Opinions

Doctor: Are you mixed up?
Freddie: No, sir.
Doctor: Are you more jumpy than you were before?
Freddie: No, sir.
Doctor: And how's your sleeping?
Freddie: I sleep just fine sir.

In de briljante eerste teaser komt dit gesprek naar voren. Zo jammer dat dit stuk, tezamen met veel andere inmiddels bekende beelden, de film niet heeft gehaald. Daarmee was het in het begin van de film ergens even wennen omdat je dit verwacht. Op de geniale openingssequence na, met die slagen van het mes ritmisch op de muziek, vond ik die eerste tien minuten ook wat stilletjes en niet direct heel goed. Daarna echter ging alles los en maakte dit waarschijnlijk de beste film van 2012.

Is dit een film van Anderson? Ja, zeker wat betreft inhoud. We krijgen wederom een film die in de eerste plaats draait om relaties tussen mensen zoals in alle vijf de andere films van zijn hand. Daarnaast krijgen we hoofdrolspelers die geestelijk niet helemaal in orde zijn en zeker Phoenix kan elk moment ontploffen. Ook religie speelt weer een belangrijke rol. Maar door de structuur en door het ontbreken van een verhaal dat echt van a naar z loopt geeft hij de kijker de kans zelf een oordeel te geven en zijn visie neer te zetten over wat even daarvoor werd getoond. Is het aanklacht tegen sektes of is het eerder positief. Daarover valt genoeg te schrijven en te zeggen. Alleen al dat shot waarmee de film eindigt, daar ken je eens flink over nadenken. Ging het Freddy enkel om seks, zijn dierlijke drift, is dat de metafoor voor zijn trauma? Wie het weet mag het zeggen.

Het acteerwerk helpt verder ook, al ben ik meer fan van Hoffman dan Phoenix. Wat onderkoelder, wat minder nadrukkelijk geacteerd. Wel zorgen die verschillen en de chemie tussen beide voor enkele scènes die ijzingwekkend goed zijn. Zeker ook die scène in in de gevangenis, waar Freddy alles kapot trapt en Dodd rustig geleund tegen zijn bed toekijkt. Heerlijke humor. Ook Amy Adams als kille madam is bijzonder goed. Ze heeft een kleine rol maar weet deze zeer sterk in te vullen en duidelijk te maken dat zij de meest starre in de leer is van allemaal.

Visueel is de film dan weer schitterend met zeer scherpe beelden (jammer dat ik geen 70mm-kopie kan zien) en heerlijke belichting. Ook de hele aankleding, de kleuren, het subtiel bewegen van de camera, de synthese tussen beeld en geluid en montage. Technisch is dit wellicht de knapste film van Anderson en houdt immer de aandacht vast. Eigenlijk begint het al bij het eerste shot met betoverend blauw water, die muziek die direct doordringt en een hypnotiserend gevoel achterlaat. Ook alle geluiden die Anderson toelaat, zoals het zuchten en kraken, helpen mee aan een prikkelend gevoel. En dan is de prent bij de Oscars enkel genomineerd voor acteerwerk!

Wel is de regie minder nadrukkelijk aanwezig dan in zijn vorige films. Dat komt deels door de vele scènes waarin louter wordt gesproken en waar Anderson ervoor kiest dit kaal te presenteren. Ergens is het wel jammer, want juist die onderhuidse spanning die hij normaal daarmee creëert is daardoor af en toe afwezig. Niet dat het helemaal er niet is, maar als enige kritiekpunt kan ik dat noemen. Zeker in het begin van de film is het allemaal net te kaal. Want daarna is het niveau bij vele vlagen weer bijzonder hoog.

Het is een lastige film, zonder duidelijke plot en dat in de eerste plaats draait om de karakters. Nou draait een Lawrence of Arabia daar ook om, maar op zijn meest basic-niveau is het een prima oorlogs- en avonturenfilm. Dat heeft deze The Master niet. Maar zo pruttelt het wel een tijdje na en heb je weer stof om te overdenken. En dat maakt een tweede kijkbeurt binnenkort ongetwijfeld ook goed. 4,5*.

Schitterend film van Allen. Goed geacteerd, inhoudelijk sterk en met mooie muziek. 150 jaar geleden schreef Dostojevski het magnifieke Misdaad en Straf. Allen maakt zijn eigen adaptatie, niet zo breed en briljant als het boek, zonder alle filosofische uitweidingen over een übermensch, maar wel met dezelfde diepgaande psychologie, in inhoud en intensheid. Dat werkt in de film uiterst sterk.

