Opinions

Tegenvallende film. De claim-to-fame van deze film zit 'm in een paar voorspellende elementen (angst voor (moslim)terrorsten met massavernietingswapens, overspel en kort daarna een korte oorlog (Clinton)). Dat wekt verwachtingen, maar die komen helaas niet uit. Je verwacht een soort gedreven, scherpe, zwartkomische en urgente film, maar Wag The Dog is een wat gezapige film die niet scherp en grappig genoeg is. Best aardig vermaak, maar het stompzinnige einde kost de film nog een halve ster.

Krap 2.5*

Ligt behoorlijk in het verlengde van Bashing, maar is wel beter en evenwichtiger. Denk naast Bashing ook aan Nobody Knows en zelfs een beetje aan Wendy And Lucy, in de zin dat dit een minimalistische film is die met een hoofdpersoon die de hele film zo'n beetje in beeld is over sociale misstanden. Kobayashi is wel minder subtiel dan zowel Reichardt als Koreeda. Dit is duidelijk ook een film die sociale misstanden wil aankaarten. Al is er wel meer aan de hand. Ryo heeft zijn trots regelmatig in de weg zitten en heeft en moeder die 'm ook geen meter de weg wijst, ondanks haar ziekte

Kobayashi heeft zichzelf gecast als vader en zijn zoon in de hoofdrol van zoon. En dat gaat die jongen prima af. Visueel is het als Bashing maar dan wat verder doorgevoerd en vooral ook vaak wat dichter op de huid van de hoofdpersoon. Het dubbele einde was mooi.

Dik 3.5* en toch de DVD van Ai No Yokan maar eens aanschaffen.

Elf en een half jaar later gezien en de film heeft door de restauratie flink aan status en bekendheid gewonnen. Ook hier waren er toen 3 stemmen, nu 112.

En het is een erg goede film. Een soort van koortsdroom waarin een leraar beland en het lukt hem niet meer om eruit te komen. Een knappe, rauwe film. Voorbeeldig qua regie en montage en heel knap qua timing. Geen overbodige plotelementen. Ik zat er helemaal in.

De film was nota bene bijna verloren. Het was destijds geen grote hit en op een gegeven moment was de enige bekende kopie eentje uit Ierland die zo slecht was dat je er geen DVD van kon maken. Het is dat de editor na heel lang zoeken een compleet negatief in Pittsburg vond in een container met de opdruk "for destruction".

Ik ben het eens met Querelle. Ondanks dat dit mijn eerste kennismaking met Lav Diaz was en hij er meer heeft opzitten. Lav Diaz werkt zichtbaar lowbudget. Soms voelt het zelfs slordig. Maar vooral in scenes waarin de camera op een punt staat en je je een onzichtbare toeschouwer voelt gebeurt er vaak ineens iets dat de scene veel gelaagder maakt dat het eerste instantie lijkt. Mede door het heel erg naturelle acteren voelt het alsof je de levens van mensen stiekem observeert. Geen idee of ik er iets mee zou kunnen als het 8, 9 , 10 uur doorgaat. Wie weet probeer ik dat nog eens.

3.0*

Walk a Crooked Mile geeft een fascinerend tijdsbeeld, maar een geweldige film is het bepaald niet. Nog maar drie jaar voor deze film vochten de Russen en de Amerikanen aan dezelfde kant. Maar nu was het al tijd voor een anticommunistische propagandafilm. Want dat is het en veel meer ook niet. Vaak een dik aangezette ook. De stijl is beinvloed door de in die dagen populair wordende semi-documentairestijl. Daarbij gaat de Duits expressionistische invloed van veel vroege noirs het raam uit en krijgen we iets dat lijkt op een documetaire. Het fraaie The Naked City is een voorbeeld. Het redt deze film niet. De voice over is stijf. En het verhaal is volkomen ongeloofwaardig. Bovendien zijn de FBI-agenten niet zo slim. Meerdere keren hebben ze een stuk later door hoe het zit dan ik als kijker.

