Opinions

Ook ik had precies die gedachten. Erg boeiende film, zijn tijd erg ver vooruit. Een aantal prachtige scenes en zeker in het midden ook nog erg spannend.

4.0*

Ironisch, maar ook bitter en boos en een film die flink schopt. Boven alles een film die filmtaal probeert te maken. Het resultaat is een mengvorm tussen documentaire en fictie die vooral in de montage ontstond. Beelden lijken zonder geluid opgenomen op 16mm en later is er een geluidband aan toegevoegd. De film schopt tegen kolonialisme, kapitalisme en religie en zet dat tegen de volwassenwording van de hoofdpersoon gespeeld door en met de naam van de regisseur die tijdens de film zijn kleine dorp verlaat en in Parijs terecht komt. Gaat ook over het verlangen iets te worden wat je nooit gaat worden en het moment dat je de conclusie trekt dat dat niet komen gaat. Ik vond het zeer boeiend en erg eigenzinnig. Soms in zijn associaties onnavolgbaar, maar ook vol jeugdige bewijsdrang.

Een blik van een afstand op emotie. Eerst chemie en liefde, dan de zelfmoord zonder verklaring, dan absolute leegte. Heel langzaam gevuld met kleine, subtiele momenten waarop er weer gevoeld wordt. een beetje warmte, intimiteit, vertedering, humor. Tot de terugkeer naar Osaka begraven wonden weer blootlegt, de tijd heeft begraven, niet geheeld. Dan het bevrijdende einde waarin een muizenstapje wordt gezet en er een beginnetje is. Gewoon om te kunnen zijn.

Prachtige film.

4.5*

Howard Hughes en RKO was geen match made in heaven. Hughes bemoeide zich overal mee en liet vaak scenes opnieuw schieten door andere regisseurs. Dat zorgde ervoor dat die films duurder werden en geen winst meer maakten. Hughes had de ongenade gevallen Josef Von Sternberg weer uit zijn gedwongen pensioen gehaald en bood de werkloze regisseur een deal aan voor twee films. De ene was Jet Pilot, een fklm die door alle bewerkingen pas zes jaar na dat hij geschoten was uitkwam en vernietigend werd ontvangen. De andere was deze Macao.

Von Sternberg maakte Macao met tegenzin, Hij vond het een script van niks. Hughes was wederom niet tevreden met het resultaat en liet Nicholas Ray onder andere een sleutelscene opnieuw schieten. Macao was geen groot succes. Von Sternberg zou nog maar een film erna maken.

Groots is de film niet, maar zeker de eerste helft is erg vermakelijk. Macao wordt als een exotisch verdorven oord voorgesteld. Waar gegokt wordt bij het leven en de misdaad welig tiert. Hughes favoriet Jane Russell speelt de vrouwelijke hoofdrol. Mitchum mag nonchalant doen als altijd en Bendix speelt een belangrijke bijrol. Macao is opgebouwd uit wat documentairebeelden zonder de hoofdrolspelers en studiowerk met en het is geing om te zien hoe deze aan elkaar geregen worden. De drie belangrijkste acteurs spelen allen Amerikanen die Macao terecht komen maar zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn. Als de film in de steigens staat is de uitwerking van het plot teleurstellend en niet zo boeiend. Deze film is een stuk beter in het neerzetten van de personages en het decor waarin ze rondlopen.

Overigens kan Jane Russell prima zingen. Dat bewijst ze in een tweetal nachtclubliedjes in deze film. Tijd om na deze maand eens wat prominenter werk van Von Sternberg te zien.

Ter herdenking van de onlangs overleden B-film legende Roger Corman deze film van hem bekeken. Volgens hemzelf een sleutelfilm omdat deze voor het eerst aandacht kreeg van critici. In deze tijd was Corman al stevig bezig als regisseur. Hier was hij de eerste die Charles Bronson een hoofdrol gaf. Bronson was een laatbloeier en hier al niet zo jong meer en een jaar of 37.

