Opinions

Hoewel je de stijl van Dreyer nog wel kunt herkennen, tenminste de stijl van de andere late Dreyer Ordet, is deze een stuk minder hoopvol. En hij lijkt bitterder over het bestaan. Maar de laatste scene die tientallen jaren later speelt zet de film wel weer in een ander, veel genuanceerder perspectief.

De stijl van Ordet gaat nog een paar stappen verder, Het acteren is nog formalistischer. De shots zijn nog langer en de setting is veelal erg eenvoudig. De figuren uit de film bewegen zich in een formele wereld en proberen daarin hun emoties in de woorden uit te drukken, maar dat is een onmogelijkheid. Getrud lijkt mede daarom de ware liefde niet te vinden, maar het bijna hoopvolle in deze film is dat ze op het einde tevreden is dat ze nooit met minder genoegen heeft genomen. Liever geen liefde dan gemankeerde liefde. Dreyers stijl maakt de film een stuk minder toegankelijk dan de vier andere films die ik van hem zag, maar sluit wonderlijk goed aan op de inhoud van het toneelstuk (dat Dreyer al decennia boeide). Dit is een behoorlijk radicale film die destijds veelal negatief werd ontvangen. Totdat vooral andere regisseurs deze film juist bleken te bewonderen.

Ik moest er nogal inkomen, maar zag toch iets heel bijzonders. Maar er zijn nogal wat mensen (soms ook liefhebbers van Dreyer) die hun tanden op deze laatste film van hem nogal stukbijten en dat snap ik ook wel.

Vroeg voorbeeld van het soort film dat je in de jaren '70 wel meer ging zien. Ook een Brits voorbeeld. Het is in zekere zin een neo-noir en dan vooral van het wraakzuchtige soort. Het zit boordevol urban decay. De stad (hier vooral Newcastle) is grauw en heeft zijn beste tijd gehad. Iedereen manipuleert elkaar en niemand is nog gewoon vriendelijk. De film is zo grauw, mede omdat de zon vrijwel nooit schijnt. Het regent echter ook niet. Het weer is altijd bewolkt.

Vaak fraai geschoten en heel sterk gemonteerd. De beste scenes zitten wel zowat allemaal in de tweede helft (de achtervolgingsscènes bijvoorbeeld). Maar de allerbeste scene is de scene waarin Caine kijkt naar het filmpje. Juist die scene doet net iets meer dan bijna de hele rest van de film. Het maakt van Caine een mens en laat het niet alleen een archetype zijn. Er mist op script en karakterniveau net een extra laagje om deze film voor mij op 4 sterren te krijgen. Maar Get Carter is zeker de moeite waard. En voor mij het begin van een rondje Britse films de komende tijd.

Van Lee zag ik hiervoor alleen het teleurstellende Summer of Sam. Dit beviel me al een stuk beter. Lee ontkomt niet helemaal aan stereotypes om de conflicten in de zwarte bevolking in een bus neer te zetten, maar het werkt allemaal wel. Nogal sentimenteel hier en daar, maar wel een mooie, oprechte film.

3.5*

Werkt het beste als een enigszins absurde, maar vaak scherpe komedie over rassenverhoudingen.Is vooral in het begin behoorlijk sterk. Laat wel wat liggen door erg vroeg zijn plot te verraden en het niet heel sterke einde (pakweg de laatste 20 minuten) er in een iets te hoog tempo doorheen te jassen.

Ik vond de stylering wel wat hebben, al is quasi-hip ook niet ver van de waarheid. Het sloot soms maar nauwelijks aan op het scenario. Maar de variatie in scenes, het soms aardige gebruik van muziek, de kleuren, af en toe een erg fraai shot, de hippe, retroactige aankleding: ik heb er ergens wel een zwak voor. Visueel de mooiste telefilm dit jaar. Al kan ik me best voorstellen dat veel mensen er niks aan vinden.

