Opinions

Kan me eigenlijk wel bij de vorige twee sprekers aansluiten. Manco's zijn de techniek en, vooral in het begin, het gebruik van tussentitels. In dat stuk doet het nogal geforceerd aan. Er zijn veel te veel dialogen voor tussentitels. Later valt dat laatste bezwaar grotendeels weg en wordt het een unieke sfeerfilm. Waar het niet echt uit de verf komende plot bijzaak wordt en de herhaling op de muziek de kern van de film wordt. Imperfect, maar fascinerend en bij vlagen erg fraai. Het is opvallend dat dit van een regisseur van boven de zestig komt met een kwart eeuw aan regisseerervaring want het heeft de frisheid en het gevoel van een debuut. Naar het schijnt wijkt dit flink af van eerder werk.

3.5*

Wat kun je zoal doen half mei. Nou, een sinterklaasfilm bekijken bijvoorbeeld.

Weer eens zo'n film die laat zien dat we in Nederland erg goed kinderfilms kunnen maken. Dit keer over het zeer Nederlandse (ok, en Belgische) fenomeen Sinterklaas bekeken door vreemde ogen. Lief en aandoenlijk. Nergens kinderachtig. En heel warm. Zelfs op een lentedag.

3.5*

Leuke film over de maker van een aantal van de beste titelsequenties en overigens ook trailers (de geniale trailer van A Clockwork Orange is van zijn hand bijvoorbeeld), Pablo Ferro. Een energieke documentaire die deels geanimeerd is en dat moet ook wel, een een docu maken over Ferro met alleen pratende hoofden werkt niet. Ferro is ook nog een bijzondere man die uit Cuba is komen vluchten door een combinatie van bluf, ambitie en geluk met zijn talent heel ver kwam, maar door weinig zakelijk benul en een neiging om behoorlijk wild te leven ging het ook weleens mis met hem. Overtuigende documentaire met een heel hoog tempo die zo op TV kan ( de Avro gaat 'm vast wel brengen, die doen dit soort dingen wel vaker} maar dan wel zonder te knippen hoop ik.

3.5*

Het soms pijnlijk om te doen maar films maken is ook "kill your darlings". Bij deze film had dat stevig gemoeten. Het laatste veertig minuten bijvoorbeeld zijn erg geslaagd, eigenlijk vanaf het moment dat ze in het dorp aan te komen. Mooie rituelen rond de dood. Daarvoor is het veel minder. Veel te lang vooral, een aantal weinig geslaagde flashbackscenes ook. Van de eerste 80 minuten de helft weggooien, inclusief de flashbackscenes en dat koppelen aan dat laatste stuk dan was de film flink opgeknapt.

2.5*

Wat Godard (overduidelijk een invloed) vaak niet (helemaal) lukte, gaat Sen in deze film beter af. Padatik is tegelijk een boze, revolutionaire film als een persoonlijke reflectie op die boosheid. Wat als de groep waarbij je hoort geen ruimte meet heeft voor eigen gedachten? Wat als je alleen nog maar hebt te luisteren? Wat als alles zo slecht georganiseerd is dat het nergens toe gaat leiden?

Mrinal Sen praat hier deels over zijn eigen gevoelens zo lijkt het. Bekend als marxist in deze tijd niet vrij van frustraties erover,

Stilistisch een krachtige new wave-achtige film. Met montages waarin boosheid geuit wordt. Dynamische beeldcollages met krantenkoppen en slogans in twee talen. Een gepassioneerd pleit voor individualisme.

Komende maanden ga ik meer India van MUBI proberen mee te pikken. Volgens Whatsonmubi verdwijnt het merendeel binnen 2 tot 4 maanden,

Op digitale video gedraaid, zoals tegenwoordig steeds vaker bij low-budget films. Het maakt ze visueel vaak niet mooier, maar deze film werkt vooral doordat hij zo oprecht en warm is.