Machine-Gun Kelly is een misdaadfilm met noirtrekjes. Machine Gun Kelly was een werkelijk bestaande crimineel uit de headlines van de jaren '30 maar de film is grotendeels fictie. Compleet met femme fatale die de hoofdfiguur aanzet tot extremere misdaad. De film is beinvloed door de quasi documentaire noirs en laat ook wat dingen zien die studiofilms niet zouden durven. Kelly die bij vreemdgaat met het zusje van Flo en het voorstellen van Flo's moeder als een hoerenmadam. De film is op zijn leukst bij de overvalscenes zonder dialoog (met jazzsoundtrack trouwens. Het plot heeft niet bijzonder veel om het lijf. Maar de acteurs zijn prettig en de film is aangenaam.

Paranoiathriller die me sterk aan Polanksi enerzijds (en dan met name The Tenant) en Fincher anderzijds deed denken en ook Hitchcock heeft duidelijk invloed gehad op deze film. Heel aardige film, goed gemaakt, mooi van ritme en tempo. Mist wel een beetje een eigen smoel en is vooral net wat te gelikt om echt indruk te maken. Wel met een einde dat geloofwaardig is en dat verraste me positief, hoewel het net iets mysterieuzer had mogen blijven. En over Bale geen slecht woord natuurlijk..

3.5*

Waarheidsvinding is een belangrijk thema in de film. Als je de lezing van Riefenstahl volgt zou ze zeer naIef moeten zijn geweest. En ik geloof niet dat ze dat was. Was ze een ideologisch zwaargewicht, een volledig en actieve overtuigde nationaal socialiste? Ook dat niet. Ik denk dat ze meer iemand was die met haar gevoel voor schoonheid en haar manier van werken in het derde rijk een gewillige samenleving vond waarin ze veel kansen kreeg. Zoveel dat ze de werkelijkheid lang wegmoffelde. En dat deed ze hier en daar in de film nog steeds. En dat is zonde, want een bijzonder talent was ze.

Verder een boeiend overzicht van het professionele leven van Riefenstahl (over haar priveleven zwijgt de documentaire bijna volledig) Van haar begin als danseres, via actrice naar het regisseren van Triumph des Willens en Olympia via Tiefland, haar foto's van Afrikaanse volken tot aan haar onderwaterfilms. En ik heb het gevoel dat ik met name Olympia zou moeten herzien.

Au Revoir Les Enfants in Chili. Politiek doorsijpelend op het schoolplein. Vond het een goede film. Lang niet zo goed als de film die ik net noemde, daarvoor is het soms wat te geforceerd In de vlaggetjesverkoopscenes bijvoorbeeld of de buitenechtelijke relatie van mama en gaat het aan het einde net een paar minuten te lang door.

3.5*

Niet de eerste spionagethriller van Huston uit deze tijd en net als The Kremlin Letter (Film, 1970) een minor film in zijn oeuvre. Deze is wat minder geloofwaardig en minder pessimistisch als The Kremlin Letter. Ook een stuk meer recht door zee en minder ingewikkeld. Maar de film loopt ook een stuk soepeler. De ontsnappingsscene- is wel erg ongeloofwaardig, maar de lichtvoetige toon vergoed het een en ander.

Eigenlijk gewoon een cliche-western-plot met een verplaatste achtergrond.

Maakte zijn reputatie voor mij totaal niet waar. Daarvoor vond ik het te vaak ronduit lachwekkend in plaats van opwindend of spannend. Zeker ook de boeven in het verhaal. Zeker in het begin. Belachelijk slecht gebruikte muziek ook (die eerste scene tussen Gibson en zijn vrouw, mijn god). Een soort mislukte pseudo-Bernard Herrman score. Een paar aardige actiescenes. That's it. Voor de rest heb ik me zitten vervelen.