Het zwakste punt van deze film is het scenario. Een rare wirwar van een mooi drama over moeder en zoon, een flauw uitgangspunt dat uit een suffe Amerikaanse romantische komedie had kunnen komen en een heel resum aan irritante, platte en holle symboliek. Vrijwel de hele tijd is het een opzichtig geconstrueerde hoofd-film die nergens het hart raakt. Terwijl er hier en daar een scene zit (vooral in het begin) die laat zien dat er veel meer in de film zat als dat er uit gekomen is.

Geef mij toch Rosie maar.

Krap 2.5*

Zwaarmoedig en soms bijna verstikkend rouwverwerkingsdrama. De film is a-chronologisch en het duurt even voordat je door hebt wanneer je nu voor het auto-ongeluk zit en wanneer erna. Interessante film met boeiende karakters en soms best aangrijpend, maar erg subtiel is het allemaal niet. En dat doet 'm voor mij uiteindelijk toch een beetje de das om. Vooral het einde dat wat geforceerd open wordt gelaten is er wat te veel aan. Ook de puzzelstructuur zit niet helemaal lekker. Ik ben er niet helemaal uit of dat de film nou geholpen heeft of de film daarmee eerder iets van zijn eigen oppervlakkigheid tracht te verbergen.

Ik hou het op 3.0*

Al veel en veel te lang niets meer van Ray gezien. En tot nu toe was de jongste film die ik van hem zag er een uit 1962, dus ik had eigenlijk nog geen beeld van iets anders dan de vroege Ray. Dit was voor mij een slow-burner. Eerst leek het een wat statische maar toch ook wel boeiende period piece. Maar nu de film afgelopen is heeft hij me toch echt meer gedaan dan dat. Dit is een film die een persoonlijk verhaal vertelt (het verhaal van Bimala), als een belangrijk hoofdstuk in de Indiase geschiedenis en de film ook veel te vertellen heeft als je hem filosofisch en politiek benaderd, ook buiten de historische context. Als je een boekverfilming maakt met die elementen voelt dat vaak uit evenwicht. Het knappe van deze zorgvuldige film is dat dat evenwicht er juist wel is. En dan is dat de film zich grotendeels binnen geprivilegieerde muren afspeelt ook ineens een kracht. Makkelijk voor me om dan dik twee uur diep in de film te blijven zitten.

Ook fraaie beeldcomposities en een drietal geweldige acteurs in de hoofdrollen. Fijne film.

Veruit de oudste Iraanse film die ik heb gezien en volgens mij pas der tweede van voor de Islamitsche revolutie van 1979. Dit was vooral een echte smartlap. Dat kun je aan de inhoud hierboven al zien. Vermoedelijk is het grote idool van de filmmaker iemand als Charlie Chaplin. Het gaat zeker in het begin ook allemaal wat snel. De man is het ene moment nog rijk en twee scenes later zit hij al aan de grond. Desondanks best een charmante film.

Erg leuke film. Ik begin te houden van Jarmusch (dit is de derde film die ik van hem zie). Zijn films hebben altijd iets erg warms. Ik kan er mijn vinger niet precies opleggen. Maar ze voelen heel fijn.

Net als in Night on Earth ook weer mooie stad-bij-nacht scenes. En veel leuke details. Zelfs de figuranten van Jarmusch zijn vaak erg leuk.

Een film vol tegenstellingen en het werkt wonderwel allemaal. Een soort ode aan samuraifilms, maar ook een film over man die zijn misdadige leven in een moraal verpakt en tegelijk een intrigerende komedie. met Ghost Dog is een intregerend personage, een vrijwel perfecte rol van van Whitaker. Hij balanceert net als de film tussen humor en ernst. Mooie onderkoelde uitstraling. De muziek past perfect (en ik ben niet eens echt een hiphopliefhebber).

4.0*

Viel me in het eerste half uur een beetje tegen. Moest wat wennen aan het laken en de film leek af te gaan op een film over leven en dood waar de doden de levenden niet kunnen bereiken, maar dat was een veel te snel oordeel want daarna werd het bijna per scene boeiender toen het niet zozeer over leven en dood maar vooral ook over de vraag wat tijd is bleek te gaan. Veel ambitieuzer en veel interessanter. Het einde is ronduit prachtig. Veel beter dan de southern gothic Ain't Them Bodies Saints waar ik vooral een niet helemaal werkende ambitieuze film in zag. Oh ja, fijne soundtrack.

