Opinions

Tom Burke speelt alweer een giftige man, maar werkelijk een compleet ander type als dat hij was in The Souvenir. Geweldige acteur met een fraaie range aan wat hij kan spelen. Psychologisch sterk verhaal over een onvolgroeide persoonlijkheid die probeert te worden wat ze denkt dat de man in haar leven wil dat ze is. En over een man die de controle over de relatie wil houden en vooral niet wil dat het echt belangrijk wordt. En dat gaat niet goed. Het triomfantelijke werkt voor mij alleen als je het letterlijk neemt. ik hoorde andere suggesties maar dat zou de film voor mij geen goed doen.

Een deel van mijn jeugd woonde ik in een heel klein dorp. In dat dorp was een huis en als je er door het raam keek zaten daar overdag altijd twee mannen, broers van middelbare leeftijd. Tussen hen in stond een heel lellijke oranje thermoskan. Jaren later kwam ik nog eens terug in dat dorp en de twee broers zaten er nog steeds, met tussen hen in dezelfde thermoskan.

Dat soort uitzichtloosheid, maar dan maal tien en zeer fel benadrukt. Alles vertoont barsten, is stuk, futloos, heeft geen passie of levenslust. De wereld is lelijk, alles bladdert af, is oud. Niets is nieuw. In dat sfeertje bewegen zich vijf jonge mensen, drie dagen lang.

De hoes vergelijkt Bartas met Sokurov en Tarr en dat is niet helemaal onbegrijpelijk, maar op basis van deze film zet ik Bartas toch een paar treetjes lager.Meer interessant dan echt goed vond ik het. Bartas heeft zeker een gevoel voor esthetiek, maar blijft voor me op een afstand hangen en mist een flow die me de film intrekt. Voor mijn gevoel ook een typisch debuut van een regisseur waarvan ik latere films beter ga vinden, want er zijn genoeg scenes die me wel degelijk aanspreken.

3.0*, misschien nog een keer kijken, ooit.

Zoals je koortsdromen hebt zijn er ook koortsnachtmerries. De tweede keer dat ik iets van Zulawski zie en voor de tweede keer is dit niet een film die je moet benaderen als een A-Z verhaal of het zo begriijpen. aVeel religiositeit en vooral een film over een extreem traumatische schuld. Erg wild en vaak erg naar. De wereld van de hoofdpersoon is de hel. Persoonsverwisselingen en veel beelden van luizen die bloed drinken (wat in Polen een middel scheen te zijn om een tfusvaccin te ontwikkelen en uit de klauwen van de Duisters te blijven. Ik heb nog drie Zulawski's liggen, maar ik moet het goede moment nog vinden. Geen tussendoortje deze regisseur.

Vrij onnavolgbare film die waarschijnlijk een allegorie is op het veranderende Japan in de jaren '20. Zeer origineel en zowel flink afwijkend van zowel de latere als de eerdere Suzuki. Een film die bij mij wel meer kijkbeurten nodig gaat hebben omdat het nogal zoals Querelle opmerkt zijn eigen logica bezit en daar worstelde ik wel wat mee. Overigens is 4:3 gewoon het juiste beeldformaat hier. Maar goed: Een film die behoorlijk op zichzelf staat en vooral de inderdaad beklemmende sfeer en het gevoel dat alles ontspoort zullen me in eerste instantie bijblijven. Voorlopig zet in op dit cijfer maar dat kan weleens flink omhoog als ik over een paar jaar nog eens doe.

Ik was er ook niet bepaald weg van. Voor mij werkte het allemaal niet erg. Nogal moralistisch, dik aangezet en wel heel snel en onsubtiel verlopend script in een ontzettend gelikt uitziende film. Bij vlagen best mooi gelikt, maar ik vond het soms bijna vloeken bij het straatgevoel dat de film leek te willen hebben, bijvoorbeeld bij die scene in het onweer in het begin. De ook al erg gelikte poster hierboven is een stuk meer representatief dan de Nederlandse DVD-hoes. De scenes tussen Tsotsi en de door hem gezochte surrogaatmoeder zijn duidelijk het meest geslaagd. Maar verder kan ik er niet veel mee.

2.0* dan maar, voor een paar pluspunten en omdat het zo om is.

Best een stuk minder dan Yojimbo. Meer dan het halfje lager dat ik ga zitten. Ik ga eigenlijk van 4,2 ster naar 3,3. Vond dit plot minder geslaagd en de film eigenlijk op elk vlak minder goed. Hij is een aardig stukje korter, maar de pacing is minder perfect waardoor deze langer aanvoelt. Ik las dat deze film al in voorbereiding was (naar een boek) en dat door het enorme succes van Yojimbo de film omgewerkt is naar een film met die hoofdpersoon.

