Opinions

Ik zag van Yamashita alleen Tennen Kokekkô (2007) en dit is toch wel anders. Dat was een licht dromerige opgroeifilm spelend in een piepklein Japans dorpje. Dit is een een zwartkomische film over een man die totaal niet in de maatschappij past en zich niet weet aan te passen aan anderen. Als hij, oh schrik, ineens een vriend krijgt en ook nog verliefd wordt lijken zijn kansen te keren maar de film is te onromantisch voor een happy end en zijn karakter blijft hem in de weg zitten.

Ik doe er ook eens een referentie bij, moest af en toe denken aan Naked van Mike Leigh, al is deze film lang niet zo goed en de hoofdpersoon een veel minder intelligente man. maar ook deze film is vaak grappig, maar bepaald niet optimistisch.

En het einde is inderdaad geweldig en trekt de film naar een 3.5*.

3.5*

Voor mij als absolute Koreeda-fan een wat mindere film van 'm (zesde van zeven zou het in mijn lijstje worden), maar toch wel beter dan gevreesd.

Een deel van mijn angst werd wel een beetje bewaarheid. In deze Pinokkio-variant zaten nogal wat scenes die de ontdeekkingstocht van de nieuwe mens in de wereld weergaven en dat was niet altijd even origineel en een beetje pseudo vertederend. Scenes die zo uit pakweg E.T. hadden kunnen komen. Hoewel ik als filmliefhebber de videotheekscenes wel weer mooi vond. De film wordt wat mij betreft echt stukken beter als alles een wat duisterder randje krijgt en Koreeda meer voor sfeer gaat. Eigenlijk vanaf het moment dat de pop legloopt en weer opgblazen wordt.. Voor Koreeda's doen nogal veel, maar wel zeer fraaie muziek (van World's End Girlfriend). Uiteindelijk een mooie film, maar onder Koreeda's kunnen.

Ik vroeg in de Q&A (leuk om Koreeda eens gezien te hebben!) naar zijn toekomstplannen en we moeten weer even wachten op een nieuwe film.Hij legde uit dat hij normaal ongeveer een film in de drie jaar maakt en deze en Still Walking nogal kort na elkaar kwamen was hij nu van plan om eerst een jaar vakantie te nemen. Dat wordt het IFFR 2013 vrees ik.

3.5*

Bijzondere Macbeth verfilming. Mooi om te zien hoe zo'n verhaal in een Japanse traditie kan passen.
Vele mooie scenes ( Ik vond de scene met de pijlen op het einde bloedstollend en de scenes waarin Washizu aan het twijfelen gebracht wordt door zijn vrouw: prachtig!)
Maar het sterkst is de sfeer. Die is heel erg donker. Dat straalt de hele film uit.

4.0*

Een dik aangezette film met noir-elementen en met een weirder en gewaagder verhaal dan de vorige sixties Fukasaku die ik zag.

Vond juist het begin het beste, zo'n beetje de eerste 20, 25 minuten waren echt geweldig. Telkens weer een man die verklaarde haar geliefde te zijn en Ryoko die telkens zegt de man niet te kennen en een aardige voice over bovendien. Een soort weirde mix van een sixtiesfilm en een filmnoir met Japanse zoete liefdesliedjes. Als het verhaal wat zich meer buiten de club gaat afpelen en de voice over er niet meer is doet dat de film geen goed. Einde was weer beter, maar het begin blijft het hoogtepunt.

Hoewel minder opzichtig dan in Kyokatsu Koso Waga Jinsei wordt hier toch ook weer flink gespeeld met de stijlvormen. En dat was leuk. Vond overigens het feit dat Ryoko gespeeld werd door een travestiet en vooral ook dat dat niet in het verhaal voorkwam een erg interessante keuze voor een film die over een femme fatale gaat.

Kleine 3.5*, had dik in de vieren gezeten als het zo goed was gebleven als in het begin.

Mij ook. Erg stijlvol en erg prettig vreemd. De naieve Akira met op zijn zachtst wat maffe ideetjes over ras, de blackface en whiteface, de zonderlinege verhouding van de twee en het toch ook wel meevoelend einde, waarin Kurahara de politie zo kort mogelijk bij Akira laat zien alsof hij het eigenlijk niet wilde. De verder nauwelijks uitgewerkte aanzetjes om iets met ras te doen of met het decennialang verblijf van Amerkanen in Japan, Heb van deze rare film vol twists en turns behoorlijk genoten.