Thematisch heel erg Polanski met de paranoide sfeer vooral. Daarmee grijpt hij terug op zowat de helft van de films die hij hiervoor maakte. Maar helaas heeft deze Polanski toch echt te weinig identiteit en urgentie om goed te worden en dat voor een politieke thriller die propvol verwijzingen naar de werkelijkheid.

Het begint als een lekker sfeervolle thriller met een aardige cast en zeer duidelijk door iemand gemaakt die heel goed weet wat hij staat te doen. De film gaat halverwege toch echt zwalken. Het is wat lang, het script wordt hoe langer hoe ongeloofwaardiger en de tegenvallende McGregor (van de acteur die hij in 1996 was is niet zoveel meer over helaas). Tegen het einde gaat het tempo omhoog en wordt het vermakelijker.

Hoewel dit verre van de beste film van Polanski is zit de meerwaarde volgend mij (naast de rol van onder meer Brosnan) toch ook hier bij hem. De flm mag dan in het midden gaan zwalken, het sfeertje is toch wel lekker en een aantal individuele scenes ook.

Daaraan kan ik wel een drietje kwijt, maar het zou jammer zijn als dit de zwanenzang van Polanski blijkt.

3.0*

Fijn rouwverwerkingsdrama dat uiteindelijk gaat over wat kunst te weeg kan brengen en is. En hoe mooi het kan zijn je erdoor te uiten. En dat is een mooi gebrachte waarheid in dit fijne en fraai geacteerde drama. De film vermijdt gelukkig net aan om de vergelijking tussen Romeo en Juliet en wat de zoon overkwam te veel een op een te maken en houdt het bij genoeg overeenkomst om tegelijk los ervan te staan als een flinke associatie te hebben. Opvallend dat dit een previously unreleased release werd. Voor mijn gevoel hebben wat distributeurs zitten slapen, want dit is een vrij toegankelijke film die een best groot publiek moet kunnen aanspreken.,

Ben het behoorlijk eens met Filmkriebel. Interessant en de film komt soms verbazingwekkend diep in de sloppenwijken van Haiti en dat is best uniek. Nauwe straatjes, rondrennende kinderen en daartussen bewapende bendeleden. Af en toe is de film een oorlogsverslag en getuige van schietpartijen.

Maar het zijn de Chimeres ze die toegang verschaffen en die komen er daardoor wel erg mild vanaf in deze documentaire. Ze worden haast neergezet als vrijheidsstrijders die ook nog af en toe een misdrijf plegen. Maar dat is te makkelijk. Met name in de tweede helft vliegt de film daarin echt volledig uit de bocht als we onder een sentimenteel muziekje beelden van 2pac en zijn dochtertje zien. Deze documentaire had waarschijnlijk niet gemaakt kunnen worden zonder die benadering, maar dan heb je waarschijnlijk toch meer aan een documentaire die meer afstand bewaard en daardoor juist meer waarheden kan laten zien. De Chimeres hebben de regie gehad. Komt nog bij dat er vrijwel geen gewone bewoner van de sloppenwijk aan het woord komt. En dan heb ik het nog niet gehad over de nogal bedenkelijke rollen van hulpverleenster Lele en Wyclef Jean.

Bedenkelijk, maar niet oninteressant.

2.5*

Lekkere epische film met een verhaal dat toen ik eenmaal inzat me bepaald niet verveelde. Leuke cast en een aardig tijdsbeeld van Texas. Doet wat zo'n epische film moet doen, je even meenemen naar een andere tijd en plaats.

Maar echt diep onder de indruk was ik nou ook weer niet. Daarvoor vond ik de karakters wat te oppervlakkig en deed het me allemaal te weinig.

Het (vooral uiterlijke) ouder worden was trouwens niet geheel overtuigend. Bij Hudson nog het meeste, maar vooral Taylor bleef er uitzien als een twintiger met een grijze kleurspoeling.

