Opinions

Seth MacFarlane dus - hij heeft in elk geval de naam om ergens in het oude westen geleefd te hebben. Zijn Ted was een anderhalf uur durende gimmick die voor even leuk is, Family Guy is sowieso niet grappig en de performance van de regisseur tijdens de Oscars vorig jaar was echt pijnlijk om te zien; ik zou mezelf geen fan willen noemen. Niettemin wilde ik de beste man nog wel een kans geven, enkel vanwege de setting.

Nu is die setting sowieso het pluspunt, want ik vind die hele wereld er bijzonder fraai uitzien. Niet alleen het production design, maar ook de fijne warme belichting in avondscènes, de kostuums, de snorren, et cetera. Verder is het verhaaltje met MacFarlane en Theron best goed te doen en zorgt voor de beste momenten van de film. Ik zou wel willen zeggen dat hij als acteur meer geslaagd is dan als komiek.

En dat is het euvel, want behoudens een enkel geslaagd grapje is het vooral heel erg flauw en puberaal allemaal. En dit is een komedie, en daar moet je hem op beoordelen (dat kan ook niet anders, want als drama is dit in het geheel niet serieus te nemen). En daar faalt de film echt veel te vaak en gaat zelfs irriteren. Verder zitten er ook veel overbodige scènes in en het laatste halfuur had sowieso eruit geknipt kunnen worden. En ondanks alle minpunten heb ik af en toe best genoten, dus toch nog 2,5*.

Erg matig. Vooral door de volledige afwezigheid van chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Dat is vrij dodelijk in zulke films. Ook enorm vlak geacteerd, door vrijwel iedereen. En nergens echt leuk. Tempo is nog oké en visueel zien locaties en sets er regelmatig nog best mooi uit. Wel af en toe opvallend naakt nog. 1,5*.

Fijne Ghibli die alleen af en toe wat sleept. Visueel heerlijk - ik houd sowieso van dit soort animatie die zich afspeelt in de hedendaagse grootstad. De getekende gebouwen maar ook dagelijkse zaken (supermarkten, keukens, producten) worden magisch als ze zo mooi en gedetailleerd getekend zijn. Enkele momentjes in de film zijn ook erg fijn. Maar ondanks al die goede punten wist de film me niet altijd even goed te boeien. Vooral de hoofdlijn vond ik minder interessant en het tempo valt af en toe te veel weg. 3,5*.

Tegenvaller. Ik houd wel van dit soort sfeerportretten maar deze film is een beetje vlees noch vis. In beginsel drama, maar ook niet helemaal door wat mislukte komedie-elementen (die boerenknecht, die vervelende oma - beide bedoeld als komisch element maar beiden ergerlijk en beide elementen passen niet bij de rest) en daardoor ook mislukt als komedie. En dat is een beetje de hele film. Als tijdsportret ook niet geweldig, vooral doordat de film zich heel erg focust op het gezin en niet zozeer op de tijd of de omgeving. Het voelt allemaal als een film die veel meer had kunnen zijn. Maar uiteindelijk wordt de film wat langdradig en dat is dodelijk. Ik wilde nog een voldoende geven om de goede punten, de kleine momentjes (in de kerk of het ziekenhuis), maar dat gedoe met die oma die de boel per ongeluk in de fik zet: nee, dat is echt te gemaakt. 2,5*.

Ik kan hier ook nog wel een voldoende aan geven want ik heb me al met al wel vermaakt. Bijzonder is het allemaal en Momoa en (zeker) Black doe een kunstje dat ze vaker doen maar er zit genoeg plezier in dat die kunstjes wel werken. Die wereld is ook wel aardig in beeld gezet (ik ben zelf geen speler dus geen idee wat er allemaal bedacht is voor de film of hoe dat spel eruit ziet), cgi overtuigt, die dorpsbewoners zijn geinige wezens en de actie is redelijk. Eenmaal uit de zaal ben je de film al wel vergeten en dat zegt ook wat, maar voor in de zaal prima. 3,0*.

