Opinions

Altijd handig als iemand je mening al weergeeft. Doodjammer dat de film vanaf de hypnosescenes al het mysterie rap verliest en zichzelf de das omdoet. En dan zit je ineens naar een verwaterde compromissenversie van een aardig idee te kijken. Het einde komt te laat om de boel nog te redden.

2.5*

Twenty-Four Eyes is een goede vergelijking. Een warm en menselijk verhaal tegen de achtergrond van de gruwelijke oorlog die ergens ver weg is, maar waarvan de gevolgen goed merkbaar zijn. Niet vies van sentiment ook, maar gaat vrijwel nergens over de schreef daarin. Veel ruimte voor opbouw van sfeer. En ondanks de grimmige achtergrond door mooie, kleurrijke bijfiguren vrij licht van toon. Erg mooi.

4.0*

Ik begrijp zowel Mochizuki als The One Ring wel een beetje. Ik werd eigenlijk tussen beide gevoelens heen en weer geslingerd tijdens de film. Ik vind het ergens erg knap en fraai om te zien hoe van zo’n oersimpel gegeven 3,5 uur film met zang en dans gemaakt wordt. En hoe tijdens die liedjes, maar soms ook buiten de liedjes om de film qua tijd stilgezet lijkt. Om dat effect te krijgen wordt elke gebeurtenis met een enorme hoeveelheid uitroeptekens en onderstrepingen neergezet. En daar zit de tegenstelling, dat werd me soms erg veel. Verder vind ik dat de film door een serieus dal gaat als we net in London zijn en is comic relief wel heel bedenkelijk vaak. (De grappen rondom het dikke zoontje en de Engelse typetjes bijvoorbeeld).

Ook ik ben een Bollywood beginneling. Dit is pas mijn derde. Wel erg duidelijk de beste. En ik zal het met mate blijven bekijken, maar ik ben nieuwsgierig naar meer.

3.0*

Het flauwe einde houdt me net van de vier sterren af. Het gaat in deze film van Araki ècht helemaal nergens meer over, maar ik heb met een big smile zitten kijken. Bepaalde eeehm ... castingkeuzes hielpen ook mee. Ik ga vrolijk slapen nu.

3.5*

Een soort absurde stijloefening met politieke inhoud, met vooral verwijzingen naar de discriminatie van Koreanen in Japan en de Vietnamoorlog. Absurd, soms komisch, ongrijpbaar en een beetje doorzichtig tegelijkertijd en qua toon heeft het iets cynisch. Ondanks zijn korte lengte wat aan de lange kant en veel meer een interessante film dan een echt goede.

3.0*

Blijft een fascinerend thema voor me, mensen die op een gegeven moment massaal achter een hoogbejaarde radio/televisiedominee aanlopen die voorspelt dat het Bijbelse einde van de wereld door hem is berekend op 21 mei 2011. Ik heb de enorm vergezochte berekeningen ooit gezien en het is onbegrijpelijk dat mensen dat, hoe je ook tegenover de bijbel staat, aannemen.

De film maakt niet echt duidelijk hoe het idee flink navolging kreeg, want tot aan het centraal station van Rotterdam waren er posters te zien dat het 21 mei allemaal zou gaan gebeuren, maar daarvoor is een andere benadering nodig. Dit is veel meer een portret van een vijftal (twee stellen en een alleenstaande vrouw) die zich voorbereiden op wat komen gaat. Banen worden opgezegd, er moeten mensen overtuigd worden. Ballast wordt afgeworpen door bijvoorbeeld familie op een afstand te zetten. Een stel heeft een inwonende, nuchtere zoon die er niks van gelooft en zich zorgen maakt. En gebeurt het niet. Slechts twee van de vijf geinterviewden komen kort na 21 mei nog in beeld, begrijpelijk, maar jammer. Interessant zou zijn hoe ze er bijvoorbeeld nu, bijna een jaar verder over denken.

Kleine 3.5*

Wel enigszins mee eens, al ben ik wat milder. Dit is een whodunit. Over de moord op een man die verdacht wordt van een eerdere moord, maar in dat eerste half uur hangt een sfeertje dat in de buurt van horror komt zelfs. De film draait dan naar een whodunit en da's net wat minder boeiend. Maar dat eerste deel was erg sterk en behoorlijk afwijkend voor zo'n vroege Suzuki.

