Opinions

Een late Fellini (meestal beschouwd als zijn minste periode) en hij viel me zeker niet tegen, streker nog ik vond 'm mooi.

Na het aparte begin, waarin de film nog in zwart-wit en zonder geluid is en met een antieke camera lijkt opgenomen moet deze film even op gang komen, maar zeker in het tweede uur is het weer erg mooi. Gekke karakters, heel veel Felliniaanse humor een mooie clash tussen arm en rijk. En de oorlog die het artificiele leven van de kunstenaars langzaam binnendringt. Ondersteund door enorm veel klassieke muziek.

Qua waardering sluit ik me bij Gimli aan. 3.5* , maar misschien de volgende keer...

Ik moest er even inkomen, want dit is een ongewone film. Een beeldencollage en vermytholgisering van een maar al te echte gebeurtenis. Bij een volk waar het verschil tussen mythologie werkelijkheid niet zo strikt is als hier. Eami, zoals het meisje/de godin heet betekent bij dit volk zowel woud als wereld. En dat is bijna de sleutel tot deze film: het is het verslag van een apocalyps. De vernietiging van een cultuur die al duizenden jaren in dat gebied woonde. En zelfs die apocalyps wordt een verhaal dat doorverteld wordt en waar mensen weer andere zaken uithalen. Het lukt de film niet volledig dat over te brengen, met name de beelden lijken soms te vrijblijvend. Maar een interessante poging was dit wel.

Wat ik van de serie heb gezien vond ik inderdaad aanzienlijk beter. Dat komt vooral door een veel sterkere opbouw. Die deed hier nogal willekeurig aan. Verder eens met de twee veel voorkomende kritieken hier: De overbombastische muziek en het te expliciet belerende einde.

3.0*

Ik wil ze allemaal nog eens zien, maar ik denk toch dat ik Rebel Without A Cause de beste film van Dean vind nu ik alledrie de serieuze rollen heb gezien. Wat er vooral een beetje mist in East Of Eden zijn acteurs die Dean wat tegengas geven. De vader en Aron zijn nogal kleurloos. In de andere twee films van Dean staan er veel sterkere acteurs tegenover Dean, zoals Taylor, Mineo en Wood. James Dean is hier wel erg de show aan het stelen en maakt niet alleen behoorlijk indruk, hij speelt soms tegenspelers finaal van het doek.

East Of Eden is een vaak mooi melodrama. Weinig subtiliteit in de uitwerking en een heel erg duidelijke variant op het bijbelse Kain en Abel-verhaal, maar de film komt daar wel mee weg. Vaak fraai geschoten door Kazan die volgens mij hier een van de eerste films in cinemascope maakte die geen spektakelfilm was en een bijzonder fraai gevoel voor het formaat heeft.

Al met al, 3.5*

Soms heb je het gevoel dat je een film moet herzien. dat had ik al een tijdje met deze. Ooit in de bios gezien en soms schoot deze film nog door mijn hoofd.

Voor de tweede keer gezien en lagen in het verhaal gezien die ik de eerste keer behoorlijk gemist heb. De laagjes in de relatieverhaal. De verandering daarin die veel subtieler blijkt dan ik me herinnerde en de tweede helft die veel ambivalenter en gelaagder is dan hij leek. Bijzonder knappe film. Campillo's opvolger was zelfs nog beter. Ik moet snel op zoek naar het debuut (dat ooit in Rotterdam gemist heb), want ik heb er misschien wel een nieuwe favoriet bij. Campillo heeft een fijne manier van vertellen. De openingsscene is prachtig en hij is een fenomenale acteursregisseur.

Halfje erbij.

Eigenlijk niet al te verrassend. Want hoewel ik Easy Rider nooit had gezien was het wel zo'n beetje wat ik ervan verwachte. Geen hippiefilm maar zoals hierboven al terecht wordt opgemerkt is het een film over desillusie en over niet helemaal vinden wat je zoekt. "We blew it" zegt Fonda tegen het einde. Een zoektocht naar iets wat onvindbaar is. De film is niet bijster vindingrijk in het uitbeelden van die zoektocht naar vrijheid, maar wel veen mooi tijdsbeeld en sfeervol. De (waarschijnlijke) dood van de hoofdrolspelers is een explicitere manier om dat duidelijk te maken dan de film per see nodig had.