Film wordt naarmate deze langer duurt wel minder leuk. Het begint heel aardig met die geschiedenis zo en de Minions zijn best geinig - ooit vond ik ze onnoemelijk irritant, maar in deze film valt dat alleszins mee. Ze zijn soms zelfs grappig. Maar de uiteindelijke plot zelf is een pak minder interessant en zeker tegen het einde lijkt het soms of alles gerekt wordt om tot een acceptabele speelduur te komen. De film weet dan al een tijdje niet echt meer te verrassen, op af en toe nog wel een geslaagd grappig moment na. 2,5*.

Ik zag enkele stukjes en dacht echt: deze heb ik al gezien. Die stukjes komen we zo bekend voor. Tot ik besefte dat dat uit de trailer kwam die al twee jaar terug ofzo in de bios te zien was. Ik herinnerde me die stukken dus wel, maar het was te lang terug om direct te beseffen dat dat een trailer van lang geleden was.

Enfin, typische film dit die vooral druk en lawaaiig is. Soms nog wel grappig - de Minions zijn op momenten best leuk en schattig- maar verder is dit een film die plotgedreven is en bomvol zit om maar niet te vervelen vermoed ik zo. Maar het ding is daardoor vermoeiend en begint uiteindelijk wel te vervelen. Ook visueel niks speciaals in te zien. 2,0*.

Stapje terug weer voor Ritchie. Zijn laatste films vond ik meestal prima smaken maar hier gaat hij m.i. iets te veel weer de humoristische kant op en dat werkt niet bij hem. Personages zijn vooral niet echt geloofwaardig en weten mede daarom niet te boeien, maar ze worden ook alle vrij kleurloos vertolkt en wie wie nu precies is steeds bleef voor mij onduidelijk. De aankleding en actie zijn wel aardig nog maar de film weet nergens te imponeren en hobbelt wat saai richting het einde. 2,0*.

Ooit op de bassischool was ik een kat in een schooluitvoering. Echt jaren terug, maar het staat me nog steeds bij. Leuk om dan eens de film te zien. En de film doet recht aan Schmidt, vooral door het goede spel. Carice is geweldig. En goed gecast, en met de meest idiote dialogen (eigenlijk) en veel wisselingen van karakter (echt Kats) weet ze nog geloofwaardig over te komen. Ook Maassen speelt prima. En dan nog een praa leuke bijrollen. Sowieso zijn de katten en Bibi niet irritant (dat is al heel wat) maar ze zijn soms gewoon grappig. Wouterse als burgermeester heeft te weinig speeltijd, Kesting is leuk en Bokma krijgt de kans de show te stelen, maar houdt zich nog in. Een veilige keuze, maar had hem wel iets meer over the top willen zien gaan.

Aardig camerawerk. Vooral de positie, het beeld dat men laat zien, getuigt van enig gevoel. Knap gedaan. Ook de decors, vooral de daken, zien er mooi uit.

Alleen jammer dat er zoveel plotgaten inzaten. Moet dan toch iets aftrekken. Een plotgat is niet erg zolang je ze maar niet ziet en dat het niet gaat irriteren. Hier wel.

Toch ruime voldoende.

Matig. Dat de schrijvers van La Meglio Gioventù hierachter zitten is wel te zien, en ook moest ik weleens denken aan Novecento. Maar waar die beide films meer dan vijf uur de tijd nemen wordt alles nu in een kleine 100 minuten gestopt. Dit is een toch groots opgezet verhaal over een langere periode waarin men een soort tijdsbeeld probeert te scheppen. En dat is toch te veel voor die weinige speeltijd. Men moet nu echt van hak op de tak gaan om alles maar te vertellen. Wat blijft is een chaotisch verteld verhaal dat eerder fragmentarisch is dan een mooi soepel lopend geheel. Dat maakt dat je als kijker nergens meeleeft en dit eerder als samenvatting ziet dan als vol verhaal. Een aantal kleine momenten is nog wel mooi en het verveelt ook niet echt, maar er is ook gen punt waar het echt interessant wordt. Ook stilistisch niet. De muziek is wel aardig en die scène met muziek van Beethoven erg fraai, maar verder ook oerdegelijk en gewoon saai gefilmd. 2,0*.