Ze worden ook nog eens een keer gered door een kamerverhuurster die een communisch vluchteling blijkt en dankbaar haar leven geeft voor The Amercan Dream in een zeldzaam pathetische scene. De film is dan nog niet voorbij en het duurt nog even voordat blijkt dat de gemene communisten niet de verdachte assistente die verdacht goed Russisch spreekt, maar de baas van de wetenschappers op de loonlijst hebben staan. Gaat er dan niets goed? Nou de film heeft locatieshots in San Francisco en die stad strijd met New York om de meest cameragenieke Amerikaanse stad. Dus dat is mooi. En het weet als geheel wel te entertainen. Maar het is de minst goede film noir die ik deze maand zag.

Tot mijn niet geringe verbazing weigerde de producent Hoover als producent en verregaande bemoeienis van de FBI. Dat is niet te merken aan de film. Verder valt de voor die tijd (de suggestie) van best grof geweld op.

We zijn vier jaar verder. Hollywood is gezuiverd door McCarthyism en Hollywood. En weer in semi documentairstijl. De bron is nota bene een propagandistisch artikel in Readers Digest van niemand minder dan de machtige (en nogal bedenkelijke) FBI-directeur J. Edgar Hoover. De film is niet veel beter dan Walk a Crooked Mile gisteren. In sommige opzichten minder. De FBI-agenten zijn hier maar een een stel saaie figuren. In de film van gisteren waren ze veel interessanter. Gevolg is dat de film van gisteren, hoewel nog minder geloofwaardig, wel wat sappiger is. De omschrijvende voice over werkt even slecht en is wederom stijf en met name de communisten zijn geen moment geloofwaardig.

Dit is veel meer een producentenfilm dan een regisseursfilm. Regisseur Alfred L. Werker was een harde werker maar weinig van zijn veelal low budgetfilms generen nog enige interesse. De producent Louis de Rochemont was een pionier geweest van de semi-documentaire noir en specialiseerde zich er in. De Rochemont was bevriend met Hoover en keek over zijn schouder meer.

Vanaf bijna de eerste scene kan het verhaalverloop uitgetekend worden. Destijds vooral erg goed getimed en met Douglas in een serieus erg sterke rol. Sheen blijft ook qua acteren altijd in zijn schaduw. Best een goede film, maar vooral het einde is niet echt sterk. Ik hoop altijd dat deze kijk op de financiële wereld redelijk algemeen onderschreven wordt, maar de werkelijkheid bedriegt me telkens weer. Een dezer dagen ga ik het vervolg ook maar eens kijken.

Behoorlijk slechte film. Zowel Stone als Douglas zijn hun gevoel behoorlijk kwijt. Deze Gekko is bijlange na niet zo memorabel als die uit de jaren '80. De film slibt bijna dicht in half uitgewerkte zijplotjes, zwabberende moraalttjes en komt met het meest tenenkrommende happy end dat ik tijden zag. En dan blijkt het vooral een familiedrama te zijn..Ook nog eens minimaal 30 minuten te lang.

Paar aardige bijrolletjes en wat fraaie shots van new yorkse hoogbouw. Dat is het wel zo ongeveer. Behoorlijke mislukking dit.

Niet groots, maar wel een interessante film. De niet al te boeiende keuze tussen twee vrouwen die de keuze tussen de identiteiten van Roy. Maar boven alles ook een oproep aan het net onafhankelijke Suriname om meer "Wan Pipel" te worden. Moet ook wel een film vol nostalgie zijn voor Surinamers die deze tijd bewust hebben meegemaakt. Voor de staatsgreep en de moeizame politieke situaties van daarna. De nieuwe onafhankelijkheid als een onbeschreven blad. Daarom vooral geslaagd als een optimistisch filmportret van de onafhankelijkheid.

3.0*

Bijzonder en origineel uitgangspunt.