Een Japanse new wave variant op tegelijk het demasque van suburbia en ook een vroeg voorbeeld van het subgenre waar een buitenstaander het evenwicht in een gezin dusdanig verstoord dat alles uit de hand loopt. Lekker stevig aangezet en zichtbaar met veel villein plezier gemaat. Iets aan de lange kant, maar het einde is echt heel leuk.

Waarom zijn Ghibli films oneindig fraaier en stijlvoller dan Westerse mainstreamaninmatie? En hebben ze veel meer persoonlijkheid? Misschien wel omdat ze meer auteursfilm zijn. Misschien verbeeld ik me het maar een Takahata is echt anders dan een Miyazaki denk ik met mijn zeer beperkte hoeveelheid films die ik van ze zag. Takahata is een beetje de Andersen als Miyazaki Grimm is, Miyazaki is speelser en heeft een maffere fantasie. Takahata was filosofischer en had een iets zwaarmoediger aard. Maar misschien wordt deze conclusie keihard afgestraft als ik meer ga zien. Voor het gemiddelde kind is 137 minuten misschien lang, maar ik heb deze film zeer graag bekeken.

De vergelijking met La Meglio Giuventu komt alleen uit de lengte. De film lijkt er eigenlijk helemaal niet op. Waar de film me veel meer aan deed denken is het ruwere deel van het Italiaanse neorealisme, met name La Terra Trema: Episodio del Mare (1948) . Een sociale ondergangsfilm waarbij een allerlei moeilijkheden, in dit geval alcoholisme en een bureaucratische regering tot de ondergang van een hoofdpersonage leiden.

De lengte van de lange versie is niet helemaal te verantwoorden, maar zorgt voor mij waarschijnlijk wel voor de betere scenes. Dat zijn lange scenes waarin weinig wordt gezegd , maar filmisch wordt uitgebeeld. De beste Finse film is dit toch niet. Daarvoor is het vooral wat te simplistisch en zijn er toch echt betere vergelijkbare films gemaakt.

Kleine 3.5*

Ik voel me soms een kritiekloze fan. Ik zag alle fictieilms van Koreeda. Ik gaf nooit lager dan 3 sterren. En vaak 4 of meer. Zelfs zijn vorige film, Koreaans uitstapje Broker, die zuinig werd ontvangen vond ik goed. Maar Koreeda bereikt ook niet meer het topniveau dat hij tot 2005 vaak had. En Broker voelde een beetje als Koreeda die een Koreeda maakt. Hoe mooi ik de film ook vind. De automatische piloot kwam wel wat dichterbij.

Wellicht is het daarom dat hij voor deze film een script van iemand anders verfilmde (voor Koreeda ongewoon). In het begin was de film wennen. Het eerst deel was niet zo subtiel. En even dacht ik naar een mindere film van 'm te kijken. Maar later ontvouwde de film zich pas echt en blijkt het een mix van Das Lehrerzimmer (maar dan beter), Rashomon en Close. En dan op zijn Koreeda's en dat blijkt te werken en voelt als een mix van bekende Koreeda-elementen en boeiende nieuwe invalshoeken. Op het niveau van mijn favoriete antieke kwartet (Mabiroso, Distance, Nobody Knows en Still Walking) zit hij echter ook weer niet.

In tegenstelling tot de andere delen van de politieke trilogie van Yoshida is dit derde deel gebaseerd op een duidelijke gebeurtenis en een betrokkene die in Japan maar al te bekend was begin jaren '70.

