Opinions

Allemaal erg goed bedoeld en sympathiek. Iedereen doet zijn best en er zit aardige muziek in.

Maar het komt allemaal niet echt uit de verf. De film heeft vooral erg te lijden onder een slecht scenario.

2.0*

Tsja....

Goede en relevante film met sterk, soms claustrofobisch, camerawerk.Interessant om het in een Europese stad te laten spelen en te vermijden dat heel duidelijk te tonen, zo dat je echt het gevoel hebt in een andere, nauwelijks zichtbare wereld te zitten. Maar dan komt het einde....

De film gaat al een beetje fout vanaf het moment dat opa ineens in elkaar zakt, maar dat stuk kan ik de film nog wel vergeven, maar het einde waarin het zoontje en zijn ontvoerder eraan moeten geloven is echt too much. Ineens ramt de film zijn boodschap nog eens extra lomp naar binnen, bah.

Kost de film een volle ster, en dat voelt eigenlijk nog mild.

2.5*

Veel minder bekend dan zijn fictie zijn de documentaires van Kieslowski. Dit is voor mij de eerste en is een schets die verwant is aan Mensen van Morgen en de up-serie. Maar dan in een kwartier. Het is intrigerend de antwoorden van de geïnterviewden te vergelijken op de basisvragen die ze allemaal krijgen: Wie ben je? en Wat wil je? Die eerste vraag kan beantwoord worden met je beroep. Je religie of levensbeschouwing of iets dat verwijst naar je leeftijd. Bij de tweede vraag varieert het van kleine wensen tot voorzichtige maatschappijkritiek. Polen was ten tijde van deze film kortstondig iets vrijer en amper een jaar later was dat weer voorbij. Daarmee ook een boeiend tijdsbeeld. Voor de hierboven genoemde prachtige eindscène zit nog iets hartverscheurendst. Een dame van in de 80 zegt op de vraag wie ze is dat ze sinds twee weken weduwe is. Zoiets is zo'n groot verdriet dat het je hele identiteit is.

Ik sluit me helemaal aan bij Mochizuki Rukero en Danuz. Een erg Japanse mix van drama-komedie. Van erg over top naar sentimnteel naar soms bijna verstild poëtisch. Een erg Japans thema, rouwverwerking. Vond 'm uiteindelijk toch redelijk consistent en best mooi. Ik vraag me overigens af of dit in Japan een mainstreamfilm is.

3.0*

Begon best leuk. Over de top vormgeving, tamelijk hysterisch soms. Die battlescenes zijn best geinig als een computerspel vormgegeven en de society scenes zijn vormgegeven als een plastic versie van de extremere (vooral Japanse) subcultuurmode, drukke editing en een best geinig, maar niet bepaald origineel verhaaltje. Kan niet zeggen dat de vormgeving mooi was, maar wel best vindingrijk. Op de helft van de film gaat alles zich wreken. Het verhaal wordt steeds onnozeler en de vormgeving had ik toen ook wel gezien. En dan komt er een stompzinnig einde, jammergenoeg zo goed als onvermijdelijk zo lijkt het bij dit soort films. Ach, helemaal zonde van de tijd was het niet.

2.5*

Bij La Silence de Lorna:

Inderdaad een dipje, want Le Garmin Au Velo is echt stukken beter.

Niet zo anders als vooraf werd gesuggereerd, maar toch wel een soort van kleine stijlbreuk. Dat was al wat zichtbaar in Lorna (camerawerk vooral), maar is hier veel duidelijker. Het gebruik van Beethoven bijvoorbeeld (vond ik mooi), een wat hoopvollere film ook. Met vooral Samantha als iemand die ineens getroffen wordt door zoiets als een onbaatzuchtige liefde. Een onverklaarbare verwantschap. Als een instinct haast. Zonder dat ze het zelf helemaal begrijpt.Prachtig gespeeld door Cecile de France.

