Moos (2016)

Een inwisselbare formule-film over een tiener/twintiger die vriendschap, liefde en familiewaarden leert kennen. Leugens worden verteld. Gevoelens worden uitgesproken. Jiddische liedjes worden gezongen. Voornaamste gimmick is dat het zich afspeelt in de Joods-Israëlische gemeenschap in Nederland. Niet dat er met dat uitgangspunt meer wordt gedaan dan de exotische couleur locale tonen van de nederjoodse gemeenschap. Schattig, een bar mitswa doen met keppeltjes op.

Matig. Doet al snel denken aan die Nederlandse komedies als Oppassen, grappig wordt het nergens maar het kijkt wel aardig weg. Alleen duren die series steeds korter dan een uur. 90 minuten is echt te lang. Michiel Romeyn is prima en dat sfeertje rond de Joodse wereld best aardig, al doet dat an sich nergens ter zake. Maar met dat sfeertje en die keur aan personages had je hier volgens mij ook veel beter een serie van kunnen maken. Als film is het allemaal wat te dun en simpel uitgewerkt. 2,0*.

Tijdens een familiefeestje ter gelegenheid van de terugkeer van David [Ayal Oost] uit Israël, blijkt op pijnlijke wijze dat diens zus Moos [Jip Smit] ondergewaardeerd en haast onopgemerkt door haar familie door het leven gaat. Persoonlijke ambities zette ze op zijn om na de dood van haar moeder voor vader Maup [Michiel Romeyn] te zorgen, dus de familie reageert verbijsterd wanneer Moos aankondigt dat ze auditie gaat doen bij de Kleinkunstacademie. Hoewel die auditie mislukt, weet ze de schijn op te houden door te gaan werken in de kantine van de Kleinkunstacademie. Daarnaast krijgt ze bijles van knappe docent Chris [Frederik Brom]. Smit is een openbaring in de titelrol en verleent diepgang en waardigheid aan haar complexe personage. Het scenario van Gosschalk en Judith Goudsmit geeft een aardig inkijkje in de Joodse gemeenschap, zonder daar de draak mee te steken, en heeft een simpele, maar bevredigende ontknoping.