De film is een soort analyse van het karakter van Ikka Kita en zijn verhouding tot de staatsgreep die hij min of meer inspireerde. Die hij enerzijds wil beïnvloeden, maar ook weer niet te veel. Yoshida laat Kita er niet erg goed vanaf komen. De man is ijdel, laat zich naar de mond praten maar lijkt nauwelijks bereid verantwoordelijkheid te nemen als het moeilijk wordt. Zijn karakter in deze film is veelllagig en de film doet terloops (al is het ook wel erg veel in gesproken woord) om zijn ideologie (die hij zelf als socialisme (met onder meer fel nationalisme en militarisme en een oproep andere landen te veroveren) zag, maar meer weg heeft van fascisme en ook na de mislukte coup. Deze film is nog wat minder ongrijpbaar dan Heroic Purgatory en drijft nog wat verder weg van de poëzie van Eros & Massacre. De cinematografie blijft van een enorme schoonheid en stijlvastheid. Mikuni die Kita speelt is heel bijzonder en draagt de film. Hoewel ik alle drie de films hetzelfde geef moet ik Eros & Massacre nog eens opnieuw zien., Die moet misschien wel hoger. In mijn herinnering had die iets magisch dat de andere twee minder hadden.

Aan mij ligt het dus niet dat ik Kurosawas oudere films beter vond dan zijn recentere. Want ik greep vandaag terug op een oudere en werd weggeblazen. Door de consistente en tegelijk minimale sfeertekening. Maar vooral door de kwetsbare menselijkheid en gevoeligheid van het geheel. Deze overtreft Bright Future voor mij duidelijk en is mijn favoriet van Kiyoshi Kurosawa. Fantastische film.

Een handvol beklemmende scenes (in de bus met name) redden deze film toch niet. Een raar scenario waar de baby verhaallijn helemaal niet in had gemoeten zit de film in de weg. Ook slaagt de film er, op de eerder genoemde scenes na, niet in om echt een eng sfeertje te krijgen.

2.0*

Voor mij was het dat niet. Veelfilmer Alix jr. heeft geshopt bij andere regisseurs (of aardiger: is geinspireerd door anderen) en komt met een registrerende trage film, met een Weerasethakul-achtige bovennatuurlijke rand en een minimaal plot.

Deze film zou behoorlijk in mijn straatje moeten liggen, maar hij kwam niet aan bij me. En dat heeft een aantal oorzaken. De belangrijkste is dat er geen flow of ritme in de film komt. Zeker in het midden sleept de film zich nogal moeizaam voort. De bovennatuurlijke scenes (en dat is mede door het gebrek aan ritme) accepteer ik daarom ook niet echt. En nog een belangrijke misser is dat de film op een gegeven moment een bijna letterlijke uitleg geeft, door de gebeurtenis met de eerdere soldaat in dialoog te vangen, daardoor wordt een flink deel van het mysterie teniet gedaan.

Sterkste punt is het sounddesign. En het camerawerk, dat er in Alix films wel vaker uitspringt, komt hier beter tot zijn recht dan in de andere films die ik van 'm zag.

2.5*

Vind het vooral ook een hele liefdevolle ode aan het maken van lowbudgetfilms en het is de enige film die ik kan verzinnen waarbij dat tussen spoilers moet. Zoals iedereen al zegt, hoe minder je buiten het bovenstaande plot weet voor je de film ingaat, hoe beter het is. Heb er erg van genoten.

Valt eigenlijk in twee delen uiteen. Het eerste is een soort moral tale, niet geweldig geacteerd en niet heel overtuigend. Na een dik half uur wordt veel meer een waarnemende film met behoorlijk veel sfeer en fraai camerawerk. Bij vlagen behoorlijk fraai. Maar door het stroeve begin rond ik naar beneden af.

Begint erg veelbelovend, maar raakt zijn kleine focus gedurende de film een beetje kwijt en dan is jammer. Wat daar raakte de film me ook kwijt. Ik vond vooral het wraakplotje niet al te sterk. Fraaie rol van Lodeizen. Rots gaat vast nog een betere film maken.

3.5*

Strakke film met een economisch en, voor die tijd, moreel ambivalent plot. De film voelt korter dan hij is, omdat hij zijn verhaal zo goed vertelt. Strakke spanningsopbouw vooral. Met Lee van Cleef in een bijrol, vele jaren voordat hij zijn signature -rollen in westerns speelde.

Eerste keer dat ik iets van Karlson zie. Iemand die heen en weer ging tussen low budget independent studio's en goedkopere films van de grotere studio's (en eigenlijk nooit met een fatsoenlijk budget werkte) en toch een aantal films maakte die behoorlijk gewaardeerd worden of als afwijkend voor die tijd worden gezien. Wil met name nog eens achter The Phenix City Story aan.