1.5*

*pakt alvast een glaasje water*

Ik heb het al vaker geroepen, maar niemand kon zo mooi beweging filmen als Max Ophuls. Visueel heeft Ophuls me zoals altijd volledig zelfs al is hij hier net wat meer restrained dan in voorganger (en nog iets mooiere) Le Plaisir. Ophuls neemt ons in zijn laatste films mee naar een fantasiewereld die nooit bestaan heeft waar hij op een ingehouden manier iets maakt wat het midden houdt tussen een drama of errors (een komedie is het niet) en een tragedie waar de diepere oorzaken (waarom moet Madame eigenlijk haar oorbellen verkopen?) fascinerend onbeantwoord blijven. Ik heb weer genoten.

Een film uit 1931 die een stuk vooruitstrevender is met betrekking tot dit thema dan iets als The Children's Hour van 30 jaar later. En het was nog een succes ook. Dit is niet een herontdekte obscuriteit. Dit was een hit. Twee jaar na deze film was Hitler aan de macht en zou het erg lang duren voor de maatschappij met dit thema weer kon omgaan. Vrijheid is teer. Ook in deze tijd.

Tikje toneelmatig in zijn stijl. Maar erg goed geacteerd en vooral ook heel goed geschreven (de dialogen dan vooral). Mooie film.

Zou de versie met Schneider ook nog weleens willen zien.

Ook ik had van Alan Clarke hiervoor alleen Elephant gezien (als extra op de DVD cvan de Gus van Sant-film inderdaad) en die film maakte wel indruk. Ontdaan van elke context zie je daar een reeks aan executies. Clarke refereerde daarmee aan het IRA-geweld uit die tijd, maar door de vorm ontstijgt de film dat. Zoiets (en de cultraputatie van Clarke) prikkelt wel om meer van 'm te zien.

Ook Made In Britain is rauw en ontdaan van veel context. Niet zo sterk als in Elephant, want een verhaal is er wel, maar de achtergrond van Trevor, hoe het zover is gekomen en de maatschappelijke context die in (heel) andere skinhead-gerelateerde films als American History X, This Is England of Skin ziet komt hier niet in terug. We zien Trevor op zijn point-of-no-return. Op het moment dat je msschien nog twijfelt hoever Trevor al los is geraakt van de maatschappij. Tim Roth is geweldig als een racistische, gewelddadige skinhead die erg intelligent is. Heel geloofwaardig sijpelt het tussen zijn antisociale gedrag door (en rekent het af met een vooroordeel dat dit soort figuren ook dom zijn). De film staat in een decennialange traditie van Brits sociaal drama (zoals deze flm ook nog eens vaak voor TV gemaakt) en ondanks het enigszins ontbreken van context veel minder afwjkend dat het eerder genoemde Elephant.

Nienthe noemt hierboven al een van de sterkste scenes. De scene waarin Trevor met de structuur van de maatschappij en zijn toekomst geconronteerd wordt heeft geweldige dialogen en is geweldige geacteerd.

Opvallende fascinatie bij Clarke trouwens voor (mannelijk) geweld. Elephant, deze film, Scum, The Firm..

3.5*

Ik vond vooral het begin erg sterk. Karina die door Godard ineens als een harde vrouw wordt neergezet, fataal bijna. Een paar scenes (zoals die aan de bar) met erg lollige absurdistische taal. As Tears Go By.

Op het moment dat het verhaal wat meer de overhand gaat nemen (Na een dk half uur) en er een heleboel Politieke verwijzingen langskomen werd het allemaal veel minder boeiend. Lijkt en beetje een overgangsfilm te zijn naar de Politiekere Godard die hij de jaren na deze film steeds meer zou worden en doet in veel opzichten al veel meer denken aan pakweg Week-end dan de meeste films die hij voor deze maakte. Wel weer lekker uitbundge kleuren.

Door de moeizame tweede helft jammergenoeg niet echt een van Godards sterkste. Het begin beloofde dat wel eigenlijk.