De regisseur was aanwezig en kreeg nog een groot compliment in de zaal van een vrouw die ontroerd vertelde dat ze het "de mooiste film die in jaren gezien had" vond. Dat vond ik niet, maar de oprechte acceptatie van het anders-zijn van Maximo was wel aandoenlijk. Verder verhaalt de film vrij duidelijk over corruptie. De regisseur vertelde ook dat veel van de mensen die het land bestuurden weer gewoon op hun plek zitten en dat het qua censuur wat moeilijker is geworden doordat de raad die film moet beoordelen gevuld is met conservatieve katholieken. Iets dat hem bij zijn komende film al last opleverde. De film is overigens opgenomen in de buurt waar de regisseur opgroeide en zelfs deels in zijn huis.

Wat me helemaal positief verraste is dat deze film een enorm succes schijnt te zijn op de Filipijnen, waar hij films als King Kong en Chicken Little versloeg en daarmee zo'n beetje de eerste Filipijnse independent werd waarmee geld is verdient. Volgens Solito is de Filipijnse maatschappij ondanks de politieke problemen eigenlijk een heel humanistische en ruimdenkende.

3.5*

Interessante film. Het begint als een film over de mensen die achtereenvolgens een vals briefje van 500 euro in handen krijgen en gaat vervolgens qua verhaalvorm over in iets dat het midden houdt tussen Magnolia en Pulp Fiction. Verschillende mensen die met elkaar verbonden zijn en gespeel met tijd en gezichtspunten van dezelfde gebeurtenissen. De film hield je met gemak dik twee uur bezig, is vaak grappig, maar vooral erg grimmig. Zo erg dat de film een beetje een opeenstapeling van ellende begon te worden. Soms kan ik dat hebben, soms niet en deze film kwam gevaarlijk dicht bij het tweede.

Mooie muziek en vaak ook mooi gebruik van geluid, dat geeft de film iets extra's mee. Ik heb me niet verveeld, maar aan de andere kant ontbrak de echte vonk tussen mij en deze film en leefde ik niet ècht mee. Interessant, maar een beetje net niet.

Vandaar 3.0*

Ergens een beetje jammer dat Solondz ooit Happiness maakte. Omdat zijn films veel terugkerende thema's en stijlmiddelen hebben ga je alles wat de men maakt daar toch onwillekeurig mee vergelijken en ook Palindromes haalt nergens het niveau van Happiness. Happiness was veel scherper, pijnlijker en grappiger.

Palindromes is toch helemaal geen slechte film. Duidelijk beter dan Storytelling ook. De film is misschien wel het scherpst in het de draak steken met een moeder die onder het mom van het belang van haar kind stevig over de gevoelens van de dochter heenwalst, maar ook als het allemaal wat absurder wordt (de familie Sunshine) is het regelmatig erg leuk. Toch voelt deze film softer aan dan Happiness en dat komt omdat alle situaties net wat dikker zijn aangezet en net iets verder van het dagelijks leven afliggen. Ook zijn de dialogen en vooral de timing van Happiness gewoon sterker. Al zitten hier ook wel een paar pareltjes van teksten in.

3.5*

Ja, het einde was niet zo denderend, maar voor een groot deel een heerlijke komedie. En dat begint al bij de openingscredits. Vol met maffe details, leuke sidekicks en als hoogtepunt de totaal over-de-top scenes met de dronken schietclub op de trein. Soms hilarische suggestieve one-liners en scenes waarvan je je afvraagt hoe destijds door de censuur heen kwamen. En dan nog slapstck scenes die zo perfect getimed zijn dat ik er enorm om kan lachen. En dialogen om een moord voor te plegen.

Heerlijke komedie.

Ruim 4.0*

Interessant als erg vroege Pacino (zijn tweede film, eerste hoofdrol). Ook hierin bewijst hij zijn talent door Kitty Winn nogal te overklassen in acteren. Verder is deze film een aardige, wat voorspelbare sfeerschets van het junkieleven in New York. Prettig jaren '70 gevoel.