De plek na de dood ziet er uit als de aarde en de film is bijna documentair geschoten. Erg naturelle vertolkingen, waardoor het er allemaal geloofwaardig uitziet.

Mooie ideeën die je aan het denken zetten ook. En dat alles zonder kitscherig gezweef.

Het maakt geen enorme indruk op me en buitengewoon goed vond ik het ook niet, maar wel interessant en prettig om naar te kijken.

3.5*

Interessante man die Watkins. Moet snel eens meer gaan zien. Dit was mijn tweede (na Punishment Park) en ik niet zoveel filmmakers die een behoorlijk duidelijke politieke boodschap kunnen combineren met zo'n sterke film. Vind de mockumentary vorm erg slim, de film heeft daardoor wat weg van een overheidsfilm terwijl hij gehakt maakt van de officiele overheidsstandpunten. Erg boeiend en heftig.

4.0*

Hier ben ik het helemaal mee eens. Ik ben een stuk minder enthousiast over de film en dit is een van de storende dingen. Warfare dekt zich in door te roepen dat de film gebaseerd is op de herinneringen van de soldaten, maar daar wringt het. Want de film lijkt geen moreel oordeel of politiek motief te presenten, maar kan dat in dit geval wel? Is het niet doen niet al een politiek ding haast, zeker met het genoemde einde. De film gaat over één dag in de Irakoorlog, compleet vanuit het oogpunt van de Amerikaanse militairen die een huis innemen waar twee Iraakse gezinnen wonen en daar aangevallen worden en hun gewonde kameraden moeten evacueren. De film vermijdt werkelijk elke context, maar in dei poging worden bijvoorbeeld de Irakese gezinnen gedegradeerd tot figuranten. En ik snap dat ze de film kaal wilden houden maar kan een film helemaal eerlijk zijn als er het geen moment over de bredere context van deze oorlog gaat waar in films nog opvallend weinig over gezegd is? De eindscène die ik hierboven quote voelde in die context helemaal als misplaatst en deed me het cijfer in mijn hoofd nog wat verlagen. Kortom: Ik worstel met deze film. Veel rauwheid en veel kwaliteiten en meestal ook vrij consequent qua stijl, maar de film wringt voor me.

Vooral sterk in het laten zien van de frustraties van in een oorlog gedropt worden zonder eigenlijk echt te weten wat je daar moet doen. Gruwelijke dingen zien en het zo ongeveer moeten laten gebeuren. Thuiskomen en daar omdat niks meer erg of de moeite waard lijkt nadat je Bosnie hebt gezien.

3.5*

Sterke film van Kurosawa. In tegenstelling tot The One Ring vond ik het laatste stuk ook nog erg spannend ook. De vergelijking met High and Low wordt hier al getrokken, maar ik vraag me af of deze film niet zelfs een keerpunt in zijn oeuvre is.

Deze film heeft geen happy end en is daardoor een stuk cynischer dan pakweg Ikiru. Het idee dat onschuld en goedheid het moeilijk hebben in de maatschappij zit in eerdere films van 'm, eigenlijk in bijna al zijn sociale drama's, maar ik heb het idee dat ze vanaf deze film fataler zijn, er is nauwelijks hoop dat het beter zal worden. Zijn de lichvoetiger films Yojimbo en Sanjuro niet een beetje een lichtvoetigere vlucht? Red Beard moet ik nog zien, maar ik herken het gevoel bij High and Low en Dodeskaden en die laatste film werd gevolgd door Kuosawa's zelfmoordpoging.

4.0*

Clark is me eigenlijk nog nooit tegengevallen. Zo ook met deze film niet. Clark werkt wederom met amateurs die meer dan ooit zichzelf spelen. De pubers hebben dezelfde naam als in het echt en verschillende gebeurtenissen uit de eerste helft van de film hebben ze echt meegemaakt.

De film valt overduidelijk in twee delen uiteen. In het eerste deel volgen zoals ik zei we de belevenissen van een stel tussen wal en het schip vallende jongeren. Ze zijn niet aangepast aan het ghetto waar ze wonen, maar erbuiten zijn ze de mexicans uit datzelfde ghetto. Bijna (narratief dan) een documentaire van hun leven.

