Opinions

Een mooie, intelligente puzzel maar vooral een prachtig uitgevoerde, grappige, emotionele film. En een film die meteen op mijn to buy list gaat. (bepaald niet de enige op die lijst trouwens). En badiamenti is Geniaal.

4.5*

Pas de eerste van Trapero die ik zie en het was ook zijn debuutfilm. Hij won er in Rotterdam een Tiger en FIPRESCI-prijs mee en dat is wat mij betreft zeer terecht. Een film over een arbeider met een enigszins roemrucht verleden en de stijd om zijn bestaan, maar in de eerste plaats vooral een klein, warm en ontzettend menselijk portret. Een film die het drama terloops laat zien, als een onderdeel van het bestaan van Rulo. Met als saus een stel leuke bijfiguren en een beetje humor. Bijzonder mooie hoofdrol ook. En het wat groezelige zwart-wit (16mm denk ik) geeft de film ook wat extra's. Omdat Rulo ondanks alles een optimist lijkt is zijn kleine verklaring in de auto tegen het einde best aangrijpend.

Erg van genoten. Toch maar eens meer Trapero zien.

4.0*

Ik ben geen Spielberg-fan, ook geen hater. Zoals de meeste regisseurs heeft hij erg goede en mindere films op zijn naam. Munich is duidelijk een van zijn mindere en ik snap niet zo goed waar de vele positieve recensies vandaan kwamen. Waar Munich vooral de mist in gaat is als Spielberg iets anders probeert te doen dan een rechtlijnig verhaal vertellen. Als het geforceerd nuance zoekt in het conflict met de Palestijnen bijvoorbeeld (dat team tamelijk belachelijke "gemengde terroristen waar ze tegenaan lopen en de discussie die dan volgt, of morele worstelingen probeert te laten zien of het zwakste hoe de gebeurtenissen in Munchen in erg knullig in de film gemonteerde flashbacks gestoken zijn (door een vliegtuigraam en in twee dromen, kom op zeg). De film is het beste als een soort recht vooruit spionagethriller en heeft her en der een knappe spanningsopbouw, maar is veel te vlak en netjes en heeft te weinig oog voor ranzigheid en de echte morele vragen (in meer dan een zwakke dialoog graag) en is daarom echt te veilig. Geef mij qua Spielberg uit deze tijd maar Minority Report, een veel betere film. Maar het beste is nog altijd het kwartet Duel, Jaws, Schindlers List en mijn favoriet A.I.

Erg goed idee, maar helaas nogal teleurstellend uitgewerkt wat mij betreft. Probleem is dat de hoofdpersoon en het plot me nauwelijks wisten te boeien en het in plaats van het surrealistische tintje had ik graag meer absurde humor gehad. Nu was het maar zelden echt leuk.

2.0*

Dit is niet veel minder dan een meesterwerk. Als in een alternatief universum iemand als Antonioni in de VS terecht was gekomen en low budget studio films had gemaakt was het iets als Murder By Contract geworden. In alles een heel dwarse film. Gesteund door Vince Edwards, een sportieve atletische acteur die precies de toon vind om in deze stijloefening te acteren. Daarbij komt nog een voor Hollywood begrippen voor die tijd erg ongewone soundtrack met elektrische gitaar. Cameraman was ook niet zomaar iemand, namelijk Lucien Ballard, later bekend van films van Sam Peckinpah (The Wild Bunch) en ook werkte met von Sternberg, Boetticher, Stanley Kubrick en Samuel Fuller. Ben Simcoe schreef de film op basis van een boek samen met de blacklisted Ben Maddow die wel iets had met dwarsigheid en ook meewerkte aan The Wild One en Johnny Guitar.

Super stijlvol, veel van de actie is buiten beeld en soms onderkoelde ongrijpbare humor. Psychologisch uitdagend en zijn tijd een aantal jaren vooruit. Gewoon gemaakt voor een studio en voor Shadows wat in de VS een revolutionaire film was.

Mijn favoriete noirvember film tot nu toe en zoveel betere films zijn er in het Hollywood van de jaren '50 niet gemaakt.