Met dat Sinterklaas Kapoentje had ik even mijn wtf-momentje van de dag, maar ook wel enige trots. Verder is deze film mierzoet, maar vakkundig gemaakt en het werkt wel. Zeker rond deze tijd van het jaar (al kwam de film in Amerika in mei uit). Daarnaast is vooral het tweede deel met de rechtbankscènes zeker erg vermakelijk. Verder vooral prachtig geacteerd door Gwenn. En heel leuk dat in het midden blijft of de beste man nu echt is of niet. Ook de kijker mag dat zelf bepalen, mede doordat de ouders allen zelf cadeau's halen en er geen moment iets van magie in te vinden is. Heel verfrissend. Het eerste uur is soms wel wat lastig doorkomen en die hele romance wordt er aan het eind nog even bijgesleept maar was echt onnodig. 3,5*.

Fijne film wel. Vooral de kleine momenten in huis, dat alledaagse leven, dat is animatie sowieso een zekere betovering krijgt maar ook gewoon heel prettig is uitgewerkt. Zon film is dan lief en kijkt lekker weg. De magische onderdelen vond ik wat minder boeiend dus zeker tegen het einde werd de film voor mij wel minder, maar blijft al met al wel een ruime voldoende. Sowieso vanwege enkele mooie stadsgezichten. 3,5*.

Doodsaaie verfilming van een bekend sprookje. Jammer, want het begon niet slecht met een fraaie animatie al waren de bedoelde grappen wel heel slecht. Sowieso was die stem, mevrouw Roberts, niet grappig en niet eng, twee dingen die zij wel moest zijn.

Wel was Collins een mooie Sneeuwwitje, beter dan Stewart in SW&tH en acteerde ze niet heel slecht. Die prins was ook niet slecht als bekakte vent. De dwergen waren aardig en zowaar af en toe grappig.

Maar de enige echte plus in de film waren de gekleurde kostuums en sets. De film zag er echt als een sprookje uit. Barok en kitscherig, maar dat past wel prima binnen het verhaal. Maar wel 1,5* omdat er niet doorheen te komen was. En een half eraf vanwege die laatste scène (braak, al komt dan wel de achtergrond van de regisseur terug). 1* dus.

Zo, dat was een lange lange zit.

Het verhaal van Les Miz schijnt bekend te zijn, ik had werkelijk geen idee wat te verwachten, enkel dat het van Hugo was ergens. Ook de musical met de liedjes kende ik eigenlijk niet. Het is me allemaal niet tegen gevallen, maar dit is tot nu toe wel de minste film van alle Oscargenomineerde.

Een musical op film blijft iets raars, mensen die spontaan gaan zingen. In een theater beleef je dat toch anders, zeker als in een film als deze de decors redelijk echt lijken en het zich ook in de echte wereld lijkt af te spelen. Ook de soms gesproken woorden die worden gezongen komen nogal nep over. Laat dat men echt spreken en liedjes zingen, zoals vaker wordt gedaan.

Een musical staat of valt bij de muziek. En dat zit bij deze musical goed. Maar al te vaak moet muziek berusten en moet je vaker horen om vol te kunnen genieten, maar dit zijn veelal ritmische melodische nummers die krachtig zijn en direct blijven hangen. Een enorme schwung en pret straalt dat allemaal uit. Ook de ensemblecast brengt deze massascènes uitstekend.