Bij de extra's op mijn DVD zit een terugkijkdocu en die vertelt het geinige verhaal over het maken van deze film. Hoe een stoffig en saai dorpje in Texas een invasie van Hollywood had en daarna weer een stoffig en saai dorpje in Texas werd met een unieke collectieve herinnering waar ze nog altijd met warmte over spreken.

Nu nog East of Eden en ik heb het (film)oeuvre van James Dean gezien. Ik zag trouwens Sal Mineo uit Rebel Without a Cause ook nog voorbij komen als de oudere Angel in militair uniform. Een piepklein rolletje, maar wel leuk om te zien. Heb sowieso wel een zwak voor Mineo.

Ik had zin in een lekkere epische film en ik kreeg er een.

3.5*

Wilde ik al een tijdje zien, maar viel me uiteindelijk tegen. Aan het einde van zijn leven verfilmde DeSica een roman over een soort oase van rust in een Italie dat steeds verder vervalt in de tweede wereldoorlog. Daar kan een groep jonge mensen net doen alsof ze niet vervolgd worden en alles zo perfect is als de tuin. De film mist het evenwicht tussen liefdesverhaal enerzijds en grimmige achtergrond anderzijds en gaat nooit echt leven. Met name de liefde tussen Giorgio en Micol blijft nogal vlak. Naast die thema's probeert de film ook nog wat te doen met het grote klasseverschil tussen de twee geliefden, maar daarin is de film ook te oppervlakkig. Blijft vooral een film over waar mensen proberen een paradijselijke wereld in een hel te handhaven. Dat gaat natuurlijk niet goed en dat is best indrukwekkend Maar ik had meer gehoppt. Te meer omdat howel ik weet dat de reputatie van De Sica na midden jaren '50 per film erg uiteenloopt ik toch erg overtugende dingen zag.

Al de derde film van Ford van de laatste vier die ik zag die zich of afspeelt in the old country of als je het wat breder trekt ernaar verwijst. Viel me wel op voor een regisseur die zo als door en door Amerikaans wordt gezien.Maar nu was hij echt in London. Naar het schijnt had Ford hier zelf gewoon zin in. Hij hield van detectiveromans en wilde waarschijnlijk gewoon een film in London maken. Gebaseerd op een boek van de destijds erg populaire misdaadschrijver John Creasey met een script van Tibby Clark, die veel Britse komedies schreef. Dat laatste is te merken, de film is vaak erg witty. Met constant een komische onderlaag.

De film gaat over een dag uit het leven van inspecteur Gideon. Dat gegeven lijkt een beetje op een paar noirs die ik ken, maar plot en toon zijn helemaal niet noirish. Er komt veel naars voorbij. Zoals een corrupte agent, een paar nare moorden en zo nog wat. Maar de hele tijd blijft de film heel licht. Het tempo is hoog. Schotland Yard is een keurige organisatie die zelfs zeer beleefd als bij inbrekers meldt dat het gebouw waar ze zijn omsingeld is. Die zin begint met "i'm sorry to inform you".

Veel fijne locatieshots in London in een nogal afwijkende Ford die vermakelijk is maar geen verpletterende indruk maakt. De film was geen succes en werd in de VS zelfs verminkt en in zwartwit uitgebracht. Als B-film. De Britten kregen technicolor en het geheel.

En laat ik me dar ook maar enigszins bij aansluiten. Viel nogal tegen na het veel fijnere Meet Me in St Louis (de enige andere die ik zag) De film heeft schitterende van het scherm afspattende kleuren en de sets zien er way over de top uit, maar dat is het beste nieuws. Het verhaal is saai, Leslie Caron deed me een beetje aan Judy Garland denken, maar dat minder ontwapenend wat wel opvallend is omdat Minelli in 1951 van haar gescheiden is. Vond eigenlijk het begin met Chevalier nog het leukste. Was eigenlijk een verrassend succesvolle poging van MGM naar hun oude stijl terug te keren. Het jreeg alleen geen vervolg, waardoor dit als de laatste grote MGM musical wordt gezien.

