John is grappig (al kennen we deze rol al wel), Florida is een prima locatie en door die naïviteit en vrolijkheid is de film best af te kijken. Wel duurt de film zeker een goede 20 minuten te lang. 2,0*.

Wel aardig. Leukste is natuurlijk dat je een Indonesische film hebt die in alles gewoon een western is, maar dan dus op een kaal eiland in de moderne tijd met auto's en mobieltjes. De sfeer is goed, de beelden zijn mooi en de gimmick verveelt niet. Maar het trekt als geheel op te weinig. De film is tergend traag op momenten en zeker de vierde akte vind ik maar erg nietszeggend. Voor mijn gevoel bloedt de film uiteindelijk een beetje dood, 3,0*.

Niet helemaal gelukt. De scènes volgen elkaar niet altijd logisch op. Sommige shots achter elkaar zijn raar gemonteerd (hierboven is daar ook al aan gerefereerd) maar ook inhoudelijk soms te veel toevalligheden of gescripte manieren een plot vooruit te helpen. De hele plot interesseerde mij niet echt. Er wordt redelijk geacteerd al blijven alle personages echt zo plat als karton. Daar had echt meer in gezeten al doen de acteurs hun best waardoor de personages nog wel gaan leven. Sowieso verveelt de film niet echt (op momentjes wil die even gaan slepen maar nooit lang). Er gebeurt genoeg en de aankleding is fijn in een in geel gedrenkt L.A. met fijne jazzy muziek en ik waande me echt even een kleine twee uur in de jaren 30. En soms is dat precies wat een film moet doen. 3,0*.

Aardige Hitchcock die inhoudelijk best interessant is, maar als film niet altijd even goed. Het voelt allemaal wat gedateerd aan, sommige decors en effecten zijn brak en het tempo is lang niet altijd even sterk. Daarnaast heb je zo halverwege de film wel het idee waar de film heen wil en dat slot kon dus ook niet echt indruk op me maken. Deels lag dat ook aan Hedren die vooral heel theatraal aan het schreeuwen is en bij mij vooral irritatie opwekte. Haar acteerwerk is de laatste scène zat tegen het lachwekkende aan. Daarentegen is Connery in topvorm en zet een heerlijke rol neer, een beetje in de stijl van Bond zij het net wat anders, maar wel met dezelfde charme en nonchalance. Die combinatie van die twee hoofdrolspelers deed me denken aan Gone With the Wind: hysterisch wijf naast rustige charmeur, al was Vivien Leigh wel overtuigender omdat haar rol dat ook vroeg. De rol van Hedren vraagt dat helemaal niet. Ook Diane Baker is erg fijn, naast dat ze bloedmooi is. Maar verder is de film ook best goed te kijken en is het tempo vaak genoeg ook wel prima en vermaakt daarmee behoorlijk. 3,0*

Sinds De Beentjes van Sint-Hildegard weten we dat Johan Nijenhuis best een prima regisseur is, mits hij maar een beetje fatsoenlijk script krijgt. Dus ergens een beetje hoop bij deze film nu ook dit speelt in een iets andere cultuur en omgeving dan zijn gebruikelijke habitat. Jammer dat deze Marokkaanse Bruiloft weer een mengelmoes is van veel andere drek van hem met een vleugje Meskina. Altijd weer dezelfde typetjes, ditmaal dan Marokkanen en altijd weer dezelfde verhaallijnen en slechte humor vol clichés en echt helemaal niets bijzonders te zien. Al snel weet de film niet meer te boeien, er wordt zeer matig geacteerd (alsof men hun teksten gewoon opleest zonder enig gevoel) en dan moet dit ding ook nog eens meer dan twee uur duren. Waarom? 1,0*.

Ik ben het eens met sommige commentaren hierboven: deze film kent genoeg sterke afzonderlijke scènes. Ze zijn goed geacteerd, boeiend, soms erg leuk gedaan (die hele introscène) en gevoelig op momenten. Maar als geheel vind ik de film wat tegenvallen. Allicht omdat de film wat hinkt op twee gedachten tussen vechtscheiding en mensen die gewoon uit elkaar gaan, waardoor beide niet overtuigen. Ik had het liever wat kleiner gezien. Ook zitten er enkele mislukte stukken in, vooral als die vrouw bij Driver komt kijken en van alles misgaat op een klungelige manier Tja. En wat was die Dern en eng naar mens trouwens. 3,5*.

p.s. Ergens hoop ik op een Before Noon in 2022 waar Delpy en Hawke om 12 uur hun scheidingspapieren gaan tekenen en als goede vrienden uit elkaar. Zo'n film had deze kunnen zijn.

