Ghostlight (2024)

Norse bouwvakker Dan [Keith Kupferer] komt via zijn werk in contact met actrice Rita [Dolly De Leon] die hem uitnodigt om mee te doen aan een groepslezing van ‘Romeo & Juliet’. Thuis kampt Dan met zijn rebelse dochter Daisy [Katherine Mallen Kupferer] en bereidt hij zich met zijn vrouw Sharon [Tara Mallen] voor op een civiele rechtszaak tegen Christine [Lia Cubilete]. Stapje voor stapje onthult O’Sullivans briljante scenario wat de oorzaak is van de spanningen in de familie en zien we hoe Dan met steun van het toneelgezelschap zijn lang onderdrukte emoties leert te uiten. Experimenteel drama met een écht (acteurs)gezin in de hoofdrol (Katherine schitterde vorig jaar in Are You There God? It’s Me, Margaret) voelt op alle fronten authentiek aan met een knappe mix van humor en hartzeer. De beste film over rouwverwerking sinds Ordinary People.

De film is beter dan hij aanvankelijk lijkt. Het begint ermee dat we een gezin zien dat worstelt met het verlies van hun zoon waarbij de dochter haar pijn openlijk uit in agressie en de vader zijn verdriet niet uit anders dan in woedeaanvallen en energie voor een rechtszaak die het gezin heeft aangespannen in relatie met de dood van hun zoon. Hij raakt verzeild in een amateur-toneelcub waar hij op een ongeloofwaardige manier aan meedoet, knuffels en liefde van z’n mede-spelers ontvangt en emotioneel uitgedaagd wordt zodat de film vooral zoetsappig is en het idee is dat de toneelvereniging de juiste therapie is voor hem die niets van therapie moest hebben. Maar de film wordt beter omdat er een dubbele of diepere laag blijkt: ze oefenen Shakespeare’s Romeo and Juliet en het verhaal van hun zoon blijkt nu precies het Romeo and Juliet-verhaal te zijn waarbij de zoon zelfmoord pleegde omdat de families van de geliefden hen uit elkaar haalde. Het heropvoeren van het huiselijk drama in de vorm van Shakespeare’s toneelstuk geeft precies de katharsis voor de gesloten man – het geeft hem letterlijk de woorden om zijn verdriet uit te drukken terwijl hij anderszins niet over zijn emoties kon praten – waardoor verzoening mogelijk is: het laat rouw toe en lost het conflict met de andere familie op zodat het parallelle juridisch toneelstuk geen doorgang hoeft te vinden. De kracht van de film is dat het niet alleen de helende, katharsische kracht van theater laat zien (waarbij de film zelf natuurlijk ook theater is) maar omgekeerd ook Shakespeare’s oude stuk een nieuw leven geeft doordat het de ziel van een hedendaags drama ontvangt. Als kijker van deze film is het moeilijk de ogen droog te houden bij Shakespeare’s woorden hetgeen ‘serieuze’ uitvoeringen wellicht minder makkelijk zal lukken: nu de film de kijker ook zelf een katharsis geeft bevestigt de film de waarde van theater en zou Shakespeare niet ontevreden met de film kunnen zijn.