Opinions

Heb er wel een probleem mee, Niet eens zozeer met de zelfmoord an sich, maar met de suggestie dat het droom zou kunnen zijn, de film was zonder dat hele stuk en met het mooie, licht sentimentele, hoopvolle einde beter geweest. Voor de rest een prettig naturalistisch drama. Een uitzichtloze film, maar met altijd een beetje hoop in kleine details en kinderspel.

Kleine 3.5*

Mooie film. Leuke verbanden tussen heel Mexico en het verhaal van de jongens. Ik vond de voice over niet storend, integendeel, hij gaf de film voor mij extra perspectief. Veel mooie Mexicaanse plaatjes en sfeertjes ook.

Zit tussen 3.5 en 4.0* in. Voorlopig maar het eerste.

Balabanov doet Stalker. Al vertelde hij dat hij het einde van die film nooit gehaald had, omdat hij Stalker "very boring" vond. Stalker wordt dan ook teruggebracht tot Balabanov-proporties.

Drie hoofdpersonages, een muzikant, een crimineel en een alcoholist (volgens Balabanov zijn ze dat alledrie in het echt ook en zijn het zijn vrienden) maken een trip naar een Stalker-achtige omgeving om het geluk te vinden. De hoofdpersonages zuipen zich te pletter en zijn gewelddadig, homofoob en vrouwonvriendelijk. Balabanovs zoon komt nog voorbij als een soort van profeet. De grote Russische filmklassieker ontdaan van zijn filosofie. Met bruten die ook gewoon gelukkig willen zijn. Je moet maar durven.

Vond dit wat minder dan het heel erg goede Cargo 2000 en het vrolijke, sterke verhaal A Stoker. Niet de onderhuidse spanning dan de eerste en minder een tof en grappig sterk verhaal dan die tweede. Maar eigenzinnig is Balabanov zeker en ook zijn volgende film heeft mijn interesse weer.

3.0*

Eigenlijk is het laat. Nu pas een tweede film zien van iemand van wie ik een film al een paar jaar op vijf sterren heb staan. Toch kwam het er nu pas van.

Erg mooi. Iets conventioneler dan The Naked Island. Vooral een heel mooie Japanse spookfilm. Meer een dramatische uitwerking eigenlijk dan een griezeluitwerking. Zodra ik even gewend was aan het theatrale acteren zag ik een film die vooral door de stijl en de sfeer werkt. En omdat de film elementen leent uit theater is dat acteren ook niet zo'n probleem meer. Fabelachtig mooie decors, vooral als het eigenlijk bijna minimalistich wordt (het bamboebos). Mooie soundtrack ook.

4.0*, volgende keer minder lang wachten.

Nou Ja vroeg, Het was al zijn 28e film. In amper 7 jaar, dat wel. En voor mij de 19e film die ik van hem zie.

Misschiien wel de eerste film van Suzuki die meer stijl dan verhaal is. Dat zou verder in zijn loopbaan nog heel wat extremer worden.

Maar allerlei keuzes, tot aan de kleding van de acteurs aan toe. Het lijkt meer doordacht. Dat geld niet voor het pulpy Yakuzaplotje (dat hooguit wat meer rudimentair is dan voorheen) met Suzuki regular Shishido in de hoofdrol (het schijnt dat Suzuki graag met hem werkte omdat hij in tegenstelling tot veel andere Nikkatsu sterren vrijwel niet zog, dus geen verplicht liedje hoefde te hebben). Naast de club met geluiddichte kamer en veel doorkijkjes, noteren we ook onder meer een soort pop-art horeca gelegenheid met opvallende rood-witte telefoons, allerlei opvallende plekken waar de Yakuza bijeenkomt of mensen zich verbergen. Achter een bioscoopscherm of bij de plaatselijke breischool (waar de gele wol op is), Vrij veel opvallende camerahoeken zoals scenes waarin alleen benen in beeld zijn en er wordt nogal eens door ramen gefilmd. Verder wprdt hier bewezen dat niet allen in Frankrijk (en de film heeft sporen Godard en Melville) maar ook in Japan de jaren '60 de gouden tijd voor auto-ontwerpen waren.