Vanaf de ontmoeting met de meisjes uit Beverly Hills, maar nog meer vanaf het modefeestje wordt de film een uitvergroting van moderne klasseverschillen in de VS. Duidelijk bewust dik aangezet en karikaturaal, maar ook behoorlijk lollig. Beetje een weirde stijlbreuk binnen de film, zal niet iedereen accepteren, maar ik vond het leuk. Clark maakt meer dan ooit een politieke film, een optimist is hij nog steeds niet, maar lichter was zijn toon tegelijkertijd nog nooit.

De de door Onderhond genoemde scenes en dan vooral de de terugkeerscenes met prachtige muziek van Mogwai als begeleiding zijn inderdaad de hoogtepunten.

Niet Clarks beste en niet zo goed als Ken Park, maar toch een fijne film.

3.5*

De wereld was veranderd in 1971. In hele korte tijd kwamen Mira, Blue Movie en deze Wat Zien ik in de bioscopen. Films die verder durfden gaan dan voorheen en een zeer groot publiek wisten te bereiken. Wat Zien Ik bracht de twee figuren samen die de Nederlandse film in de jaren ´70 volledig zouden domineren. Producent Rob Houwer wilde in Nederland een film voor een groot publiek van de grond krijgen. Houwer had in Duitsland films geproduceerd van jong talent als Volker Schlondorf alsmede een aantal commerciele succesfilms geproduceerd en zelfs een paar films geregisseerd. Houwer voelde aan dat het publiek zat te wachten op seks. Hij kocht de rechten van een bestseller van Albert Mol, die een boekje vol anekdotes uit het Amsterdamse leven van prostituees op de wallen had geschreven. Voor de regie werd Paul Verhoeven benaderd. Die wilde vooral heel graag en had zich bezig gehouden met Floris en hoewel hij het pikante boekje van Albert Mol vreselijk vond hapte hij toe. Wat Zien Ik werd zijn debuutspeelfilm.

De film is nog steeds vooral een verzameling anekdotes van prostituee Greet. Met een wat dramatscher verhaal (over een bevriende prostituee met nare pooier die uit het wereldje probeert te stappen als lijm die de film bij elkaar houdt. Veel uit de film hangt heel erg aan het feit dat niemand dat in 1971 had gezien en Henk Molenberg met alleen een schortje en plumeau dat wekte nieuwsgierigheid. De verzameling piekanterietjes voelt nu vooral erg achterhaald. Toch is Wat Zien Ik een stuk minder saai dan de veel verder gaande jaargenoot Blue Movie. De film heeft een paar pluspunten die de boel na al die jaren nog best kijkbaar maken. Bierman speelt een sterke hoofdrol en bulkt van het charisma. De film bevat veel nostalgische blikken op Amsterdam en de cast is een ware who is who tot in de kleinste bijrol. En vooral Verhoeven lukt het om een samenhangende film ervan te maken. Niet echt goed. Maar wel met net iets meer bezoekers dan Blue Movie een enorme hit. Toen de op twee na best bezochte Nederlandse film ooit en sindsdien alleen gepasseerd door Turks Fruit.

Rob Houwer had nogal de neiging om zich met de regie te bemoeien en succes op te eisen en flops af te schuiven op de regisseur en acteurs. Maar dat Verhoeven en hij nog een film zouden maken was duidelijk. Dat werd Turks Fruit. Daar gooide Verhoeven door de bemoeienis van Houwer bijna de handdoek in de ring en toen het de best bezochte film ooit werd eiste Houwer alle eer op. Wim Verstappen schreef ondertussen een stukje waarin hij zich afvroeg of Turks Fruit niet vooral Jan de Bont en Rob Houwers verdienste was. Na Soldaat van Oranje klapte de samenwerking tussen die twee en toen Verhoeven Robocop in de VS maakte, was Houwer begonnen aan een flinke rij flops met af en toe een enkel lichtpuntje. Zijn ego hield hij altijd. de door hem geproduceerde films van de succesvolste Nederlandse regisseur ooit kwamen op DVD uit in de Rob Houwercollectie. Waarin hij wel zo eerlijk was ook zijn flops uit te geven.