Pas de tweede film van Akin die ik zie en de eerste is 20 jaar geleden ofzo. Gegen Die Wand is wel een stuk beter. Iemand trok hier de vergelijking met La Haine en hoewel er wat vage overeenkomsten zijn is dat echt wel heel veel te veel eer. Vind de relatie die film tracht te leggen tussen migratie achtergrond en misdaad oppervlakkig en weinig overtuigend, De film mist ook duidelijk wat straatsfeer. Ik ben het met Fisico dat de wisselwerking tussen de karakters het beste werkt. Ik kwam vrij eenvoudig in de film en het was geen moment vervelend dus ik ben iets milder.

De komische elementen werken nog niet zo (behalve misschien wat onbedoelde zoals Jo Shishido die zich voordoet als zoon van een katholieke priester of een Yakuzabende waar ze de telefoon opnemen en zeggen met die en die bende. Het is ook niet het simpele maar warrige gangsterverhaaltje. DEze film is vooral leuk omdat de coole Suzuki steeds meer doorschijnt, Veel scenes met grijs en beigetinten. Met fel rood en groen als contrast, waaronder een stijlvol benzinestation. Shishido die in een gangsterclub zingt en danst en later baadt in rood licht. Een dame die bekentenissen doet bij een gebarsten spiegel, waardoor je haar hoofs een keer of vijf ziet. Dat werk. Suzuki durft qua stijl steeds meer. En dat draagt hier al zowat de film.

Vooral erg geinig om te zien waar de man die een aantal jaar later de woede van zijn studio op zijn hals haalde mee bezig was toen hij de ene na de andere commerciele film maakte (Dit was zijn achttiende film in vier jaar tijd). Een komisch melodrama (en zeker geen gangster- of actiefilm) gericht op een jong publiek met een held die toen een Japans meisjesidool was. Ook erg leuk door veel elementen uit de Japanse cultuur en tegelijk Westerse invloeden. Het verhaal stelt niet bijster veel voor, maar Koji Wada heeft een gek soort charme en Suzuki brengt het allemaal erg enthousiast en laat bij vlagen wat eigenzinnigheid doorschemeren. Al met al toch behoorlijk vermakelijk.

3.0*

Dogtooth heeft een zeer interessant uitgangspunt. Zo een waardoor de film meteen de aandacht trekt. Het knappe is dat dat uitgangspunt ondanks bizarre en controversiele scenes vrij geloofwaardig wordt uitgewerkt en voor ongemakkelijk grappige scenes zorgt.

De film heeft echter ook een mankement dat ik 'm vrij zwaar aanreken. Dramatische uitwerking van het gegeven gaat de film namelijk uit de weg. Na een flinke klap op haar hoofd verdwijnt de buitenstaande prostituee uit beeld. En hoewel ik vaak voor open eindes te porren ben vind ik het hier ècht een zwaktebod.. Weergeven van een prikkelend idee is hier niet genoeg.

3.0*

Een dun en tamelijk oppervlakkig verhaal, maar wel heel stijlvol en met veel speelse filmische dingetjes gemaakt. Freeze-frame, slowmotion, zwartwit en nog veel meer filmische trucs komen voorbij en het past allemaal in elkaar. Niet zo radicaal een stijlfilm als de latere sixtiesfilms van Suzuki (Fukasaku vertelt onderwel ook gewoon een mainstream, commercieel verhaaltje), maar leuk is deze sixties coolness zeker. Had het wel lef gevonden als op het einde misdaad wel had geloond. Maar dat was er natuurlijk te veel aan.

3.5*

Een typisch debuut. Een regisseur die heel veel ideetjes heeft en nog niet een duidelijk gevoel voor wat wel en niet werkt dus krijg je een film die heel veel boeiends had maar soms wel heel erg van hot naar her ging. Het begin is vooral waarnemend en kabbelend en zo'n film waar mensen van weg moeten blijven die veel plot willen. Dat is eigenlijk het betere deel. De maker laat dat echter los en er komt meer plot, een meer speelse stijl met jumpcuts en andere nouvelle vague-achtige grapjes en pogingen om van het eenvoudige verhaal een soort universeel filosofische film te maken. Dat laatste lukt niet echt, maar de poging is amusant en de regisseur kiest niet voor de makkelijkste weg. Laat hem dat nooit doen en tegelijk iets minder ideeën in een (of eigenlijk zelfs vooral een halve) film stoppen en het kan echt heel goed gaan worden in de toekomst.