Erg veel fun dit.

Mikio Naruses films hebben vaak vrouwen als hoofdpersoon en in een aantal films wordt die vrouw dan gespeeld door Setsuko Hara, een van de fijnste Japanse actrices uit de de periode, ook in verschillende films van Ozu te zien, net als veel andere Naruse-acteurs trouwens. Naruse staat van alle klassieke Japanse regisseurs ook dichtst bij Ozu, al zijn er ook genoeg verschillen.

Dit is, net als Repast, een film over een huwelijk dat fout dreigt te lopen. Op de situatie die ontstaan is hebben verschillende familieleden onbewust invloed gehad. Een vrij eenvoudig verhaal over complexe familierelaties.

Wederom een erg mooie film die me alleen maar doet verlangen naar meer Naruse.

4.0*

Een soort Japanse poging om een droge Kaurismaki-achtige film te maken, maar dan lang niet zo goed helaas. Schiet soms raak, maar even zo vaak mis. Is vaak te vergezocht en heeft te lijden onder het budget. Vond het een tamelijk onbegrijpelijke winnaar van een Tiger, maar dat is ook niet voor het eerst.

2.5*

Na 20 jaar herzien en nu in de bios. Yi Yi maakt weer eens duidelijk hoe tragisch de relatief vroege dood van Edward Yang is. Hij maakte slechts zeven complete films (en een onderdeel van een episodenfilm. Van die zeven zag ik er vier en ze zijn stuk voor stuk prachtig. Dit is zo'n zeldzame film die het hele menselijke bestaan vangt. Wat deze film eigen maakt is dat er best veel drama in gebeurd (we beginnen met een huwelijk en eindigen met een uitvaart ), maar dat het daar ondertussen niet eens echt over gaat. Het gaat over wat er tussen de dramatische gebeurtenissen in gebeurd. De film vertelt soms expliciet maar vaker impliciet universele waarheden en had feitelijk net zo goed over de buren van de hoofdpersonages kunnen gaan.

De film heeft in de afgelopen 20 jaar flink aan status gewonnen en wordt inmiddels vaak gezien als een van de hoogtepunten uit deze eeuw tot nu toe en is een moderne klassieker. In die zin gerestaureerd en opnieuw uitgebracht. Ik doe er een halfje bij.

Denk niet dat je Suzhuo He 2 krijgt. Summer Palace is een stuk grootser van opzet. En stukken minder subtiel. Een haast epische film over de grote liefde tegen een politiek historische achtergrond. Een soort Unbearable Lightness of Being in China. Sterk beinvloed door Europese cinema, maar ook duidelijk door Wong Kar-Wai (al is dat op zijn beurt wellicht de meest Europese van de grote Aziaten).

Ik vond het een onverwacht mooie film. De reviews her en der waren tot nu wat zuinigjes. Hoewel Lou Ye onmiskenbaar veel wil met deze film, lukt het 'm wat mij betreft ook.

Lou Ye studeerde zelf eind jaren '80 in Peking (en bovendien in de jaren '90 in Berlijn, waar de film zich ook voor een deel afspeelt). En dat is te merken: de sfeer voelt heel authentiek. Je ziet een stad die openbloeit. Westerse popmuziek komt voor het eerst in China terecht. En dan ook de hele popgeschiedenis tegelijk. Je hoort op de soundtrack dan ook de meest uiteenlopende popliedjes voorbij komen, vooral in de vriendelijkere scenes (naast een score die tegelijk sober en groots is en vooral in de emotionelere scenes terugkomt). De jongeren wonen niet meer thuis en worden op die manier met dubbele vrijheid geconfronteerd. Ze roken en drinken, ze dansen, geven feestjes, hebben seks. Daarna een haast kinderlijk geloof in een geweldloos afdwingen van politieke vrijheid, als gewoon een volgende, bijna onontkoombare en niet eens grote stap.