3.5*

Voor zover ik kan beoordelen (dit was mijn vierde) een voor Benning-begrippen toegankelijke film. Minder streng en daardoor veel meer variatie. Met een paar licht ironische indieliedjes. Flarden dialoog uit de film (gemixt alsof ze aan komen waaien). En beelden die associaties moeten oproepen bij het origineel. Zoals bij Benning wel vaker, het lekkerst om een beetje slaperig naar te kijken.

3.5*

Ik was een beetje een laatbloeier met mijn serieuze filmliefde. Het was iets wat smeulend aanwezig was, dat wel. En toen ik mijn eerste jaren '70 hollywoodfilms zag voelde ik een beetje aan dat er iets anders aan was. Ik vond ze meteen interessant. Later wist ik pas waarom eigenlijk.

Een interessante en leuke documentaire, die me wel iets te kort duurde en die wat meer de diepte in mocht, over een roemruchte periode in de filmhistorie. Ik wil dit boeiende verhaal graag nog veel meer stap voor stap en veel gedetailleerder horen. Met andere woorden: Ik ga het boek nu zondermeer kopen en lezen.

3.5*

Ik ging aan de gang met Antonioni omdat er zo weinig gezien had en omdat ik telkens zijn naam tegenkwam als referentie bij films die ik goed vond. Nergens was dat zo duidelijk als hier. Uit mijn bestaande top 10 kan ik zo al bij vijf a zes films die invloed aanwijzen. Ik vind het een groots meesterwerk. Waar L'Avventura nog grote gebeurtenissen nodig had en La Notte veel dialoog, L'Eclisse heeft geen van beide. De film is abstracter. ongrijpbaarder maar voor mij ook genuanceerder en ontroerender met het mooiste einde dat ik in tijden in een film zag en ga ruimte in mijn top 10 maken, zowel die voor films als die voor regisseurs

De film hinkt op twee gedachten. Tegelijk genre-ode en biopic. En dat geeft een wat vervreemdend effect. Depp (en Parker doet bijvoorbeeld hetzelfde) maakt een karikatuur van Ed Wood, het past eigenlijk prima in de setting en stijl van de film, maar echt mens wordt Wood nooit. Wat dat betreft komt de terecht veelgeprezen Landau als Legosi een stuk verder. Zijn rol heeft veel meer dimensies.

Ik vond de look van de film mooi, de muziek leuk en de film warm en met liefde gemaakt. Toch kan ik me niet van de gedachte afhouden dat er net wat meer ingezeten had.

3.5*

Zoals altijd bij Aster erg inconsistent. Maar waar bij zijn vorige film de opzet in het eerste stuk veel beter was dan de bokkensprongen naar het einde toe, is het bij deze film net omgekeerd., Ik vond het eerste deel te breedsprakerig in zijn details. Misschien wel te weinig een coronafilm en als analyse van de maatschappij te zwartwit en te dun. De film vond zijn draai voor mij vooral tegen het einde toen Aster meer over de top ging en het meer een genrefilm werd. Ik moet dat debuut altijd nog zien, maar het wordt steeds duidelijker dat Aster een regisseur is die me niet echt ligt, maar die ook weer te speels en interessant is om links te laten liggen.

Het plot is te conventioneel om echt te boeien. De vorm en het rustige tempo zijn aardig, maar verre van echt bijzonder. En hoewel ik Will Oldham erg graag zie, maakt de film eigenlijk niet al teveel indruk. Het was een aardige rustige film in de ochtend, maar wat ik toen al aan voelde komen merk ik nu al, het zakt allemaal vrij snel weg en maakt geen blijvende indruk.

3.0*

Ik ben de komende tijd met een soort inhaalslagje bezig. Voor mijn doen wat meer mainstreamfilms die mijn interesse om wat voor reden dan ook hebben inhalen. Dit is nummer drie. En veruit de beste.

Veel horrors, thrillers en ook science fiction uit verschillende tijden spelen in op angsten die op dat moment leven. Voorbeelden genoeg. Communisten, nazi's, het verlies van je identiteit, satanisten, boerenkinkels, ziektes en noem maar op. Een kwestie van tijd voordat er een horror werd gemaakt met een groep hangjongeren. Er zijn zat mensen die amper langs een groepje jongeren bestaande uit meer dan twee personen durven lopen. Meestel een totaal irreeele angst, maar dat geldt voor al dit soort angsten.

