Opinions

Het was in 1934 nogal een strijd om de eerste Nederlandse geluisfilm tussen het volksere De Jantjes (1934) en het sjiekere Willem van Oranje. De Jantjes werd eerder voltooid maar Willem van Oranje, gemaakt ter gelegenheid van zijn 400e geboortedag ging eerder in premiere.

Het is te merken dat de makers niet helemaal clueless zijn, met name in de kadrering en belichting. Maar verder is Willem van Oranje een sterk verouderde film die niet erg goed gemaakt is. De hele film heeft werkelijk geen idee hoe je een verhaal moet vertellen en komt vooral over als een serie illustraties bij een christelijk schoolboekje. Zo'n film ook die al te veel respect verwart met stijf acteren en doodse dialogen.

De replica van Dillenburg in het begin en aantal opvallend sobere decors vond ik bijna weer eigenzinnig overkomen al was het zo vast niet bedoeld. Ook is er een angst om heftige dingen te laten zien, meer dan eens stoppen scenes er vlak voor

Ach ja, je moet ergens beginnen. Maar deze film had meer prestige dan dat er uitkwam. Vanwege de cultuurhistorische waarde wel interessant, daarom een vrij mild oordeel.

Dit is niet een film over de leegheid van de financiele wereld per see, want er zijn vast mensen die daar wel voldoening uithalen. Het gaat juist om iemand die daarin rolt, wegens een enorme fascinatie voor getallen, maar die voldoening er niet uithaalt. Dat gebeurt in een sfeervolle film, met fraai camerawerk en een hele mooie sobere soundtrack. De Koreaanse collega in de bijrol is helaas een compromis. En dan met name zijn zelfmoord. De film was sterker en consequenter geweest zonder.

3.5*

Beetje degelijker dan ik gehoopt had. Wel wat aanzetten tot een mooie dramatische ondertoon, maar er gebeurt te weinig mee, het hangt me nog wat te veel aan de oppervlakte, terwijl er meer in lijkt te zitten. Zeker niet Stewarts beste rol.

Desondanks erg prettig wegkijkende, strak vertelde, goed geregisseerde western die zo om is.

3.5*

Een van de maar twee Gouden Palmwinnaars uit deze eeuw die ik niet had gezien. Een film over de Ierse onafhankelijkheidsstrijd n daarmee ook de diepste wortels van de IRA als een socialistische bevrijdingsbeweging waarvoor socialisme en bevrijding in die tijd zo onlosmakelijk met elkaar verbonden waren.

De eerste helft is goed, zij het wel wat oppervlakkig. We zien vooral boosmakende onderdrukking van de Britten en het is niet gek dat daar een reactie op komt, maar de film graaft niet echt veel dieper dan dat. De tweede helft is boeiender met de scheuring tussen de Ieren die het compromis wel accepteeerden en degene die dat niet deden en laat misschien wel een bijna onontkoombaar lot van dat soort bevrijdingsbewegingen zien. Is het accepteren van een compromis verraad aan de zaak of beter dan niks. Het is zeer duidelijk waar de sympathie van Loach (en die van mij, ook al voor deze film) ligt.

Al met al denk ik dat dit een compromissenwinnaar was. Hoewel ik niet eens zoveel Loach heb gezien is dit niet meteen het beste dat ik van hem ken. Geen meesterlijke film, wel gewoon goed.

Ben het niet helemaal met bovenstaande eens. Ik vond de film wel degelijk behoorlijk spannend. De acteurs waren hier en daar wat minder overtuigend. De film wordt sterker door zijn decor. Een doolhofachtig, licht-vervallen appartementengebouw, grotendeels bij nacht. Mooi gebruik van schaduwen ook.

Geen meesterwerk, maar wel een heel aardige verrassing voor de zappende nachtmensen zoals ik. Wel een bijna lachwekkend zoete eindscene. Maar dat wordt behoorlijk gecompenseerd.