Ondanks dat gaat Summer Palace primair over liefde. Liefde die kan groeien op de nieuwe vrijheid, maar vooral liefde zo groot en zo intens dat het pijn gaat doen, tegen je gaat werken, je bijna kapot maakt. En over de vraag of zoiets dan onvergankelijk is.

Het gewelddadige neerslaan van de studentenopstand vormt een scharnierpunt. Een keerpunt in de nieuwe vrijheid waaraan even geroken werd, vriendelijke naiviteit wordt erdoor weggeslagen. De liefde tussen Yu Hong en Zhou Wei die al ontzettend moeilijk was wordt nu zelfs onmogelijk.

Hoewel ik vaker gegrepen wordt door subtiliteit is deze film weer eens een bewijs dat ik niet per definitie iets tegen grootsheid heb. Ik vond dit een mooie, vaak aangrijpende en boeiende film.

Lou Ye was aanwezig en deed wat laconiek over zijn beroepsverbod voor vijf jaar dat hij aan deze film overhield. Hij dacht dat het door de aandacht voor de studentenopstand kwam (China lijkt dat uit haar geschiedenis te willen wissen, zo zag ik ook ooit in een TV-reportage) en ook door de flinke hoeveelheid voor Chinese begrippen vrij explicitiete seksscenes. Zo'n beroepsverbod overkwam hem met Suzuo He ook al in mindere mate (hij mocht toen twee jaar geen films maken). In een interview zegt hij daarover "Veel Chinese regisseurs doen aan zelfcensuur, maar dat vind ik fout. Regisseurs moeten vrij zijn. Daarom kom ik in de problemen als mijn films af zijn. Tijdens de opnamen kan ik gelukkig mijn werk doen". Ik vind het erg moedig. En bijzonder jammer dat we nu vijf jaar geen film van 'm zien. Of hij moet zijn heil elders zoeken natuurlijk...

Ruime 4.0*, maar misschien nog wel een keer een halfje meer.

Het is opvallend hoe ontaiwanees Ang Lee hier al is. Zeker als je hem vergelijkt met de grote drie Hou, Tsai en Yang. In plaats van lang aangehouden scenes zijn die van Lee eerder kort en de film drijft veel meer op dialogen. Deze film is een met veel eten versierde film over dat moment in je leven dat je ouders ouder worden. Er mensen doodgaan en je zelf beslissingen neemt of fouten maakt die je leven echt zwaar beinvloeden. Voor een Lee is dit wederom bovengemiddeld. Niks echt groots maar vader mag voor mij ook wel elke dag een mooie lunch maken en in de levensfase van de dochters herken ik ook wel het een en ander op een aangename manier.

Volledig mee eens. Ik kon hier en daar wel iets vinden wat ik echt mooi vond, verder vond ik het inderdaad erg veel kitsch en maar bar weinig schoonheid.

Dat werd door de rest ook bepaald niet gecompenseerd. Niet door de gevechten, niet door het nogal suf vertelde verhaal. Echt beroerd was het nou ook weer niet, maar op een gegeven moment zat ik de film toch echt voornamlijk uit te zitten. Ik had veel meer gehoopt.

2.0* voor de mooie scenes hier en daar.

Weinig J-horror gezien nog en dat ik juist deze zie komt vooral door een uitverkoopbak. Want dit is verre van bijzonder. Een mixje van wat de afgelopen jaren al vaker te zien was in bovennatuurlijke films, horror en thrillers met plottwists. Leek wel een beetje een optelsom. Beetje gespeel met tijdlijnen, voorspellende krantenknipseltjes (deed me denken aan de Amerikaanse TV serie Early Edition), beetje gedoe met het lot, veel fluisterdialogen, kinderen in mysterieuze rollen... Een regisseur die best wat kan maar de film weinig identiteit meegeeft. Af en toe een gaapje, af en toe een moment dat ik even opveerde. Het vermaakt een beetje op een zondagmiddag, maar dit is typisch een film die waarschijnljk in de slipstream van veel betere films het westen haalde.