Verder valt op dat na het wat geforceerde Silence de Lorna deze film veel eenvoudiger is en dat voelt goed. Cyril op zijn fietsje op zoek naar acceptatie en houvast en als hij het dan vind en dan herkent hij het eerst totaal niet. En Thomas Doret is een revelatie.Met zijn geloofwaardige agressieve buien. Een nieuwe Jeremie Renier?

Mooi einde ook waarin de beroofde vader in een moment ook kiest voor veiligheid en houvast door zijn zoon te zeggen wat hij moet vertellen en de steen weg te werpen.

Erg mooi.

4.0*

Grappig trouwens dat de enige post-Rosetta D'ardenne-film die ik nog niet gezien heb nu degene is met de meeste stemmen, L'enfant. Moet ik eens achteraan, ook goed voor mijn Canneslijstje op Icheckmovies

Erg onevenwichtig. De film is bij vlagen echt mooi, ondanks een dudielijk wat lager budget. Vooral de belichting en sommige kaders zijn om te smullen. En gemaakt door mensen met genoeg ideeën, Aan de andere kant is het verhaal, zeker in de tweede helft eigenlijk totaal oninteressant en vliegt alle kanten op, de muziek soms goed, maar vaker om te huilen zo slecht en de film echt een behoorlijk stukje te lang. De teugels iets strakker aantrekken en het kan maar zo wel heel goed worden.

Te vermijden trouwens voor principiele vegetariers.In de eerste scene wordt namelijk een ezeltje geslacht. En dat zijn geen special effects.

2.5*

Net als wel meer ouder wordende regisseurs eindigde ook Ray zijn carrière als oudere filmmaker met films die weinig en vooral binnenlocaties hadden. The Home and the World uit 1984 is nog een bescheiden meesterwerkje. Deze film is al een aardig stuk minder en drijft vooral op de inhoud gebaseerd op een bewerking van een toneelstuk van de 19e eeuwse Noorse schrijver Hendrik Ibsen. Het is een tijdloos verhaal van iemand die alarm slaat over een gevaar en als boodschapper tot vijand wordt gemaakt door The Powers That Be. Goede film maar wel meer what you see is what you get dan waar ik bijn Ray hoop. Een hedendaagse remake op toneel of film is evenwel heel goed denkbaar, maar ik mag hopen dat ze dan het geforceerde happy end weglaten.

Best goed. Zeer knappe rol van Kingsley. Alleen wel erg netjes binnen de lijntjes, bijna een schoolse film. Een beetje teveel een geschiedenisles. Ik begrijp die keuze wel, maar het maakt de film net wat minder boeiend.

3.5*

Die Gaspard Noe-vergelijking heeft heeft waarschijnlijk veel te maken met de neiging tot choqueren. En met drugs als belangrijk thema. Verwacht geen visuele tour de force als pakweg Enter The Void. Zover is de regisseur (nog lang) niet.

Gandu is een kleine, erg provocatieve film. Misschien wel een middelvinger naar Bollywood. Een rauwe schets van een rapper die groot wil worden maar feitelijk in een hopeloze wereld leeft. Omgeven door mensen die de hoop hebben opgegeven, door prostitutie en drugs. Met zeer explicitie seksscenes die in India niet door de censuur kwamen. Meer een sfeerschets dan een verhaal. Qua vorm vol met ideeén, zowel visueel als inhoudelijk. Zo wordt het verhaal af en toe onderbroken door interviews met (willekeurige?) mensen over de thema's van de film samengevat in één enkel woord. Is het een hiphopmusical in de zin dat er regelmatig een rapnummer voorbij komt dat naadloos in het filmverloop past. De film is in grotendeels in zwartwit, maar speelt af en toe met kleur. Verder freezeframes, teksten door het beeld, ritmische montage of juist statische beelden, extreme close ups en nog veel meer.

Gandu is een boeiend geheel maar vliegt ook regelmatig finaal uit de bocht en vervalt af en toe tot nogal holle provocatie. En het is vooral in de tweede helft nogal zelfbewust, dat moet je kunnen hebben.