Eden Lake speelt daar op in. De film is niet meteen heel vernieuwend of heel verrassend maar wel ontzettend effectief. Dat heeft met een paar dingen te maken. Allereerst de opbouw, die niet heel snel is maar wel zorgvuldig en vrij gemakkelijk om ongeloofwaardigheden heen weet te draaien. Tweede punt is dat de film leent uit het Britse sociaal realisme. De jochies hadden ook in een Ken Loach-film kunnen zitten. Ten derde is de film heel sterk in het spelen met de omgeving. Paradijs wordt hel. En ten vierde is de cast echt heel erg goed. Dat zorgt voor een bloedspannende en tegelijk echt verontrustende film. Want een stel jochies die naast je kunnen wonen vind ik enger en naarder dan veel andere dreigingen in dit soort films.

Punt van kritiek is de wat dominante soundtrack, iets te gelikt soms.

Veel beter dan verwacht. Nare, spannende en effectieve film. Met een tamelijk briljant einde: Jenny komt aan bij het huis, hoort 80's muziek (uit haar kindertijd, oudere generatie, dus veilig) maar alsnog sluit het net om haar. En Brett blijkt een psychopaat zonder moraal en is daar nog trots op ook, oefent een emotieloze, coole blik met de zonnebril van zijn slachtoffer.

4.0*

Min of meer toevallig vandaag een Poolse film gezien. Erg mooie, fijn langzame sfeerschets van het arme Polen, maar vooral een bijzonder sociaal drama met een spiritueel randje. Mooie muziek en erg mooi camerawerk.

4.0*

Veel beter dan de andere Fassbinder van vandaag. Vooral omdat Maria Braun een veel overtuigender personage is dan Veronika Voss en deze film wel op meerdere niveaus werkt. Als het trieste verhaal van een vrouw die tijdens het verlangend wachten op de liefde zichzelf en die liefde uiteindelijk kwijtraakt en als een verhaal over naoorlogs West-Duitsland. Met mooie details. Zoals Adenauer die op de radio eerst ontkent dat de BRD weer een leger wil hebben en later in de film zegt er juist naar te streven.

Ik hoor ook bij degene die het einde sterk vinden. Al is het alleen maar omdat het het verhaal rond maakt. Het begon met een ontploffing en het eindigde ermee en dat voelt goed voor een verhaal als dit.

Na vier films mijn fevoriete Fassbinder.

4.0*

Verrassend sterke coming-of-age-film waar ik eigenlijk zonder verwachtingen inging. Wat vooral goed is de consequent volgehouden toon van de film. Het is een komische, soms wat aangezette film, maar tegelijk ook een gevoelige, oprechte film over opgroeien, hoop en verwachtingen. De film is heel knap in het vermengen van die twee, mede te danken aan een heel goede Fisher die echt precies de juiste toon vind. Wat ook fijn is, is dat deze film veel minder een belerende film over social media is geworden dan wat ook makkelijk had gekund. Social media is hier vooral een element van deze tijd, maar veel waarnemingen en gevoelens in deze film zijn tijdloos. Het is niet bepaald de eerste film met dit thema en waarom Orinoco Flow van Enya gekozen is voor de soundtrack snap ik ook niet helemaal. Maar de film doet zoveel meer wel goed dat ook ik gewoon naar boven af ga ronden.

4.0*

Een hoop kleine en grotere gezinsdramaatjes op een eiland. En best een goede film. Maar ik had constant het gevoel dat ik bijna naar een hele goede film zat te kijken, maar net niet. En ik vind het moeilijk om precies te zeggen waarom. Ik denk dat ik ergens een centraal gevoel of gedachte in de film miste ofzo. En dat is best opvallend want die behoefte heb ik lang niet altijd. De film als geheel kwam wat doelloos op me over, ik nam de verhalen ter kennisgeving aan maar het zei me te weinig.

Ik heb ook de indruk dat het beter zou werken als een TV-serie met afleveringen van een half uur. Allemaal wat compacter.

De structuur bevalt me niet helemaal dus. De acteurs zijn echter zonder uitzondering erg goed.