2.0*

Mooie film. Met Takashi Shikura die de show steelt als een cynische, vloekende theatrale dronkelap van een dokter. Vaak erg grappig (zoals een paar van de door Zachary gequote uitspraken van de dokter) en een heftig decor, dat kapotte Tokyo.

Zowel cinematografisch als qua verhaal wat meer straight forward dan Stray Dogs een jaar later, maar een auteursstempel zit hier al duidelijk op. Het samenvattend eindgesprek met dat meisje TBC wel overleefde had voor mij niet gehoeven. Ik meen ergens gelezen te hebben dat dit de laatste Kurosawa was die nog enigszins onder censuur stond, zou me niet verbazen als dat een ingreep was.

Dik 3.5* wederom

Vorige week de kans gegrepen om dit in de bioscoop te herzien. Vooral omdat ik vervolg Sanjuro nog niet gezien had.

Allereerst is de nieuwe restauratie verschrikkelijk goed en maakt het nog duidelijk zichtbaarder hoe levendig de film is. De film zit vol beweging. Er zijn bijna geen stilstaande momenten. Voor Kurosawa is de toon ongewoon luchtig. Die toon plus de speelse manier van filmen maakt dit toch wel een wat aparte film binnen zijn oeuvre. Verder viel me ook het licht op, dat zie je op de DVD die ik eerder zag nauwelijks. Fantastische setting ook, met dat huisje van waaruit je meestal kijkt. En mooie decors en kaders,

Ik hou mijn 4 maar ik was bijna een halfje hoger gaan zittten. Hele dikke vier dus.

Miike verfilmd zijn puberdroom. Dat gevoel kreeg ik van deze film. De vreemdste creaturen vliegen je om de oren in verhaaltje waarin een verlegen jongetje ineens superheld mag worden. Maar gelukkig zit de film zo barstensvol vaak leuke absurde humor dat het allemaal goed te kijken is (al was het wat mij betreft wel een half uur te lang).

3.0*

Redelijk vermakelijke onzin, met wel wat Tsukamoto-touches. Met name door wat camerawerk en af en toe toffe stopmotion-effecten. Het script is een soort kinderavonturenfilm in horrorsausje en stelt bar weinig voor. Het acteren is way over de top en het is grappig om te zien dat Tsukamoto volkomen onthand lijkt als er zoals het einde, een sentimenteel stukje komt. De muziek en de tekstjes zijn er, maar de scene werkt totaal niet. Te veel een familiefilm om echt een guilty pleasure te zijn, daarvoor had het nog wel een stuk donkerder gemogen. Verder zijn vooral de effecten wel geinig.

Leuk om gezien te hebben, maar toch echt een Tsukamoto voor mensen die ze allemaal willen zien.

2.5*

Een best geinig gegeven, maar een film die vooral hevig lijdt onder een gebrek aan budget, waardoor met name het geluid echt amateuristisch is. Maar ook qua beeld houdt het niet over. Blij vlagen is het gewoon lelijk. Het had in ieder geval gescheeld als Sobol een geluidsman had aangenomen en niet zo'n beetje alles in zijn eentje had gedaan zoals hij vertelde. Wat ook met zijn kruimelbudget had gescheeld is als de film wat meer gefocusd was. Er lopen nu een stel agenten in rond waar nauwelijks wat mee gedaan wordt maar die toch in het eerste stuk een te grote rol hebben. Verder wisselt de toon nogal eens tussen serieus en maf om in het laatste half uur ineens alleen nog bloedserieus te worden. Die overgang loopt niet echt. De scenes tussen de twee hoofdpersonen zijn nog het sterkst, al was de mannelijke hoofdrolspeler niet mijn keuze geweest. Blijft over: een soms werkend intrigerend idee, een paar goede scenes en een Hannah Kew, de vrouwelijke hoofdrolspeler die veruit het grootste talent van de film lijkt. Daar horen we nog wel van. Of dat voor regisseur Sobol geldt waag ik te betwijfelen.