3.0*

Een effectief mengsel van Hitchcock, The A-team, Home Alone en een home invasionthriller. Het is niet de Fincher die de grootste naam heeft maar ik vind het een behoorlijk effectieve film (en beter dan verschillde andere) met één flink nadeel. Dat zijn de scenes met CGI en effectbejag door middel van camerawerk met extreme close ups en zo. Het dateert de film echt enorm naar iets van rond het jaar 2000 en is nogal lelijk bovendien. Deels qua stijl en deels door verouderde techniek. Het is ook wat over de top voor een film die vooral een vrij eenvoudige (en goede!) genre/B-film is. Foster zie ik altijd wel graag en ook de anderen zijn erg fijn hier

Een ander vroeg succes van Bogdanovich en tot zijn dood een van zijn bekendste films gebleven. Ik zag de film als een soort eerbetoon aan Ryan O'Neall van wie ik twee films keek, Dit was de beste. Al is de film wat mij betreft niet zo goed als Targets of The Last Picture Show.

De film is stilistisch een ode aan de helden van Bogdanovich. Mensen als Orson Welles en Howard Hawks.Veel deep focus beelden dus. Verder in zwartwit wat hier wel past maar minder toegevoegde waarde heeft dan in The Last Picture Show. De dialogen zijn snappy als in een oude studiofilm, al kon er in 1973 natuurlijk net wat meer. In die zin een aardige botsing tussen klassiek en new Hollywood.

Deze dagen bevestigden voor mij ook dat O'Neal geen groot acteur was. Hij had een goede regisseur nodig om er genoeg van te maken. Hier lukt dat vrij aardig. Het samenspel met zijn dochter is innemend en bevat veel mooie momenten.

Tsjongejonge wat een geklaag over de lengte. Ik vond deze film juist goed mede door zijn trage tempo.

Het soort avonturenfilm dat tegenwoordig niet meer gemaakt wordt. Groots opgezet maar toch intiem. Met ouderwetse muziek die precies op de juiste momenten wel en op de juiste momenten niet gebruikt wordt. Een prachtig tempo, bijna geen sentiment. Fraai decor, mooi gefilmd. Erg visuele film. Geen voiceovers, hele stukken met nauwelijks dialoog. Ik had de neiging om mijn vest uit te doen, zo'n mooi zweterig sfeertje. Prachtrol van McQueen, ideale kop voor dit soort rollen. Ik heb de volle speelduur zitten genieten.

4.0*

Nogal een onevenwichtig geheel. De film valt eigenlijk in drie delen uiteen. Het eerste deel is bijna een volbloed komedie. Waarin makkelijk, maar best grappig de draak wordt gestoken met dit soort enge apocalyptische militaristische groepen die overal samenzweringen en het naderende einde van de wereld zien. We zien vooral de "overlevingstechnieken" die worden aangeleerd aan nogal bewust gecaste spelers. De een is te dik, de andere nogal een nerd, de derde heeft weer wat anders in zijn uitstraling. Verder oogt het alsof het gemaakt is door iemand die fan is van Ulrich Seidl, maar dan een light-versie maakt.

Na dat eerste deel gaat de film nogal zwalken van toon. Maar een huwelijk tussen de grappen en de grimmigheid die dan de hoek om komt kijken, daarin slaagt de film echt geen moment. Net zoals in het integreren van de delen. Een geheel wil het maar niet worden en de film mist ritme. Er lijkt ook niet echt een gedachte achter de film te zitten. Hoe verder van de bewoonde wereld hoe extremer de overlevingstechnieken worden. En hoe meer de groep uit elkaar valt, ook als er echt wat aan de hand lijkt veel meer is er niet. Helaas wordt daardoor zelfs deze vrij korte film een lange zit.

Beste kanten: De film heeft mooie muziek en een erg goede cameraman. Maar dat alleen is niet genoeg.

2.5*

Dat kolderieke is wat me het meeste stoort. Of het al te stevig in het extreme trekken. Vind de bekeringsscene bij het bed een van de beste en de confrontatie tussen de twee geloven leuk. Maar zaken als het bidgroepje, de zelfkastijding en de liedjes gaan net over een grens. Daardoor is de film enerzijds maffer en soms shockerender (een persoon was bij mijn voorstelling al weg voor de eerste scene afgelopen was), maar het is ook wat veilig en makkelijk. Paradies:Glaube is daardoor minder zwart, pijnlijk en relevant als ook had gekund.

Wel heel erg goed gemaakt. Mooie sets, kaders en camerawerk. Bij vlagen fantastisch, maar er had veel meer ingezeten.