Kleine 3.0*

Oef. Al een tijdje terug dat ik zo weinig met een grote klassieker kon (of telt Beat the Devil ook? Kon ik ook niets mee). Nou zijn dit soort spektakelfilms al vaker niet mijn favoriete genre (al zijn er wel degelijk een aantal die ik wel goed vind, Spartacus bijvoorbeeld). Maar dit trek nog wat minder. Allereerst is daar Heston, niet mijn favoriete acteur, al zijn er ook films waar ik hem goed kan hebben. Hier kan ik dat niet. Overacteren is een te subtiele term voor wat Heston hier doet. Hij is hier echt op zijn onuitstaanbaarst. Het vervelende is dat meerdere acteurs waaronder ook zeker Loren hun stijl hebben aangepast aan Heston. Loren speelt een stuk groter dan ze meestal deed. De dialogen zitten vol met hardop uitgesproken plotpunten met sterk benadrukte dramatiek. Terwijl dit soort films het best werken als er dynamiek in zit. Als ze van intiem en subtiel naar groot en bombastisch gaat. Er is verder geen chemistry tussen Loren en Heston. En dat terwijl met name Loren spectaculair veranderende emoties moet spelen ten opzichte van Heston.

Ik zag onlangs Manns opvolger: The Fall of The Roman Empire. Daar had ik minder van verwacht door de reputatie van die film, maar die trok ik beter. Al moet wel gezegd worden dat deze film veel beter gebruik maakt van zijn omgeving. In The Fall... heb je vaak de indruk dat acteurs door een decor lopen. In deze film zit aanzienlijk meer leven. Ook de massascenes zijn hier een stuk beter.

Prima film. Bezit voor mij niet de magie van Rio Bravo maar heeft een ontspannen zelfvertrouwen van een cast en crew die voor een groot deel vaker met dit bijltje gehakt hebben. Duidelijk voor een ouder publiek ook. Waar tijdgenoten als Preminger, Hitchcock of Kazan hun thema''s of stijl aan de tijd aanpasten en zochten naar een jonger publiek . Het team John Wayne, Howard Hawks doet dat niet. Niks die nieuwlichterij van Peckinpah of Leone. Ondanks dat er rond deze tijd vooral western TV-reeksen waren weinig Amerikaanse westerns nog in de bios te zien waren is dit wat een deel van het publiek wilde. John Wayne als ouwe cowboy die het nog steeds kan, met het karakter van je buurman die jouw gazon ook even meeneemt als hij aan het grasmaaien is geholpen door zijn duidelijke charme. Het werkt ook ruim een halve eeuw later nog, er zijn good guys en bad guys . Er zijn witty dialogen en er is genoeg sfeer.

Film die drijft op de creativiteit van de props en soms is de prop ook gewoon de grap. Maar een probleem is dat eigenlijk niet, want het is wel vaak leuk. De bodem van de Keaton-shorts komt in zicht. Morgen nog twee, Dan gaan we weer andere dingen kijken

Briljant. Een van de beste films die de afgelopen jaren uit de VS is gekomen.
Vanuit verschillende gezichtspunten zie je de aanloop naar de gebeurtenis. Flarden van gesprekken hoor je. Lange scenes met lopende mensen. Af en toe volgt de camera een beweging (al dan niet met geluidje). Soms een slowmotionbeeld. De schoolsetting komt hyperrealistisch over. Het hele begin zorgt ervoor dat de film een raar soort spanning over zich heenkrijgt. Je wordt heen en weer geslingerd tussen het feit dat je weet wat er komen gaat en de bijna hypnotische beelden. Doordat de film meerdere gebeurtenissen laat zien die tegelijkertijd plaatsvinden wordt die onderhuidse spanning extra benadrukt.
Ook de portrettering van de jongens zelf is erg, erg goed. Gus van Sant leert geen morele lessen (zoals wel gebeurd in bijvoorbeeld Pups of Bowling for Colombine), geeft geen duidelijke redenen. Hij laat wel dingen waarvan je weet dat de media ze later zal opblazen en tot oorzaak zal bombarderen. Die zullen afhankelijk van de politieke kleur roepen dat het nazi's waren, of homo's, of dat het door de gewelddadige computerspelletjes komt, door de verkrijgbaarheid van wapens of omdat ze gepest werden. Maar niet een van de redenen is afdoende. Sommige zijn zo terloops dat ze volstrekt niet ter zake lijken te doen. Deze film zet je flink aan het denken. Misschien wel omdat er geen directe antwoorden inzitten.
Wie een klassiek drama zoekt over schietpartijen op scholen zoekt is aan het verkeerde adres. Maar zo'n film was mij heel wat minder goed bevallen waarschijnlijk.