2.0*

Capra + Stewart = Magie.

Ik heb ze nu alledrie gezien en ze zijn alledrie prachtig. Dit ook weer. Volkomen onterecht hun minder bekende samenwerking. Een resum aan geweldige karakters. Wederom Capra als ultieme gelovige in menselijke waarden. Een script met een hart. Sentimenteel en moralistisch? Misschien voor cynici. Maar dit soort films gaan voorbij elk greintje cynisme dat ik me heb. Erg goed.

4.0*

En ik neem me voor om altijd meer een Sycamore te zijn dan een Kirby.

Zo vlak voor het IFFR eens een van de eerste Tiger-winnaars bekeken. En wat ik een klein beetje vermoedde bleek ook zo. Ik heb deze film al eens gezien. Op TV, waarschijnlijk een jaar nadat hij een Tiger won. Wat ik het meest herkende was de stoicijnse postbode die enveloppen opende. Maar veel wist ik er niet meer van.

Het blijkt een trage en subtiele film te zijn waar door de verhaallijn op een bescheiden manier de sfeer wordt geschetst van China. Eigenlijk van het Peking van vlak voor de economische opgang. Er worden huizen gesloopt en er verrijzen flats, maar veel is nog zoals het al jaren is. Net als de hoofdpersoon heel even levens aanraakt en dan weer weggaat doet de film dat ook. De film is ook een metafoor voor het gebrek aan vrijheid in China. Er wordt meegekeken in je leven en iedereen lijkt gevangen te zitten in zijn of haar leven. Leven dat verborgen blijft achter een facade. De filmstijl is vrij droog, vooral in de eerste helft, maar wordt tegen het einde een heel klein beetje lyrischer.

De film werd illegaal gemaakt omdat He Jianjun een filmverbod had gekregen naar aanleiding van zijn vorige, ook in Rotterdam bekroonde film. Deze was ook nooit door de censors gekomen, die waren zich waarschijnlijk rotgeschrokken, zeker in die tijd, van de ruwe stijl en vooral de thema's die in de film voorbij komen. Dit is zijn bekendste film gebleken. Het IFFR is He Jianjun in elk geval wel altijd trouw gebleven. Aan de site te zien hebben ze zijn hele oeuvre vertoond.

3.5*

Het eerste commentaar in bijna 11 jaar.

Erg matige film. Probeert vooral met man en macht spanning te zoeken waar hij niet zit, terwijl het vooral een film is over iemand die zijn schuld verwerkt. Er is, vooral daardoor, maar ook doordat McGregor een oppervlakkige rol speelt en vanwege de knullige plaatsing van allerlei flashbacks., weinig ruimte voor emotie in de film. De film lijkt bovendien te baden in een groenblauwige filter, wat 'm niet mooier maakt. Mackenzie heeft in latere films duidelijk bijgeleerd en zijn eigen kracht als regisseur leren kennen.

Al bijna anderhalf decennium geen commentaar meer.

Vond dit een erg goede Buñuel. Ik zei bij Robinson Crusoe dat dat de enige film was waar Amerikaans geld in zat. Dat is onzin, deze is er ook nog. Op zich gek. Buñuel had connecties in Hollywood en had zijn hele leven plannen voor Amerikaanse films maar het bleef bij deze twee. Broeierige film over (onder meer) racisme in het zuiden in een tijd dat de VS langzaam bezig waren toe te groeien naar de veranderingen in de jaren '60 en het langzaam af toe in films begon op te duiken.