Het boek draait om 100 pagina’s richting de moord, en de overige 600 over de straf. Hier komt de moord wat laat, maar tot die tijd is het vreemdgaan al een misdaad, met alle straf vandien. Vooral als je het boek gelezen hebt, dan ken je de uitkomst. Daar lijkt het in deze film heen te gaan. Tot de twist op het eind. Al is het eind zodanig open dat Chris zich altijd nog kan aangeven. Ook wat Allen wil zeggen over geluk, en de netbal, komt heel dubbel over. Soms valt hij erover, en win je, soms niet, dan verlies je. Chris lijkt echter te winnen doordat dat muntje juist niet erover viel.

Allen brengt dit alles heel sober. Geen hypermontage, of overbelichte shots, wel vaak mooie kadrering en soms hele verhalen in een beeld. En vaak zeggen die beelden meer dan 1000 woorden. Let maar op hoe vaak Chris belt met z’n schatje terwijl op de achtergrond de familie te zien is. Altijd dat dilemma in een beeld gevat. Ook het temp is prima. Allen laat scènes nooit helemaal uitspelen. In het restaurant gaat de scène tot aan het bestellen van de wijn, en dan is er alweer een nieuw deel in het verhaal. Zo gaat dat alsmaar door. Soms via dialoog in het verhaal, en vaak via montage laat Allen zien dat er weer tijd vooruit is gegaan, zoals van de sneeuw buiten naar de bijeenkomst aan de buitentafel in de lente. Heel goed allemaal.

Daarnaast krijgt Allen de hulp van een schare fantastische acteurs, alle perfect passend in hun rol. De zwoele erotische Johansson, de rustige Rhys Meyers die steeds wanhopiger wordt, papa Brian Cox, de lieve Emily Mortimer. Ze krijgen prima dialogen, en hun mimiek en gebaren zijn uitstekend. Nergens overacting, nergens alle trucjes uit de kast halen. Zie de tipsy Johansson, of de emotioneel kapotte Rhys Meyers op vele momenten. Genoeg om het te voelen, hen te begrijpen, nooit teveel om ze niet meer serieus te nemen.

Ook de muziekkeuze is prima, vaak gepast, en wat zorgt voor een goede toon in het verhaal. Al moet je dan wel van Opera houden. Wat ik me wel afvroeg was waarom hij Je crois entendre encore van Bizet in een Italiaanse versie liet spelen. Maar bonne, dat mag de pret niet drukken. 4,5 *

De insteek is wat anders dan ik verwachtte, en er zitten enkele aardige losse momenten in. Maar vaak genoeg wist de film me niet voldoende te interesseren. Zeker Bruijning heeft het charisma van een zak aardappelen. Daarnaast redt Schluter het ook niet in haar eentje natuurlijk. De film kijkt weg, maar daar is alles mee gezegd. Echt leuk of echt boeiend of echt dramatisch of wat dan ook wordt het nooit. 2,5*.

Heel matig. Ik miste vooral het punt van de flm (behalve nog eens flink eraan verdienen). Raar en niet-boeiend verhaal, met een enkele actiescène die wel prima is maar veelal is dit allemaal niet echt opwindend. Ik vond sowieso dat de film niet echt evenwichtig is, tegen de tijd dat de film allicht op gang komt is-ie al klaar, alsof dit een lange pilot is voor een serie. Verder wisselend geacteerd en hoewel sommige acteurs het prima doen miste ik Fishburne en zeker Weaving wel. 1,5*.

Cogito, ergo sum, riep ooit eens Descartes toen hij zich afvroeg of hij wel echt bestond. Eenmaal alles in twijfel getrokken kwam hij tot de conclusie dat hij kon denken, en daarom in ieder geval wel moest bestaan. Sinds The Matrix is het wel de vraag in hoeverre hij daar gelijk in heeft; een revolutionaire film dus, op meerdere vlakken.