3.5*

William A. Wellman was ergens niet zo'n logische keuze om deze ambitieuze big budgetfilm te regisseren Maar naar verluid haalde Paramount hem erbij omdat hij in de de oorlog gevlogen had, zijn ervaring waren voornamelijk B-films. Het budget was het toen immense bedrag van 2 miljoen dollar (maar het Amerikaanse leger hielp nog veelal gratis ook). Die vliegscenes zijn spectaculair. Maar de film is op zijn hoogtepunt bij de rustpauze die Dave en John in Parijs hebben. Met echt spectaculaire beelden en details die bewijzen dat we nog voor de Hays-code zitten (een lesbisch stel, een klein beetje naakt). De film kantelt aan het einde snel van heroïek (op het Romantische af) naar desillusie en behoorlijk veel dramatiek. En een vrouw in het leger vond ik ook opmerkelijk. Clara Bow was een ster. Arlen kon al vliegen, Rogers leerde het. En ze vlogen zelf in de film!

Ook deze film leek even verloren. Wat we nu hebben is gerestaureerd van een in Frankrijk opgedoken kopie.

Een film om te bewonderen vooral, als een ambachtswerk en iets bijzonder spectaculairs met de mogelijkheden van toen.

Begin jaren '90 had je twee van dit soort gebeurtenissen die ik me goed kan herinnerenen, deze in Rostock en nog een Solingen, van de zelfvoldane ik ben woedend-actie vanuit Nederland. Dit is een poging een film over Rostock te maken.

Wir Sind Jung Wir Sind Stark doet het een en ander goed, vooral de lange trackings-shots en 360-shots die tijd nemen om de sfeer te proeven maken wel indruk.

Helaas gaat er ook heel veel mis. De film beslaat om te beginnen een totaal onlogische periode en had of in real time over de explosieve rellen moeten gaan of veel meer van de opbouw moeten tonen en niet ergens middenin die opbouw beginnen.

Ook wil de opbouw naar de rellen toe graag alle kanten laten zien, maar doet dat veelal nogal nietszeggend en oppervlakkig en vaak ook niet erg geloofwaardig. Na een van de sterkste stukjes (dat interview) wordt de film in kleur (wat was de toegevoegde waarde van het weinig stijlvolle gebruik van zwartwit eigenlijk?) en verwart de filmmaker. Zwijgende beelden met een irritant aanweige soundtrack met spanningsopbouw.

Dit had meteen veel betere regisseur en schrijver een Duits broertje van La Haine of Do The Right THing moeten zijn. Het is echter nog een stuk minder goed dan het ook al een beetje tegenvallende Dheepan.

Erg bijzonder.Tot nu toe lijkt Huston in zijn films van in het nieuwe Hollywood vanaf 1970 typische New Hollywood films die persoonlijk aanvoelen en die hij in het studiosysteem nooit had kunnen maken (zoals deze of Fat City) af te wisselen met meer recht vooruit films als The Mackintosh Man of Annie.

De toon van deze film is ongrijpbaar. Komisch en bloedserieus, naar een boek over religie van een destijds jonge vroom katholieke schrijfster. Verfilmd door een man die nergens in geloofde. Dat een boek dat net na WO2 uitkwam net na Vietnam wordt verfilmd is ook veelzeggend. De film verschiet nog al eens van toon en is van alles tegelijk en al even ongrijpbaar als iemand als Robert Altman in deze tijd kon zijn. Al snap ik de vergelijking met Herzog ook wel. Zelfs de acteursregie maakt dat deze film constant een ongrijpbaar maar zeer boeiend toontje heeft. Bijzondere film.

Vooral gekeken (en zelfs in twee versies dus) omdat ik geïnteresseerd was in hoe de film was aangepast voor de internationale markt.

Wit Licht is in heel veel opzichten een soort Nederlandse poging tot Blood Diamond gegoten in Warchild-saus Technisch goedgemaakt. Dramatisch nogal dik aangezet, langzaam komen we achter het enorme schuldgevoel van Borsato over de dood van zijn vrouw vooral in een tenenkrommende scene, waarin hij haar "terugziet", volgestopt met muziek. Iemand die een beetje identificeerbaar is centraal stellen. En dan een een enorme eenmansmissie om een kind te redden. Het einde is bijna James Bond en maakt de heroïek van het Borsato-karakter nog veel meer over de top.

