Opinions

De nieuwe Mungiu is weer sterk, maar niet zo goed als 4 months , 3 weeks, 2 days en Bacalaureat. Het eerste uur is het vooral en meanderend portret van een samenleving die het zwaar heeft. Een Roemeens dorp waar vele inwoners zijn weggetrokken , waardoor er ook daar geen personeel te vinden is. In de tweede helft krijgt de film meer focus en gaat het over het verzet van de dorpelingen tegen een stel Srilankezen die in het dorp zijn gaan werken omdat de plaatstelijke industriele bakkerij geen personeel meer vind. Met een fraaie scene waarin het dorp zijn gal spuwt. Dat tweede deel is ook goed maar niet al te subtiel. En de film bevat een aantal zijtakjes die niet helemaal overtuigen (de vader zoon verhoudingen bijvoorbeeld). Aan het jaloersmakende aantal goede en relevante Roemeense films komt nog steeds geen einde.

Ik heb alleen zijn twee laatste films gezien (en nog niet zijn hoger gewaardeerde eerste twee films). En misschien komt het daardoor. Maar ik vond dit erg leuk, een stuk leuker dan Scabbard Samurai ook. Vooral ook de metagrapjes met Suzuki maakten het af. En het einde was echt hilarisch. Toch eens snel aan die eerste twee beginnen.

4.0*

Knap sfeertje. Duister, komisch en vervreemdend tegelijk. Mede dankzij Badalamenti's muziek. Verder vooral weird en ongrijpbaar. Best fascinerend, maar niet echt mijn ding.

3.0*

Wat een film weer. En wat is Hernandez een eigenzinnige filmer. Hoewel zichtbaar van dezelfde regisseur en thematisch verwant toch ook weer heel anders dan El Cielo Dividio. Op een bepaalde manier subtieler en nog meer weg van de dagelijkse wereld. Dat bereikt zijn hoogtepunt in het laatste stuk. Dat opent met misschien wel de mooiste scene van de hele film, Kieri via het zand in die wereld beland.

Uiteindelijk is het dat. En dat ontroerde me.

IMDB meldt een nieuwe film. Ik hoop dat Cinemien/Homescreen 'm weer oppikt.

Dik 4.0*, nog mooier dan El Cielo Dividio

Meer van hetzelfde. Zoals hierboven al gemeld was Decameron en verrassend grote hit en wilde producenten meer van dat. Pasolini nam wat sowieso al een Britse variant op de Decameron was en bewerkten dat tot de tweede film in Pasolini's trilogie van het leven. De eerste vond ik nog vrij goed (al is het zeker niet zijn beste film). Deze is helaas een pak minder goed gelukt. De opbouw van de gekozen verhalen is een issue. Vaker een sfeerschetsje dan een verhaal dat een punt maakt. Ook doet Pasolini in minstens twee verhalen een poging om iets slapstickachtigs te brengen en het resultaat daarvan is niet goed. Het is aan de koppen en de beeldtaal te danken dat het niet volledig de mist in gaat. Maar dit is wel Pasolini's minste van wat ik tot nu toe zag. De man zelf scheen niet tevreden. De jury in Berlijn wel. Hij kreeg de gouden beer voor deze film.

Wel een heerlijk geschift einde.

Wat een zuinige recensies en sterretjes hier. Misschien is mijn beleving enigszins gekleurd omdat ik deze film na Son of Saul zag en dit de juiste film op het juiste moment was, maar ik heb genoten. Misschien ook wel een bevrijding voor Garonne zelf, na het harde realistische Gomorra en het nogal moralistische en belerende Reality. Fijn een wereld creëren, sprookjes vertellen vol visuele vindingrijkheid. Zonder de donkerste randen weg te censureren, soms durft de film vrolijk smerig te zijn. Dat alles met veel humor (en vooral ook veel soorten humor) verteld. Ik vond het heerlijk.

Ook ik ga een pluim geven aan de casting. Veel bekende, maar ook een hoop onbekende namen in deze film. En ze lijken veelal gecast op koppen, op uitstraling terwijl je dat achter sommige van de acteurs niet eens gezocht zou hebben. Ik bedoel: Vincent Cassel als flamboyante koning met een enorm libido? Kom er maar eens op. Maar het werkt fantastisch.