Dan zijn er nog een aantal emotionelere stukken voor solo en hier gaat het wel vaak mis. Niet dat Jackman, Crowe en Hathaway niet kunnen zingen, maar echt raken doen ze je nooit met hun zang. Wel met hun spel, maar aangezien 95% zang is, kan je nooit echt meeleven met hun misère. Neem een Hathaway die I Dreamed a Dream moet zingen – een prima lied –maar ze doet het met veel gesnotter en gehuil maar weinig gevoel in de stem: in zang werkt dat niet. Vergelijk dat bijvoorbeeld met Caballé die met één uithaal in In Quelle Trine Morbide je tot tot het diepste van je ziel bereikt (Na 0:55, al heb ik thuis nog een betere versie uit 1972). Dit is dan wel geen muziek van Puccini, maar toch; bij deze acteurs had ik dat diepgeraakte eigenlijk niet. Enkel Jackman komt in de buurt.

En dat is jammer, want het verhaal is niet het meest vrolijke, en zonder veel medeleven en constante zang gaan die ruim twee en een half uur wel tellen. Maar al te vaak keek ik even hoe lang het nog duren zou, en dat is niet de bedoeling.

Het pompeuze komt ook terug in het camerawerk, zwierig en vol beweging. De decors lijken dan weer goedkoper en gestileerder, wat best past in een musical. Ze deden me ook steeds denken aan die in The King’s Speech, logisch aangezien het production design van dezelfde hand is. Maar toch is het jammer dat het zo op elkaar lijkt. Wel enkele mooie medium close-ups gezien die me deden denken aan Dreyers La Passion uit 1928. Ook het kapsel van Hathaway deed dat trouwens.

Al met al veel leuke en mooie muziek maar te lang en met goede acteurs maar mindere zangers. Dus enige spanningsboog is er niet en al te vaak keek ik op de klok. Wel 3*.

Op momenten sterk, qua sfeer vooral. Het leven in die buitenwijken wordt mooi getoond, net als dat er wel een en ander broeit en niet alleen vanwege de hitte. De vergelijking met Do The Right Thing is al vaker gemaakt en terecht. Wel vind ik deze Les Misérables soms wat te gescript, ook is de agent van buitenaf eerst toch echt wat te bleu (later in de film vind ik hem veel geloofwaardiger) en die ervaren agent iets te karikaturaal. Wel is dit echt een film waar je als kijker ook kan meedenken wat nu de beste manier van handelen is, beide manieren (vriendelijk of hard/arrogant) hebben zo hun voordelen en nadelen.
In potentie vind ik de film heel goed, maar juist het centrale deel rond die video vond ik allemaal te veel plot an afbreuk doen aan de sfeer en de vibe. Het zoeken naar dat leeuwtje past nog net er wel binnen, dat gedoe daarna niet. 3,5*.

Zo slecht dat het wel weer grappig wordt, op momenten. Ik zag vooral mensen die veel wilden maar het talent ontbeert waardoor dit gewoonweg mislukt is. Die voice-over die niet werkt, foeilelijk fel kleurgebruik, een verhaaltje dat nergens bijzonder wordt en acteurs die het vaak net niet lukt. Ook al is de cast best lekker fris en naturel. Zo'n Bente Fokkens kan nog wel wat en haar rol is allicht ook de leukste. De rest is wisselend in niveau, maar storen doet het nergens. Maar alleen al het feit dat dit nergens aanvoelt als iets dat echt kan gebeuren steekt het meest. Scholen hebben groepjesvorming ja, maar hier wordt het zo dik erop gelegd dat het zelfs niet meer grappig is. Ik had nergens het idee een gevoel te krijgen naar mijn oude schooltijd te kijken. Dit soort films zou op die manier een meerwaarde kunnen hebben door herkenning te tonen, maar niets van dat alles. Het lijkt alsof ze er een Amerikaanse school van wilde maken, één die alleen in films voorkomt. Jammer.1,5*.

Heel matig. Dat eerste deel kon ik als camp nog enigszins waarderen, maar dat gaat zelfs in deze film niet op. Visueel lelijk, schoolsfeertje voelt volstrekt ongeloofwaardig, slecht geacteerd (die gladde chef van die vijandige school bijvoorbeeld, wat was dat?) en geen moment dat ik hier maar in op kon gaan. 1,0*.