Ik hou het voorlopig op 3.0* maar de film wordt een tijdje nadat ik hem zag wel wat beter in mijn hoofd. Misschien komt er nog eens een halfje bij.

De found footage stijl stond in het middelpunt van de aandacht in deze tijd door het idiote succes van The Blair Witch project. Een issue met dat soort films is dat je het altijd een beetje logisch moet maken dat een van de hoofdpersonen dit filmt en zo rauw realistisch moet maken dat je gelooft dat het found footage is. Gang Tapes lukt dat geen van tweeën. Het is doorsnee en oppervlakkig en doet veel te weinig speciaals met het thema helaas.

Sterke film. Vooral goed in de voorstelling van de terloopsheid van veel martelingen. Degenen die het moeten doen worden geacht in te klokken. Of ze verdorie naar kantoor gaan. De film heeft veel van dat soort terloopse detaillering. Zelfs in de voorstelling van de relatie tussen Felix en Maria kiest de film nooit voor de makkelijke weg. Het feit dat scenario vrij minimaal is houdt het zuiver, meer was veelal sentimentele nonsens geworden. Sterke psychologisering van macht. Overigens ook sterk om te laten zien dat Maria in het zeer serieuze verzet zit waar ook geweld bij komt kijken.

Lumet weer in New York en zoals bijna altijd maakt hij daar gebruik van. De film is echter niet meteen typisch Lumet, Bancroft is heerlijk als de moeder van de hoofdpersoon Gilbert. Bancroft lijkt een wat ouder type te spelen dan Bancroft was (bijna het verhaal van haar carriere) maar uit de dialoog kun je halen dat ze eigenlijk gewoon iemand speelt van in de vijftig. Wat ze toen ook was. De toon van de film is vrij luchtig en het einde erg geslaagd. Garbo is een soort dromerig mysterie in de hele film.

Ik vond het een beetje een frustrerende film. De acteerprestaties waren zeer goed. Caan, Huston, Masterson, Jones, Sweeney en de rest. Ze zijn vaak prachtig op elkaar ingespeeld. Het uitgangspunt van de film is behoorlijk goed. Maar de film wordt wat in de steek gelaten door een script dat niet geheel overtuigd. Na een sterke start waarbij de film al duidelijk laat zien waar de film heen wil komt de film bijna tijd te kort. De film bouwt twee relaties op van (in het geval van Sweeney hernieuwde) kennismaking tot de keuze voor elkaar. Er ontstaat een surrogaat vader zoon relatie en omdat de film alles in twee uur wil doen en dan ook nog, en daar werkt de film niet, de psychologie van het leger wil verklaren. Waarom wil een militair met kritiiek op Vietnam er toch naar toe? Waarom is er nauwelijks twijfel bij Sweeney? Veel van de verhalen die hier verteld worden zijn echt wel goed, maar Coppola vertelt zo veel dat de kern van de film oppervlakkig blijft. Zo'n film die eigenlijk drie kwartier langer had mogen duren en een wat robuustere psychologie had mogen hebben.

Maar ik kan toch echt niet lager dan drie sterren gaan.

In vergelijking met gisteren gaat het peil weer omhoog en niet zo'n beetje ook. De tweede die ik zie die gebaseerd is op een artikel uit Reader's Digest. Een boeiende tegenhanger van On The Waterfront in veel opzichten. Alleen daar zijn het de vakbonden die corrupt zijn, hier zijn het juist de mensen die de vakbonden eruit werken. De film wordt zelfs genoemd in de bovenstaande nogal sensationeel getinte poster die niet zo goed bij de film past. En Cobb zat ook in die film.

Officieel geregisseerd door Vincent Sherman, maar die werd pas aangenomen toen niemand minder dan de altijd boeiende Robert Aldrich door de studio ontslagen werd. Volgens Aldrich was het meer zijn film, Sherman zegt dat het meeste van hem is. Het lijkt er wel op dat die move de film wat minder gritty maakte dan hij ook had kunnen zijn.