En dan komen we direct bij bullet time uit. Toen vrij vernieuwend, al was het al een bekend concept, maar voor het eerst echt in een grote film gebruikt. Het was toen niet alleen nieuw en verfrissend, maar het is ook gewoon goed gebruikt. Ten eerste is het nuttig omdat je zo als kijker meegaat in de snelle leefwereld van Neo als hij steeds sterker wordt, maar het is ook met veel gevoel voor timing gedaan. Samen met de hypermontage uit de Bourne-reeks is dit één van de twee hypes van de 10 jaar daarna geweest waarmee enkele weinig talentvolle regisseurs ineens ook actiefilms gingen draaien en te pas en te onpas deze techniek gebruikten, tot vervelens toe (Zack Snyder, iemand?). Maar hier in The Matrix oogt het nog steeds als iets heel erg cools.

Verder is de meeste actie sowieso goed geregisseerd, met veel wide shots waardoor je als kijker goed blijft en toch beweeglijk genoeg om spannend te blijven. Dat de actie ook mooi wordt gedoseerd en steeds grootser wordt helpt mee dat je niet direct murw wordt gebeukt. Ook is de afwisseling tussen de verschillende soorten actie erg sterk, nergens krijg je het idee dezelfde scène weer te zien. Daarnaast helpen de groene fotografie en vele duistere en groezige locaties mee aan een soort undergroundwereldgevoel. Dan mag agent Smith wel ergens zeggen dat deze wereld de piek van de menselijke maatschappij was, als kijker ge je je dat toch afvragen. De muziek is daarnaast lekker en cameraposities vaak opvallend en leuk. Over de breedte wordt goed geacteerd. Reeves is vooral goed gecast en mist dan wel elke vorm van uitstraling, maar dat past wel bij zijn rol. Toch had een betere acteur beter geweest, zeker in relatie tot Moss, het enige puntje van de film dat nooit echt uit de verf komt. Fishburne is cool als Morpheus en Weaving steelt de hele show met zijn heerlijk kille van beangstigende agent Smith. Vooral zijn uiteenzetting over de menselijke psyche is interessant, zoals de meeste filosofie, zonder dat het overheerst of zwaar wordt zoals in de vervolgen.

Wat na 15 jaar resteert is nog steeds een uitstekende film. Toentertijd uniek, nog nog steeds een hele fijne film. De actie is goed, de sfeer is ijzersterk, het concept is origineel. 4,5*.

In de basis wel een fijne film, de toon en rust zijn ergens wel prettig. Maar ik geloofde beide personages en hun onderlinge relatie niet echt. Daar deed de film me meer aan het slechtere werk van Woody Allen of een Alexander Payne lijken met vooral veel gelul dat geschreven lijkt voor de film. 2,0*.

Erg fijne telefilm, door de sfeer en mooie beelden en het geweldige acteerwerk.

Fred zit vast in het verleden, niet enkel doordat hij in een gereformeerd dorp woont, met zijn interieur dat nooit de jaren 80 lijkt te hebben verlaten, maar ook vanwege zijn persoonlijke geschiedenis. Dit wordt ook als zodanig gebracht, want de rest van de wereld lijkt al wel vooruit te zijn gegaan. Ook de kleuren volgen dit. Bruin is het leven in het dorp, groen wordt het op de kinderfeestjes en ook de kleur blauw volgt niet veel later bij bijvoorbeeld het reisbureau. Een film over iemand die het verleden niet kan laten rusten, dat via een metafoor en via het visuele wordt gebracht. De muziek van Bach is voor alle tijden en past hier dan ook prima in. Het acteerwerk is prima. Kees Flodder moet met weinig woorden werken en doet dit erg sterk en de chemie tussen hem en Fred is zeer duidelijk aanwezig. Ook Porgy Franssen zet weer een sterke rol neer. Waar de film verder over gaat is hierboven al vaak genoeg gemeld dus daar ga ik maar niet op in.

Daarnaast is dit een kritiek op kleinburgerlijkheid en hypocrisie. Als de buurman met de pastoor langskomt en een insinuatie maakt over homofilie loopt hij hand in hand – omdat de pastoor slechtziend lijkt, maar toch- het huis uit. Meer van dit soort kleine beeldjes maken de film erg fijn. 4,0*.