Taylor is een guilty pleasure, zeg ik wel eens. Dat is flauw, want ze heeft gewoon hele goede muziek gemaakt. En die term slaat een beetje op wat foutere muziek.

Van dit soort docu's weet je nooit in hoeverre men een beeld van zichzelf wil neerzetten en hoeveel dus fake is, maar ik heb wel het idee dat dit redelijk waarheidsgetrouw is. Swift komt een beetje over als The Girl Next Door, met haar moeder als grootste vriendin bij wie ze terecht kan, enkele jeugdvriendinnen met wie ze anderen bespreekt en heel eerlijke stukken over de druk, haar eetstoornis en de fans die haar schreeuwend opwachten. Dan in de auto meldt ze dat ze weet dat dit niet normaal is, om vervolgens te blijven praten. Dat voelt weinig gemaakt aan, maar eerder iemand die wat kwijt wil en daarvoor de camera pakt die toch maar aanstaat.

Heel diepgravend is het niet. Er komt veel aan bod, maar meer dan dat het licht wordt aangestipt komt het niet. Alleen als ze politiek uitgesproken wordt, ook vanwege een aanranding, dan blijft men wat langer hangen. Dat maakt dat het geen hele goede docu is, maar het keek wel erg fijn weg. Leuke beelden, fijne muziek (ook veel sessies hoe men tot de liedjes komt), goed tempo. En vooral een docu zonder interviews, dat vind ik fijn. Gewoon een registrerende camera. Taylor praat wel tegen de camera, maar dan eerder met die camera als vriendin of spiegel dan als interviewer. 3,5*.

Eén van de trailers voor deze film was van de nieuwe Harry Potter. Wat die boeken (en films) zo goed maakt is de volstrekt volledige, coherente en geloofwaardige wereld die is geschapen door Rowling. Dat gevoel miste ik een beetje in deze nieuwste telg van Burton. Je ziet delen van die wereld, zonder dat het gaat leven of dat je die wereld wil geloven.

Dan mag er nu en dan best wat sfeer zitten in de film, dat is niet genoeg om erin mee te gaan. Want de film is dan wel heel erg Burton, met veel mist, goed gebruik van kleur, bonte personages (dat gedoe op die pier was best geinig) en fijne muziek, maar leven doet die wereld dus niet. Je mist (film)magie, betovering. Misschien ligt het er ook aan dat dit een kruising is tussen magie en de echte wereld. Dan zie ik liever Edward Scissorhands, waarvan je weet dat het volstrekt buiten onze wereld is geplaatst, maar daardoor binnen de kaders van die film wél geloofwaardig is.

Het acteerwerk is ook wisselend, maar nergens spetterend. Ook van Jackson werd ik niet wild. Hoofdpersoon Butterfield is volstrekt kleurloos en zelfs Eva Green kan weinig. Ik zie haar ook liever als feeks of femme-fatale (of naakt) waar ze veel beter tot haar recht komt. Op zich weet de film nog wel redelijk te vermaken een goed uur lang en echt vervelen doet het niet, maar dat is dan verder ook het enige positieve dat ik kan noemen. 2,0*.

Mwoh. De film gaat eigenlijk al de mist in in het eerste halfuur. Er zitten dan soms enorme tijdsprongen in de film die niet helemaal werken en mij niet in de film laten komen. Wat er verder allemaal nog komt boeit niet echt, zeker niet als het om de personages gaat. En het middenstuk wordt onnodig lang gerekt. Eenmaal op Mars wordt de film wel boeiender en hoewel het einde neigt naar het belachelijke vond ik dat nog wel intrigerend. 2,0*.

Na het laatste deel ook maar dit eerste deel gezien - samen met deel 2 en 4 was dit ook een film waarvan ik nog geen stukje had staan.