De film is deels op locatie geschoten in New York wat toen de buurt was waarin die textielhandel was (vooral door Aldrich) in een deel van Manhattan en deels in de studio (vooral door Sherman). De film is recht door zee en opvallend pro-vakbond. Maar fraai geacteerd en goed verteld ondanks het gedoe achter de schermen. On The Waterfront heeft een stuk meer aanzien, maar die zou ik moeten herzien, maar het had maar zo kunnen zijn dat een Garment Jungle even beroemd was geworden als On The Waterfront als Aldrich de film had kunnen afmaken. Maar goed. Zelfs nu blijft er een prima film over.

De Indicator blu ray (waar Basto het ook over heeft) is zoals veel van die firma bijna een droom. Er werken hele goede mensen bij die club en als extra's krijg je een goed audiocommentaar en een analyse van Tony Rayns die de film fanastisch in context plaats, maar zoals zo vaak duiken ze ook weer iets moois uit een of ander archief op. Ditmaal een interview met Robert Loggia (die Tulia speelt, misschien wel de mooiste rol) na een vertoning van de film in 2007 in LA.

Ook de andere kant van de DVD is nogal hit-or-miss, maar hier slaat de balans toch echt vooral uit naar miss. Vooral een vaak weinig samenhangende poging om een hoop populaire thema’s in een blender te gooien en om jongeren opgesloten in pakweg een suf stadje in Colorado zich te laten vergapen aan hippies (die in 1971 overigens al op hun retour waren). Bij vlagen best leuk, maar als geheel vooral een veel te lange en langdradige film. Zonder focus en met amper sterke grappen. Bovendien is er toch duidelijk een verschil tussen Cormans die hijzelf regisseerde en die waarbij het aan anderen overliet. Regisseren is niet zijn grootste talent.

2.0*

In het audiocommentaar bij The Suspect een paar dagen terug had Farrom Smith Nehme het over Gaslight-noir als subgenre. Dat zijn noirs die in het verleden spelen. Grofweg van halverwege de 19e tot begin twintigste eeuw. Verder is dit een van de zeldzame films waarvan de titel een woord is geworden met andere betekenis. In het Engels bestaat tegenwoordig het werkwoord gaslighting. Dat betekent zoiets als wat Charles Boyer met Ingrid Bergman in deze film doet. Iemand psychologisch zo manipuleren dat degene aan zijn eigen ervaringen gaat twijfelen.

In 1938 was er een toneelstuk genaamd Gas Light (met spatie). Twee jaar later verfilmden de Britten dat als Gaslight (Film, 1940) . MGM kocht de remakerechten, zelfs met de eis dat de versie uit 1940 vernietigd zou worden. Dat gebeurde gelukkig niet. Ik zag het origineel niet, maar het schijnt dat de deze film meer MGM gemaakt is. Wat sjiek met zeer verzorgde decors.

Sterkste kant zijn rollen van Boyer en Bergman. Boyer is een heerlijk gladde manipulator. Bergman op het hoogtepunt van haar Hollywoodroem speelt mooi gelaagd. Verder leefde tot voor kort een van de acteurs uit deze film nog. Het was het debuut van Angela Lansbury. Dat is zo'n actrice waar volgens mij niemand een hekel aan kan hebben. Ze speelt het jonge dienstmeisje. Cukor was na Paramount en RKO bij MGM terecht gekomen en daar paste hij wel. Gaslight is heel verzorgd en gemaakt zoals MGM het graag zag. Ik ga ook nog een keer de Britse versie kijken. Die schijnt intiemer te zijn.

Hoewel ik wel mijn deel van 80's teenage horror heb gezien vroeger zag ik deze nooit en zag ik er een stuk minder dan veel anderen. Ik werd er toch een beetje nostalgisch van vanwege de leuke pre-CGI special effects. Het ouderwetse handwerk dus en vanwege het leuke decor vol verwijzingen naar 80's (pop)cultuur. Tienerjochies die naar hardrock luisteren, satanic panic, backwards masking en zelfs wat conservatieve normen en waarden. Meer een behoorlijk duistere kinderfilm dan een volbloed horror. Maar ik mocht deze film wel en had in 1987 de leeftijd van Glen zo ongeveer.