Vorig jaar heb ik eindelijk het boek gelezen. Juist de beste stukken, die met de zwartgallige Droogstoppel, zijn hier nauwelijks aanwezig en die hele gelaagdheid van het boek is eruit gehaald waardoor ik wel dacht: allicht hadden ze die scènes helemaal moeten schrappen en het puur rond Havelaar moeten houden. Dat had ook zo 20 minuten gescheeld wat prettig zou zijn geweest gezien de forse lengte en het ietwat trage tempo en soms ook saaiere scènes. De aankleding is prima verder en vooral alle geluiden van klotsend water en uit de jungle zijn prettig. Jammer dat het acteerwerk veels te houterig is. 2,5*.

Wel oké en bijzonder genoeg dat de balans ook behoorlijk positief uitslaat in de score. Qua gevoel deed het denken aan een 80s-thriller, met die muziek en vooral het vele gebruik van de zoomfunctie. Een goede manier om een verhaal te vertellen middels een actrice die iemand moet gaan naspelen en op onderzoek uitgaat. Vooral Portman is fantastisch in haar rol, Moore neigt iets te veel naar het theatrale soms en geloofde ik niet altijd. Haar jonge manlief werd wat kleurloos ingevuld. Verder wel een fijne sfeer, boeiende inhoud en een redelijk tempo. Er zitten enkele stukjes in die gingen slepen maar ik heb me niet verveeld. Er komt niet echt een conclusie maar dat vond ik in dit geval wel prettig en passend. 3,5*.

Mag dit een documentaire worden genoemd? Eerder een nieuwsflits van 15 seconden uitgerekt tot drie kwartier. Niet heel boeiende materie, vooral omdat de uitkomst bekend is en het allemaal weinig bijzonder in beeld wordt gebracht. Veel pratende hoofden (hou ik niet zo van) en veel beelden met steds herhaling om maar de duur te rekken, zoals veel van die afleveringen op National Geographic ook hebben. Af en toe nog wel goede muziek. En die amateurpiloot heeft opvallend gele tanden. 1,5*

Matig. Sowieso het hele concept dat nergens echt origineel is en ik kon er ook maar niet in meegaan. Verder heeft de film problemen met tempo en willen sommige scènes maar niet opschieten. En nergens wordt het echt interessant al is de potentie er wel. Komt ook door de acteurs die allemaal maar niet weten te overtuigen en zich beperken tot het betere schooltoneel - huiliehuilies worden het eigenlijk. Verder wordt het doolhof zelf nooit optimaal benut en de actie bestaat vooral uit wat ren- en vliegwerk. Gelukkig is het allemaal wel overzichtelijk gefilmd en zijn er genoeg spannende scènes die het allemaal nog een beetje het kijken waard maken. 2,0*.

Na een minuut of vijf krijgen we een shot van de hoofdpersoon, nogal uitgeput, staand met één hand tegen een muur onder een lekkere warme douche. We zien ook nog wat vuil en bloed worden weggespoeld met wat zwaarmoedige maar rustige muziek op de achtergrond. En als kijker weet je: voor originele ideeën hoef je deze film niet te zien. Na dik twee uur weet je: er is überhaupt geen reden hiernaar te kijken.

Ach ja, tienerfilms. Of young adult, zoals het heel hip heet tegenwoordig. Het is natuurlijk allemaal de schuld van Harry Potter - films die bewezen dat je met tienerboeken behoorlijk wat geld kan verdienen. Maar met terugwerkende kracht kan je ook alleen maar respect opbrengen voor die makers die op z'n minst vermakelijke films maakten, met een juiste focus en een bont gezelschap aan bijfiguren gespeeld door de crème de la crème van de Engelse acteerwereld.

Ten eerste zijn er te veel figuren die met Thomas op pad gaan. Geen van hen is echt uniek en op den duur heb je geen idee wie wie nu precies is. Maar het zorgt ook dat de film nergens een hart heeft, het blijft allemaal vrij leeg. Het helpt ook niet dat de film vooral bestaat uit achtervolgingen, dus we zien maar wat tieners rennen door beeld, vaak ook op donkere locaties met een weinig vaste camera en flikkerend licht - nergens wordt het echt geweldig gefilmd waardoor de spanning ook volkomen ontbreekt.

Maar ook de hele inhoud is zwak. De film is vrij simpel opgebouwd uit wat losse scènes zonder directe samenhang met ergens wel een mysterie in het achterhoofd, maar dat nergens echt naar boven komt. En dat allemaal zo clichématig mogelijk, met personages die alles blijken te weten maar nog even niets zeggen, et cetera. En de deus-ex-machina's zullen we maar helemaal vergeten (al bleef Harry Potter daar ook niet van verschoond om heel eerlijk te zijn).