Echt van genoten. Hopen dat deze waarschijnlijk moeilijk te verkopen film nog distributie vind, want een zo groot mogelijk scherm is wel aan te raden. Ik keek mijn ogen uit.

4.0*

The Racket was een zware bevalling en dat is helaas te merken. Cromwell had in de toneelversie van deze film uit 1927 gespeeld en was een goede keus om de verfilming te regisseren. In 1928 was de eerste verfilming geweest. Maar zo'n beetje in de eindfase van de film komt ook Cromwell op de zwarte Mccarthylijst terecht. Nicolas Ray heeft nog een aantal scenes geschoten voor een ontevreden studiobaas Howard Hughes.

Het verhaal heeft genoeg ingredienten om heel sterk te zijn. Een pessimistische film over een door en door corrupt politie-apparaat met goede acteurs als Mitchum, Ryan en Scott. Maar de film is vlak en mist energie en sfeer. Ook zijn teveel scenes binnenshuis en daar wordt niet genoeg mee gedaan. De film mist daardoor dynamiek. Of het gedoe rondom Cromwell dat heeft veroorzaakt weet ik niet, maar geholpen zal het niet hebben. Vooral jammer van de rol van Ryan die bij vlagen echt onaangenaam is.

Mooie film hoor. In sommige scene's bijna eng goed gefilmd. Maar voor mij absoluut niet het niveau van Taxi Driver.

wel 4.0*

Coppola heeft zich in interviews weleens afgevraagd of hij op deze voet door had moeten gaan. Hij ziet deze film als een heel persoonlijke en The Godfather als iets waarvoor hij werd ingehuurd. De enige film van Coppola die ik zag die een beetje vergelijken is The Conversation. Die is nog wel wat beter, maar ook dit is zo mooi dat ik ook de alternatieve werkelijkheid wel had willen zien waarin Copppla zo'n bescheiden fillms was blijven maken. In wezen een samenspel tussen drie acteurs. Knight in een opmerkelijk feministische rol die zich loswurmt uit een huwelijk terwijl ze zwanger is. Caan als een langzaam aan lager wal rakende, ooit veelbelovende sportman. Duvall als een bedenkelijke agent. Sfeervolle roadmovie over desillusies met name. Einde is er net wat over. Maar verder heel fijn.

Jodorowsky-light. Bijna een familiefilm vergeleken met zijn eerdere films. Kan in grote lijnen wel meegaan met The One Ring. Verhaaltje stelt weinig voor en is een moralistisch sprookje over vriendschap. Maar de sets zijn leuk en het sfeertje aardig. Sharif vond ik wel leuk, maar O'Toole had geen zin in de film denk ik. Dat begin met Lee vond ik maar irritant en flauw dus dat die wegviel vond ik niet zo erg. De vindingrijkheid redt de film min of meer, maar groots is het niet.

3.0*

Er was een tijd dat John Grisham erg in de mode was., Elke letter die hij schreef werd bijna verfilmd zodra hij het opschreef en op een gegeven moment werd het zelfs een vluchtheuvel voor New hollywood regisseurs in de jaren '90 Sydney Pollack, Alan J. Pakula, Robert Altman en Francis Ford Coppola maakten er allemaal eentje en er werden in zo'n 10 jaar 11 van die dingen gemaakt. Toen ze echt niet meer succesvolmwaren en ook de boeken minder gingen lopen was het ook klaar.

Ik heb er lang geleden films van gezien en ook wat gelezen. Ze zijn nogal formule-achtig. Legal thrillers werden ze genoemd en meestal is er een oprechte advocaat die vecht tegen foute advocaten en iemand vertegenwoordigd die je oprecht sympathiek moet vinden.

Dit is daar een duidelijk voorbeeld van. Het is wellicht Coppola te danken dat deze film nogal formuleachtig, maar heel goed kijkhaar is. De film heeft een prettige vrij trage pace en varieert de gerechtsscxenes goed met andere scenes. Goed gemaakte formulefilm zonder al te veel identiteit.