4.5*

Het plot was een groot genrecliché (Het hele verloop was exact te voorspellen vanaf het moment dat het over de cursus gaat) en de personages waren allemaal (soms nogal flauwe) karikaturen. Soms wat irritante plotdingetjes ( hoe neemt een vrouw zonder geld ineens een lunchroom over? ). En de muziek stelde erg weinig voor en was vooral een onsamenhangende reeks liedjes.

En toch viel het allemaal nog best mee. De boel wordt overeind gehouden door een behoorlijke hoeveelheid leuke grappen, de behoorlijk sterke eerste twintig minuten, een naturel acterende De Mol en een paar leuke personages (Meindert Jan, de buurvrouw).

Helaas is dat niet genoeg om de film 100 minuten boeiend te houden (dat was minstens 20 minuten te veel). Maar waar ik met extreem lage verwachtingen ging kijken heb ik me nog best vermaakt.

2.5*

Pijnlijk liefdesdrama en erg geloofwaardig, op één klein puntje na: zoals Yak al zei verzande de troost me net te rap in een affaire, de twijfel komt pas als ze ineens weer iets hoort over Joachim. En in tegenstelling tot Zachary vond ik die ultrakorte close ups een beetje geforceerd

Maar dat zijn dan ook zowat de enige kleine minpuntjes. Want verder is dit gewoon een goede film, met prachtige dialogen. Sterke personages (vergeet de heerlijke bijrol van de verpleegster ook niet) en fijn gedoseerde humor.

Ruim 3.5*

Had wat mij betreft nooit genomineerd moeten worden voor 13 Oscars. Niet een ervan was verdient.

Emilia Perez is vooral een pijnlijk oppervlakkig soapy verhaal gegoten in de vorm van een musical en dan gefilmd in een realistisch aanvoelend decor, hoewel de film geheel in een studio was. Dat bijt elkaar echt. Met de toon van het verhaal was je weggekomen als je het decor veel kunstmatiger had gemaakt. Bijvoorbeeld duidelijk in een studio met huizen waarvan je ziet dat ze niet echt zijn en kleuren die meer naar technicolor zouden neigen. En de boel situeren in een niet nader genoemd of fictief land.

Het niveau van de liedjes varieert van niet onaardig tot echt pijnlijk slecht. Met als absoluut dieptepunt La Vaginoplastia een nummer dat over decennia nog uitgelachen zal worden. Het transgender deel van het verhaal is veelal dramatisch dom. Oppervlakkig, plat en op veel punten behoorlijk onrealistisch. Soms ook echt behoorlijk fout zoals het feit dat de actrice een mannelijke stem opzet als ze erg boos is, alsof ze dan weer in haar natuurlijke zelf zit.

De twee oscars die gewonnen zijn, zijn twee dingen die nog wel te doen zijn. El Mal is een van de betere liedjes en Zoë Saldana is voor het grootste deel best te doen en is in elk geval beter dan de rest van de cast. Toch waren voor beiden ook letterlijk tientallen betere keuzes dit seizoen.

Ik moet nog best veel Audiard zien, maar ik begin na de kleine teleurstelling Dheepan en de grote teleurstelling Emilia Perez wel te vrezen dat hij me niet echt ligt. Is Une Prophete misschien de uitschieter naar boven?

Ik was ergens nog wel gefascineerd en dat houdt me van nog lager af. En je kunt Audiard een beetje lef niet ontzeggen. Maar goed was deze film helemaal niet..

De film oogt prachtig. Erg stijlvol. Niet alleen het camerawerk de fraaie kleuren en het mooie licht, maar ook het decor van een bioscoop in een Berlage-achtig gebouw en van binnen een fraai filmpaleis. De muziek van Reznor is wedeom erg fraai en de cast zit vol met potentie. Colman is sterk (binnen de beperkingen van het script). Ik was benieuwd naar Ward die ik veelbelovend vond in Top Boy en hij slaagt met vlag en wimpel en naast de score zijn ook de liedjes fijn.