Ik heb er wat moeite mee om van Gilda een meesterwerk te maken. Het plot was bepaald mager en vooral een excuus voor de Johnny en Gilda-show waarin haat en liefde elkaar afwisselen gekruid door sterke dialogen.

Hayworth gaat zeker in de jaren '40 volop langs de randen van de Hays-code en is zo uitdagend en sensueel als nog net mocht en ook Ford had nog een aardige carrière met het spelen van vergelijkbare types wat Gilda was een iconisch succes. Hayworth mag ook haar specialiteit, dansen, laten zien. Het zijn die twee en hun onderlinge dialogen die film dragen en eigenlijk niets anders. Het laatste half uur raakt de film wat energie kwijt. Maar de kanten van de film die goed zijn zijn ook erg goed.

Woodstock was het symbool van de nieuwe maatschappij. Wat in 1967 was begonnen, in 1968 een sfeer van revolutie had gebracht die soms grimmig maar altijd hoopvol was geweest, bereikte in augustus 1969 een hoogtepunt. Woodstock liep uit de hand met veel meer bezoekers dan gepland en enorm veel mensen die zonder te betalen naar binnen gingen. En toch ging alles uiteindelijk grotendeels goed en waren de mensen lief voor elkaar. Van Woodstock was een film gemaakt en dat hoorde ook bij dat nieuwe gevoel. Die bijzondere gebeurtenissen moesten voor het nageslacht bewaard worden zodat ze het begin van de nieuwe tijd zagen.

Toen werd het december 1969. De film Woodstock was nog niet af. The Rolling Stones waren op tournee in de VS waar ze veel succes hadden. Vrij spontaan werd het idee geboren om als laatste show van de tour een festival te organiseren in San Francisco. Met Woodstock als bewijs dat het kon nog in het achterhoofd. Het zou gratis moeten worden. Woodstock was niet zo bedoeld, maar was dat in de praktijk ook. Het `Free Festival`werd in no time in elkaar gezet. Net als bij Woodstock veranderde de locatie last minute nog en er was een soort van naïef vertrouwen dat problemen zichzelf zouden oplossen. Voor de security werden Hell's Angels ingehuurd die iedereen moesten tegenhouden die op het nogal laag gelegen podium klom. Het houtjje touwtje gehalte van het organiseren (ook in de film te zien) en het gebrek aan wat ze later crowd control zouden noemen en de nogal vechtlustige Hells Angels (die eerder waren gebruikt als security door Jefferson Airplane en Grateful Dead) zorgden voor een veel agressievere sfeer dan op Woodstock en dat resulteerde uiteindelijk in het doodsteken van de (mannelijke) bezoeker Meredith Hunter (die onder invloed was en een vuurwapen had getrokken).

De documentairevernieuwers uit die dagen in de VS waren The Mayles Brothers. Met name de film Salesman, waarin een reizende bijbelverkoper werd gevolgd was een instant classic en was in premiere gegaan in april 1969 en waarschijnlijk is dat de reden dat ze bij het "free festival" gehaald werden om het vast te leggen. Die twee films en het latere Grey Gardens gelden nog steeds als grote Amerikaanse documentaireklassiekers. De kracht van Gimme Shelter schuilt deels in de vorm. Doordat het festival onverwacht zo grimmig werd kregen de beelden die geschoten waren een totaal andere lading. Bijzonder document dat uiteindelijk liet zien dat er helemaal geen nieuwe mens en nieuwe tijd was. Maar nog steeds de oude grimmige mens. Altamont zorgde voor een slechte reputatie van festivals in de VS. Dat drong in Europa minder door, waardoor er hier meer en vooral sneller een blijvende festivalcultuur ontstond.

Had meer ingezeten. Vooral het uitgangspunt is fascinerender dan de film in werkelijkheid is. Desalnietemin vooral in het begin een sterke film, na een dik half uur zakt het wat in Net als bij veel films in dit genre precies op het moment dat het neergelegde mysterie ontrafeld moet gaan worden, in dit geval als ze hulp gaat vragen. Om bij de grote ontplofscene, ondanks de al wat verouderde CGI weer wat op te veren. Visueel zag het best aardig uit, alleen nogal glossy en dat is niet echt mijn smaak.