Zowel Dorff als Takacs hielden er gemankeerde carrières aan over. Voor Takacs is dit nog steeds veruit zijn bekendste film en hij kwam uiteindelijk vooral terecht bij TV series en TV films voor zenders die veel goedkope content nodig hadden zoals SyFy en Hallmark. Dorff is een hardwerkende B-film acteur die af en toe zijn kans grijpt om in iets beters te zitten.

Goede anti-utopie die toch net niet aan mijn hooggespannen verwachtingen voldeed. Ik zit een beetje met het idee dat er uit het plot meer te halen was. Visueel is het prachtig en Niccol is een groot regietalent.

3.5*

IK rekende er een beetje op dat de films tussen The Bird with The Crystal Plumage en Suspiria een langzame weg omhoog naar nog veel meer stijl zouden laten zien. Maar dat blijkt niet het geval. De kat blijkt flink minder stijlvol dan de vogel en voelt aan als een wat logge en nooit echt goed lopende haastklus. Geen hoogtepunt in Argento's oeuvre en nogal een tegenvaller.

Te bekijken via Mubi,

Een tijdcapsule naar een heel specifiek en belangrijk moment in de Amerikaanse homobeweging. In 1977 had deze actie plaatsgevonden en die was behoorlijk verschrikkelijk geweest. Daardoor waren de pride-optochten (toen nog Gay Freedom Day Parade) grotere dan ooit. Mensen werden weer een wakker geschud over de echte noodzaak ervan. In deze film zien we in Ieder geval veruit de grootste (in San Francisco, waar anders?) en daarnaast ook beelden va onder andere L.A. en Chicago. Er was ook nog eens net iemand doodgeslagen op staat in San Francisco om dat hij homo was. Het was niet alleen voor de homobeweging een cruciale tijd. Ook de politieke organisatie van erg conservatieve christenen werd veel beter. En ook dat zou veel invloed hebben op de VS.

De film bestaat vooral uit heel veel straatinterviews met vooral de deelnemers. Vooral de wat langere zijn interessant. En er zijn veel beelden van deelnemers te zien, het is ook een gezichtenfilm. Naast deelnemers komen ook nieuwsgierigen en wat tegenstanders aan het woord. Van de volgende crisis die de homobeweging zou doormaken (de aids-epidemie) was nog een een jaar of vier, vijf geen sprake en daar moest ik meer dan eens aan denken tijdens de film. Als de mensen in de toekomst hadden kunnen kijken...

Verrukkelijke film. Ergens tussen sprookje en een coming of age, ergens tussen Wallonië en een fantasiewereld. Waar moeilijkheden avonturen worden en vriendschappen verdiept. Waar een nieuwe levensfase een tijdloos, universeel verhaal wordt. Een gevoelige, liefdevolle en fijn stijlvaste film.

Het sprookjesgehalte zit 'm in de omgeving en de bijfiguren. De omgeving is een soort groots platteland met grootse natuur en in de bijfiguren voelen allemaal als sprookjesfiguren aan. Maar wat vooral heel erg bevallt aan deze film is dat het ook een soort ode aan de puberteit is. Er zijn legio films die de problemen benadrukken, deze film gaat ook over de problemen, maar viert de levensfase vooral.

Tel daarbij op de schittende hoofdrolspelers en de passende liedjes van The Bony King Of Nowhere en er is maar een conclusie: Snel de andere films van Lanners zien.

Gaat dit zien!

4.0*

Veel te laat mijn eerste Oliveira gezien. En dit is vast niet zijn beste.

Verfilmd toneel, heel statisch en theatraal. Helaas ook niet bepaald het boeiendste toneelstuk dat hier verfilmd is. Stijve dialogen ook

De film wordt gered door de fraaie setting en de oude acteurs, waarbij met name Moreau de show steelt als een even de film binnenkomt lopen en het meteen ook een stuk luchtiger wordt.