3.0*

Op de DVD wordt in een quote (uit de Telegraaf nota bene) de film met Hitchcock vergeleken. En dat is bepaald geen gekke gedachte. Mother is een film waarin drama, suspense, humor en een bizarre moeder-zoon relatie aan elkaar worden geregen. En dat op een sublieme manier. Veel meer nog dan bij Memories of Murder, waarin ook al thema's en toontjes werden afgewisseld is deze film een solide en zelfverzekerd geheel. Visueel wat minder gelikt dan die film en dat bevalt me prima. Maar vooral het script, waarin met allerlei conventies wordt gespeeld, is erg sterk.


Prachtig vond ik ook hoe Do-Joon gedurende de film steeds normaler werd vergeleken met zijn steeds vreemdere omgeving, met karakters die allemaal zwarte, nare, vreemde en gekke trekken bleken te hebben

Verrassend sterk. Boven verwachting. Eigenlijk vooral gekocht omdat ik nogal goedkoop (verkeerd geprijsd waarschijnlijk) tegenkwam, maar bepaald geen spijt van. Nu zijn andere films eens inhalen.

4.0*

Ik vond hier juist de prive leven plotdingetjes beter werken dan bij de min of meer tijdgenoot doe ik een dag eerder zag (The New Centurions). Verder lijkt dit een overgangsfilm te zijn, die duidelijk vooruitwijst naar de gritty politiefilms die hierna zouden komen, deels ook van Siegel, sowieso een vakman op dit gebied. Maar tegelijk is het meer ingehouden en is het ook wat neonoirish. De acteur die de boef speelt zet hem wat te dik aan, maar verder een prima film.

Verschrikkelijke film. Niet te harden zelfs. Principieel zie ik alles uit maar de Q&A wachtte ik echt niet af. Wegwezen.

Madonna is waarschijnlijk bedoeld als een soort kritiek op weinig begrensd kapitalisme. Maar gebruikt daarvoor zulke lompe plotmiddelen dat de film eerst zijn doel voorbij schiet en uiteindelijk bijna onkijkbaar beroerd wordt.

Zoals wel vaker bij slechte films valt het begin nog wel enigszins mee. De film voelt artificieel en mysterieus aan. De toon heeft iets formalistisch en lijkt nog best interessant te kunnen worden. Maar dan gaat het mis. De personages die vervolgens in de film geïntroduceerd worden zijn van clichés aan elkaar hangende typetjes. Dat geldt vooral voor de zoon van de man die de transplantatie nodig heeft die een prototype kapitalist speelt. Kil en los van elk menselijk gevoel. Iemand die over lijken gaat en dat totaal niet interesseert. Ook het leven van zijn vader redden is geen daad van altruïsme of liefde maar puur winstbejag. Het gaat dan al behoorlijk wringen. Maar zelfs toen had de film nog best een richting op kunnen gaan die de film interessant had gemaakt. Nog een stuk formalistischer bijvoorbeeld of zwartkomisch. Maar dat doet de film dus niet.

Want dan laat de film pas echt zien waar hij heen wil. De verpleegster gaat op zoek naar het verhaal van de comapatiente. Niemand kende haar echt zo wordt telkens verteld, maar toch weten alle getuigen die ze spreekt tot in de details over alles wat haar in een bepaalde periode overkwam. En dan blijkt haar levensverhaal een aaneenschakeling van misbruik, verkrachting, prostitutie, nog meer misbruik, nog meer verkrachting en op de koop toe wordt de daders altijd de hand boven het hoofd gehouden. Het is bedoeld om een menselijk beeld van de comapatiente te maken, maar mede om dat ze het gelaten lijkt te ondergaan ontmenselijkt ze helemaal. Ze wordt een nikserige speelbal van drammerige regisseur. Tot overmaat van ramp blijkt het formalistische begin vooral een stijlkeuze met als doel het door compassie en herkenning openbloeiende karakter van de verpleegster te benadrukken in het laatste deel te zijn. En dan wordt de film steeds sentimenteler. Op het belachelijke af zelfs.

Niet te harden dit.