Prachtige sfeervolle locatie ook. Volwassen en uitermate boeiende film, onder Bunuels beste films.

De tweede film van Frankenheimer, Met Lancaster die ik graag zie en bijrollen van Shelly Winters en Tally Savalas. Film speelt zich af in een deel van de Bronx waar zowel Lancaster als Frankenheimer zijn opgegroeid. Dat zorgt voor zeker in de eerste helft aardige couleur locale op de achtergrond. De film is niet echt een juvenile delinquent film maar meer een film met een boodschap met een hoofdletter b. Eerder iets dat je zou verwachten van Stanley Kramer ofzo en met name de conclusie van de film in de rechtszaal is niet heel sterk of geloofwaardig en de belofte van het eerste uur wordt nooit ingelost. Net als BBarbie vond ik de verklaring dat de zus prostituee was en de vermoorde broer haar pooier opmerkelijk. Het lijkt erop dat dat in het oorspronkelijke boek een veel grotere rol moet hebben gespeeld. Wat het hangt nu nogal raar aan de film, te meer omdat ik eigenlijk dacht dat dat woord anno 1961 nog steeds niet kon in een Amerikaanse film.

De meeste films die ik van zowel Frankenheimer als Lancaster zag zijn beter.

Dat vond ik gelukkig nog wel meevallen. Dit blijft een film over Churchills jonge jaren gebaseerd op zijn autoblografie. Er wordt nogal expliciet gesuggereerd dat Churchills vader stierf aan syfilis en Churchill zelf wordt toch ook wel als erg ijdel en gericht op zijn carrière neergezet. Neemt niet weg dat we veel heroïek zien van een jonge Churchill.

De film is helaas niet echt sterk en dat heeft een paar redenen. De belangrijkste is dat de overgang van een onzekere jongen die op zoek is naar de goedkeuring van zijn vader naar een bijna over-zelfverzekerde man vol ambitie werkelijk totaal niet overtuigend is. Er is geen verandering in de film. Hij is het ene moment het ene en op zeker moment ineens het andere. De film is ook erg oppervlakkig en gedateerd in het weergeven van deels koloniale oorlogen en was dat ook in 1972 al. Derde issue is Simon Ward als Churchill. Reliëf geeft hij nooit aan zijn rol. Het script is zeker in de eerste helft nogal anekdotisch.

De film heeft een sjieke opzet. Met een overture en een intermission enzo. De cast kent behoorlijk wat grote namen met kleine rolletjes voor bijvoorbeeld Anthony Hopkins en Jane Seymour en een grotere rol voor Anne Bancroft (als Winstons moeder) die zoals wel vaker weer ouder speelt dan ze was.

Het is niet alleen maar slecht nieuws . De film is lang maar best vermakelijk. Wards rol is wening diep, maar hij heeft een soort charme.

De film kwam er op initiatief van Churchill zelf. Hij had in 1961 Guns of Navarone gezien en vond dat een goede film. Hij nodigde de scriptschrijver Carl Foreman uit op de thee. Churchill suggereerde dat zijn boek My Early Life een goede film kon zijn. Foreman schreef een script en Richard Attenborough, die na een acteercarriere ook was gaan regisseren maakte het tot deze film, maar dat was 11 jaar later. Winston Churchill maakte het niet meer mee. Hij was in 1965 overleden.

Attenborough zou twee films maken die deze behoorlijk in de schaduw stelt. A Bridge Too Far (niet gezien, wellicht binnenkort) en Ghandi (een andere film over een grote naam uit de 20e eeuw, lang geleden gezien, volgens mij zou ik die bij herziening wat minder vinden).