Het Leopold-Loeb uitgangspunt boeit me, ik heb me eerder voorgenomen de films eens te gaan zien die zich daarop baseerden en ben begonnen met de film waarvan ik het minste verwachte.

En die lagere verwachtingen kwamen helaas uit. Matige film waarin een boeiend gegeven maar niet overtuigend wil worden en er zo nodig de nodige suffe subplots en cliches van stal moeten worden gehaald, met een einde wat zelfs een blind paard nog aan ziet komen. Bullock weet zich niet echt raad met haar rol, Chaplin is extreem kleurloos, Gosling en Pitt zijn wel aardig, maar blijven van karton.

De komende tijd Rope, Compulsion en Swoon eens opsnorren.

2.0* is eigenlijk nog mild

De zevende Lumet in Kino had ik bijna overgeslagen. Bij de eerste keer kijken vond ik 'm al niet erg goed. En dat was op 3 januari 2020. Dus niet erg lang geleden. Maar ach, als ik alle films die ze in Kino vertonen ga zien dan deze ook.

Ik ben er nog altijd niet weg van en dat is omdat de film niet weet wat ie wil. Het verhaal is te bekend om een spannende film op te bouwen. Dus deze film geeft het komische neigingen om er mee weg te komen. Finney is enorm dik aangezet aan het acteren en maakt van Poirot een soort clown. De luxe cast die vooral bestaat uit acteurs die in 1974 hun beste tijd wel gehad hadden zet het dik aan, maar niemand gaat zo ver als Finney en ze zijn daarom een stuk beter te verdragen. Vooral Bergman is wel leuk. Haar rol grenst aan zelfspot. De film durft (uit respect voor Christie denk ik) het ook niet aan om er een volbloed komedie van te maken en dat evenwicht dat de film zoekt slaagt niet. Hoewel we zoals vaak bij Lumet weer vooral in een beperkte ruimte zitten is hij hier minder in zijn element dan normaal.

Het was zowel een kritisch als commercieel succes. Ik snap beide niet echt. De film wordt een beetje gered door de sjieke cast (minus Finney). Maar het is een van Lumets minste films (van wat ik zag).

Mijn 2.5 blijft staan.

Veredelde TV film met een hoog waargebeurd verhaal van de week gehalte. Thomas was bekend van ET natuurlijk en was toe aan meer volwassen rollen en dus speelt hij hier een duistere rol. Hij is veruit de beste acteur in de film, dat heeft te maken met dat de andere acteurs tamelijk leeg zijn. Ik vond het uiteindelijk vooral weinig. Het heeft geen stijl, het is geen smeuïge exploitatie. Er is geen psychologische diepgang en het neemt een loopje met de ware gebeurtenissen. Zet in plaats van dit maar een film als Badlands op.

Misschien wel de grootste noir die ik tot vandaag nooit zag en zeker een van de originelen. Een Marlowe verfilming en dat was alweer even terug. Het gekke is dat veel mensen bij film noirs aan prive detectives denken, maar zoveel zijn er niet. Je ziet veel vaker agenten of gewone mensen of criminelen. En zelfs journalisten en schrijvers komen in elk geval niet minder voor.

Dat clichebeeld komt onder meer uit deze film. Nog meer dan uit The Big Sleep en Bogart (al is dat lag geleden) en helemaal meer uit de postmoderne Marlowe variant van Altman dertig jaar later. Powell is een heerlijke Marlowe die leeft op sigaretten whiskey en wisecracks. Veel fijne bekende gezichten zonder dat deze film veel echte sterren heeft, Een van de hoogtepunten is Esther Howard in een heel fijne maar kleine rol in het begin.

Dit is een film voor wie zijn noirs graag overdadig op smaak gebracht heeft. Vol schaduwen, licht, cameragebruik, timing en niet te vergeten een lange droomscene. En een plot dat voelt als een afdaling in een wereld waar niemand eerlijk tegen elkaar is en het verhaal een flink aantal bochten maakt.

Verplichte kost.