Sommige shots zijn wel aardig, van een verdorde Aarde met vergane steden of die donderstorm, dat was nog best heel behoorlijk. Verder snel vergeten. 1,0*.

Fijn filmpje. Vol clichés en een enorm voorspelbaar verhaal keurig langs de lijntjes met hier en daar even een klein conflictje - dat maakt dat de film wel eens gaat slepen- maar toch werkt het wel. Dat komt vooral door het frisse spel van de meeste acteurs die nergens in karikaturen veranderen maar gewoon oprechte mensen zijn. Hele fijne rol ook van Costner die een bepaalde warmte meebrengt. Uiteindelijk had de film me op het eind wel mee.

Verder vooral erg leuk als sfeerportret van een gemeenschap en van een Californisch stadje in het algemeen. Je merkt echt dat McFarland leeft en er zitten vele mooie en typische plaatjes van de omgeving bij. Als gezegd, de film gaat soms wat traag vooruit en maar al met al wel een ruime voldoende. 3,5*.

Komedie die nergens grappig is, maar wel best vermakelijk. Fijn sfeertje in dat stadje zo, veel leuke bonte personages en een heerlijke Wayne die helemaal in zijn rol van goedzak zit. Maar de twee uur zijn wel vrij veel en veel knokscènes worden te lang gerekt. De film leek me ook eerder een goed uitgangspunt voor een serie met kortere afleveringen. Ook omdat de film enorm chaotisch is en soms nergens heen gaat. Verder leuk om een Wayne-film in kleur te zien, maar helaas wel in enorm matige kwaliteit en ook weinig bijzonder in beeld gezet. 3,0*.

Fraai. Film begint sterk met soms dan wel een iets te hoog bewustzijn van zijn eigen cynisme en hipheid, maar over het algemeen is het een vrij eerlijk filmpje met oprecht grappige mensen. Mann is even irritant maar weet je al snel mee te nemen, Cooke is een schatje en ook een vrij sterk actrice, die pa is gewoon grappig door constant aan het eten te zijn en ook wat andere freaks die rondlopen in de school passen prima. Het houdt de film luchtig en zeer genietbaar. Ook leuk al die films die Greg en Earl maken. Vooral 2:46 p.m. Cowboy was nog wel de mooiste als titel. Verder ook prima muziek erbij.

Zo over de helft zakt de film wel in als de verplichte ruzie komt en het allemaal ineens weer minder gaat. Daar zit dan nog wel een knappe scène in, opgenomen in één take laag vanuit de hoek, maar over het algemeen was dit wel een grote tegenvaller. Het sfeertje verdwijnt en de film wordt ineens gewoontjes. Maar wonder komt de regisseur nog eenmaal keihard terug in de hospitaalscène, wat mij betreft de scène van dit filmjaar. Prachtig begeleid door de muziek van Eno en dan dat filmpje op de achtergrond, de geluiden die verdwijnen en je waar je wordt meegenomen door een hypnotiserende sfeer. Audiovisueel een absoluut hoogtepunt, emotioneel ook ijzersterk. Daarmee nog wel 3,5*.

Geinig filmpje wel, leuke personages en het sfeertje op school is behoorlijk neergezet. Het verdere verloop is helaas weer wat voorspelbaar en er wordt ook weinig mee gedaan om er iets leuks van te maken, dan duren zelfs die 97 minuten voor mijn gevoel nog lang, al is dit ding best goed uit te zitten. 3,0*.

Matig. Deel 1 heb ik nooit gezien dus daarmee kan ik niet vergelijken. De hoofdrolspeelster vind ik nog wel oké, ze heeft een fijne uitstraling en acteert lekker naturel, maar vooral dat groepje Mean Girls zelf vind ik maar heel matig. Ik zou ook niet weten waarom de rest van de school naar hen zou opkijken. De momenten tussen Jo en Abby zijn de betere punten van de film en voelen ook lief en sympathiek, maar de rest vind ik een stuk minder boeiend. Echt leuk, of scherp of bijtend of echt mean wordt het nooit. het blijft allemaal helaas wat tam, waar veel meer in had gezeten. 1,5*.