Die nieuwsgierigheid kun je wellicht weer opbergen en de lijst wordt er niet minder aanvechtbaar op, want echt het enige dat ik kan verzinnen waar de film zijn plek aan te danken heeft is het thema. Blijkbaar maakte deze film heel wat los in de Japanse samenleving over discriminatie van Filipino's en vooral Koreanen. Volgens de inleiding van Tony Rayns was dit eerst een 40 minuten durende TV-film die door het grote succes werd verlengd tot een bioscoopfilm. Inhoudelijk was dat niet echt te merken, aan de look wel. De film zag er wat TV-filmerig uit.

All Under The Moon is verder vooral een weinig boeiende mainstreamkomedie. Met soms een leuke grap, vaker een niet zo leuke grap, een sentimenteel moment, een love interest en wat er al niet meer in zulk soort films zit. Wellicht kan een Japanner er meer uithalen doordat situaties herkenbaarder zijn, maar ik vond er niet zoveel aan.

2.0*

De eerste van een aantal oudere Aoyama's die ik de komende tijd ga zien. Zonder al te veel verwachtingen (hoewel mijn nummer één nog altijd en film van hem is) gekeken.

Meer interessant dan echt heel goed. Een soort thriller met een filosofisch randje. Duister vooral een beetje wezenloos en levenloos. Ben het helaas ook met mijn twee voorgangers eens dat het visueel niet al te veel voorstelt. Genoeg interessante punten in te ontdekken maar nogal onevenwichtig.

3.0*

Komische film waar de nog tamelijk gewoon startende gebeurtenissen langzaam maar zeker steeds verder uit de hand loopt. Als je het begin met einde vergelijkt is de film haast onherkenbaar qua toon. Mijn laatste film dit IFFR en ik hoop dat de programmeurs meewerken de komende jaren want dit soort onzin is erg geschikt om het festival mee te eindigen. Dat wil ik vaker doen.

Dik 3.5*

Een goedkope DVD opgeduikeld, een editie uit Hong Kong nota bene.

Zeker, de film heeft wel wat weg van L'argent, zowel stillistisch als thematisch. Al zitten hier wat meer vrijheden in die Bresson volgens mij afgekeurd had. Zoals de droomscenes en de citaten van die wetenschapper. Verder inderdaad minimalistisch en alle actie opvallend buiten beeld ook.

Thematisch een film die erg het kind van zijn tijd is denk ik. In de jaren '90 was het door de snelle kapitalisatie van de voormalige Sovjetrepublieken stevig crisis. Deze film gaat over iemand in een vrije val, omdat hij zijn zekerheden kwijtraakt.

De film dreigt soms wat te doorzichtige opeenstapeling van ellende te worden (het zieke zoontje was er wel wat veel aan) en legt soms ook een nadruk op zijn thema die wat botst met de stijl door de uitspraken over de lente van de journalist of het net wat te opzichtig in beeld nemen van een reclamebord voor Coca Cola. Niet dingen waar ik veel andere films op zou afrekenen, maar ze storen net iets meer in zo'n kale film.

Maar verder vond ik het een behoorlijk sterke film.

Dik 3.5*

Van het debuut van een ex-recensent van Cahiers du Cinema verwacht je een beetje een vernieuwende film. Dat is de last die de historie van dat blad nu eenmaal meedraagt. Dat is Le Tueur zeker niet. Een vaardig gemaakte film wel. Geen film die oogt als een debuut, maar een film van iemand die weet hoe hij een verhaal moet vertellen en die technisch er ook strak uitziet. Met behoorlijk sterke hoofdrollen, met name van Melki.

Maar toch knaagt er iets. Het kijkt prima weg, maar ik weet eigenlijk nu al dat deze film ook weer hard gaat wegzakken uit mijn geheugen. Ik miste een eigen gezicht. Ik miste net een beetje extra bij de personages. Ik vond de film te berekenend, te weinig persoonlijkheid hebben. Te weinig hart misschien. En bovendien was het einde wat te lang en te flauw.

Een goedgemaakte middenmoter.

3.0*

Giallo is feitelijk de brug tussen Edgar Allen Poe op wie veel oudere griezelfilms gebaseerd of op zijn minst door beinvloed zijn en de latere slashers. Dit is een van een eindeloze rij films die speelt het het gegeven van The Black Car van Poe. Zowel in Italiaanse genrefilms als in oudere amserikaanse Griezelfilm loop je nog weleens tegen dat verhaal aan. Volgens mij heb ik inmiddels wel vijf of zes varianten gezien. De film zit vol dik aangezette psycholologie en zelfs voor een giallo is alles enigszins dik aangezet. Maar vermakelijk is het wel.