Duidelijk de minste Coen die ik tot nu toe zag. Het intro beloofde meer, maar uiteindelijk slechts een paar erg leuke stukken, vooral de roof waar alles misgaat en in mindere mate de babydiefstal zelf, maar als geheel niet zo interessant en maar af en toe grappig. Zelfs Goodman was niet leuk.

2.5*

Weerasethakul kan echt niks fout doen bij me geloof ik. Cemetery of Splendor is ontegenzeggelijk een film van hem, maar weer voldoende anders. Niet meer duidelijk twee helften zoals vroeger. Meer dialoog en wat sneller gesneden. Openlijker politiek ook. Joe heeft aangekondigd dat dit weleens zijn laatste film in Thailand kan zijn. En als je deze film ziet voelt dat best logisch. Thailand is een ingewikkeld land waar op dit moment militairen de macht hebben gegrepen, maar niemand echt weet hoe het verder moet na jaren van protesten. En waar ondertussen de vrijheid van meningsuiting beperkt wordt.

Hierdoor ervoer ik de film als een wat triestere film, maar zoals we van Weerasethakul gewend zijn wel bomvol met hoop. Het nu is een onderdeel van een lang verleden. De mythische wereld is even echt als de natuurlijke. Prinsessen van eeuwen geleden bestaan net zo goed nog als mensen uit het heden. Dromen zijn net zo goed echt. Als je door een bos loopt is dat tegelijk een bos als nog steeds het paleis dat er ooit stond. Het relativeert alles zonder het onbelangrijk te maken.

Prachtig van sfeer, vol met ideeën. Warm, diep menselijk en heel intiem.

Weer een 4.0*, maar ik moet zijn films eens allemaal herzien. Gewoon op chronologische volgorde.

Voor mij is het de eerste de Toth. Ik heb mijn klassieke westerns graag noirgetint. Twee van mijn western-noir favorieten zijn zo'n beetje aan het begin en einde van de klassieke noirperiode. The Ox-Bow Incident (1943) en Terror in a Texas Town (1958) . Zo goed als die twee is Ramrod niet.

Maar noirish is Ramrod zeerzeker wel. Veronica Lake is natuurlijk vooral bekend uit noirs met Alan Ladd (en ten tijde van deze film getrouwd met Andre de Toth) speelt een femme fatale die een sluimerend conflict finaal uit de hand laat lopen om er zelf beter van te worden. Ik ben niet per se een liefhebber van Joel McCrea. Zijn spel mist wat diepte.

Deze film was de eerste van een ambitieuze poging een nieuwe studio op te zetten. Enterprise films. Dat lukte uiteindelijk niet maar in de jaren van het bestaan hebben ze toch een aantal fraaie films gemaakt. De boksnoir Body & Soul, Force of Evil vooral. Overeenkomst is dat alle films een kapitalismekritische wat linkse toon hebben. In deze is het wat minder expliciet, maar ook hier is de toon er een van Greed is Bad.\

Andre de Toth is zo'n interessante regisseur van voornamelijk genrefilms uit de gouden tijd van Hollywood waarvan ik meer wil zien.

Vooal een sterk opgebouwde documentaire die uitmondt in de een tegelijk pijnlijk als ontroerend optreden van Ramses Shaffy in zijn eigen kamer. Dooor de terechte waardering die overal was (vooral na deze documentaire) wist ik het meeste wel, maar het blijft ook een mooie en gevoelige film over vergankelijkheid. Ramses leven is niet samen te vatten in 70 minuten en daar slaagt de film dan ook niet echt in.

3.5*

Kurosawa doet een paar dingen in deze film heel goed. Om te beginnen: de prachtige kleuren. De kleuren zorgen er mede voor dat de film aandoet alsof het zich in een alternatieve werkelijkheid afspeelt en juist dat past zo goed bij dit soort epische drama's.

Ook erg mooi is de muziek. Waar veel films in dit genre volgestopt worden met bombastische muziek is de soundtrack hier veel spaarzamer gebruikt en stukken soberder. En die muziek is dan ook nog eens erg mooi.