Dikke 3.0*

Ik had eigenlijk niet zoveel verwacht van deze film, maar hij viel me nogal mee.

Toegegeven: het is een film van een oude man in de herfst van zijn carriere. Het interessante is dat Fellini dat zelf maar al te goed weet. De film gaat over leven in een maatschappij waar je niet meer thuisvoelt. Waar TV theater en film heeft ingehaald en die te snel en te consumptief is geworden.

Verre van gewoon, maar voor een Fellini tamelijk rechtlijnig qua verhaal. Wel zijn verhaal en de mogelijkheid voor Fellini om zijn gekke ideeën uit te voeren erg mooi in evenwicht en is het een grote plus om Mastroianni en Masina, met hun lange acteergeschiedenissen in deze rollen te zien. Een jaar of tien na deze film waren ze alledrie dood.

Bijna jammer dat Fellini hierna nog twee films maakte (die ik geen van beiden heb gezien), want hoewel diet niet op het niveau van zijn allerbeste films zit, was dit een mooi, gevoelig einde van Fellini's carriere geweest.

Dik 3.5*

Zelfs de eigenzinnige Robert Altman maakte een Grisham, al had hij erna spijt van. Altman vond dat hij wel wat kon met het verhaal als hij er wat aan mocht veranderen en wilde samenwerken met Branagh die al gecast was. Altman maakte Branagh minder een held, veranderde de setting en voegde de storm toe. Toen de film af was werd hem de montage afgenomen. Ze hadden een Altman-film gekregen (logisch als je hem vraagt) en wilden een standaard Grisham-film. Dus de final cut werd conventioneler.

Wat er overblijft een een matig vertelde voorspelbare film. Ook de sfeer is niet erg terloops maar nogal dik aangezet, wat ook niet echt werkt. Opmerkelijk genoeg bakt Branagh er weinig van, de andere acteurs zijn wat beter. Dus ik twijfel ook of Altmans visie echt goed was geworden. Vast wel interessanter, want dat is de grootste zonde van deze film.. Bij Altman zijn vaak zijn missers nog wel heel interessant. Deze is dat zelfs niet eigenlijk.

Prachtige, subtiele en kleine film. Wat een schitterend mooie rollen van Loren en Mastroianni.

Sublieme openingscene. Prachtig gebruik van kleur om een sfeer te versterken.

Dit was mijn eerste Scola. Italie blijkt inderdaad een heleboel fijne regisseurs te hebben (gehad).

4.0*

Vreemd detail is dat een van de rollen gespeeld wordt door de kleindochter van Mussolini die er tegenwoordig bedenkelijke politieke ideeën op nahoud en in het Europees parlement zit.

Ik had eigenlijk wel medelijden met vaste IFFR-gast Kobayashi, want juist bij hem van het mindere aantal bezoekers wel heel goed merkbaar. Nota bene bij een avondvoorstelling waren er niet meer dan een man of 30 in een van de middelgrote Pathé-zalen. Kobayashi vertelde dat de vorige screening ook al niet bepaald vol had gezeten. daar gaf hij overigens Feyenoord-Ajax de schuld van. Dat lijkt me nogal sterk, maar je moet iets zeggen om het te verklaren als festivalorganisatie.

Kobayashi bezit het in de film gebruikte huis en had het script schijnbaar ook al een tijdje af. De tsunami gaf hem een actuele aanleiding om het te verfilmen. Het huis staat namelijk in het noorden van Japan, in een hoger gelegen gebied. Dus het is intact maar ligt in het rampgebied.

De film begint nog best aardig, met een twintig minuten lang shot waarin de twee oudste dochters elkaar ontmoeten. Eerst de oudste in stilte, daarna komt de middelste binnen en begint er een gesprek. Na twinitig minuten wordt de scene zo bruut afgekapt dat ik ervan schrok. Voor mijn gevoel was hij helemaal nog niet af. Maar de film ging desondanks toch verder. Het deed mijn perceptie van die beginsscene al niet echt goed. Maar daarna gaat de film alleen maar verder bergafwaarts.

