Opinions

Fraaie film. Er gaan hier later vast mensen zeggen dat er niks in gebeurd, maar gebeurt van alles tussen de drie personages. Het gaat over het uit elkaar groeien van een lange vriendschap, over de natuurlijke verwijdering tussen ouder en kind, over mannelijkheid en vrouwelijkheid, over niet serieus genomen worden als een opmerking je stoort. Dat alles subtiel gebracht. Fijne film, ga dat volgend jaar zien

Net niet film. Lijkt een beetje gladgestreken te zijn door Hollywood en had wat enger gemogen. Wel een bijzonder sterk einde. Leukste rol van Culkin, met een piepjonge Elijah Wood (LOTR).

2.5*

Op papier wat voorspelbaar verhaal krijgt forse meerwaarde doordat alles zeer sterk uitgewerkt is. Met name de scene's tussen Williams en Damon zijn erg goed. Affleck laat zien dat zelfs hij in een oppervlakkige bijrol nog wel te pruimen is.

Beste scene: Williams en Damon samen op het bankje bij de vijver in het begin van hun contact.

4.0*

Tegenvaller. Het zag er allemaal piekfijn uit, het was bij vlagen best grappig, iedereen was best goed in vorm enzovoorts. Maar echt bijzonder vond ik de film niet. Een redelijk gewoon episch misdaaddrama, ditmaal met een lichter toontje en wat meer humor.

3.0*

De moord en de ontknoping waren duidelijk bijzaak. De film was vooral sfeervol en vaak uitermate grappig. Wat mij ook opviel was dat Altman dat hele snobistische adelijke wereldje laat zien als een groot toneel. Op het toneel (als de adel samen is) wordt er geacteerd. Op hun eigen kamers (backstage) zijn de adel en de bedienden zichzelf. Af en toe valt er iemand uit zijn rol. Mooi camerawerk in sommige scenes. Geen meesterwerk, maar een erg amusante film. Totaal niet saai wat mij betreft.

3.5*

De film is imperfect en heeft puzzelstukjes die niet helemaal passen, maar uiteindelijk is de balans toch vooral positief. De film is deels 00's Jia Zhang Ke (die ook een rolletje heeft), maar de toon is anders. Een beetje grotesker en te vol met wat overbodige plotelementen die nergens heen gaan en makkelijk uit de film hadden gekund. De film werkt namelijk vooral als een sfeerfilm die getuigd van de enorme veranderingen in China. De film profiteert erg van zijn omgeving. We zitten ergens in het Noorden van China en dat is ook te zien doordat het landschap lijkt op wat ik zag in Mongoolse films. Het dorpje is aan het vervallen en de nieuwe tijd is er nog niet. Veel in het dorpje wordt bijna afgebroken en vele mensen die wachten op beloftes die de toekomst brengen en veel mensen die niets kunnen met die beloftes en geen energie meer hebben voor verandering.

Dit was een film die ik hoognodig moest herzien. Dat wist ik. De eerste keer kon ik er bar weinig mee, maar had ik ook nauwelijks door wat de film aan het doen was. Nu bij de heruitbreng in de bios eindelijk herzien (ik was dat denk ik 10 jaar van plan en hij staat hier gewoon in de kast).

Vooral het begin vond ik nu sterk, bijzonder camerawerk dat soms herinnert aan Nichols debuur (dat nog een stuk beter is) en Hoffman die een jongeman speelt die niet weet wat je moet doen als je volwassen bent en allerlei mensen om hem heen die hem tot iets willen maken. Dat alles gedrenkt in veel zeker voor de tijd pittige humor.

Het tweede deel als het meer een soort licht subversieve romantische komedie wordt is echt minder dan het Mrs Robinson deel. (geweldige rol van Bancroft ook). Het einde is dan weer lekker over de top.

Vol punt erbij, maar ik kom niet aan de vier.

De opvolger van de flop Gran Casino is duidelijk beter. Nog steeds even mainstream en dit keer ook weinig Mexicaans, maar een komedie met een uitgangspunt dat in elk land gemaakt kan worden. Maar deze film werkt een stuk beter dan de vorige en is veel meer een geheel.