De hand van Scorsese was duidelijk te zien. Goede sfeer, mooie beelden, goed camerawerk, perfecte muziekkeuze weer. Direct in de opening al. Alleen had de film weinig tempo, en soms was dat volledig verdwenen. Films als Casino en Goodfellas gaan 140 minuten lang door zonder pauze en zonder dat het druk aandoet. Dat heeft Mean Streets nog niet.

Daarnaast was het spel prima, al zou DeNiro de film nog niet hebben kunnen dragen. Dat moest Keitel toch doen. Toch een bovengemiddelde film.

Typisch Statham-vehikel. Beetje knokken, wat geschiet, en die granieten kop. Het idee is wel aardig, maar ik vind de film nergens verrassend en de film weet mij nergens echt te raken. Kijkt redelijk weg, maar een week later kan ik al weinig er meer over zeggen. En dat zegt vaak genoeg. Wel mooi gefilmd in veelal warme kleuren en dat geeft de film wel een lekkere zomerse sfeer. 2,5*.

Het leukste aan films met Statham is, dat hij binnen vijf minuten aan het knokken is. Niks geen opbouw, gewoon bam erop. Altijd. Zo moet ook deze film niets weten van verhaal of ook maar enige geloofwaardigheid, maar vooral van Statham. Dat hoeft niet uit te maken als er een beetje humor in zou zitten en mooie actie. Beide ontbreken, dit is een zichzelf ernstig serieus nemende films die alleen excelleert in onnozelheid. En de film barst van alle clichés en mist een echte sterke vijand. Daarnaast is lang niet alle actie even spetterend. De finale duurt gewoon te lang, maar het is ook dat Statham volstrekt onoverwinnelijk is en er zo geen enkel leven komt in zijn geknok. Blijft over dat er enkele losse aardige ideeën inzitten, ook onnozel, maar aardig niettemin en Statham zich er redelijk doorheen werkt. Ook het feit dat men gewoon in Brazilië Portugees spreekt helpt mee, en die gevangenis in Thailand was wel een fraaie set. 1,5*.

Fijn filmpje. Het begint echt geweldig met die beelden van Buenos Aires vol met beton, staal en glas en zet zo een beetje de toon voor het verhaal Dit gaat over mensen die heden ten dage leven in een grootstad, en dat kan eender welke stad op de wereld zijn. Ik heb nog niet de leeftijd van de personen in de film, noch woon ik in een grote stad, maar ergens is het heel herkenbaar. Dan zijn overigens lang niet alle zij-uitstapjes even interessant en de film mist ook een beetje sterke pacing waardoor soms het allemaal wat saai wordt. Maar daar tegenover staan de sterke acteerprestaties, het mooie stadsbeeld dat wordt neergezet en de frisse visuele spielerei. Je ziet dat er is nagedacht over de shots, vaak statisch maar altijd met een zekere schoonheid en een goed gevoel voor locatiekeuze. 3,5*.

Hierboven wordt de film een onthaastingsfilm genoemd, en ik kan goed leven met die term. Heerlijk op een vrije morgen of voor de zondagmiddag. De film kabbelt voort zonder te vervelen. En de film geeft een leuk (en vooral eens een nieuw beeld) op de eerste pioniers richting het Westen. Wel jammer dat de indiaan erbij komt en er wat meer psychologisch drama bij komt. Ten eerste vond ik juist de beelden van alleen de pioniers veel leuker, maar daarnaast is het drama nooit heel goed uitgewerkt. Wel mooie shots in het gestileerd aandoende 4:3-formaat en soms fijne muziek. 3,0*.

Sympathiek, maar ook wat naïef en daardoor ook geen voldoende. Ik was het ook wel eens met de directeur, school is om te leren, niet om leuk te zijn. Ik had zelf altijd een gruwelijke hekel aan meesters/juffen en later docenten die vooral leuk probeerden te zijn en leerde daar ook vrij weinig van. Buiten dat, iedereen die ouder is dan ik heeft ook op een normale klassieke manier les gehad en is ook terecht gekomen, en weet vaak de tafels tot en met tien en hoofdsteden van de wereld nog wel te noemen. Neemt niet weg dat de film nog wel redelijk vermaakt en vooral Voogd is op een zekere manier ontwapenend en nog wel geloofwaardig ook. Leuk zijn daarnaast de zaken die ik herken van vroeger als apenkooi of het verstoppen bij terugkomst van schoolreisje. Ik vraag me oprecht af nu wat daar ook alweer zo leuk aan is, maar soit, herkenbaar is het wel. Verder enorm licht van toon en inhoud met wat nevenplotjes (vooral rond Tobias) die eigenlijk nergens echt worden uitgewerkt. Allicht voor kinderen een heel leuke film, voor mij aardig om eens te zien maar niks bijzonders verder. 2,0*.