The Silent Army is en halfgelukte poging om van een Hollywoodachtige film een festivalfilm te maken. Deze versie zet alles chronologisch neer, haalt het lesje Warchild voor beginners deels weg, schrapt flink wat sentiment, waaronder de terugkeerscene van de vrouw van Borsato, maar mist daardoor wel wat samenhang. De dood van Borsato's vrouw hangt er nu nog stukken overbodiger en slecht uitgewerkt bij in de film, Borsato's motieven zijn nog wat ongeloofwaardiger en het teveel aan toeval in de plot wordt meer benadrukt. Ook het helikoptergevecht en happy end zijn geschrapt, de film stopt onmiddelijk na de redding.

Al met al verkies ik The Silent Army. Vooral omdat de minste scenes uit Wit Licht uit die versie gehaald zijn en de sterkste scenes, namelijk die van de kindsoldaten voordat Borsato ze vind, zonder opsmuk aan kracht winnen en spannender zijn. Dat levert een paar heel sterke momenten op. Ook veel beter werkt het ver naar voren geplaatste deel waarin Abu's moord onder dwang op zijn vader wordt getoond, in Wit Licht een oversentimenteel aanhangsel, in The Silent Army wordt meteen het kind in Abu geknakt, komt veel meer over. De acteur die de rebellenleider speelt is de sterkste van allemaal, maar Borsato doet het niet onaardig.

Ik zou Wit Licht 1.5* geven en The Silent Army 2.5*.

2.0*

Fijne film van Wilder. Balanceert leuk tussen verschillende genres, beetje drama, maar vooral erg grappig en een ouderwets whodunnitachtig verhaaltje. Vooral qua verhaal bepaald niet Wilders beste film vind ik, maar de vertolkingen van Dietrich (die gewoon Dietrich is en dat is genoeg) en boven alles Laughton maken de film erg vermakelijk.

Dikke 3.5*, vind 'm een klein maatje kleiner dan de andere Wilders die ik zag, maar heb wel degelijk genoten.

Oef, nee, dat was pas een erge titel geweest. Niet dat deze titel erg aantrekkelijk is verder.

Visueel best interessant. Vooral heel dynamisch zonder dat het er te dik bovenop ligt. Met de cast is niet veel mis. Met het scenario wel. In eerste instantie een aardig sociaal drama met thrillertrekjes, maar weinig origineel van opzet en ècht boeiend wordt het nergens. Tegen het einde ontspoort het allemaal wat en wordt het allemaal een stuk minder geloofwaardig. Beetje jammer dat de regisseur aan een scenario gekoppeld is waar volgens mij te weinig uit te halen was. Wat meer karakteruitdieping en wat minder plot passen beter bij de stijl vermoed ik.

2.5*

Niet alleen een nogal vreemde eend in het ouevre van Sidney Lumet, een naam die je niet bepaald met musicals associeert. Maar sowieso een rare film.

The Wizard of Oz is een boek uit 1900. De beroemde verfilming met Judy Garland werd een kleine 40 jaar later gemaakt en een grote hit en flinke klassieker. Vanaf begin jaren '70 werd voorzichtig duidelijk dat entertainment met afro-amrikaanse casts zowel op toneel als in film succesvol kon zijn, Vanuit dat idee werd een soulmusical versie van The Wizard Of Oz ontwikkeld die tamelijk ver van Broadway in Baltimore in premiere ging, maar zo succesvol was dat een aantal maanden later de musical naar Broadway ging en het de grote winnaar van de Tony Awards werd.

Ondertussen was Motown meer gaan doen dan muziek. Ze produceerden onder meer films en een aantal jaren na het Broadwaysucces stond een verfilming van The Wiz op het programma, Diana Ross, die eigenlijk veel te oud was, wilde heel graag de hoofdrol. Daardoor haakte de oorspronkelijke regisseur John Badham af (die had net een enorme hit gehad met Saturday Night Fever) want die wilde Ross niet.

