Opinions

Ruwe en grauwe verfilming van de ondergang van in de onderwereld in Kopenhagen. Frank is iemand die net boven de straatdealers zit. Meer mogelijkheden, maar ook meer verantwoordelijkheid. En als het dan misgaat dan loopt ook alles volkomen uit de klauwen.

Technisch gezien totaal anders dan de gestileerde andere twee Refn-films die ik zag (Fear X en Drive). Dit is lowbudget, ruw en grainy. Al dan niet bewust lelijk. Vind de manier waarop de trilogie elkaar raakt met telkens de focus op een ander personage interessant en daardoor de trilogie als geheel sterker eigenlijk dan de losse films.

Hoewel deze er niet meteen veel voor onderdoet zijn de twee opvolgers toch nog wat beter.

3.5*

Refn benadert de derde Pusher wat lichter dan de andere twee. Hoewel alledrie de films humor bevatten heeft het verhaal over de Servische Milo die tegelijk het op zich heeft genomen te koken voor alle gasten op zijn dochters verjaardag en ondertussen allerlei misdaadgedoe moet oplossen (hij staat hoger in de hiërarchie dan Frank en Tonny, dus weer meer verantwoordelijkheden) een hele mooie balans tussen humor en ernst. Deze film neemt het meer verzorgde van de eerste film mee, maar verandert ook weer genoeg. Het tempo is wat naar beneden bijgesteld. Scenes zijn langer en sterker van opbouw en de finale is ook echt een finale zal ik maar zeggen. Refn laat duidelijk zien dat dit de laatste was.

Ruim 3.5*, Vind ze alledrie beter dan Drive en als trilogie nog wat beter dan los.

Hoewel ik ze nagenoeg gelijkwaardig vind zou ik als ik een deel moest kiezen uit de trilogie toch deze nemen, denk ik. En dat is vooral door het hoofdpersonage. De eerste Pusher wordt veel meer gedreven door het plot, deze is meer gedreven door het karakter van Tonny en heeft daardoor toch wel een laagje extra. En Tonny is het boeiendste karakter uit de hele trilogie. Een onvolwassen man die volwassen zou moeten zijn, zo omringt door de onderwereld dat er niks anders is. De film is toch ook veel meer verzorgd dan het eerste deel, zonder zijn ruwe realistisch aandoende stijltje te verliezen.

Dikke 3.5*

Soms wordt Pushover afgedaan als een variant op Double Idemnity. Soms wordt het beschouwd als een kleine voorloper op Rear Window. Dat net iets later uitkwam. Soms wordt het vooral besproken als het debuut van KIm Novak. Maar het kan heel makkelijk op zichzelf staan. En het is een steengoede Noir. Een die wat mij betreft vaker in lijstjes zou moeten.

Van Quine zag ik vorig jaar Drive a Crooked Road. Een boeiende film met een sfeervolle regie en heel sterke acteerprestaties. Dat is hier ook zo en de film is zelfs nog wat beter. De grote Fred Macmurray speelt een agent. Aan de oppervlakte lijkt het alsof hij de onschuldige agent is die verleidt wordt door de debuterende(!) Novak. Maar in de details zie je dat anders ligt. Het is een film die meer de nuance zoekt. De agenten zijn bepaald niet zo onschuldig en zeer manipulatief en erg vrouwonvriendelijk. Wie manipuleert wie?

Dat plus heerlijke belichting in het donker, de regenachtige straten. Het steeds verder uit de hand lopen van de plannen om er met de centen vandoor te gaan. Dit is een heerlijke noir en een van de betere van deze maand. En zeker een van de minder gevierde van de echt goede films.

De eerste driekwart van deze film is het een vrij vlakke verfilming van een tamelijk oppervlakkig verhaal en lijkt het duidelijk waar het heen gaat. De waarde van je wortels, de tradities en dat dorpen meer te bieden hebben dan de stad en zo. In het laatste kwart blijkt de film een andere en eigenlijk tamelijk interessante kant op te gaan. Maar dan is het eigenlijk al te laat. Het zorgt ervoor dat ik net wat hoger uitkom dan ik eerder verwachte, maar de film is lang vrij nietszeggend.

Ooit op televisie gezien (een paar jaar terug) en toch een behoorlijk frisse film voor Nederland anno 1937. Soms ietwat toneelmatig, maar de opbouw en het tempo maken de film toch minder verouderd dan ik had vermoed. Aardig gedaan en heel goed kijkbaar.

3.0*