Enerzijds visueel wat minder avontuurlijk dan een aantal van de films hiervoor. Deze film oogt vrij klassiek, de inhoud is echter een soort van ongrijpbare film vol politieke en filosofisch verwijzingen met elementen van gangsterfilms met de drie hoofdpersonen als hele duidelijke archetypen. Op een rare manier ook wel lollig, vooral omdat niks meer een reden heeft, doden zonder reden, de onduidelijke strijd met andere gangsters komt er niet, motieven zijn onduidelijk als ze er al zijn. Doordrenkt van een obsessie met de dood en doden.

Lang niet Oshima's beste film, maar weer met interesse gekeken.

Kleine 3.5*

Niet aan mij besteed. Kon niet veel met de drama/komedie combinatie hier. Vooral omdat in het begin de wrange situatie behoorlijk (plat) weggelachen wordt, maar ergens in de tweede helft de toon ineens veel serieuzer wordt. De film blaft soms (een beetje zwartkomisch af en toe) maar bijt nergens echt. Ik vond de personages gemaakt en weinig geloofwaardig en begon op een gegeven moment hevig naar het einde te verlangen.

2.0*

Lijkt heel even een bijna nostalgische en geidealiseerd beeld van een jeugd op het afgelegen platteland van Brazilie, maar al heel snel komen er behoorlijke barsten in het leven van Thiago.

Thiago's ervaringen vormen de film en daardoor laat de film soms achtergronden en aanleidingen weg. Dat werkt erg goed in de eerste helft, als mooie scenes in Thiago's eigen wereld soms worden afgewisseld met het harde dagelijkse leven. De film verliest wat aan kracht door de dramatische gebeurtenissen in de tweede helft. Ook is de film te weinig radicaal om echt indruk te maken. Nog meer vanuit het oogpunt van Thago filmen bijvoorbeeld. Het hoopvolle einde waar Thiago bijziend blijkt voelt iets te makkelijk.

3.0*

In het tweede deel is Helmuth weg en oma overleden. Jamie komt terecht bij zijn vader en weer een oma die bepaald niet functioneert. Het enige moment dat hij hier een gevoel van ergens horen of zijn heeft is wanneer hij Tommy bezoekt met diens vader. Tweede deel van een heel bijzondere trilogie met ook veel lof de speler van de hoofdrol, Stephen Archibald, die ondanks zijn jeugd Jamie tot leven weet te wekken.

Mooie film met een typisch Brits jaren '80 sfeertje. je kunt de sfeer van de Thatcher-tijd bijna voelen. Met een jonge Daniel Day-Lewis.

3.5*

Stillistisch niet echt afwijkend van Kar Wai-Wongs Aziatische films. Wel soms wat minder nadrukkelijk dan in zijn meest gestyleerde werk. Qua verhaal eerder op de lijn van zijn wat lichtere films.

Ik heb me een tijdlang beschouwd als iemand met intresse in, maar niet echt een grote fan van Wong Kar Wai. Maar nadat ik een tijdje geleden werd verrast door Fallen Angels begon ik te twijfelen en te overwegen om alles eens opnieuw te gaan zien. My Blueberry Nights zet me daar juist weer niet toe aan. Prima film, Jones viel me mee, Portman was lekker afwijkend en Jude Law had een mooie rol. Maar zoals tot nu toe bij alle films op een na van Wong Kar Wai mis ik een dimensie die me echt de film in zuigt en me erin laat opgaan. Kar Wai Wong blijft altijd op een afstandje hangen. Misschien blijft het wel zo'n regisseur die ik met interesse volg, maar van wie ik niet snel een film ga zien die een favoriet van me wordt.