The Wiz is helaas een mislukking. Ross is een miscast een een opvallend saaie Dorothy. Jackson speelt de vogelverschrikker bijna als een kind, maar dat werkt toch nog vrij aardig. De decors zijn een soort bizar huwelijk tussen een fantasiewereld en het vervallen seventies New York. In een scene in het midden valt dat Urban Decay-achtig decor zelfs de hoofdpersonen aan. De film heeft nog veel andere problemen. De liedjes vallen erg tegen. En eigenlijk zijn alleen de hit A Brand New Day (overigens vrijwel alleen in Nederland een hit en nog een cover ook) en Ease On Down The Road echt memorabel. Veel van de rest van die liedjes (met name de ballads) neigen eerder naar matige musicalnummers dan naar soul. Terwijl er toch flinke namen als Ashford & Simpson en Quincy Jones betrokken waren. Lumet voelt zich duidelijk niet thuis in deze filmwereld en niet zelden gaat een scene met een flinke potentie mis en slaat volledig dood. Duidelijkste voorbeeld is die kleurendans als ze voor het eerst bij The Wiz aankomen. Laatste issue dat ik nog wil noemen is dat de film echt veel te lang is. Zeker het einde wordt eindeloos opgerekt. Maar er kan minimaal een half uur uit zonder veel moeite en de film zou er beter van worden, De film tracht af en toe Wizard of Oz als metafoor voor zwarte bevrijding neer te zetten, maar doet dat zonder inhoud en te inconsequent.

Interessant als curiositeit in de carriere van Lumet, Jackson, Ross en Pryor. Maat goed is de film niet.

De film was ook een flinke flop waardoor Hollywood een aantal jaren bijna niet meer durfde investeren in films met een volledig afro-amerikaanse cast.

Vanavond weer eens een van de grote klassiekers van mijn lijstje weggestreept. Een mooie moralistische vertelling die vooral leuk is door het uitbundige en enorm kleurrijke technicolor Oz en de vaak best maffe liedjes. Het nostalgische Kansas-deel is slim in een soort sepia om het contrast te vergroten. Kon me er niet volledig aan overgeven, maar kwam best een eind.

3.5*

Stand By Me meets The Blue Kite. En eigenlijk even goed dan de twee genoemde films. Erg persoonlijk en sterk autobiografisch. Het grootste deel van de film zijn gewoon verhalen uit de jeugd van Wang. Wang kon zelfs in detail vertellen waar zijn vier geportretteerde vrienden (een dikke en een met bril, Stand By Me..) terecht waren gekomen.

Tegen de achtergrond van een dorp waar mensen uit Shanghai gedwongen naartoe werden verhuisd aan het begin van de culturele revolutie, zien we in deze film juist het einde ervan. En het einde van de kindertijd van Wang Han. Tenminste als je dat definieert als dat er je wereldbeeld het besef begint door te dringen dat goed en kwaad niet simpel zijn en dat er van alles kan gebeuren zonder dat je ouders daar invloed op hebben.

Zoals Mochizuki hierboven al vermelde, is het evenwicht tussen het verhaal beschouwen van een afstand en de focus van de jongen nemen een van de dingen die deze film heel sterk maakt. Het zorgt ervoor dat volledig met de jongen meevoelt en tegelijk de atmosfeer in zo'n dorp onder politieke druk meekrijgt. Tel daarbij op de mooi verzorgde cinematografie en een paar bloedmooie scenes zoals de scene waarin Wang Han van zijn vader afbeeldingen van Europese schilderijen krijgt, en je hebt een grote aanrader.

4.0*

Gezellige exotische film met vooral een vrij onsamenhangende brei aan ideeén (al heeft het veel met respect voor tradities te maken allemaal). Misschien komt dat door mijn Westerse bril, zou best kunnen.

Geen film die ergens in uitblinkt verder. Een soort exotisch plaatjes kijken. Niet vervelend, maar ik zal het snel weer vergeten zijn.