1.0*

Pedro Almodovar is een fantastische acteursregisseur. Hij werkt vaak met dezelfde mensen en krijgt er bijna altijd een acteerprestatie uit die fraaier is dan die acteurs bij anderen afleveren. Laatst al een paar keer gezien bij Banderas. Hier weer bij Cruz. Nu ik 20 van de 22 lange films gezien heb vind ik hem ook behoorlijk stabiel. Twee keer maar gaf ik minder dan 3 sterren (niet controversieel bij I'm So Exited en wel controversieel bij Volver). En nog nooit kwam hij boven de 4 uit. Deze zou ik vrij laag in mijn toplijst zetten en dat is een script- en toonding,.

Er zijn legio films over verwisselde baby's. Van waargebeurde verhalen van de week tot arthouse. En het is een vast plotpunt in menig soap. Om daarmee weg te komen moet je bijna wonderen verrichten. En dat lukt Almodovar hier niet echt. Het script is geforceerder dan het meestal bij Almodovar is. Het einde is ook net niet in balans en net aan te sentimenteel en dik aangezet. Dat is iets wat Almodovar meestal net onder controle houdt. De kraan gaat vaak flink open maar de emmer stroomt eigenlijk maar zelden over. Hier ligt er een plasje naast de emmer. Een en ander wordt gecompenseerd door het acteren en de vormgeving van de film. Maar geen hoogtepunt in zijn filmografie.

De film is volgens mij bewust steriel omdat dat deels het thema is. Je leven missen omdat dat niet in het beeld past dat je van jezelf wil overbrengen. Het moet zijn emotie halen uit de in de tweede helft duidelijk naar voren komende gevoel van een gemist leven. En dat lukt niet echt, want daar lijkt het meeste in stukgemaakt. De film gaat met horten en stoten naar het einde toe. De film verspringt af en toe van toon, wordt hij soms uitleggerig, lopen scenes niet meer en is het veelbesproken einde echt een aanfluiting. In tegenstelling tot The One Ring ben ik er wel bijna van overtuigd dat de film zonder de studioingrepen veel beter was geweest, al zullen we dat ben ik bang nooit zeker weten. Want de beste stukken vond ik beter dan Citizen Kane. Volgens mij had dit een film kunnen zijn die me langzaam onder de huid was gekropen en me zonder me heel erg te raken tijdens de film had ontroerd na afloop, om het geheel. Maar dat doet het nu niet.

3.5*

Het tweede deel ruilt de ervaren en stijlvolle regisseur in voor de voornamelijk van TV bekende Ted Post. En dat is te merken. Post is veel meer een ambachtsman zonder stillistische identiteit. Voor het script is de wissel juist omgekeerd in zekere zin. De schrijvers van Dirty Harry waren allen als schrijvers bekend, de schrijvers van Magnum Force (John Milius en Michael Cimino) zouden snel zelf films gaan regisseren en zijn beide ook vooral daarvan bekend.

Opvallend is dat het script een draai maakt. Callahan is niet meer de meest bedenkelijke, bijna fascistische agent die liever schiet dan vraagt maar juist de eerlijke agent die het systeem zoveel mogelijk toch maar volgt omdat er niks anders is, Het script leent ook duidelijk meer uit de noirtraditie. Een wat bedenkelijke man in een totaal corrupte omgeving. De film is ook een stuk minder realistisch nog dan de eerste. Maar dat is niet zo erg.

En zo kom ik uiteindelijk op dezelfde waardering als de eerste film.

Wat een mooie film! Visueel prachtig. Schitterende locaties. Een erg mooi scenario. Ontroerend en poëtisch. Ik hoop dat Ineke Smits snel nog eens zoiets moois kan maken. Een erg oorspronkelijk talent om te koesteren. Een film om vaker te zien.

Ruim 4.0*

Ik ook. Flinke stap vooruit na Rivero's debuut Parque Via (interessant, maar geen geweldige film). Mai Morire heeft niet het meest originele thema, de film gaat over het verstrijken van het leven, over lotsbestemming en besteed veel aandacht aan rituelen rondom ziekte en de dood. Maar het is erg goed gedaan.