Behoorlijk anders dan verwacht, maar heel sterk.

Ik had vooraf een kort fragment gezien (de scene na het ongeluk van het zusje aan tafel met Kevin, de vader en de moeder) en dat (met de korte inhoud) bepaalde mijn beeld van de film. Ik had een ingetogen drama verwacht, waar een moeder worstelde met de daad van haar zoon. Met veel ongemakkelijke stiltes en beelden uit een gezin waar moeder betekenis achter gaat zoeken.

Dat klopt niet, in ieder geval niet helemaal. De film is om te beginnen niet ingetogen, zelfs een beetje (op een fraaie manier) aangezet qua stijl (de klodders jam bijvoorbeeld en de openingsscene niet te vergeten) en is ook bepaald niet alleen een drama. Maar ook een thriller met horrortrekjes. Waarbij er soms zelfs wat geleend wordt uit bekende evil-kid-thrillers. In de verte wat een film als Joshua al een beetje probeerde, maar niet voor elkaar kreeg. Want hoewel er driftig gespeeld wordt met genre-elementen (Kevins blikken!) is de dramatische benadering interessant en intelligent.

We Need To Talk About Kevin is een gedachtenstroom van de moeder van Kevin die na de daad van Kevin psychisch aan de grond zit. Een verzameling subjectieve herinneringen, waarin ze alles voorbij laat trekken wat voor haar een aanwijzing had kunnen zijn van zijn latere daad. En waarbij ze onderzoekt waarom ze nooit moedergevoelens ontwikkelde, is Kevin een kwaadaardige jongen waar je niet van kan houden of is zij de oorzaak van Kevins ontsporende gedrag? Had ze niet gewoon moeite met Kevin omdat ze door hem haar stadse, avontuurlijke leven opgaf en in een saaie suburb terecht kwam? De rol van de vader die niet ziet wat zij wel denkt te zien. En de rol van Kevin waarbij hij suggereert het te hebben gedaan omdat hij alles wat ons leven bij elkaar houdt doorziet, het wordt hier maar heel kort aangestipt, maar dat thema is al bijna een hele eigen uitwerking waard.

Aan het einde zit de suggestie dat het allemaal misschien wat onbegrijpelijker is dan de moeder voor zichzelf denkt te hebben uitgemaakt. Kevin mist zijn blik, zijn zelfvertrouwen en zijn zekerheid over zijn daad. Voor mijn gevoel zie je daar de echte Kevin, niet degene uit het subjectieve beeld van de moeder.

Ik moest me even aanpassen omdat de film anders was dan waar ik op rekende (en heel anders ook dan de vorige twee films van Ramsay), maar daarna vond ik het een zeer fascinerende film.

Dikke pluim ook aan de cast, Reilly en Swinton had ik al redelijk hoog zitten, na deze film en After School geldt dat ook voor Miller.

4.0*

De tweede moderne en nieuwe horror die ik in korte tijd zie. Ik vind Bring Her Back sterker, hoewel ook daar het script niet het beste aan was. Nadeel bij Weapons is dat het een vrij gezochte film is en ook wat lang. De film speelt hevig met de verhaal structuur (hoofdstukken met verschillende perspectieven) om het verhaal vertelt te krijgen op een manier dat je nog lang weinig idee hebt waar het heengaat. Ik lees alweer over een prequel, kan, maar wat ik juist fijn vind aan beide genoemde films is dat het gewoon nieuwe genrefilms zijn,. Geen vervolgen, geen remakes, maar nieuwe ideeën. Ik hoop op een filmcultuur die daar vooral mainstreamsucces mee haalt

The Web is fun. Een fijne noir in een hoog tempo. Met de altijd betrouwbare noir-acteur Edmond O'Brien, een heerlijk nare en gladde Vincent Price, en William Bendix en de onderschatte Ella Raines. Met name in de tweede helft is de film vol van knipogen en het einde is een beetje silly. Maar echt erg is dat niet. En zijn leuke speelse dialogen. Fijne bijrollen en de film zorgt voor glimlachmomenten. Ik vind dat Price hier eigenlijk de show steelt.