Eerdere films van Kobayashi vond ik altijd interessant (tenminste de vier die ik zag), maar ze hadden vaak een paar problemen. Een nogal onjapanse neiging om veel gevoelens te vangen in niet altijd even sterke dialogen bijvoorbeeld. En een neiging tot overacteren. Die problemen heeft deze film ook, maar dan in het kwadraat.

Women On The Edge is eigenlijk een serie vaak vrij lange scenes (de film heeft maar 36 cuts). De scenes bestaan eigenlijk vooral uit dialoog tussen de zussen die elkaar weer ontmoeten na jaren uit elkaar geweest te zijn. Het decor is het huis, de tuin en in één geval, een verwoest deel van het dorp. De film doet nogal toneelmatig aan wil maar niet echt film worden. Er zijn weinig camerabewegingen en het geheel is heel statisch. De nadruk ligt daardoor erg op de actrices. Probleem is echter dat de actrices geen van allen overtuigen, ook de Kobayashi-regular (en ze zit in wel meer goeds) Makiko Watanabe niet.

Er wordt enorm groot en overdramatisch geacteerd. De dialogen zijn ook groots en overdramatisch, maar totaal ongeloofwaardig en draaien vooral om het feit dat het vertrek van de oudste zus en later ook van de middelste ze alledrie in ongeluk en psychische problemen heeft gestort. En dat in een heleboel varianten. Langzaam komen alledrie de zussen in een soort nervous breakdown terecht. Dan wordt de film er alleen maar nog minder geloofwaardig op, met de laatste twee scenes (in de haven en de scene waarin de oudste zus in de tuin dollars verbrand) als absoluut dieptepunt.

Een ander storend element is de achtergrond van de tsunami. Dat is namelijk niet meer dan een achtergrond. Het is een reden dat de zussen het ouderlijk huis, waar niemand woont weer opzoeken en in een nogal bij het geheel gesleepte scene zien we beelden van de rampplek en hebben twee van de zussen het er even over. Het komt nogal over als een gimmick in plaats van een interessant onderdeel van de film. Als ik het heel cynisch zou omschrijven: als een selling point aan de festivals. Kobayashi zie zelf in zijn inleidende bespreking dat hij lang had getwijfeld om deze film te maken, omdat hij de ramp niet wilde exploiteren. Maar ironische is dat dat onderdeel daar nu juist wel naar ruikt.

Kobayashi was een paar jaar terug even hot, met een retrospectief in Rotterdam een film in competitie in Cannes en een winst in Locarno. Misschien is het een eenmalige misser, maar op basis van deze film alleen zou ik 'm al bijna afschrijven.

Ik heb de Q&A maar niet afgewacht. Toen ik de zaal uit was en naar ik dacht buiten gehoorafstand van de zaal moest mijn ergernis er even uit en riep ik "wat een slechte film!". Blijkbaar nogal hard. De twee mensen met wie ik naar de voorstelling gekomen was schrokken daar bijna van en iemand die ik niet kende vroeg aan mij of ik het echt zo slecht vond, want hij vond het wel mooi. Ik ben maar niet in discussie gegaan.

1.0*, voor het begin en de soms aardige frames.

Als ik de de films van Dhont op chronologische volgorde had gezien was dit het veelbelovende debuut met veel mankementen en was de veel betere opvolger Close de inlossing daarvan. Nu ik ze andersom zag voelt Girl als een vingeroefening. Qua stijl is er niet zoveel verandert, maar Close is veel trefzekerder en slaagt er veel beter in om de stijl van Dhont om te zetten in filmische emotie waarvoor geen woorden nodig zijn. In Girl zitten meerdere hele sterkte stukken, maar met name het lompe einde laat de film uit de rails lopen. Het balletgegeven werkt nauwelijks en voelt na films als Black Swan en veel langer terug The Red Shoes ook een beetje makkelijk. Terwijl de indringendste scenes juist goedbedoelende situaties zijn die Lara toch pijn doen. Een leraar die vraagt of de klas bezwaar heeft tegen Lara die samen met de meisjes omkleed. bijvoorbeeld. Stilistisch spreekt het me aan en heeft het veel stijlmiddelen waar ik van hou, maar inhoudelijk laat Girl wat steken vallen.