3.0*

Ik zag de trilogie van Seidl een beetje op een rare manier. Eerst het tweede deel, een paar weken later het eerste en vervolgens meer dan 11 jaar later het derde. En wat mij betreft is het vooral een zeer sterke film (Liebe) en twee die veel minder uit de verf komen (Glaube en Hoffnung).

Elf jaar is wat lang om alle vergelijkingen nog helemaal helder te hebben. Maar waar Glaube doorschiet in het doortrekken tot in het absurde lijkt Hoffnung ietwat onderontwikkeld. Zowel visueel als qua script en qua toon. Feitelijk gaan alledrie films over hetzelfde: Een vruchteloze zoektocht naar liefde. Een vrouw die dat probeert bij artificiele liefde bij te jonge jongens in Kenia die op geld uit zijn. Een vrouw die het bij Christus zoekt en hier een meisje dat snel wil opgroeien, deels omdat ze verliefd is op de arts van het kamp.

In de meeste van zijn andere films lijkt Seidl wat preciezer dan in deze. De timing werkt hier minder goed. Veel scenes hadden beter gewerkt als Seidl ze langer had uitgespeeld. Soms doet hij dat en dat zijn dan ook meteen de beste scenes in de film. De twee feestjes van de kinderen op de kamer bijvoorbeeld. Verder had de film de tegenstelling tussen de verliefdheid en het opgroeien en de verwarde verhouding daartussen nog wel dieper kunnen uitwerken. De film komt met name in de verliefdheid op de dokter echt te kort om echt heel goed te worden. De film is net te vrijblijvend. Jammer, want de trilogie begon met wat ik waarschijnlijk Seidls beste film vind. Deze blijft te veel hangen in boeiende aanzetjes. Zeker niet slecht, maar niveau Liebe is het bijlange na niet.

Ik heb Glaube en Liebe in omgekeerde volgorde gezien. Daardoor was dit een flinke meevaller, anders zou Glaube een behoorlijke tegenvaller zijn geweest. Liebe is namelijk een stuk beter.

De film heeft dezelfde kwaliteiten als Glaube (sets, kaders en camerawerk, opbouw van scenes), maar heeft wel in bijna heel de film de juiste toon te pakken en trekt de hele situatie veel minder in het absurde. Liebe is daardoor echter en veel ongemakkelijker en relevanter (en diepgravender) dan het regelmatig uit de bocht schietende Glaube. Als de film dan af en toe maffer doet dan nodig (met name bij de bewegingsspelletjes die het toeristengroepje met de man met het fluitje) is dat eerder een moment van lucht dan dat de film daar onder gaat lijden.

4.0*

Begint met beelden van de crimescene. Ik werd daar lichamelijk bijna letterlijk onpasselijk van. Gruwelijke beelden. Maar ik begrijp het gebruik ervan wel. Het gooit de gruwelijkheid van de moorden zo in je gezicht dat het je niet meer loslaat, al gaat het daarna over de onterecht veroordeelden.

Veelal een samenvatting van wat vooraf ging. Daarna wordt te lang stilgestaan bij de eventuele schuld van de stiefvader. En te weinig bij de rare kronkels in het juridische systeem. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat de rechter uit de oorspronkelijke zaak elk verzoek om herziening beoordeeld? Dat is echt voor mijn gevoel in tegenspraak met wat een goed juridisch systeem zou moeten hebben.

De eerste film is nog steeds duidelijk de beste als docu omdat het de zaak bijna gebruikte als een blik op een arm conservatief stadje in het zuiden van de VS. De tweede en vooral deze hebben dat minder. Laten we hopen dat, ondanks de truc waardoor de zaak waarschijnlijk nooit opgehelderd wordt, er nog een deel 4 komt. Over de echte moordenaar.

3.5*

Zeer indrukwekkende documentaire over een erg omstreden veroordeling van drie jongens voor de moord op drie kleine kinderen. Er is vrijwel geen bewijs (voornamelijk een ingetrokken bekentenis) en het lijkt erop alsof de jongeren zijn veroordeeld vanwege hun "anders zijn" in het dorp. Mensen als Eddie Vedder en (vooral) Henry Rollins voeren actie voor de heropening van deze zaak. Deze documentaire heeft ook een vervolg en beide films zijn zeker twee keer uitgezonden in reportage van SBS6 (overigens een onderschat programma, ik heb er , tussen troep dat wel, al meerdere prachtige documentaires gezien).