Vast niet de zwanenzang van De Oliveira. Die maakt gewoon nog een stuk of zes films.

3.0*

De film als geheel heeft een uiterst interessant thema, maar oh, oh wat was het script vaak storend ongeloofwaardig.

In het eerste deel leek het Death Wish met bejaarden te worden. Beetje makkelijke omslag in het verzetsgroepje, ongeloofwaardige en cliché-slechterikken. Daarna wordt het beter, zeker sommige scenes met Croiset alleen zijn echt goed. Maar een wapen kopen gaat wat al te gemakkelijk, het terugvinden van het pistool, de hele terugkeer van de Joegoslaaf in het verhaal, de ongelofelijk beroerde scene in de rechtbank, en de bijna zonder uitzondering zwakke bijrolauteurs stoorden me zo erg dat het de positieve kanten (de fantastische hoofdrollen, het einde, de scenes waarin Croiset alleen is, de mooie passende muziek) toch wat al te ondergesneeuwd raakten. Erg gemengde gevoelens. Het idee is in ieder geval veel beter dan de film helaas.

2.5*

De gebroeders Skladanowsky hadden hun eerste "bioscop"-demonstratie twee maanden voor de eerste "cinematograph"-demonstratie van de Gebroeders Lumiere. Er waren op dat moment sowieso veel mensen bezig om na de uitvinding van de fotografie iets te proberen met bewegende beelden.

De cinematograph bleek helaas technisch een stuk beter dan de bioscop en zorgde ervoor dat de Lumieres veel beroemder werden als filmpioniers dan de Skladanowsky's. De broers hebben later nog wat meer gespeeld met uitvindingen en geexperimenteerd met onder andere kleuren- en 3D-fotografie.

Opemerkelijk is dat wij ons woord bioscoop blijkbaar te danken hebben aan de ook door Nederland met demonstraties tourende Skladanowsky's. Terwijl andere talen meestal varianten hebben op cinema (of in het Duits Kino) wat uit het Grieks komt en weer meer lijkt op de namen van de pionierende projectors vanm Edison en de Lumieres.

Wenders eert deze broers met een film die het verhaal rond de broers laat zien in de stijl van een vroege stomme film. Dit vanuit het oogpunt van de destijds 5-jarige dochter van een van de broers. Ook de eerste filmpjes worden gerecreeërd. In de film is ook een interview te zien met een andere, in 1995 91-jarige dochter, die, hoewel ze na de uitvinding geboren werd, nog aardig wat spullen en herinneringen heeft.

Wenders maakte deze film met een hele serie filmstudenten, waarvan er heel wat waarschijnlijk voor het eerst op de aftiteling van een film stonden. daar gaat dus wel erg veel tijd inzitten. De laatste 15 a 20 minuten zijn eigenlijk oprekminuten. De film is na een klein uurttje gewoon klaar. En had toen ook snel mogen stoppen. Blijft over een aardige, erg charmante film over een leuk stuk filmgeschiedenis.

3.0*

Heel goede film vond ik. Rauw en passioneel. Ook toen het zich verplaatste naar Istanbul. bleef ik de film erg sterk vinden. Ook die band vond ik mooi. In het begin lijken het gewoon smartlappen, maar naarmete de film vordert winnen ze aan betekenis.

Een van de boeiendste kanten aan deze film vond ik het wisselen van de manier waarop de hoofdpersonen in het leven staan. Sibel is Cahit geworden in de scene op straat in Istanboel. Cahit is juist Sibel geworden. Hij trekt naar zijn geboortedorp, drinkt water in plaats van bier. Fascinerend en geloofwaardig.

Prettig is ook de humor in de film. Erg subtiel leuke scene is wanneer een verdrietige Sibel bij de "oom" blijft slapen en hij een droevig liedje zingt en vervolgens de instrumenten gaat imiteren. Liefdevol en grappig.

Dit zal mijn jaar top 10 wel halen.