Ik vraag me af of ik niet liever Coppola heb die zijn ziel aan de commercie verkoopt als dit is wat hij echt wil maken. Want waar er her en der thematisch boeiende aanzetjes zijn en de film aan een hele batterij beter en zelfs erg goed werk doet denken is dit een taaie bedoening die nergens gaat bloeien en nooit tot leven komt. Ik vond het nogal doods. Ik lees in Fransmans post dat de roots van de novelle wat bedenkelijk zijn en dat bevestigd wel een kwade gedachte die even door me heen schoot. Het mixje aan fascinaties zat me al niet helemaal lekker. Coppola is een betekenisloze regisseur geworden een man die piekte tussen begin jaren '70 en begin jaren '80, maar hoeveel relevante films maakte hij nog sinds Rumble Fish uit 1983 (oke misschien de derde Godfather met wat goede wil, maar verder)? Of heb ik een meesterwerkje (al dan niet over het hoofd gezien door de wereld) gemist. Ik hou me aanbevolen.

Invloeden zijn nog erg duidelijk te zien, maar toch best veelbelovend. Hier en daar een erg mooi shot. Niet bijster interessant verhaal. Toch best prettig om naar te kijken.

3.0*

Een film waarbij een mannelijke acteur die in een kabukitheater vrouwenrollen speelt (zoals dat toen ging) een wraakopdracht gaat uitvoeren. Dat wraakplotje is niet zo speciaal. maar de visuele uitvoering ervan des te meer. Want ook dat is qua vorm verfilmd kabukiheater zodat de werkelijkheid en de voorstellingen in de film allemaal voorstellingen worden. Daar moet je in mee kunnen. De film is erg op dat theater gericht en het verhaal wordt dus niet subtiel maar theatraal verteld en ook het acteren staat duidelijk in dienst van de stijl.

De dood meende ik te herkennen als belangrijkste thema. Volgens mij is het geen toeval dat deze film een van de laatste van Kuroswa was.

Het geheel was een beetje wisselend. Het achtste filmpje was het beste vond ik. Filmpje een en twee hadden prachtige kleuren. Het vierde filmpje intrigeerde mij bijzonder. Het Van Gogh segment vond ik het minste.

Toch bekroop mij een aantal keer het gevoel dat Kurosawa eigenlijk een van de thema's had moeten uitwerken tot een lange film. Of de film had moeten laten bestaan uit 3 segmenten van minimaal een half uur. Zeker bij het eerste, zevende en achtste segment had het allemaal langer en uitgebreider gemogen.

3.5*

De film ziet er om te beginnen prachtig uit. Grotendeels in een bruin-wit. En dat is al van een sombere schoonheid. Met prachtige lange, zorgvuldige shots met weinig camerabewegingen (Ozu?).

De film gaat over beschadiging. Door de ingrijpende gebeurtenissen kunnen de hoofdpersonen niet meer omgaan met de gewone wereld. Het is alsof ze zich hebben opgesloten in zichzelf.

Naoki probeert aan zijn gevoel te ontsnappen door negatieve daden, maar zelfs dan begrijpt de buschauffeur hem nog. Ze zitten in hetzelfde schuitje. "I don't ask you to live, but please don't die" zegt hij tegen hem. En op dat moment werd de brok in mijn keel nog groter. Zo ontzettend raak die zin. Als uiteindelijk het einde komt en Kozue de zee ziet en het beeld uitbundig naar kleur schiet, blijkt een simpele stijlkeuze een effect te hebben dat verglijkbaar is met een emotionele vulkaanuitbarsting. De film, die toch al continu onder emotionele hoogspanning staat laat dan alles gaan. En laat mij huilend om een boodschap van hoop achter. Iedereen die ooit verlangt naar wedergeboorte, weer een onbeschreven blad zijn, moet dat volgens mij voelen. Deze film zegt dat dat kan.

De film zal wel niet voor iedereen zijn, want niet iedereen is als ik. Daar kom ik hier vaak genoeg achter. Maar voor mij is dit een uniek, emotioneel meesterwerk.

De enige reden waarom ik deze dvd nog niet besteld heb is dat ik wil wachten op de Nederlandse kooprelease in Mei.