Na het vrij strenge Parque Via is Mai Morire een film die losser en vrijer aanvoelt. Het begint al met een fraaie openingsscene waar we in 360 graden eerst boven het water de omgeving voelen om vervolgens rustig kennis te maken met Chayo in een bootje terugkeert naar haar ouderlijk huis. Omdat ze voelt dat dat op dat moment haar bestemming is. De film gaat vervolgens vooral in op de intieme band tussen de gezinsleden en alles wat ze doen om wat de grote alledaagse gebeurtenissen die plaatsvinden dragelijk te maken. Intimiteit, spiritualiteit doordrenkt in een katholieke cultuur.

De omgeving (nota bene een stuk van Mexico-stad zo vertelde de regisseur) en de opnamen ervan zijn van een verbluffende schoonheid de film ook lostrekken uit het heden en 'm misschien wel universeler maken.

Stuk beter dan verwacht eigenlijk. Rivera blijft op mijn radar.

4.0*

De een na laatste Peckinpah die ik zag en weer een film die behoorlijk verminkt is door de studio. Story of his life. De shoot scheen een chaos en Columbia greep in. Ze wilden Peckinpah ontslaan, maar de ster Henson verdedigde hem ondanks de chaos en bood zijn salaris aan En zo bleef hij zitten.

Peckinpah leverde vervolgens een film in die veel te lang duurde. Het schijnt dat die cut vier en een half uur was. Dat kon natuurlijk niet en er werd vervolgens een cut gemaakt van 136 minuten gemaakt. Die werd nog eens ingekort tot 123 minuten. De 136 minuten-versie is weer opnieuw gemaakt in 2005 en de langste die we nu hebben.

Er blijft vooral een film over die niet in evenwicht is. Peckinpah houdt Heston onder controle en maakt zelfs in deze versie van Amos Dundee een moreel complex figuur. Er mist echter een hoop aan de uitwerking van de thema's; Ook loopt het verhaal door de schaar niet lekker en zijn er verschillende scenes die wel bestonden waarvan de inhoud nu kort wordt verteld in een niet zo sterke voice over. Volgens de overleving bevatte de eerste cut grandioze actiescenes die beinvloed waren door Seven Samurai en scenes zoals in de latere goede Peckinpah's zitten waarin de sfeer en de omgeving gedetailleerd worden weergegeven. Ook was de film erg gewelddadig in die cut. Wat de verhouding van de film tot zijn onderwerp ongemakkelijker had gemaakt. De recut probeert er een gewonere film van de maken en schrapte het geweld en de sfeerscenes. Peckinpah zou een aantal thema's die ook in deze film hadden moeten zitten later gebruiken in The Wild Bunch, een film waar er veel meer van zijn inzet overbleef.

Het pleit erg voor Peckinpah dat er zelfs nog veel fraais zit in een misvormde film als deze. Gelaagde karakters, Dundee is veel complexer dan Heston hem lijkt te spelen en knappe schetsen van de onderlinge verhoudingen. Nu nog een en ik heb alles van Peckinpah gezien en omdat hij zoveel botste met de studios waarmee hij werkte was het bijna nog een wonder dat zijn vrij korte carriere nog zoveel fraais heeft opgeleverd en de beste man nog behoorlijk invloedrijk is.. Blijft een erg bijzondere regisseur.

Vandaag loop ik nog te vertellen dat er zelden een film word toegevoegd die ik al gezien heb, is er toch weer eentje bijgekomen.

In tegenstelling tot het bovenstaande vond ik dit een echter een belabberde aaneenschakeling van gemiste kansen en dat terwijl ik Rhys-Myers best kan waarderen (alleen zijn filmkeus is niet altijd even gelukkig).

1.0*

Wat doe je op sinterklaasmiddag? Een toepasselijke film kijken!