4.0*

Mijn 1200e stem is voor Idi Amin zoals hij zichzelf wilde laten zien. Een beeld van wat er voor iemand in een kwetsbaar land aan de macht kan komen. Ondanks de enorm trieste achtergrond vaak erg grappig.

Amin wil bijvoorbeeld de kracht van het leger laten zien, maar de vele beelden komen eerder over als soldaatje spelen door hobbyisten dan als een serieus leger. Met als hoogte/dieptepunt zijn oefening om de Golanhoogte op Israel te veroveren die we in beeld zien. Amin ziet zichzelf als groot leider, maar zijn toespraken en antwoorden beginnen vaak met wat algemene cliche's en niet zelden raakt hij helemaal verstrikt in zijn eigen onsamenhangende gedachten. Als op een bijeenkomst met artsen een moeilijke vraag krijgt over operaties die buiten de officiele kanalen plaatsvinden komt er een antwoord over de gevaren van te veel drinken. En dat de artsen de mensen daar voor moeten waarschuwen,

Het feit dat Amin maar een paar cuts in de film wilde en er verder achterstond, sterker nog: zelf het idee aandroeg voor de meeste scenes geven meer een beeld van de persoon dan een ongeautoriseerde documentaire had kunnen doen. En dat beeld is bizar.

Boeiende filmische curiositeit.

3.5*

Na zijn tweede film vorige maand in Gent gezien te hebben, nu het debuut van Lolli gezien. En daarmee krijg ik wel een beeld van deze regisseur die uitblinkt in het filmen van alledaagsheid en vooral van familie- en gezinsverhoudingen. Deze film is vooral een liefdevol portret van een vader die zijn hoofd nauwelijks boven water kan houden en geen verantwoordelijkheid gewend is als de moeder een tijd naar het buitenland gaat en hij ineens de zorg voor zijn 10-jarige zoon op zich moet nemen. Deze film is daarnaast ook nog een sociale schets over de diepe sociale kloof die er in een land als Colombia tussen de klassen zit. Die is zelfs met goede wil moeilijk te doorbreken.

Wat heel fraai is aan beide films van Lolli is hoe hij terloops geloofwaardige karakters maakt van zijn personages. Je wordt min of meer in de film gedropt en in veel scenes zit geen grote gebeurtenis, maar ze zijn onderdeel van de schets die de film maakt. Mooi voorbeeld in deze film is Eric, het zoontje, die op een leeftijd is dat hij zich al te bewust is van zijn omgeving en zich daarin een houding moet geven, zich soms anders voordoet dan hij is. En al flinke moeite heeft zijn kwetsbaarheid te tonen. Tegelijk is het ook nog een klein kind.

Zo'n film die op een bescheiden manier, zonder het wiel opnieuw uit te vinden en zonder grote ambities, heel geslaagd is.

4.0*

Geen A-Z verhaal maar eerder een hypnotische blik op een groep opgroeiende kinderen in een klein dorpje. Zeer mooi geschoten, Malick lijkt duidelijk een invloed. Totaal andere muziek dan Malick doorgaans gebruikt wel. Veel ambient achtige geluiden. Tegelijk ongrijpbaar en voor mij tamelijk afstandelijk. Intrigerende film, zeker een om vaker te zien en wellicht dan hoger te waarderen. Een debuut dat ook erg nieuwsgierig maakt na wat erna kwam, ik ga binnenkort dus maar eens Undertow en All the Real Girls zien.

3.5*

Erg mooie scenes Soms zowat geniaal. Maar meeslepen deed deze film me niet. Daarvoor is mijn inlevingsvermogen niet toereikend denk ik. Ik zat er eerder vrij afstandelijk naar te kijken. En dan viel er best behoorlijk wat te genieten (de mooiste scenes zijn allemaal al een of meerdere keren genoemd), maar de vonk sloeg nooit echt helemaal over. Wel erg mooi om te zien dat Van Sant deze film volgens mij gebruikt heeft of vrij hard weg te rennen van zijn meer mainstream-periode. Al vond ik de film hierna, Elephant, toch een stuk beter.

3.0*