Inmiddels een grote franchise rond Tom Cruise maar dit eerste deel is toch vooral een film van Brian de Palma, met dat kleurgebruik en eerder een spionnenfilm die leunt op suspense dan een actiefilm. Cruise is ook nog wat bleu en zijn korte kapsel maakt hem eerder een nerd dan een actieheld. Aardige film verder die ook weer niet heel bijzonder is maar op enkele momenten erbovenuit stijgt, vooral de centrale lange scène bij de kluis. Die is echt heel goed gemaakt in timing en spanning. De finale is een pak minder en dat gedoe op de trein (en vooral daarna met die heli erbij) ziet er echt niet uit. 3,5*.

Prima actiefilm die vaak overtuigt maar die ook net wat te lang duurt en vooral dat geneuzel over The Entity geloofde ik op den duur wel. Maar goed, verder doet de film wat-ie moet doen. Enkele grote scènes (waarbij ééntje doet denken aan Fast 10 recent, alleen nu ziet het er wel goed uit zonder graflelijke cgi), een prima hoofdrol weer van Cruise, enkele sterke tegenspeelsters en verder een hoop nonsens maar met zoveel flair en tempo gebracht (en men weet ook wel dat het onzin is, dat scheelt) dat het allemaal wel behapbaar blijft. Wel miste ik de echt heel bijzondere momenten of de klasse die Rogue Nation bood, maar de conclusie valt overduidelijk positief uit. 3,5*.

Het vorige deel was één van de fijnste actiefilms van dit decennium dus de opvolger kon ergens alleen maar tegenvallen, en dat doet de film ook wel een beetje. Kijk, het verhaal bij dit soort films maakt me echt niets uit. Maar dan moet je het niet nodeloos ingewikkeld gaan maken met plottwist na plottwist. Want dat stoort gewoon. Of hele stukken waar de vaart uit gaat om het verhaal maar verder te helpen. En dan gaan clichés of dommigheden ook irriteren. Zeker omdat tussen de actiestukken behoorlijk wat rust zit en je de kans dan krijgt om de aandacht te verliezen en te gaan nadenken.

Maar net als in deel 5 is McQuarrie duidelijk op zijn gemak in de actiescènes. Er zitten een stuk of 4 grote scènes in, die alle werkelijk uitstekend zijn. Overzichtelijk geschoten met lange shots (uit dat vliegtuig ogenschijnlijk in één shot) en toch knallen ze enorm en zijn heel flitsend. Ook Cruise is dan prima, laat hem maar lekker rennen en knokken, dan redt hij zich puur met charisma. Soms ook met ineens een scène die er niet in lijkt te horen maar wel erg mooi is zoals de gedachte van Cruise over de ontvoering in Parijs, erg mooi gedaan zonder veel geluid en een beetje dromerig. Dat het slotstuk eigenlijk er te ver over gaat maakt dan juist niet uit omdat het zo lekker gefilmd is. En eerlijk, door de rustige stukken tussendoor word je niet murw gebeukt. Alleen jammer dat die rustige stukken wel de zwakste delen zijn. Uiteindelijk een film die prima is voor een keer in de bioscoop (juist de bioscoop) maar het laat niet zo'n indruk achter na het vorige deel. 3,5* dan maar, omdat Pegg nu niet irritant is.

Vlak na het uitkomen wel gezien maar nooit een stukje geschreven. Zo was deze de enige MI-film die nog geen review had. Wel een lage score trouwens. Beide zijn rechtgezet.

Wat vooral opvalt is dat dit een film is die van set piece naar set piece gaat en daarin ook overtuigt. Ik heb de film allicht 13 jaar terug voor het eerst (en laatst) gezien maar veel scènes kwamen me nog bekend voor. Dan heb je als regisseur gewoon goed werk afgeleverd met veel iconische momenten. Cruise is oké, Pegg is niet zo vervelend als in andere films en ook Renner is een fijne toevoeging.