Een docu over Paradiso, daar kun je veel kanten mee op. Maar ook geen enkele en dat is wat deze doet eigenlijk. Gaat het over de geschiedenis van de zaal? Ja, een beetje, maar vlak na punk houdt men op met dat verhaal vertellen. Hoe kies je de artiesten uit die erin zitten want zowat iedereen heeft er gespeeld. Daarom zien we nogal een willekeurige selectie waarvan de enige overeenkomst dat ze er tijdens de productie van deze docu speelden. Een enkeling (Daniel Johnston) is er inmiddels niet meer. Faithless was al irrelevant in 2011, dus waarom nou zij precies? Hugh Cornwell maakt zijn reputatie waar als verzuurde ouwe lul, Lydon was goed geluimd en lijkt voor een keer behoorlijk aardig. En van een Henry Rollins of een Martha Wainwright weet iedereen dat ze goed kunnen vertellen. Het archiefmateriaal is leuk, maar nogal karig. En dan krijg je een docu die qua montage best vindingrijk is. Maar meer het gevoel geeft van anderhalve maand Paradiso, dan 40 jaar. Ik denk dat een benadering waarbij je gewoon iets had gemaakt met archiefbeeld en pratende koppen (voormalig personeel. En je gewoon van eind jaren '60 naar eind jaren '00 qua anekdotes en duidingen was gegaan toch beter was. Dit was vaak wel enorm vrijblijvend.

Wat minder eigenzinnig en visueel veel minder interessant dan Ki-Duks latere films. Maar dit toegankelijke drama is innemend en genuanceerd genoeg om te boeien.

Kleine 3.5*

Het camerawerk viel me ook al op, ja. De beste kant van deze interessante film. Het duurde even voor ik er inzat en de film was me ook later soms even kwijt. Maar daartussen zag ik veel boeiends.

Een knappe scene zoals bij die etende privedetective waarbij de werkelijkheid vervreemdend werkt. En de al eerder genoemde scenes in de badkamer en met de jukebox.

Ook in de Nederlandse film is nog genoeg te ontdekken voor me. Voor 1980 heb ik bitter weinig gezien. Tijd om daar eens wat aan te gaan doen.

3.5*

Verrassend is deze Van Sant niet, hoewel de invalshoek wel degelijk iets verschilt van zijn vorige drie films. Die films (vooral de laatste twee) waren eerder waarnemend van buitenaf, hier zit Van Sant meer te kijken met de ogen van van zijn hoofdpersoon. En dat is net genoeg anders om niet een gevoel van een verwaterde versie van de vorige films te hebben. Veel close ups. Veel shots die ongeveer de ogen van Alex lijken te vertegenwoordigen

Het a-chronologische heeft in deze film een iets minder duidelijk doel dan in Elephant, maar het werkt wel. Het maakt toch dat de film dichter tegen de hoofdpersooon aanligt. Was het chronologsch verteld dan was het toch een minder subjectieve film geworden denk ik.

Al met al wat minder trefzeker dan pakweg Elephant en met wat meer schoonheidsfoutjes (de muziek was vaak erg sterk, zeker het electroniche deel en de inroverte liedjes, maar zoiets als het oubollige jaren '70 nummer I Can Help had echt niet gehoeven, Gus), maar ik heb er wel van genoten.

3.5*

Ik sluit me meer aan bij Menni dan bij Titan. Kleine, intieme, erg trage film waarin weinig gebeurd, maar toch vond ik het een mooie film. Interessant was dat, hoewel de film duidelijk voor een groot deel over de economische crisis gaat, dit nu eens geen depressieve film opleverde, maar juist een subtiele film over met het leven omgaan. De hippiecollega van Adrián was een erg mooi personage. Zo'n collega zou ik me nu ook wensen.

3.5*

Net zoals bijna iedereen voor me geloof ik zou ook ik musicals niet snel als favoriete films noemen (maar wat niet is kan nog komen...). Maar opvallend genoeg kon ik hier meer mee. Dan maar de hele film zingen in plaats van in een scene in zang uitbarsten.