Wel de minste uit de serie, vooral De Ridder vind ik duidelijk minder. Waar de vorige Mees Kees nog op een zekere manier ontwapenend was - zij het iets te veel, maar vooruit- vind ik deze nieuwe volstrekt kleurloos. Ook de klas is minder leuk. Wel vind ik Wallis de Vries beter in haar rol, veel minder overdreven en daardoor leuker. Al blijft die moeder, met die stem, wel elke keer de show stelen. Verhaaltje weet nergens te verrassen en dat is jammer, want ergens is dit best een leuke serie. Lief, kneuterig en zonder enige dadendrang. Ook weleens fijn. Het is alleen ook nergens echt boeiend. 2,0*.

Net als de vorige deel erg sympathiek, met ditmaal een aantal leuke zeer oude acteurs die met duidelijk plezier meedoen. Maar ook heel bewust op kinderen gericht waardoor de film, zeker door gedrag van mensen, voor mij niet heel serieus te nemen is en dat doet voor mij de film geen goed. De film weet mij nooit te grijpen, een goede kinderfilm die volwassenen serieus neemt kan dat wel. Verrassen doet de film ook nergens, maar door de fijn korte lengte is deze nog wel uit te zitten. 2,5*.

Iets beter dan het eerste deel. Nog steeds een kinderfilm maar het ligt er iets minder op. Zo'n schooldirecteur als Dreus speelt een soort van boeman (duidelijk een rol gericht op kleine kinderen), maar is geen monster maar gewoon een wat meer stricte leraar waardoor als volwassen persoon dit best te kijken is. De film is sowieso sympathiek. Dat het geheel wat naïef is en niet echt geloofwaardig maakt dat de film voor mij uiteindelijk net geen voldoende oplevert, maar echt storen doet het ook niet. 2,5*.

M'n Nederlandse zaterdagfilm op Netflix, deze stond nu vooraan. Best een lief en sympathiek filmpje en ik kan hier geen zware onvoldoende voor geven, maar ik ben duidelijk niet de doelgroep. Het is in ieder geval een film die ik niet kon geloven, en dan houdt het snel op. Ook zo'n typisch schoolhoofd dat heel streng is, dat ken ik inmiddels wel. De acteurs spelen met zichtbaar plezier en de kinderen irriteren zowaar niet, maar ondanks de geringe lengte zijn er genoeg momentjes dat de film wat gaat slepen en meer dan iets dat redelijk wegkijkt vanaf de luie bank is het voor mij dan ook niet. 2,0*.

Niet heel slecht. Lekker kort dus vervelen doet het niet, die eerste scène is zowaar heel behoorlijk en de film is charmant genoeg. Wel is het duidelijk op kinderen gericht met een enorme naïviteit en volstrekte ongeloofwaardigheid daardoor, waardoor ik de film niet heel erg goed kon waarderen. 2,0*.

Qua sfeer en toon best fijn maar deze roadmovie kent een beetje hetzelfde euvel als veel andere roadmovies, namelijk dat-ie stuurloos wordt en veel losse scène enerzijds wel werken maar anderzijds al snel niet boeien (veel scènes kunnen zo geschrapt worden en missen een zekere urgentie) en het geheel mist ook een zekere spankracht. Wel fijn naturel geacteerd, leuke plaatjes, prettig cameragebruik soms wat los op de schouder dicht op de huid geschoten en dat past goed. Al met al wel een voldoende omdat er genoeg moois in zit. 3,0*.

Film met vooral een mooie aankleding. Een chique warme stijl en dat is fijn wegkijken. Jammer dat de film aardig voorspelbaar verder is en helemaal jammer dat de chemie tussen Layla en Teddy niet bestaand is waardoor hun scènes eigenlijk niet werken en vooral de keuze aan het eind niet geloofwaardig is. De chemie met die James is echt stukken beter. Milian is wel een fijne lead en geen idee waarom men zo wild wordt van die muziek van Pentatonix want die stelt echt niets voor. 2,5*.