Zonder dat dit ook maar ergens in de buurt komt van een meesterwerk of een echte topnoir is dit toch zeker wel een aanrader.

Ik sluit me bij de drie vorige sprekers aan. Niet Altman's beste, het geheel is minder dan sommige scenes. Maar als het leuk en goed wordt is het ook echt geweldig leuk en goed.

3.5*

Bij vlagen fascinerend. Deze aparte surrealistische film. Veel fraaie lange shots.

De bizarre filescene alleen had een briljante korte film opgeleverd. Niet de hele film is zo interessant. Maar toch een leuk tijdsbeeld. Goddard drijft de spot met zowel het "oude" kapitalisme als het toentertijd "nieuwe" revolutionaire denken. Hij lijkt eigenlijk bijna de hele westerse maatschappij op te geven. De wereld is moreel failliet in deze film en compleet egocentrisch geworden. De sfeer in de film is een soort humoristische apocalyps. Alles is kapot, de beschaving is weg en dat gebracht op een bizarre manier. De film laat dat door grappige tussentitels ook zien en eindigt met fin..... de cinema.

Leuk om gezien te hebben.

3.0*

De jongerenjury verdient een pluim, want ze hebben een erg fraaie film gekozen. een Before Sunrise-achtige film over een korte ontmoeting en een tot mislukken gedoemde liefde. Veel heel mooie natuurlijke dialogen, heel overtuigend spel en magie tussen de twee hoofdrolspelers. Een mooie naturelle en uiterst geloofwaardige kleine, gevoelige film.

4.0*

Twee jonge Nederlandse filmmakers (of studenten nog denk ik) zijn onder de indruk van de films van Bresson en gaan naar Cannes waar Bresson zijn (uiteindelijk laatste) film L'argent voorstelt. Mooie kleine analyse en en fascinerend mini-interview met Bresson zelf. Fijn, dit soort extra's op DVD.

Kleine 3.5*

Niet het meesterwerk waarop ik hoopte en waar de film door de prijzen op is gaan lijken. Maar wel een fascinerende film.

Een van de opvallendste dingen is dat overal wordt gesuggereerd dat de film zo subtiel zou zijn, maar dat is Das Weisse Band nou juist niet. Het benepene, het onder het tapijt vegen van nare dingen, de tegenstelling tussen de gepreekte moraal en de praktische, het ligt er juist allemaal in vrij dikke lagen op. Waar ik op gehoopt had was een subtiele kijk op het ontstaan van het kwaad (zoiets heeft Haneke zelf in een interview gesuggereerd), dat vond ik niet.

Toch vond ik het wel een interessante film. Zo'n film waar ik de volle speelduur geboeid naar heb zitten kijken. En toch een onderhuidse spanning voelde, alsof je naar een ondergangsverhaal van een Duits dorpje zat te kijken. Waarbij je weet dat de trein uit de rails loopt, maar niet wat en hoe. Met veel sterke acteurs.

De wijzer slaat positief uit, maar er zit een veel betere film verborgen in de thema's. Ik vind dit zeker niet Haneke's beste film en de Gouden Palm had ik 'm zeker niet gegeven, mijn top 10 2009 heeft dit ook niet gehaald.