Het hoogtepunt van de film is zonder meer de eerste grote gevechtsscene, kan zo in het lijstje met Kurosawa's allerbeste scenes èn bij de fraaiste gevechtsscenes die ik ken

Dit soort grootste historische, epische films trekken me meestal niet zo. Het is niet voor niets dat ik dit, hoewel het een van zijn beroemdere films is, pas als zestiende Kurosawa zie. Maar deze film was erg mooi.

4.0*

John Wayne brak pas in 1939 door met de klassieke western Stagecoach, maar hij had in 1930 al de hoofdrol gespeeld in The Big Trail. Een dure en ambitieuze megaflop.Zoals het toen al ging ontspoorde de carriere va Wayne meteen en was hij een tijd veroordeeld tot een hele serie lowbudget westerns. Alleen in 1934 waren er al 9 van die dingen. in die tijd werd speciaal met dit doel een productiemaatschapij Lonestar opgezet en poverty row filmmaatschappij Monogram bracht het uit. Ze duurden meestal maar zo'n minuut of 50. En veel stelt het niet voor. Wayne en zijn vrouwelijke tegenspeelster Alberta Vaughan hebben meer uitstraling dan de rest. Het verhaal is eenvoudig en weinig geloofwaardig En wat echt opviel is dat de film en de dialogen een rare timing hebben. Ik heb nog een aantal van deze dingen liggen .En vind ze als tijdsbeeld interessant. Goede films verwacht ik zeker niet.

Vindingrijk verteld en een geslaagde combinatie van misdaad en recente geschiedenis (het politieke decor wordt origineel gebruikt). Maar ik had het gevoel dat het langer had moeten duren, af en toe gingen de ontwikkelingen wat al te hard.

De film is erg komisch en daar verdrinkt de grimmgheid en het aangrijpende van het verhaal nogal in. Vooral de bijfiguren zijn vaak nogal dik aangezet, wat tot erg grappige scenes leidt, maar ook wel een beetje het realisme in de weg zit.

Het geheel krijgt nogal een wrange nasmaak als blijkt dat "Pinki" twee jaar na deze film stierf. Volgens IMDB "allegedly accidental self-shot".

3.0*

En meteen maar gedaan. Het is een coming of age vierluik dat in het vierde verhaal en ook erna even licht bij elkaar komt. Ik vind de eerste twee verhalen het sterkst. Beide zijn nogal universeel en eenvoudig maar wel fraai ingevuld. Bijna als een soort parabels. Het derde en vierde verhaal zijn veel verder gezocht en met name het derde hangt meer aan de tijd en plaats waar de film speelt. De verhalen worden overigens opgehangen aan zonden. Wat bij de vraag opriep of de titel wel letterlijk vertaald is. Zou het niet de zondige engelen moeten zijn, maat google translate geeft aan dat de vertaling wel degelijk letterlijk is. Veel fraaie composities en veel mooi gebruik van beperk licht, zeker het derde verhaal is visueel prachtig. Maar omdat de mindere verhalen ook langer zijn rond ik naar beneden af.

Lichtvoetige film, licht absurdistisch soms. Zette blijkbaar destijds de opkomst van de Argentijnse cinema in. Ook erg 90's. Behoorlijk zelfbewust en veel dialoog die niet echt ergens over gaat. Vermakelijk om te zien. Maar onder de indruk was ik niet.