Heb hem gekeken en vond hem lang niet zo gedateerd als ik verwachtte. Ik vond Hauer indrukwekkend. Andere acteurs konden absoluut niet tippen aan zijn niveau. De film is in veel opzichten nog opvallend fris en bevat een aantal mooie scenes. Zoals het enorm krachtige eindshot. Een aantal andere die mij opvielen zijn hier eerder genoemd. Muziek van Van Otterloo en Tielemans was erg mooi. Ik vond de opbouw van het verhaal soms wat onevenwichtig.

4.0*

Fantastische film. Ik hoorde destijds goede berichten maar zie hem pas zeveneneenhalf jaar nadat ik de film opnam op mijn TV-ontvanger. Jammer genoeg is deze van net na de instorting van de Nederlandse markt voor fysieke media en verscheen er nimmer een dvd of blu ray. En ik vraag me af waarom er geen opvolger is. Zelfs geen short. Als dat financieringsredenen heeft is dat een schandaal. Niets minder dan dat.

De film is een waarnemende film over extreem nieuws waardoor je leven in elkaar klapt en je leven net voor, tijdens en net na heet ontvangen van dat nieuws. We zien een gezin het nieuws ontvangen. Eerst de broer (en zijn vriendin) en daarna de vader en als laatste de moeder het verschrikkelijke bericht te horen. Zorgvuldige kaders en bijzonderder goede timing zorgt ervoor dat alledaags ogende scenes in de context hartverscheurend worden. Met ruimte voor detaillering als de zoon de de asbak leegt in het toilet en de vriendin die denkt dat dat niet goed is en de peuken er weer uithaalt of de lopende band met te sorteren post die bij de moeder gewoon door blijft draaien. Hoe de camera soms gepast afstand houdt en soms zelf haast intiem dichtbij komt. Hoe de film zich afspeelt op veelal inwisselbare plekken die gewoon doordraaien. De brug gaat open. De kapper knipt mensen. Er fietst iemand langs. De agent die het nieuws moet brengen vraagt aan zijn collega of hij het goed deed. De wereld stopt voor de hoofdpersonen, maar niet voor de rest van de wereld.

Ik heb een nieuwe favoriete Nederlandse film geloof ik.

Weinig Nederlandse films gezien waar er zulke duidelijke stijlkeuzes worden gemaakt die dan ook nog het drama versterken. En die van een film waarin de dialogen (en die zijn prachtig, erg geloofwaardig en zitten vol details en schijnen nog deels geimproviseerd te zijn ook) erg belangrijk zijn ook een filmisch geheel maken. Veel close-ups, het in beeld nemen van maar één van de gesprekspartners. Het werkt in deze film.

Ontroerende, bijzondere film. Hoort bij mijn favoriete Nederlandse films.

4.0*, maar kan nog weleens omhoog gaan.

Degelijk goed gemaakt drama dat de essentie van het verhaal mooi over laat komen. Nadja Uhl maakt de meeste indruk op mij.

3.5*

Zo, wat een hoop stemmen. Ik ben een laatkijker.

Mooi verhaal zeg. Fraaie omkering in de ideeen van Willis en Stowe en het einde waarin James twee keer op het vliegveld is. Zulke dingen maken een film extra fascinerend.

Gilliam weet weer van alles uit de kast te trekken. Prachtige groezelige sfeer in een buitenwijk, heel mooie scenes van verlaten gebouwen in het begin.
Niet de over-de-top sfeer van Brazil. Maar goed gedoseerd in een realistischer setting. Veel sfeer. Stowe en Willis maken meer indruk dan Pitt.

En heel erg spannend bovendien. Fijne film.

4.0*

Topkomedie. Berrymore speelt een totaal theatrale theaterproducent met een enorm ego. Lombard speelt de actrice die hij groot maakte die al even theatraal is en een al even groot ego. Bijrollen gaan nergens voor Berrymore en Lombard staan (lijkt me ook onmogelijk, wat zijn ze goed) maar zijn ook stuk voor stuk prima. In de tweede helft wordt de film ook nog een treinfilm en daar zijn er te weinig van. Ik heb ook sinds Who's Afraid Of Virginia Woolf gaan film gezien die zoveel heerlijke beledigingen bevat. Hawks timing is heel goed in deze film. Maar de grootste ster is Berrymore, die de ster was. En opvallend genoeg ging zijn carriere een paar jaar later al even downhill als die van Jaffe (voornamelijk door zijn alcoholgebruik). In 1942 overleed hij al.

Stephanie Meyer is slim, zo slim dat ik me afvraag of nooit iemand eerder het heeft gedaan. Een van de lagen die altijd al in vampierverhalen gezeten heeft is natuurlijk de angst voor (met name} vrouwelijke seksualiteit. Koppel dat aan een adolescentenliefdesverhaal waarin de liefde gedoemd is te falen omdat er gevaar dreigt als Edward zichzelf verliest en bingo, je hebt een slim uitgangspunt voor een boek. Of vijf.