Aardige animatiestijl, tof design, leuke wereld. Maar ook het gevoel dat ik alles al eens gezien heb, vrij afstandelijk van toon (vooral het stemmenwerk is monotoon) en soms wat rommelig verteld. Voor 90 minuten wel oké maar eigenlijk ook net te lang zonder dat er echt iets bijzonders is te zien. 3,0*.

Een beetje saai. Vooral omdat er nergens echt een bijzondere invalshoek wordt gekozen en omdat het allemaal iets te veel voortkabbelt. Het begint al met de zus en haar man, die beiden zeer cliché zijn, met de zus die het nog even wil aanzien en manlief die zich al snel irriteert. Serieus? Ook weet Olsen maar weinig te doen en blijft iets te stil in haar rol waardoor die nooit gaat leven. En de stukjes bij de sekte zijn wel aardig, maar geven geen reden zo snel waarom je daar zou willen zijn. Wel wordt goed duidelijk gemaakt hoe men elkaar gek maakt daar. Verder kabbelt het allemaal wel voort wat soms best lekker is en ook wel wat sfeer geeft, maar het wil nergens echt exploderen. Ja, eenmaal, op dat feestje met die verontrustende muziek op de achtergrond die verdwijnt bij het innemen van een slaappilletje. Zo volgt de vorm de inhoud. Goed, en dat had ik graag meer gezien. Nu slechts 2,5*.

Fijne film die op zijn sterkst is als Matt Damon - een uitstekende rol- in zijn eentje zich moet redden. Gewoon een man, alleen op een planeet, en dan maar de camera erop. Soms gebruikt Scott wat kunstige ingrepen om duidelijk te maken wat Damon nu precies doet, maar omdat dit middels een videodagboek gaat stoort het niet (in tegenstelling tot bijvoorbeeld een voice over). Damon is prima in zijn rol en weet toch knap een man neer te zetten met een enorme drive die soms ook gewoon de zaken tegen heeft. Het was mooi geweest als Scott overigens had aangedurfd alleen maar Damon te filmen, maar het is wel dat met de beelden op Aarde erbij er wel een goed tempo inzit en nooit saai wordt.

De film is echter niet perfect. 140 minuten voelen redelijk zwaar en zeker dat actiegedeelte aan het eind had van mij niet gehoeven. Daar werd het ook allemaal te melodramatisch. Dat Damon een traan laat als hij voor het eerst in weken weer menselijk contact heeft - gewoon via de mail- is een mooi klein moment, al die mensen die juichen op Times Square? Nee, dat ging me er net te ver over. Maar ook de actie zelf voelt een beetje verloren. Uiteraard gaat niet alles perfect en op een paar honderd kilometer hoogte gaan ze maar rare toeren uithalen en uiteraard lukt alles.

Film ziet er mooi uit, vooral de shots op mars en vooral in het begin in die zandstorm (waar 3D nog wel iets toevoegt). De muziek is leuke toevoeging. Dat dat Waterloo van Abba er nu zoveel mee te maken heeft, maar het maken wel leuke scènes.

In wezen is dit ook een heel hoopvolle film. De grote mannen binnen NASA maken steeds weloverwogen goed doordachte beslissingen, de Chinezen willen ook wel helpen en alles is één grote hosanna op Aarde. Daarnaast is dit een film over de kracht van de mens, waartoe zij in staat is en geeft eens een vrolijk toekomstbeeld. Best fijn, zo nu en dan. 3,5*

Sterke film, ééntje die vooral op het gevoel keihard inwerkt. Dan vond ik het begin nog het minste met wat schrikeffecten die deze film helemaal niet nodig heeft. Maar dat is van korte duur en blijkt alles op zijn plek te vallen. De film begint nog als griezelslasher maar verwordt al snel tot psychologische horror. Enorm sterk verbeeld en geacteerd, de pijn die Lucie meeneemt van vroeger. Om vervolgens ineens een hele andere kant uit te gaan. Dan vond ik die hele sekte nogal vergezocht, maar dat stuk was wel het beste deel. IJzersterk gespeeld (ditmaal door Alaoui) en ook bijzonder fraai geschoten. De film deed me visueel denken aan die hele bekende Franse film van een martelares, La Passion de Jeanne d'Arc. Ook dat gemillimeterde haar, de close-ups en de hele symboliek. Maar dit stuk is ook sterk geregisseerd, door de vele fade outs krijg je het idee dat er een enorme tijd overheen gaat en is dit ergens nog volstrekt geloofwaardig dat Anna geestelijk helemaal aftakelt. 4,0*.