Wel een film die het van die scènes moet hebben, tussendoor zakt de film vaak in. Dat maakt dat er geen topscore uitkomt maar verder aangenaam vermaak. 3,5*.

Echt origineel kan je het niet noemen; ergens aan het eind als de bom net niet afgaat heb je alle clichés wel kunnen afstrepen, maar och wat geeft, want deze film is goed beschouwd vooral een dikke vijf kwartier pure fun en vervolgens nog drie kwartier een wat mindere herhaling van zetten.

Want dat is de film. Eéntje die vol gas begint en eigenlijk een uur lang zo doorgaat, met mooie locaties, een heerlijke scène in de opera waar de bombastische dramatiek van Puccini goed wordt gebruikt, een meer dan fantastisch achtervolging per motor - zelden liet men een beter gevoel van snelheid tot je komen- en een aantal originele punten: Cruise aan een vliegtuig, Cruise in een onderwaterkluis. Eigenlijk is dit geen doorlopende film maar een reeks van set pieces achterelkaar gemonteerd. Die actie overigens is over het algemeen ook prima gefilmd (soms iets te veel close up) en weet ook heerlijk te knallen. Dat het vooral het oude fijne stuntwerk is met weinig cgi helpt mee in dat gevoel.

Maar goed, in de laatste drie kwartier (die nog prima te kijken zijn) zakt het tempo en zijn alle beste momenten wel geweest. De actie dan is een zoveelste schietscène die nooit meer dat gevoel van het eerste deel weet te geven. Het is allemaal niet slecht, maar voelt wat duf aan na die sprankelende eerdere scènes. Ook een twist of twee te veel helpt hieraan mee, dat je het wel gelooft. Cruise verder speelt prima, Pegg is vooral het eerste uur vervelend en Alec Baldwin is als altijd een imposante verschijning. 3,5*.

Eens met Thiver wel. De film duurt dik 160 minuten maar gaat aanmerkelijk soepel voorbij. De pacing zit wel goed en ik zat lekker in de bios. Maar dat maakt het niet per se een goede film. Het duurt ook even voor de film echt op gang is en nu en dan is de film erg serieus en duister. Meest humoristische stuk (dat niet eens heel goed pas) is als Cruise buiten beeld een aantal schurken afslacht en je vooral de geluiden hoort en alleen Atwell in beeld ziet. Dat was erg geestig. De set-pieces zijn niet overigens wel prima met twee grote stukken eigenlijk, dat met die onderzeeër en de slotscène. Op momenten spannend, al is het maar dat men steeds clichématig (maar wel vakkundig) gebruik maakt van tikkende klokken om zo een constant gevoel van urgentie te geven. Niettemin ging de film wel met enige regelmaat te ver erover en mijn suspension of disbelief moest wel heel erg zijn best doen om dit te accepteren - en nee, dat lukt niet altijd. Dat dit deel het afsluitende stuk is van de reeks zat vooral in knipoogjes en verwijzingen en vooral het verhaal dat groots moest zijn maar qua actie en film verder voelde dit allemaal niet als de uiteindelijke climax van de reeks. 3,0*.

Was deel 1 echt een film van Brian de Palma, daar is dit ding echt een John Woo-productie geworden. Op zich best leuk dat regisseurs bijzonder sterk hun eigen touch kunnen toevoegen binnen zo'n reeks - de recente films zijn een stuk kleurlozer. We krijgen nu veel meer flitsende actie, slowmotions, karatetrappen en Tom Cruise met lang haar. Je hebt echt het idee een totaal andere serie te kijken. Visueel best oké, verhaaltje is oké en de film kijkt best goed weg. Opvallend verrast dus. Dit is geen wereldcinema maar wel een film met enkele iconische momenten (zoals het rotsklimmen in het begin) en Anthony Hopkins (ik herinnerde me zijn tekst over mission difficult van jaren terug dat ik de film zag maar was verrast hem te zien) die nog best wat indruk achterlaat in enkele minuten film. 3,5*.