2.5*

Ooit ben ik in slaap gevallen bij deze film. Nou lag dat meer aan mij dan aan de film, want het was de laatste avond van Lowlands en ik was moe geworden. En als je weet dat de bioscoop aldaar op z'n zachtst gezegd minder comfortabel is dan de gemiddelde Pathé (houten bankjes i.p.v. luie stoelen) dan is het wel duidelijk hoe moe ik was.

Een paar jaar later de film in de herkansing gedaan. Het verhaal viel me een beetje tegen. Een verhaal over wraak, schimmen uit je verleden gelardeerd met een liefdesdrama. Maar eigenlijk wat gewoner dan ik gehoopt had.

Maar het sfeertje en vooral de gevechten houden deze film overeind. Met het gevecht in de bomen als absoluut hoogtepunt. Prachtig, sprookjesachtig en erg spectaculair.

Ondanks alles wat minder goed dan gehoopt.

3.0*

Dat Scosese nog ooit zoiets moois maakt als Taxi Driver of Raging Bull of Bringing Out The Dead dat heb ik eigenlijk al tijden opgegegeven en ook dit isheel zeker niet op het niveau van mijn Scorsese-favorieten. Rise and fall is toch wel heel erg een Scorsese-thema. Hier vooral met een komische rand maar ook een erg oppervlakkig vehaal en boven alles echt veel te lang over een wereld die me niet echt boeit. Drie uur is voor een film die nooit de echte diepte opzoekt minstens een uur te veel. Wel wat frisse vondsten met de vierde wand een DiCaprrio die de pannen van het dak speelt en wat geinige verrassingen (Zoals en bijrolletje van Joanna Lumley). Fijn is ook dat de film nooit ingehouden is.

De soundtrack is echt de kern van deze short. Zeer bijzondere muziek. Het verhaal is zoals hierboven staat en suggereert een band tussen heden en verleden, want door de eindscene nog eens bevestigd wordt. Verder meer een gedicht dan een verhaal en ook nog een zonder woorden,

James Watkins debuut is een van mijn favoriete horrorfilms van deze eeuw. Zijn tweede hoort daar niet bij. Het is niet onaardig, maar vooral te weinig uitgesproken. De film had meerdere afslagen kunnen nemen die 'm beter hadden gemaakt. Zo had het visueel allemaal uitbundiger gekund, of juist veel realistischer Of desnoods vuiler en exploitatiever (zoals in de sterke openingsscene). Deze film kiest geen van die richtingen en dat maakt 'm te vlak. De film moet het ook niet meteen hebben van het scenario dat nou niet meteen veel toevoegt aan gotische griezelfilms en is ook niet erg spannend. Toch wel gevoelig minder sterk dan Eden Lake.

De term Film Noir komt uit Frankrijk en komt door wat er vlak na de oorlog gebeurde. In het bezette Frankrijk was het tijdens de oorlog niet mogelijk om Amerkaanse films te vertonen. Dus werden net erna vele Amerkaanse films tegelijk losgelaten op het publiek en bepaalde filmliefhebbers vonden bepaalde overeenkomsten in toon en stijl. Een van die uitgestelde premières was deze film van Fritz Lang.

Ik heb veel te weinig Lang gezien. Dit is pas mijn vijfde, maar aangezien er weinig regisseurs zijn die zoveel noirs hebben gemaakt als hij komen er deze maand nog meer voorbij. Deze film heeft Edward G. Robinson, een van de meer onwaarschijnlijke sterren uit deze periode. Op het eerste gezicht heeft hij niet veel sterachtigs. Robinson is geen bijzonder mooie man, bepaald niet meer jong, niet fysiek sterk of heel angstaanjagend. Maar gek genoeg is zijn acteertalent dusdanig dat hij ermee wegkomt om een gangster te spelen of een vader of zoals hier een wat onhandige professor die zich laat meeslepen in zijn vrij onschuldige fantasieën maar op zijn noirs meteen straf krijgt.