Niet leuk, flauw, rommelig en eigenlijk zit er bijna niks bijzonders in. Ja, die éne scène met Sarah Brightman op de geluidsband is leuk gedaan maar eigenlijk werkt er hier weinig. Eerder horen we al de Beastie Boys maar dusdanig gemixt dat beeld en geluid nooit echt samenvloeien. Verder zijn er de vele pogingen tot humor die soms pijnlijk ongrappig zijn. Vooral in dat Indiase gezin. Dat deed me denken aan de film Yesterday, ook al vreselijk onleuk.

De actie is redelijk in beeld gezet maar zonder ook maar één wow-moment en de acteurs zijn ofwel kleurloos ofwel irritant. Eigenlijk weet alleen Samuel L Jackson nog wat te maken van zijn Nick Fury - de scènes met hem zijn veruit de beste. En dat stukje musical is echt raar op een compleet verkeerde manier. Gelukkig duurde dit ding niet al te lang en was de pacing nog wel oké. 2,0*.

Oei. Saai vooral. De aankleding is wel oké maar visueel erg karig verder met veel donkere ruimtes. Het spel is ook niet al te best. Cohen moet zich maar redden in het Engels en doet dat niet super en Hopkins zet een zoveelste zelfde rol neer en overtuigt ook niet echt al heeft hij zijn uitstraling dan nog wel mee. Ik had sowieso het idee dat de hoofdpersonen iets te veel mensen van nu zijn die spelen alsof ze 2000 jaar eerder leefden, echt geloofwaardig werd het niet. 1,5*.

Dan eindelijk eens gezien, en het viel me tóch tegen. Ik zeg toch, omdat dit nu net een film is waarvan ik niet direct hoge verwachtingen zou hebben, temeer ik niet van klei-animatie houd. Maar met al die hoge scores had ik stiekem wel gehoopt op een mooiere film. Als gezegd, met stop motion kan ik niet echt meegaan. Hoewel het er allemaal heel knap en detailrijk uitziet, is het geen wereld waarin ik me kan verliezen, iets dat een goede film wel bij mij doet. Voor een minuut of twintig vind ik dit leuk, langer niet. En toch zie ik wel wat er knap aan is, door je halve film middels brieven te vertellen (vrij origineel) en uitstekend stemmenwerk en prima regie met een mooie mix van beelden en fijne muziek. Maar het kon me allemaal gewoonweg niet zo boeien. 2,5*.

Maria Magdalena is een ietwat mysterieuze vrouwsfiguur uit de Bijbel - dat blijft ze nog steeds na deze film. Wie ze was, waarom ze deed wat ze deed, er komen dar geen antwoorden op. Geen idee wat Davis hiermee wilde, maar alleen het ontkrachten van fabels voor het grote publiek? Dat lijkt me wat te simpel.

De film is niets meer dan een korte registratie van Magdalena's leven vanaf het moment dat ze Christus ontmoet. En vooral doodserieus gefilmd. In een vrij donker grimmig palet met zware muziek die irriteert, moeilijke blikken en stiltes in een enorm traag tempo. Er kwam voor mijn gevoel echt geen eind aan en er was maar weinig wat me wist te interesseren. Mara is dan nog wel fijn met haar dromerige blik maar iets meer pit had de film kunnen gebruiken. Nu en dan een aardig shot nog wel en leuk spel met zonlicht op de mooie omgevingen. 1,0*.

Is deze film een Disney classic of niet? Disney zelf had hem wel opgenomen in die DVD-reeks, maar deze valt niet in de lijst van de Animation Studios - die tellingen lopen door een drietal films (waaronder deze Mary Poppins) dus uiteen. Ik houd eigenlijk de telling van de animatiefilms bij. Ik had de film als geheel nog nooit gezien maar ken wel (vanzelfsprekend haast) enkele liedjes. Mede door Op zoek naar Mary Poppins, of omdat het gewoon enorm bekende nummers zijn. Het vervolg had ik wel al gezien alsmede het heel aardige Saving Mr Banks over de ontstaansgeschiedenis.

Is deze dan een kinderfilm? Dat zeker wel. De naïviteit, humor en vooral het acteerwerk zijn echt gericht op kinderen. Ik als volwassene zonder jeugdsentiment kon er weinig mee. Het eerste kwartier was echt een gruwel zo slecht daardoor, maar ook de rest van de film is heel braafjes en kinderlijk. Ook zo'n Dick Van Dyke irriteerde mij mateloos met zijn overdreven mimiek en bewegingen. Hij zingt nog wel aardig, maar is nergens echt bijzonder.