3.0*

Nou ben ik dus maar voor de bijl gegaan en ik ben onder de indruk.
Om te beginnen zijn er weinig regisseurs die zo mooi mensen in de natuur kunnen filmen als Kurosawa. Mijn enige vorige Kurosawa-film Dersu Uzala en de schitterende scene waarin de houthakker door het bos loopt bewijzen dat. Prachtig spel met licht en beweging.
Bijzonder mooie muziek. Sloot allemaal erg mooi aan bij de sfeer van het verhaal op dat moment.
Dan het verhaal. Dat deed me bijna Shakespeariaans aan. Als een legende, een verhaal waarmee gedragingen van de mensheid vertelt worden. Een universeel verhaal vanuit de Japanse geschiedenis. Uiteindelijk ook vrij eenvoudig, maar met veel inhoud.
Met het acteren was ook niet veel mis. De mimiek van de vrouw en de verwilderde rover. Mooi hoor. En erg passend allemaal.
Het einde laat zien dat Kurosawa zijn vertrouwen in de mensheid niet geheel kwijt was. Hoewel ze de het niet kunnen opbrengen de waarheid onder ogen te zien, schuilt er in sommigen nog wel iets onbaatzuchtigs, iets goeds van binnen.
Al met al zeker net zo boeiend als mijn vorige Kurosawa-film, maar omdat het verhaal meer te vertellen heeft moet er nog maar een half puntje bij.

4.5*

Fraaie film. Films over het zware leven in arbeiderswijken zijn er genoeg, maar ze zijn lang niet allemaal zo goed als deze.

Typisch zo'n film die er in slaagt om veel onuitgesproken gevoelens over te laten komen. De film heeft voor mij als belangrijkste thema dat de omgeving waarin je opgroeit in je jeugd langzaam grip op je krijgt. Absoluut heel knap van Ramsay en ook Eadie is erg goed in zijn niet eenvoudige rol.

De sfeer is somber en grauw met af en toe prachtige fantasievolle, bijna poëtische scenes.

4.0*

Goed spel van Scholten van Asschat. De film lijdt wat ander de korte lengte. Een half uur erbij en je had een vloeiender, mooier geheel gehad. De tegenstelling tussen de voice over en praktijk is soms goed getroffen. De relatie tussen Max en zijn vrouw komt niet zo goed uit de verf.

3.0*

Weinig Anthony Mann gezien nog, maar deze smaakt naar meer. Prima compacte noir met John Alton achter de camera en een acteur die ik verder niet echt kende maar die erg een noir uitstaling heeft Denis O'Keefe ervoor (veel bijrolletje en grotere rollen in lowbudget genrefilms (noirs en westerns vooral).

Heel sterk. Ik heb een soort tegensputterende bewondering voor Reagan. Het grootste deel van zijn politieke ideeën zijn niet de mijne, een deel van zijn beleid is mijns inziens behoorlijk rampzalig geweest voor de VS en de wereld. Maar aan de andere kant is onder zijn invloed de VS van een verdeeld en verward land een stuk optimistischer geworden en veel van zijn speeches zijn briljant. Heel Amerikaans, maar juist daardoor werkte het.

Het sterke van deze documentaire is dat het twee cliché-beelden van Reagan behoorlijk hard onderuit haalt. De eerste is wat je vooral toen in linkse kringen hoorde: Reagan als een tamelijk domme cowboy die zonder al teveel ideeën als eeuwige optimist een beetje door zijn presidentschap gleed. Geholpen door wat intelligente ministers en een opbloeiende economie. De andere is het veel actuelere beeld van de diepgelovige man die zo stevig in zijn schoenen stond dat hij de Sovjet-Unie klein kreeg, de overheid terugdrong en Amerika heruitvond. Omdat hij riep "Tear Down This Wall" viel die twee jaar later. Beiden zijn namelijk onzin. De waarheid is veel complexer. Koerok haalt hierboven al het een en ander aan en hoewel ik het niet met de politieke ondertoon van zijn bericht en de links eens ben, is het wel een van de tegenstellingen in het beeld van Reagan en de praktijk: Onder Reagan werd de overheid groter en explodeerde het begrotingstekort. Iets wat deze film ook duidelijk laat zien.

Deze documentaire laat een enigmatisch man zien die maar weinig mensen dichtbij liet komen, die af en toe flink het geluk aan zijn zijde had, een enorm retorisch talent had en jaren de tijd kreeg om zijn meningen te ontwikkelen en uiteindelijk feitelijk vanaf 1964 naar het presidentschao toewerkte. Een man die een crucuiale rol speelde in de heruitvinding van de Republikeinse partij in een conservatieve partij.