Kleine 3.5*

Prachtige trilogie die vooral een film vormt en ik ook op een avond heb bekeken. Zeker de eerste twee delen zijn eigenlijk een geheel. Stilistisch een heel fraaie botsing tussen sociaal realisme en poezie. De film bestaat uit herinneringen en weet dat te bewerkstelligen door heel realistisch te zijn maar net niet echt. Door bepaalde zaken als geluiden, beelden en geuren te benadrukken en andere juist niet. Omdat je sommige dingen onthoud en andere vergeet. In het eerste deel woont Jamie met Tommy bij hun oma terwijl zijn moeder in een inrichting verblijft omdat ze zeer ernstige psychische ¨problemen heeft. De oma is afstandelijk en lijkt niet veel om Jamie en Tommy te geven en er wordt licht gesuggereerd dat oma invloed heeft gehad op de psychische gesteldheid van moeder. Het meest op zijn gemak is Jamie bij Helmuth die een vaderfiguur is, maar vooral iemand die hem erkent.

Pas de derde film van Ford die ik zie en het waren alledrie westerns. Eerder zag ik Stagecoach en The Searchers. Deze film is niet alleen qua tijd de middelste. Waar Stagecoach me tegenviel en ik moeite had de meerwaarde te ontdekken en The Searchers psychologisch, qua sfeer en cinamatografisch een flink stuk interessanter en complexer was, daar zit My Darling Clementine er een beetje tussen. Stukken sfeervoller en veel ingetogener dan Stagecoach, maar nog niet zo uitdagend als The Searchers. Voor het eerst zag ik ook duidelijk wat ik al zo vaak heb gelezen: de invloed die Ford heeft gehad op Kurosawa. Zowel in de cinematografie (de weidse shots, of scenes in de stromende regen) als qua sfeer moest ik soms denken aan de samuraifilms van Kurosawa.

Interessant en goed genoeg om nog niet klaar te zijn met John Ford. Nu eens een niet-western.

3.5*

In 1964 was het studiosysteem aan het instorten, maar deze film doet alsof er niets aan de hand is. My Fair Lady heeft oude roots. In 1913 schreef George Bernard Shaw het toneelstuk Pygmalion. Een zwijgende Pygmalion werkt natuurlijk niet, maar bijna vanaf dat er in films gepraat werd is Pygmalion verfilmd. In 1937 in Nederland (het was de eerste vooroorlogse Nederlandse film die ik zag zelfs) en een jaar later in het Verenigd Koninkrijk. In 1956 werd het omgewerkt naar de musical My Fair Lady en daar is dit een verfilming van. Het is klassieker Hollywood dan het jaartal doet vermoeden. Dus een studioproductie met gedetailleerde decors (het was heel even de duurste film geschoten in de VS zelfs). Een hoofdrol die toen publiek trok (Hepburn, bovendien wel vaker rollen gespeeld waar ze op en neer gaat tussen sociale klassen). Een regisseur met veel ervaring die het mag maken. (Cukor had meer dan drie decennia ervaring) Een klassieke opzet en de lengte die toen bij ambitie hoorde. Compleet met intermission. Het was nog een hit ook. Oscar beste film (de reden waarom ik dit nu keek). Acht Oscars in totaal zelfs. En de op een na grootste hit van dat jaar. Hepburn zong niet goed genoeg om in deze gladgestreken productie zelf te mogen zingen.

De film is vooral heel erg lang en rekt het verhaal enorm uit. Leukste is eigenlijk Harrisson die niet meteen het publiek naar de theaters trekt, maar zeer geschikt is maar wel de leukste quotable taal uitslaat. Zeker zijn mysogenie met een dikke knipoog op het eind. Maar een beetje end of an era was het wel. 5 jaar later was de klassieke musical van dat jaar een flop (Hello Dolly!) en won Midnight Cowboy beste film. Andere tijden.

Joseph H. Lewis maakte vrijwel zijn hele carrière B-films. Hij werkte zich omhoog in Hollywood van schoonmaker tot regisseur. Een man die ambitieuzer was dan zijn films, maar daardoor zijn zijn kleine B-films vaak zo leuk. Bakken sfeer, schaduwen en altijd wel een heel bijzondere, wat wilde scene. Hij werd vooral na zijn carrière gewaardeerd. Met Gun Crazy uit 1950, maar zijn film die hij vijf jaar later maakte, The Big Combo vind ik nog beter. Sterker nog: Dat is een van mijn lievelingsnoirs.