Maar helaas blijft de film op een vrij essentieel ver achter. En dat is het script. Daar gaat werkelijk van alles de mist in. Relaties zijn zo cliché als maar zijn kan en komen daardoor nooit tot leven. Geen van de personages is goed uitgewerkt. Alle (vele) thema's van de film (o.a. mentale gezondheid, zoeken naar je toekomst, racisme, de crisis waarin Engeland op dat moment zat) worden pijnlijk oppervlakkig gebracht. Verder heeft de film ondanks alle pracht iets steriels waar ik mijn vinger niet helemaal op kan leggen. Maar het script is het grootste issue. Zo groot dat ik op een gegeven moment had gewild dat ze met deze crew en cast en in dit decor een totaal ander script hadden verfilmd.

Te veel fijns om echt laag te gaan zitten, maar ergens voelt dit ook wel of ik de film aan het matsen ben.

Prachtige film vond ik het. Nog een tikje mooier dan Cantets nieuwste die ik een paar dagen terug zag. Recoing is geweldig. De film schakelt knap heen en weer tussen subjectievere gevoelsscenes, zoals Vincent die door het Zwitserse kantoor wandelt of zich enorm eenzaam voelt als hij zijn vrouw in de bergen niet meer ziet en meer traditionele dialoogscenes. Ook veel mooie bijrollen en een geweldig laatste kwartier met een einde dat me droevig maakte. De confrontatie met z'n gezin ervoor is ontroerend en spannend.


4.0*, dik.

Nogal oubollig, maar een stuk beter te verdragen dan het onuistaanbare Et Dieu Crea La Femme. Kluchterig, zelfs letterlijk met deuren op het laatst. Vaak flauw, maar soms zowaar ook echt grappig. BB heeft zeker komisch talent.

Buitengewoon interessante film. Blij dat ik 'm gezien heb.

Het IFFR krantje heeft het over "een haast kubistische stijl". Dat slaat niet op de visuele stijl van de film, maar eerder op wat Guerin hier met film doet. En la Ciudad de Sylvia is een film die begonnen lijkt als een conventionele film met een vrij conventioneel plot. Guerin lijkt vervolgens de film bijna volledig te hebben uitgekleed tot eigenljk alleen nog een soort motief overbleef. Man dwaalt door stad op zoek naar vrouw. Meer bevat de film niet meer. Al het andere is geschrapte versiering. Maar dat is bij Guerin ook geen vrijbrief om een zeer gestileerde film net zoals ook nagenoeg plotloze films als Gerry of Bu San te maken. De beelden zijn eerder documentair , maar vooral subjectief. Je ziet veelal de zaken (vrouwen met name) waar de hoofdperoon op let. De stijlbreuk in de film is een dialoog tussen de hoofdrolspeler en een van zijn "Sylvia's" maar daarna gaat het gewoon verder waar we waren. Vaak zeer knap gebruik van omgevingsgeluiden trouwens.

Als toetje kregen we nog een dik uur durende voorstudie op deze film te zien. Die voorstudie (een zwijgende film bestaande uit een verzameling foto's met teksten), liet, hoewel wat aan de lange kant, vrij mooi de ontwikkeling van een plotidee naar wat de film geworden is zien en is tegelijk een mogelijkheid om de detais in te vullen voor wie daar behoefte aan heeft. Want de film zelf geeft geen antwoorden.

Typisch een film die ik tijdens het "laten bezinken"de afgelopen uren steeds beter ben gaan vinden. Al is dit zeker niet ieders ding en verwacht ik de film ergens rond de 170e plaats in de publieksstand.

4.0*

Hoewel ik nog bijna Kiyoshi Kurosawa-maagd ben kwam die naam ook in me op en in de extra's zag ik dat Aoyama zijn assistent is geweest. Datwist ik eigenlijk al, maar was ik weer vergeten.

Van de vijf Aoyama's die ik zag vond ik dit duidelijk de minst sterke. Het amalgaam aan genres , dar begin ik wel aan te wennen. Embalming heeft filosofische trekjes, is een wat hak-op-de-takkerige thriller, heeft personages die soms tamelijk over de top gaan en anderen die veel ingetogener zijn. Is sfeervol, maar nog lang niet zo mooi als een aantal van zijn latere films. Heeft trashy horrortrekjes en is soms wat cynisch en fatalistisch, op een haast grappige manier. Ik vond de discussies in die bizarre underground-operatiekamer van de vader van het hoofdpersonage en de discussies daar stukken boeiender dan het de stukken met de dode jongen en het meisje.

Grappig om Seijun Suzuki in een klein rolletje te zien (als een van de normalere personages uit de film trouwens). Geen geweldige film, maar wel interessant binnen Aoyama's carriere.

3.0*