De film overtuigt ook door de tonnen sfeer die het heeft. De expressieve belichting. De regenachtige studiostraten in een bad met prachtige filmmuziek. Het geeft de op een prettige manier eenvoudige film flinke meerwaarde.

En dan het veelbesproken einde het zelfmoordeinde was toepasselijk geweest en had bij fatalistische sfeertje van de film gepast. Het huidige einde speelt met het gegeven dat hij zich op zijn leeftijd niet meer in avonturen moet begeven. Op de een of andere manier komt de film ermee weg voor mij. Maar ik denk dat het einde van drie minuten eerder meer indruk had gemaakt.

Tot 1958 werden in Nederland vrouwen in overheidsdienst automatisch ontslagen de dag na hun huwelijk. En nog in 1937 deden de katholieken een poging om het werken van getrouwde vrouwen geheel te verbieden. Zover kwam het nog net niet, maar dat was de achtergrond waarin deze film hier viel.

Natuurlijk was ook de tweede wereldoorlog bezig en de vele jonge Amerikaanse mannen die aan het vechten waren zorgden ervoor dat vrouwen een deel van de banen moesten overnemen. Dus ineens werd feminisme even gepromoot. Dat is de andere kant van de achtergrond.

Hepburn speelt een zeer zelfstandige vrouw van de wereld. Ze spreekt een bijna oneindig aantal talen en speelt ook nog eens orgel. Ze weet zeer goed wat er in de wereld speelt en heeft vele contacten in hogere kringen. Tracy is een sportcolumnist die naast haar een beetje een sul wordt. Zie daar de basis voor de eerste film van Tracy en Hepburn samen. Maar zo'n grote hit dat er nog vele films zouden volgen.

Je moet bij deze film erg over een aantal moraaltjes stappen die nu in de meeste kringen toch wel achterhaald zijn en dat maakt de film gewoon minder leuk. Maar hoewel ik zowel Tracy als Hepburn niet tot mijn favorieten reken is er enorm veel chemie en een bijzonder sterke komische timing. De beroemde keukenscene is fantastisch en tilt de film een niveautje hoger.

In de VS is film noir heel groot geworden, hoewel de eerste ontdekking van de stijl in Frankrijk was. Nog steeds worden er films herontdekt, bijvoorbeeld via de Noir Foudation. Deze film is er een van. Ondanks zijn public domainstatus waardoor bepaalde films ook herontdekt werden was dat hier niet gebeurd. The Noir Foundation doet aan norfestivals, restauraties, boeken en aftikelen en zoals op deze blu-ray audiocommentaren.

Ross Elliott en Norman Foster waren beide niet erg bekend. Ann Sheridan was (net als Joan Bennett gisteren en Ginger Rogers eergisteren) een prima actrice in de herfst van haar carrière, en soms lijken dat de mooiste rollenin het studiotijdperk. Dennis O'Keefe is een noir-regular die een zwik rollen in dit soort films speelde. Sheridan en haar zoektocht naar Elliot staan centraal. Er is een plottwist die zich al flink eerder aankondigt en een tof einde. Verder is dit vooral een heel smakelijke lowbudget noir in San Francisco met een fraai gevoel voor decor. Ik word alleen maar meer noirfan deze maand. Veel leuke zijstapjes als de dronken dame in de kroeg die Sheridan afraadt om nog naar haar man te zoeken ("Once they're gone, they're gone") en een fijn beetje cynisch.

Erg indrukwekkende film. Veel intense lange scenes. Extreem goed geacteerd. Zichtbaar van invloed geweest op een film als Festen.

Rowlands die zich constant afvraagt op ze normaal doet in de ogen van de buitenwereld. Falk die zijn kinderen meetrekt naar het stand, omdat hij wil dat ze een goede tijd hebben. De onzekerheid bij de thuiskomst. Rowlands die elk deel van haar persoonlijkheid diep begraven lijkt te hebben door haar "therapie".

Dat soort scenes laten een gezin zien dat vooral normaal wil zijn en wil overkomen, maar het lukt niet. In elk geval niet volgens de maatstaven van de mensen om ze heen.