Zo goed is My Name Is Julia Ross niet, maar het is een hele fijne, kleine film. Een vrouwenfilm (zowel script als boek zijn geschreven door een vrouw) en er is een link te leggen naar de situatie van vrouwen in de VS vlak na de oorlog. Het verhaal is eenvoudig maar prima en Lewis filmt het met veel sfeer en gevoel voor stijl. Nina Foch die ik niet kende draagt met gemak de film. Ze bleek in Spartacus te zitten, maar ik herkende haar niet. De kans is groot dat ik haar deze noirvember nog twee keer gaan zien.

Mooie droomfilm, over een korte, maar hevige zomer waarin allerlei nieuwe emoties ontdekt worden. En al blijkt de droom op het einde gebaseerd op drijfzand, toch is het een ervaring voor je leven.Sfeervol en vooral heel erg fraaie rollen van beide hoofdrolspelers.

Alleen is er dan de ex-criminele, bekeerde broer. Zijn rol is zo slecht en ongeloofwaardig geschreven dat het een serieuze vlek op een verder behoorlijk gave film veroorzaakt. En dat is heel jammer.

3.5*

Het einde is optimistisch en laat een eenvoudige intieme vriendschap zien waardoor Jamie eindelijk zichzelf durft te onderzoeken en te leren kennen. Je gunt hem dat inmiddels heel erg. De hele trilogie is een variant op het leven van Douglas zelf. En de echte vriend van Douglas, Peter Jewell, wordt aan het einde bedankt. Zowel Archibald (drugs) als Douglas (kanker) stierven vrij jong.

Vond dit toch wel weer behoorlijk leuk. Met een aardige verwijzing naar de drooglegging die toen net bezig was (sinds 1920) en een scene waarin de "familie" zich laat fotograferen en uit die scene en de context te halen is dat dat toen een typische bezigheid voor rijke lui was,

Ik sluit me aan bij bovenstaande meningen. Erg sterke film. Verdoezelt niks, maar gaat erg gevoelig met het moeilijke thema om. Erg sterk scenario. Bijzonder sterk intiem en ontroerend einde.

En alle lof voor Joseph Gordon-Levitt. Wat een grootse rol. De anderen waren ook uitstekend, maar hij torent nog boven de rest uit.

Dik 4.0*

De tweede Boston-noir die ik in noirvember zie. Vorig jaar Six Bridges to Cross en nu deze. Ook een John Alton-film en als er iemand noir heeft vormgegeven is het Alton wel. De film is vooral heel erg noir in het eerste kwartieren verloopt dan regelmatig net een beetje anders dan je verwacht. De verwachte femme fatale blijkt het slachtoffer. De film oogt geweldig met fijne locatieshots van Boston. Met minstens een scene waarvan ik enigszins verbaasd met dat de censuur hem toestond Het moment dat de moordenaar het lijk omhelst om een getuige om de tuin te leiden.

Na dat kwartier is de film minder mysterieus en ook wat stilistisch minder uitbundig. De film is dan een noir police procedural, Waarbij we net al wat meer weten dan de politie Het niveau van het begin haalt de film nooit meer, Maar de film oogt erg goed en is een fijn verteld verhaal. Goed voor dik anderhalf uur vermaak met fijne details. En een vroeg voorbeeld van een politie-onderzoek in een film waarbij wetenschap een rol speelt. Want wat heb je in Boston? Harvard.

Een van de handvol noirs die John Sturges in het begin van zijn carrière maakte. Net als veel andere regisseurs maakte hij vooral een hoop westerns. Met Bad Day At Block Rock en The Magnificent Seven als zijn bekendste films.

Ik ook. Mooi decor is dat, die afbladderende muren en lampen die naar beneden komen vallen. Twee hotelmedewerkers die daar al sinds mensenheugenis lijken te zitten en hier en daar een spoor van betere tijden.

Alweer een erg mooie Jarmusch. Vol met leuke humor, sfeer, observatie en warmte. Met scenes van een minuut die grappiger zijn dan sommige komedies van twee uur. Fijne film.

4.0*