Visueel erg lelijk, vooral dat het duidelijk in de studio is opgenomen. En het production design erg kitscherig. De animaties zijn beter, vooral in de achtergronden, maar matchen niet echt met de personages. Blijven over Andrews die wel de juiste toon weet te raken en als enige niet kinderlijk is. En sommige liedjes zijn echt wel goed. Maar ook hierbij speelt: enorm duf in beeld gezet. En die scènes in het park en met de schoorsteenvegers duurden echt veel en veel te lang. 1,5*.

Best oké, zeker op een 1e Kerstdag. De liedjes lijken niet memorabel (de tijd wijst zoiets uit), maar klinken wel lekker vlot tijdens de film en vervelen niet en zijn ook behoorlijk gezongen. Verhaaltje zelf stelt weinig voor en barst van de clichés. Ik zei in de pauze nog: 'dat aandeelhouderscertificaat staat achterop die tekening die nu in de vlieger zit'. Sommige dingen kwamen zo te duidelijk in beeld en zijn zo typisch, de film was nergens echt verrassend. Eigenlijk is dat wel jammer, want dat kan een film toch net wat beter maken. En die broer en zus hadden op het oog een wat ongezonde relatie, maar goed, ik zie allicht dingen die er niet zijn.

Maar de film geeft plezier. Blunt is prima als Mary Poppins, een rol die je makkelijk kan spelen, maar ook helemaal kan verkloten. Zij echter doet het goed en is in haar hele houding, haar strakke gezicht en manier van lopen één met het personage waardoor ze goed is en geen flop. Whishaw is eigenlijk net te jongensachtig voor zijn rol, die donkere advocaat heeft zo'n typische rol die alleen in films voorkomt en Firth is eigenlijk te schattig om schurk te zijn. En dat jongste kind is gewoon irritant, maar dat zijn kinderen al snel. Behalve dat jochie van een jaar of 7 naast me dat zijn broertje erop wees, heel zachtjes, dat hij stil moest zijn.

Visueel is het allemaal niet heel bijzonder maar afdoende, al is het stukje animatie halverwege wel gewoon heerlijk old school. En het voelt één met de acteurs, niet als een scherm op de achtergrond zoals in de eerste film. Het hoogtepunt zit overigens aan het eind met een cameo van Angela Lansbury, geweldig hoe gevoelig zij nog zingt. 3,0*

Moeilijk. Een onderhoudende film met een Ronan die de film nog net weet te redden, want verder was het een wat saaie bedoening. De kale Schotse landschappen nodigen ook niet echt uit daartoe, maar er is ook daar veel meer mee te doen. Af en toe zit er nog wel een mooi shot in waar warm zonlicht een gouden gloed geeft, maar veelal is het erg mistroostig allemaal. Dat past wel een beetje bij de sfeer, maar visueel is het saai. En dit is in de basis een kostuumdrama, maar wel in Schotland waar het allemaal wat minder protserig is, zacht gezegd. Dus ook de decors konden me niet echt bekoren.

Het verhaal zelf is nog wel interessant over de machtsstrijd met onderlinge thema's dat uiteindelijk mannen bepalen hoe de geschiedenis verloopt, ook al is een vrouw officieel de baas. Maar dat is ingekleed in veelal oninteressante scènes waar vaak ook geen tempo in zat waardoor het verhaal zelf wat naar de achtergrond verschoof. Gelukkig is daar Ronan dan nog die en zeker pit en tristesse tegelijk uitstraalt. Helaas moet zij het alleen doen. 2,0*.

p.s. Dat deze film een nominatie voor make-up heeft bij de Oscars is me een raadsel. Er zit sowieso weinig bijzonders in, maar aan het eind ziet Ronan er nog hetzelfde uit terwijl die scène heel veel jaren later speelt.

Film werd steeds leuker en leuker. Vol met sketches (om maar een woord te gebruiken) die lang niet alle evengoed werken maar er zitten enkele prachtige momenten in en richting het einde ook steeds meer. Zo'n klein teder moment van twee personen op een kussen en vooral de langere interviews van jonge vrouwen (bij dat raam, met de appel) die enorm naturel zijn alsof er niet wordt geacteerd. Al met al ook een leuk tijdsbeeld van de jeugd van toen, al boeiden de politieke beschouwingen an sich mij niet. 3,5*.

In potentie een boeiende film, vooral omdat er vaak niet zoveel gebeurt en men zich echt richt op de bemanning en het leven aan boord. Crowe is uitstekend met een enorm naturel gezag en tevens menselijk gezicht, perfect gecast. De actie zit vaak goed in elkaar, de film is op momentjes spannend (in die mist) en het tijdsbeeld dat wordt getoond is mooi gedaan. Alleen: die scènes waarin minder gebeurt zijn vaak enorm saai. Visueel niet boeiend, te traag in tempo en te veel in totaal. Dat haalt de beleving ver naar beneden. 2,5*.