Independent Summit entertainment rook geld en zette voor een medium-budget de eerste film op. Dankzij het succes ervan (en ook van een paar andere films, maar vooral van deze reeks) is Summit Entertainment inmiddels uitgegroeid tot een van de meest invloedrijke independents.

Ik ben niet zo'n hypekijker. Het komt voor dat ik zoveel van een blockbuster hoor en zie dat ik er al geen zin meer in heb. Maar ik heb wel een zwakje voor vampieren en volgens mij kan ik films voor tienermeisjes beter verdragen dan films voor tienerjongens en het kijken naar de kop van Robert Pattinson is ook niet meteen een straf, dus ik heb me hier maar eens aan gewaagd.

En het is een beetje zoals ik verwacht had. Genoeg mis met de film, maar genoeg leuks eraan om hier een kleine guilty pleasure van te maken. Goed, ik moest even in de gezwollen dialogen komen en de film giert weleens uit de bocht als het om mierzoete romantische cliche's gaat, maar dat eerste kan ik makkelijker dan wennen aan macho-oneliners in actiefilms en dat tweede gaat me niet slechter af dan andere cliché's Maar verder vond ik het best een lekkere film om eerlijk te zijn. Leuk genoeg om de komende delen ook te gaan bekijken.

Ik roep weleens dat er in mij nog altijd een puber schuilt, maar dat dat geen macho puberjochie is moge duidelijk zijn.

3.0*

Best wel smullen dit smakelijke brouwsel van 70s pessimisme en cynisme + veteranen als acteurs en als regisseur. Split screen werd zelden zo doeltereffend gebruikt. En een film die zijn publiek niet als idioten behandeld. Kwam te laat uit en flopte dus flink, maar een laat hoogtepunt van Aldrich is dit zeker. Ook heerlijk rechtlijnig, Geen onzinnige twistst. En zo'n film waarvan het boek waarschijnlijk een beetje een pulpthriller is maar een die zich wel heel erg leende voor een film.

Een soort fatalistische coming of age film, op zijn Lynch natuurlijk. Het is misschien dat ik die kort geleden nog zag, maar ik zag thematische overlapping met Eraserhead. Twin Peaks zelf is meer dan 30 jaar geleden voor me.

Veel werk van Lynch gaat over angst. Over onschuld en schuld. En in dit geval deed het me denken aan een tekstje dat je weleens online tegenkomt: Iets als Don't Grow Up, It's a Trap.

Laura Palmer was kort ervoor een onschuldig meisje en haar lot is iets waaraan niet te ontsnappen is. Ze lijkt dat ook te weten. En daar zit hem voor mij de kern van deze film die veel minder in de serie ziet. De film is explicieter en fatalistischer en heeft meer verbindingen met andere films van Lynch en niet alleen met de serie. Fascinerend en de huidige waardering klopt meer met het niveau van de film dan de slechte ontvangst toen.

Voor mij werkte het wel. De film kwam zelfs behoorlijk hard aan.
Gitzwart en hard. En misschien ook wel waar. Een wereld waar nauwelijks een streepje zon aan de horizon zit. Waar je niemand echt kunt vertrouwen, waar iedereen op de afgrond balanceert.
Slechts met een scene (de broer van Dodge die tot seks dwingt) had ik wat moeite.


4.0*

De eerste Hellman die ik zie die echt volledig voor me werkt. Prachtige film die zijn kracht haalt aan het constant doorsijpelen van zijn omgeving en de tijd in de film. De achtergrond die constant in de film doorkomt. We are stardust we are golden is gimme shelter geworden. wat ooit idealisme was loze beloften die los zijn gelaten. De benzinepompen , de diners in small town america waar ze hippies nog steeds met liefde in elkaar willen timmeren. Als je dan gewoon alleen wil racen om weer wat geld te hebben om te tanken. En geen beloftes meer hoeft over volgende week, volgend jaar of the fucking age of aquarius.

Veel ongrijpbaarder dan de andere twee delen uit de trilogie (Såsom i en Spegel en Nattvardsgästerna) en misschien juist daarom de beste van de drie. Vol symboliek, maar ook poëtisch en intens.

Eigenlijk een best enge film. De onmogelijkheid tot communicatie, je in een soort cocon opgesloten voelen terwijl de wereld buiten doorgaat en je er niet bij kunt, het niet meer snapt. Seks is anoniem en liefdeloos. Iedereen lijkt eenzaam. De onschuldige Johan begint zijn onschuld te verliezen. Waar De Avondmaalsgasten boos was en Als in een donkere spiegel zocht naar verklaringen is dit een intens trieste film.

Ruime 4.0* waarmee de tiplijst weer een Bergman rijker is.