3.5*

De regisseur van de tiger Vanishing Point, met de regisseur van een nog beter Thais drama Manta Rey als cameraman. Dankzij Previously Unreleased alsnog te zien. Ik hou vaak van Thais drama. Vooral als er een moment komt waarin het hele bestaan in een of twee scenes naar buiten komt. Deze film schuurt daar vaak tegenaan, maar heeft net niet zo'n scene die de film helemaal boven zichzelf doet uitstijgen.

Zoals de (engelse) titel al zegt is de film boven alles een film over tijd. En dan vooral over hoe tijd je een compleet andere blik op zaken geeft. Zoals wel vaker in Thaise films gaat het verhaal niet helemaal traditioneel. In sommige van die films zijn er twee verhalen of lopen een bovennatuurlijke wereld en de naturalistische wereld door elkaar. In deze film wordt er vaak heen en weer gesprongen in de tijd. Het verleden en het heden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, hoewel de wereld er heel anders uitziet. In de achtergrond vind een deel van de nogal bewogen Thaise geschiedenis plaats die getekend werd door onder meer staatsgrepen en een machtig leger. Maar de film is veel meer een ingetogen reflectie daarop dan een politieke of historische film.

De film begint als hyperrealistisch sociaal drama, bijna D'ardenne-achtig (minus de handheld camera dan) en het verschil tussen pakweg Luik en Calais is ook niet meteen heel groot. Dan ontspint zich een mooi en knap geschreven verhaal over twee mensen die zich vriendschappelijk tot elkaar aangetrokken voelen. Uiteindelijk als Bilal daadwerkelijk gaat zwemmen lijkt de film stillistisch af te stevenen op een sprookjesachtig feelgood-einde, dat dat uiteindelijk niet gaat gebeuren, dat maakt het voorafgaande eigenlijk tot de zwakke plek in de film. Het voelt een beetje kunstmatig om dat sprookjesgehalte zo op te voeren om de dood van Bilal harder te laten aankomen.

Die kritiek wordt ruim gecompenseerd door de acteerprestaties en met name de rol van Lindon als Simon. Ik denk dat ik dit jaar weinig fraaiere karakterrollen in de bioscoop zal zien. En alleen al die rol maakt deze film tot een aanrader.

Welcome is een film over hoop, over menselijkheid en is een toegankelijke film die een groot publiek verdiend.

4.0*

Waar in andere landen kleine digitale videoproducties tot boeiende films kunnen leiden heb ik dat van de VS nog niet gezien. Wellness heeft een aardig uitgangspunt en best een goede hoofdrol, maar er wordt eigenlijk maar voor een korte film van een kwartier uit dat gegeven gehaald en zeker niet voor ruim anderhalf uur. Uitzitten was het.

1.5*

Ik was drie jaar geleden al erg gecharmeerd van Reichardts vorige film, Old Joy, deze film is zelfs nog een beetje beter. Bescheiden, eenvoudige slice of life met het Amerikaanse platteland als achtergrond en een bijzonder mooie rol van Michelle Williams. Warm, gevoelig en menselijk. Erg mooie film.

4.0*

Film voor vaker dan één keer. De muziek is geniaal. de componist verdient een standbeeld.

De film gaat voor mij ook over het kleine draadje dat de maatschappij bij elkaar houdt, moraal, geweten hoe je het ook wil noemen. En dat het misschien wel wonderlijk is dat het niet vaker breekt. Prachtbeelden. De openingsscene was al meteen geniaal, de tweede scene ook.

Ik zie wel Bergman of Tarkovsky, maar ik zie vooral heel veel Tarr en dat bevalt me. Ik zal de dvd zelf ook nog wel een keer gaan bestellen.

4.0*

Leuke setting, maar de tand des tijds is er niet aardig voor geweest en er blijft nu vooral een charmante curiositeit over. Er wordt niet zoveel uit het verhaal gehaald, want een opvallend trage film oplevert voor zo'n korte film.

Ik lees hier wat over geplande remakes, valt me eigenlijk op dat dat nog niet gebeurd is eigenlijk. Al vrees ik dat het dan een schreeuwerig spektakel was geworden. Dan toch liever dit.

3.0*