Matige aflevering. Het verhaal is niet bijzonder maar wordt nodeloos ingewikkeld gemaakt met natuurlijk weer een enkele twist. En natuurlijk is deze serie wel bullshit, maar ergens nog wel een beetje in de realiteit geplaatst. Dat gevoel ging er hierbij net te vaak over. Vooral de snufjes die werden gebruikt gingen bij mij niet erin. Maar ook die typische perfect uitgewerkte plannen (van de schurken van dienst dan), dat kennen we nu wel inmiddels. Ook is de actie weinig verheffend, op wat set pieces na. Maar het geheel is rommelig gemonteerd waardoor het allemaal wat onoverzichtelijk wordt. En die lens flares zijn wel heel erg aanwezig in deze film van Abrams.

Blijven een aantal aardige momenten over, vooral richting het eind in Shanghai. Maar dat gedoe tussen die windmolens zag er ook best fraai uit. Ook is Cruise wel in vorm en draagt de film met speels gemak. 2,0*.

Wel oké maar ook wat gedateerd en mist daardoor voor mij nu, 34 jaar later, toch enige uitwerking. Een boeiend verhaal en de film begint sterk op die donkere autoweg en die camera flink ingezoomd waardoor die heuvelachtige weg mooi naar voren komt. Later in de film zitten nog enkele sterke stukken, vooral als Mississippi brandt. Maar tussen die sterke momenten en verder goed getroffen sfeer is de film zelf qat matigjes, vooral door alle karikaturale personages. Dan doet Hackman nog heel wat met zijn rol en weet iets van nuance en diepte mee te geven, maar de rest is zo plat als een dubbeltje en Dafoe is vooral irritant. En hoewel er wel een en ander gebeurt wordt het allemaal nooit heel extreem, deze film kleurt echt heel veilig binnen de lijntjes en verrast nooit. 3,0*.

Matige film, die echter wel precies doet wat het moet doen: spannend zijn. Dat redt het verder van de ondergang.

Het verhaal is niet bijster origjneel, en bij veel scènes denk je: dit heb ik eerder ook al eens gezien. Ook het acteerniveau was niet hel hoog. Gay Harden is irritant, maar dat moet ze ook zijn. Dus goed gespeeld. De rest is wat vlakjes, en vooral het overacteren en de karikaturen maken de meesten niet tot geloofwaardige personages. Soms, als ze echt emoties moesten spelen, kreeg ik het idee dat ze bij de set van The Bold waren weggeplukt, zelrfde niveau.

En natuurlijk, de spannende scènes zijn spannend, maar te vaak moet er een noodgreep worden gedaan om spanning te krijgen. Via een ongelukje krijgt er één brandwonden, dus dan maar naar de apotheek en meer van dat soort gedoe. Ook vraag ik mij af waarom in dit soort films benzinetanken nooit een goed gevuld kunnen zijn, of dat er maar 4 kogels zijn. Als je echt had gewild had je dat kleine jochie wel kunnen wurgen of z'n nek breken, ik zag het probleem niet zo. Maar wel weer ironisch dat er één kogel teveel is gebruikt om dat Godsmens te doden. Wel zijn de scènes in de mist mooi geschoten, steeds weer hoe snel je mensen ziet verdwijnen vanaf al een kleine afstand, en constant kan er gevaar ergens liggen. Prima dat.

Achteraf bezien kan je je vragen stellen, maar het is des te knapper van de film dat je die niet stelt tijdens de film. Grootste vraag is hoe snel mensen worden gepakt als ze even buiten de deur worden gelegd (de soldaat bijvoorbeeld), terwijl het territorium van dat beest meer is dan de parkeerplaats van de supermarkt. Maar tijdens de film is het volstrekt logisch dat je binnen 10 seconden gegrepen wordt, of dat niet de hele supermarkt wordt verwoest met een enkele trap

Wel spannend, niet goed, 2*