Waarom zenden ze in plaats van elke keer grease niet dit soort jaren '70 juweeltjes uit op tv?

4.5*

k ben een flinke liefhebber van Nicholas Ray. Zijn drie hoofdnoirs zijn absolute top (They Live By Night, On Dangerous Ground, In A Lonely Place). Party Girl is een top afwijkende noir. En twee films met een mindere reputatie waren nog best goed. Knock On Any Door heeft een Nicholas Ray gevoeligheid en Born To Be Bad is leuk campy, De laatste die ik nog moest is niet slecht maar wel duidelijk de minste.n

Deze film is een combinatie van een vrouwenmelodrama, een film noir en een bittere film over roem. In de dialogen zitten nog wat grappen ook. De stukjes passen echter niet geweldig bij elkaar. De noirish spanningsopbouw uit het begin leidt niet echt ergens toe. Kritiek op roem wordt in meerdere films uit deze tijd veel beter uitgewerkt en een echt goed melodrama is het ook niet. Interessanter is de verhaalstructuur, De figuur van Susan wordt opgebouwd uit herinneringen van betrokkenen. En dat is amusant gedaan, maar deze film heeft weinig smoel voor een Ray.

Vermakelijk tussendoortje. Formulefilm met bovengemiddelde acteerprestaties en aardige personages. En een handvol hilarische momenten.

3,0*

Viel me een beetje tegen. Best sfeervol en zeker in het midden behoorlijk sterk soms, maar uiteindelijk niet overtuigend genoeg. De setting is redelijk overtuigend, het verhaal ertegen is dat minder, zeker tegen het einde schiet de film uit de bocht.

3.0*

Ik vind het wel een interessante clash, een commerciele misdaadfilm, met genoeg actie om de trailer te vullen, wat liefdesperikelen en vriendschap en natuurlijk de eeuwige keus tussen misdaad en burgelijkheid. Wat komische scenes en nogal dik aangezet geacteerd soms. En de leuk-foute 80's synthmuziek die in 1988 al wat verouderd moet hebben geklonken.

Maar dan gemaakt door Wong Kar-Wai die duidelijk in dit debuut al een auteur was. Het is niet bepaald het doorsnee basisscript dat de film maakt, maar veel eerder de visuele ideeën die hij toen ook al had, het sfeertje en de details en het grotestadsneonsfeertje waar ik altijd een zwak voor heb. Lang niet Wong Kar-Wai's beste film, daarvoor is het echt niet interessant genoeg en voelt het allemaal prematuur, maar ik denk dat dit zeker meteen moet zijn opgevallen tussen de Hong-Kong films uit 1988.

Volgens mij een film waarin Wong Kar-Wai door compromissen te sluiten de kans kreeg om een film te maken waar hij toch ook voldoende eigen ideeën in kwijt kon.

3.0*

Sympathieke film over het leven in de sloppen van de townships. De film is daar ook echt opgenomen en komt erg realistisch over. Er valt genoeg aan op te merken (sommige kinderen acteren matig, het is allemaal wat voorspelbaar) maar een positief gevoel overheerst toch.

3.0*

Knappe film. Opmerkelijk en prettig kalm gebracht. Een man die vecht tegen zijn innerlijke demonen en een ronde weet te winnen. Gedurfde film die een hoop relief geeft aan een moeilijk thema. Geen luide roep om medeleven en geen bruut monster. Zelfs bij de scene met Bacon en het meisje in het park blijft buitengwoon knap klein. Ik begrijp de kritiek op het scenario , de link met andere slachtoffers vooral enigszins, maar het stoorde mij nauwelijks, daarvoor stond er te veel sterks tegenover.

Uiteindelijk is het Bacon die deze film nog een klasse hoger plaatst met een geweldige rol.

4.0*

Bij vlagen grappig en leuk en ik heb me vermaakt. Maar ik had op net wat meer gehoopt (en misschien wel gerekend). Geen vonk tussen mij en deze film zeg maar. Ik hoopte op heel goed en ik kreeg wel leuk.

3.0*