Regisseur Kobayashi schrijft ook Pinky-films (Japanse soft-porno bioscoopfilms). Aan de poster te zien zou dit ook haast zoiets moeten zijn en hoewel er wat stevige seksscenes inzitten is dat niet het geval.

Dit is een wat onevenwichtig, maar niet onaardig Japans kabbeldrama wat best om tien uur 's ochtend paste. Traag tempo, weinig dialoog en zich afspelend in schijnbaar de regisseurs favoriete decor: het besneeuwde Japanse platteland.

Psychologisch en qua plot stelt het bar weinig voor. De draaiing die het slachtoffer maakt ten opzichte van de dader (van boosheid en angst naar liefde en lust) is nogal plotseling en vrij ongeloofwaardig. De ontknoping tegen het einde waarin snel nog het een ander duidelijk wordt is (onbedoeld?) lollig. Maar het is best sfeervol en keek aardig weg.

Kleine 3.0*

Prachtig camerawerk, mooie muziek en vijf erg fraaie verhalen. Voor mij sprongen vooral het tweede en derde er bovenuit. Al was de fraaie epiloog ook een erg mooi besluit. De verhalen hebben een beetje een sfeer alsof ze altijd al bestaan hebben en jaren door zijn verteld aangepast aan de tijd.

4.0*

Pijnlijk middelmatige film waarin een aardig maar weinig origineel beeld wordt geschetst van een verpleegster in een afgelegen Turks dorpje. Daarbij komt een thrillerverhaal over verantwoordelijkheid en verdenkingen wat nergens echt interessant of overtuigend wordt. De film begint trouwens met lelijke dronebeelden. Bring back crane- of helikoptershots. Echt slecht is het niet, maar wel een film die ik snel zal vergeten.

Lang niet zo goed als O Thiassos, maar de omschrijving klopt aardig. Al ligt de nadruk veel meer op (slechts één) repetitie van het toneelstuk, komt de vertaling naar het leven van de acteurs maar matig uit de verf en is de toon veel minder zwaar, met, vooral in het begin, een hoop komische scenes (volgens Mochizuki Rukero, die bij me in de zaal zat waren de andere films van Zelenka veel komischer).

Ik vond de film een beetje geforceerd en nogal nadrukkelijk literair en daardoor niet zo interessant uiteindelijk.

2.5*

Wederom geniale muziek. Wat een genie is die Mihály Vig. Gelukkig ook weer in de aankomende film van Tàrr.

Een kleiner verhaal en een intiemere film dan Werckmeister Harmoniak. Ik vond 'm iets mooier. Al scheelt het niet veel. Fraai relaas over een man die zichzelf kwijt is en terug wil vinden in een ander.

Wat me begint op te vallen hoe verbluffend sommige scenes zijn opgebouwd. Zoals de scene waarin we de zangeres in de club horen zingen. De camera gaat langzam vele kanten op en brengt alles in kaart. Dat geeft een effect waardoor je echt in de film verdrinkt. De club voelt. Elk detail is heel zorgvuldig neergezet.

Ruim 4.0* en nieuw in de tip 150

De maatschappijkritiek boeide me niet, althans niet de directe aanleidingen daarvoor. Voor mij was het vooral een film over een ontzettend pure, kwetsbare eerste verliefdheid, afgezet tegenover de volwassen wereld waar er door een hoop gedoe en onzin niet heel veel sprake meer is van puurheid en bedreigd door gevaar van buitenaf. Door maatschappelijke rituelen, kleinburgerlijke onzin, stresskippen van ouders die met een suf hoedje en verse kreeft iets van een feest organiseren, zelfmedelijden.

Veel mooie verliefde scenes en in zijn idealisering van het nieuwe en jonge tegenover het gearriveerde en burgerlijke, tegelijk duidelijk een debuut en een sixtiesfilm (maar nog een erg fris ogende trouwens).

Fijne cinema.