Dat "Iraanse vampierfilm" is wel een beetje het sellingpoint van de film. Maar het is inderdaad een hoofddoek en het Farsi en daar blijft het wel bij. Al zaten er achter mij mensen duidelijk verder te vissen naar de Iraanse thema's in de film. Toen de James Dean-lookalike zei dat hij een vriendin had en zijn vader meteen naar de familie vroeg hoorde ik ze zeggen "Ja , dat is daar belangrijk hè".

Maar dit is inderdaad vooral een film die speelt met dat idee (Iran, vampieren) om vervolgens een film te schieten in oude hollywoodstijl die regelmatig naar oude noirs en westerns verwijst. Knap gemaakt, al vond ik het nogal gelikt qua stijl en uiteindelijk ging het verhaal vooral kanten op die me niet echt boeiden. Een film die ik best kon waarderen, maar niet echt mijn smaak bleek, met name vanaf het moment dat de jongen het meisje (vampier dus) echt ontmoet)

3.0*

Knap hoe er door middel van licht en kleuren een Vermeer-achtige sfeer komt te hangen in de film. Verder vond ik het geen vervelende film, maar ook geen hoogvlieger. Johansson voldoet, Firth geloofde ik niet zo. Het kabbelde prettig voorbij, maar het blijft me waarschijnlijk niet echt bij, daarvoor miste ik net dat beetje extra onderhuidse spanning, net een beetje de opbouw in sommige scenes.

Vooruit, 3.0*

De derde van de westerns (al valt daar bij deze film inderdaad wel iets op af te dingen) van Leone die ik zie en wat me allereerst begint op te vallen is dat ze, buiten een hele zwik stijlelementen ze zo verschillend van toon zijn. Veel verschillender dan ik had gedacht.

Een film die begint als een dik aangezette komedie waar ik erg veel plezier aan beleefde, maar zo'n uur voor het einde slaat de film nogal om van toon. Nadat ze bij die brug een legeronderdeel overhoop hebben geschoten en Juans kinderen dood zijn is het uit met de pret. En dat kwam, ondanks de humoristische toon van het geheel bij mij wel aan.

Verder heb ik genoten van een aantal typische Leone-dingen die hier ook weer inzaten. Zoals de scene waar John Juan in het begin van zijn arrestatie red, of de scene waarin de kinderen van Juan dood blijken te zijn. En een paar prachtige massascenes. Leone durft in zijn films regelmatig stil te zijn. Vind ik ook erg prettig.

Ondanks het het epische van al zijn films wordt Leone nooit vervelend bombastisch en dat vind ik heel knap.

4.0*

Mijn derde Fellini pas. Ik heb alleen Roma en La Strada als vergelijkingmateriaal. En die vond ik beide beter.
Giulietta Degli Spiriti is leuk, maar waar La Strada een erg mooi verhaal had en Roma een visueel feest was, valt deze nog een beetje tussen de wal en het schip. De gekte begint te komen, maar het lijkt wel alsof Fellini in deze film voor de keuze staat om een aantal conventies overboord te gaan gooien, maar het nog niet helemaal doet.

Na een uur begint er dan toch nog in sommige scenes een waar Fellini-feest. Allereerst de bijzonder mooie scene over het schooltoneelstuk over waarin iuletta een Martelares moet spelen, de knotsgekke scenes met de buurvrouw en de geesten die haar opjagen. Dat was erg leuk om te zien.

Leuke film, net genoeg voor 3.5*

Vandaag voor het eerst gezien. Alle intimiteit verdrinkt in de bombast. Echt alles is wat mij betreft, te grotesk, te pompeus, te enorm, te aangezet. Spartacus wist veel mooier heen en weer te gaan tussen grootse scenes en intimiteit. Vond het verhaal ook maar weinig boeiend en erg standaard. Bovendien merk ik dat ik een antipathie tegen Russel Crowe aan het ontwikkelen ben. Nee, dit is echt mijn film niet

2.0*