Er is voor mijn gevoel zoveel moois te zien. De prachtige kleuren, de verrukkelijke intieme decors, fijn verhaal en de fraaie muziek. Zowel begin- als vooral de eindscene zijn echt subliem. Het einde geeft heel veel reliëf mee aan het verhaal. Daar tussen is het net niet zo goed. Maar van deze film werd ik wel een beetje gelukkiger.

4.0*

De komende tijd ga ik eens een aantal documetaires zien denk ik. Ik heb er nog vele liggen. Begonnen met een documentaire met een klassieke status. En het is terecht en goed te begrijpen. Wat de film verbazingwekkend goed doet is een subcultuur portretteren met alle complexe kanten die erbij horen. Een subcultuur die rechstreeks werd geboren uit racisme, sexisme, homofobie en financiele ongelijkheid. En met alle oorzaken een complexe verhouding heeft. Iets dat waanzinnig troostend kan zijn en van iemand een ster kan maken. In zijn eigen wereldje, maar toch. Geboren in de underground werd het mede door deze film meer mainstream en de toen altijd alerte madonna adopteerde een van de vele kanten van de ballroomcultuur in haar hit Vogue. Iets als Rupauls Drag Race zit vol met elementen die in de op de balls begonnen zijn. Aids was zo'n beetje op zijn ergst in de gayscene ten tijde van deze ducumentaire, maar komt slechts zijdelings aan bod.

Livingstone maakte niet veel noemenswaardigs na dit. Maar deze bijzondere tijdscapsule zal nog heel lang bekeken worden.

Altijd wisselvallig, dit soort episodenfilms. Een paar filmpjes vond ik helemaal niks (Suwa (sentimentele kitsch, thema echt tientallen keren veel beter gezien), Chomet (irritante aanstellerij)). Een paar vooral nietzeggend en matig (Paladyes, een erg tegenvallende Cuaron, Assayas, Craven). Soms een erg goed idee, maar een uitvoering die niet (echt) werkte (Natali, Lagravenesse en met name Salles/Thomas, zonde). Of het omgekeerde (Doyle). En soms best goed, maar een beetje opzichtig met boodschap (Chadha) Of best grappig, maar tamelijk forgettable (Coens). En goed, maar net buiten de beste filmpjes (Schmitz).

De beste filmpjes: Albertin/Depardieu, omdat het een genot is Ben Gazarra en Gena Rowlands te zien. De vluchtige, maar levensveranderende ontmoeting waarbij de woorden niet aankwamen van Van Sant (met een miniem rolletje voor Marianne Failthfull!), Coixet die in vijf minuten mooier verteld dan sommige films die er anderhalf uur aan besteden. Nog beter was Payne, die verschillende gevoelens heel knap door elkaar laat lopen in een bitterzoete kleine film. De bloemen zijn voor Tom Tykwer die zo'n beetje alle facetten van een prille liefde in zijn filmpje stopt en vooral op een fraaie manier onzekerheid weergeeft.

Voor het geheel 3.0*, maar door de beste filmpjes had ik dit niet willen missen.

Mooie film. In een mooi tempo wordt zorgvuldig opgebouwd naar een adembenemend slot. De scenes met de spiegel ertussen heb ik met ingehouden adem zitten kijken.
Mooi thema, mooi uitgewerkt. Hoe mensen de neiging hebben om te vernietigen waarvan ze houden, het onvermogen om lief te hebben door het verleden en de confrontatrie met jezelf en je verleden aangaan.
En dan moet óók ik nog even de hele mooie shots noemen (een paar keer het licht in scenes die in de vroege avond spelen, wow.

4.0*

In En Effeuillant la Marguerite (1956) zat tenminste wat comedy en liet Bardot juist daar een gevoel voor zien. Dat is een ultrabrave en tamelijk oubollige film met een enkel oh lala-momentjw, waar zelfs de conservatiefste oma geen aanstoot aan neemt. Tamelijk slaapverwekkend,. Met de slechtst lijkende prins Charles aller tijden (hij zou willen dat hij er uitzag als Charles Boyer).