4.0*

Sfeervolle film met weinig dialoog. Bij vlagen erg bijzonder, maar helaas nogal Freudiaans qua thematiek en dat stond me een beetje tegen. Een film van deze regisseur met wat minder pogingen tot gepsychologiseer zou me weleens erg goed kunnen gaan bevallen.

3.0*

Ik begrijp de kritiek op het tweede deel wel een beetje. De gesprekken zijn heel wat explicieter dan in latere films van Ceylan. Het maakt de film minder terloops, waar Ceylans kracht toch ook wel ligt. Maar ik kan het de film nauwelijks kwalijk nemen. Want wat gebeurt er al veel bijzonders in deze film. Vooral bijzonder fraai hoe momenten van schoonheid uitvergroot en zo ook blik van de kinderen laat zien die vaak impulsief en vol verwondering is. De kinderen zijn sowieso de sleutel hier. Ook de korte blikken van de camera op hen tijdens de gesprekken om het kampvuur. Of de verhouding tussen de tekst die de kinderen tijdens de les voorlezen, de toon waarop het wordt gelezen en de praktijk van alledag. Heel fijn.

Gek eigenlijk, Ghobadi gaat weg uit het Koerdische deel van Iran en gaat naar Teheran en maakt gelijk een voor mijn gevoel meer Iraanse film. Vergeleken met de twee films die ik hiervoor van 'm zag dan (Een Tijd voor Dronken Paarden en Turtles Can Fly). In de zin van de grenzen opzoeken tussen documentaire en fictie dan, want dit is voor een groot deel een geensceneerde documentaire. De hoofdrolspelers waren ten tijde van de film zelf hun vlucht naar London aan het voorbereiden. Toch is deze film wel anders dan Iraanse films die ook die grens opzoeken. De film is vooral veel minder bezig met vorm, daardoor is de film zowel levendig als onevenwichtig. Meer hart dan hoofd.

Ik vind 'm ook beter dan de andere twee, Ghobadi laat zijn neiging tot gemakkelijke stapeling van sentiment en ellende weg (op de enigszins twijfelachtige zelfmoord op het einde na dan) en pakt een veel minder zware toon zonder de serieuze kant van zijn thema kwijt te raken. Het fraaist is dat de film heel veel muziek in een context plaatst waardoor de muziek en die context beide aan diepte winnen. Feitelijk doet Ghobadi hetzelfde als de muzikanten doen, door deze illegaal gemaakte film kan hij in Iran niet meer werken. Zeker niet in de inmiddels nog een stuk slechtere situatie daar voor kritische filmmakers. Zijn komende film is dan ook in Turkije gemaakt.

Zeker geen perfecte film, maar wel voorlopig Ghobadi's sterkste. Ruim 3.5*

Gemengde gevoelens. In het begin een fascinerend mysterie, maar het leeuwendeel wordt uit de doeken gedaan in het gesprek van Katalin met haar verkrachter. Soms prachtig gebruik van muziek en ook het sound design was me opgevallen, maar de bombastische geluiden bij de reisstukjes van Katalin en haar zoon deden geforceerd aan. De film heeft de subtiliteit van een drilboor. Heeft op de jusite momenten bewegelijk close up camerawerk dat je de film intrekt en een bijzondere scene zoals die bij het kampvuur oplevert. Soms een plaatje, maar soms een beetje irritant zelfs, deze film.

Voorlopig 3.0*, maar als ik dit ooit herzie kan het eigenlijk nòg alle kanten op, net zoals ik het idee heb dat de volgende film van deze regisseur best een film met 1.0* kan worden maar ook een met 4.5*.

Voor mij de tweede Kaurismaki. Wat evenwichtiger dan The man without a past, maar wat minder fascinerend qua thema. Maar over het geheel genomen ongeveer even goed.
De wereld van Aki Kaurismaki is bijzonder. Een soort sfeer van onbedorvenheid. Het lijkt een beetje op de jaren '50 zoals sommige ouderen die zich herinneren , maar die nooit heeft bestaan. Desondanks is het teglijkertijd toch 1996 en is de wereld niet altijd even mooi. Kaurismaki bedient zich van een lichte toon en gebruikt nauwelijks grote gebaren. Maar Kaurismaki blijft een onverbetelijke optimist en komt tot een enorm happy end.

3.5*