Leuk als tijdsbeeld, maar komt daar verder nauwelijks los van. Wel zeer vaardig gefilmd met leuke Amsterdamse plaatjes.

2.5*

Van de drie films die ik van deze regisseur zag was dit de interessantste. Verre van perfect, maar bij vlagen wel boeiend.

De film is schijnbaar gebaseerd op een zeer populair en succesvol Japans boek dat bovendien nogal dik was en dat is in de film te merken. Er zitten nogal wat thema's in. De psychologische gevolgen van misbruik, politiek in Japan in de jaren '70, verder is het een film die zch nogal focust op het politieonderzoek en dan zijn er ook nog verschillende tijdlijnen die langs elkaar verteld worden. Het resultaat is donkere en zelfs wat zwartgallige thriller met vrij veel expliciet geweld. In het begin al een verkrachtigsscene. Een film die soms een beetje doet denken aan Cure of Memories Of Murder maar het niveau van beiden zeker niet haalt. Met name de focus op de politie vind ik niet heel geslaagd. Verder spreekt Yoichi's stijl me minder aan en is de muziek soms zeer matig.

Ondanks dat hier toch ruim twee uur vrij geboeid naar gekeken.

3.0*

Tsja, ik verwachtte een drama, ik kreeg meer een soort verwarde film-noir. Een film-noir met een onalledaags thema leek ook Almódovars bedoeling. In de in de film figurerende bioscoop draait onder andere Double Idemnity en zelfs de titels in het begin lijken al te referen aan oude suspense-films.

De eerste helft was het beste en dan met name de flash-back in de Katholieke kostschool. Almódovar op zijn best. Prachtig spel met blikken, fraaie sfeer en soms erg originele, ontroerende scenes. Dat deel had van mij veel langer mogen duren.

Ongeveer vanaf het moment dat Enrique daadwerkelijk aan de film begint en de noir-achtige intriges de overhand nemen wordt de film slachtoffer van zijn wat gekunstelde en richingloze scenario. Ik heb de indruk dat deze film dichter bij zijn oude werk (waar ik nog maar 1 film van zag) dan bij zijn recente doorbraakfilms staat.

Vervelend wordt het nooit want daarvoor heeft Almódovar gewoon teveel klasse en is Gael Garcia Bernal te leuk om naar te kijken. Maar toch is dit een enigszins teleurstellende film voor mij.

3.0*

Leuk om te zien hoe een regisseur als Van Sant ooit begon (en in de jaren 80 met deze film ook al te zien was op het IFFR). Mala Noche is een vermakelijke (bijna geheel) in zwart-wit geschoten film. Het zwart-wit ziet er in sommige scenes mooi uit. En hoewel het verhaal niet erg veel om het lijf heeft haalt Van Sant er vrijwel alles uit wat er in zat, laat hij het niet te lang duren en zijn talent is onmiskenbaar zichtbaar.

3.5*

Minimalistische film over een stervende man. Mooie statische shots waarin we de man volgen die zijn dag gewoon begint als altijd, maar langzaam blijkt het een andere dag dan anders te zijn. Mooie kaders, fraai sounddesign. Dreigt tegen het einde te ontsporen in symboliek de brandscene, maar houdt dat binnen de perken.

3.5*

Dat "kluchtige" ervoer ik meer als iets wat erg vaak is Russische historische films zit. Het terugbrengen van grote gebeurtenissen (hier WOI) naar kleinere proporties, een soort anti-heroïek. Vind dit ook een film over identiteit en perceptie. De geluidsband net de grootse muziek van de beroemdste componist uit de sovjettijd Shostakovich onder deze film te plakken kan dat je blik op deze film beinvloeden, maar vooral voel ik dat ook bij de soldaat die op het laatst geen enkele notie meer heeft van waar hij is , maar zich nog altijd soldaat waant en tegelijk juist daar exact hetzelfde doet als de andere soldaten. Ik worstel wel wat met die orkestscenes en weet niet goed wat ik daarvan vind. Maar verder vond ik dit een bijzondere film.