Vooral opgebouwd uit archiefbeeld en veel pratende hoofden, maar met een stevig tempo en vrij veel nuance. Al zal de documentaire in de VS misschien niet goed gevallen zijn bij Tea-party-republikeinen, want hun mythologische beeld van Reagan wordt terecht bijgesteld, Ondanks dat er heel veel aan bod komt is het nog niet eens een compleet beeld. maar uit deze lengte wordt wel heel veel gehaald.

Grote aanrader voor mensen die net als ik bovengemiddeld veel interesse hebben in recente Amerikaanse (poilitieke) geschiedenis.

4.0*

Culkin steelt de show in deze film. Hij haalt feitelijk haast meer uit zijn rol dan er in zit en hoewel je er vraagtekens bij kunt plaatsen of dit een bijrol is, snap ik zijn oscarnominatiie wel.

Helaas is Culkin veruit het beste aan de film, want op andere vlakken laat de film wel wat liggen.. Eisenberg zelf (nota bene ook regisseur en schrijver) is een stuk minder goed dan Culkin en slaagt er niet in zijn rol met diepte te spelen. De bijfiguren zijn wat karikaturaal en worden nooit meer dan props. Het script heeft een aantal matige momenten waarin de achtergrond van wat we zien expliciet wordt uitgelegd, vooral in de scene in het restaurant waarin Eisenberg aan de medereizigers (en uiteindelijk dus ook aan de kijker) uitlegt dat Culkiin een zelfmoordpoging deed een paar maanden eerder. Slechte scene die geforceerd voelt. En misschien wel de ergste zonde: Die hemeltergend beroerd gebruikte soundtrack vol met totaal niet passend pianogepingel van Chopin.

Het is goed dat de film Culkin heeft.

Eens met Mochizuki en Koekebakker hierboven.

Mijn eerste gedachte toen ik het plot las, was al "is dit niet een beetje laat?" en dat blijkt zo te zijn. Garrone komt na een heel urgente film nu met een die dat helemaal niet is. Twintig jaar geleden was je een ziener geweest met dit thema, dik tien jaar geleden was je erg actueel over een jaar of twinitig nostalgisch, maar nu is het erg een commentaar op iets van 10 jaar terug. Een nieuwe invalshoek is er ook niet, de crisisachtergrond is daarvoor niet voldoende.

Garrone trekt regelmatig alles uit de kast, in met name het camerawerk, voor deze film. Veruit de beste kant van de film. De tamelijk spectaculaire openingsscène, de lekker lange scenes waarin de camera in een ruimte verschillende groepjes mensen oppikt, dat was best genieten. Het einde is ook nogal tweeslachtig, dramatisch is het echt het flauwste wat er te verzinnen was, het big brother-huis als een soort hemel, levensvervulling of mooie droom, bah, maar het zag er wel heel mooi uit.

Behoorlijke misser, deze opvolger van het sterke Gomorra. Met mooie scenes die het nog van de complete ondergang redden.

2.5*

Zojuist hitchcock-ontmaagd met deze film en ik ben onder de indruk. Fantastisch camerawerk, prachtig hoe verzorgd de verschillende raamopname's zijn. Ontzettend goede dialogen. Geweldig geacteerd, spannend en bovendien ook nog behoorlijk grappig vaak. De manier waarop het burengeluid op de achtergrond te horen is, de zomersfeer. Bijna een perfecte film.

Een dikke 4,5*

Leuk, sfeervol sprookje. Veel typische sprookjestypes in een thrillerachtige uitwerking.

Erg leuke, goed gecaste acteurs. Mooi sfeertje. Erg leuk om naar te kijken. Interessant om eens een erg afwijkende Hitchcock te zien. Erg amusant.

3.5*

Mooie film. Mooi tijdsbeeld. Goede rollen van Wood en Dean, maar eigenlijk viel ook vooral Mineo me op. Ik wil meer van hem zien. Maar alledrie hebben ze een grote uitstraling. Mooi script ook, zit als je erover nadenkt knapper in elkaar dan het lijkt. Ergen heel moralistisch, maar tegelijk ook begipvol.

3.5*, maar zowel Ray, Dean als Mineo zijn voor herhaling vatbaar en ook deze film wil ik vaker zien.