Het gaat over een rijk man die na dat hij weduwnaar geworden is stevig aan de drank gaat, zo stevig dat zijn leven in gevaar is. De dokter besluit dat het anders moet en haalt zijn familie over om hem te laten wakker worden in een bescheiden woning, waar ze spelen dat hij een jaar buiten westen was, ze in de tussentijd alle rijkdom hebben verloren en nu leven van kleine baantjes als arme mensen. Vader trapt er even in, maar prikt er snel doorheen en speelt het mee om zijn familie een lesje te leren.

De film heeft met veel goede wil een linkse ondertoon. Rijk is verwaand en verwend en armoede is bijna een deugd, maar buiten dat is er niet veel van de experimentele, surrealistische schoppende Buñuel te ontdekken hier. Maar het kijkt lekker weg.

In 1946 kon Bunuel weinig kanten op. Hij was een linkse man en dat lag niet goed in Spanje waar hij vroeger gewerkt had, want daar had Franco het land overgenomen, Hij kon daardoor ook niet veel beginnen in de Verenigde Staten waar hij tijdens de oorlog had gezeten. In deze tijd draaide de Mexicaanse cinema op volle toeren. En daar hadden ze werk voor hem, in een wat ze daar charro-films noemden, een soort quasi westerns, maar vaak lichtvoetig en met liedjes en hun eigen bekende sterren. Soms bijna kluchtig. En graag een beetje romantiek.

Als je veel wil zoeken kun je hier een antikapitalistische film van maken of Bunuel af en toe iets geks de film in te smokkelen. Het verhaal is echter gewoon nauwelijks interessant en Bunuel legt hier zeker geen creatief ei. Maar ook hij kon niet van de lucht leven, dus moest er brood op de plank.

De film werd ondanks de aanwezigheid van een aantal toenmalige bekende namen een flinke flop. Zijn volgende film zou een stuk succesvoller worden.

De films van Clint Eastwood waar hij zelf in speelt zijn eigenlijk allemaal zo'n beetje hetzelfde. Nou ja, vanaf The Unforgiven dan toch en in elk geval de films die ik gezien heb. Eastwood als ondooiende oude mopperkont die op de een of andere manier nog één keer een laatste kunstje doet. In de ene film werkt dat beter dan in de andere. De vorige film uit die categorie, Million Dollar Baby, vind ik bijvoorbeeld nogal overschat, makkelijk en doorzichtig.

Gran Torino is bepaald geen meesterwerk, maar wel een stuk beter dan Million Dollar Baby. Ongeveer net zo doorzichtig, dat wel. De kinderen en kleinkinderen van Kowalski worden neergezet als nare karikaturen. Je weet vanaf het begin dat de grumpy old man gaat ondooien en de film gebruikt hier en daar wat in zichzelf gemompel om dingen wat uitvoeriger uit te leggen.

Wat Gran Torino ver voor heeft op Million Dollar Baby is humor. De film wordt telkens gerelativeerd en dat deed me een stuk makkelijker over de bezwaren heenstappen. De film was vaak grappig, zoals in de scenes waarin de oude Amerikaan zijn buurjongen op een jaren '50 manier tot man wil maken. Helaas neemt de film daarna een draai naar het serieuze die wat minder was, hoewel nog best acceptabel. De film dreigt tegen het einde echt uit de hand te lopen als Kowalski als ongelovige een daad van Christelijke opoffering doet, in de begrafenisscene en bij het voorlezen van het testament Maar net voor de ergernis echt op gaat komen is de film gedaan.

Ik zie er zeker geen meesterwerk in, maar vond dit prima te doen als tussendoortje.

3.0*

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Komt Anderson toch zomaar op 4 sterren uit. Dat was met alle films voor deze niet gelukt. Maar dit is zonder meer de beste die ik van hem zag. Het is in sommige opzichten Anderson het kwadraat. Hij is vooral zichzelf maar alles valt hier gewoon wat meer op zijn plek. De vormgeving is nog wat fraaier. De verhaalvorm (een verhaal in een verhaal in een verhaal) is vindingrijk en fraai gedaan. Maar wat deze vooral voor heeft op de rest is dat het net wat minder vrijblijvend is allemaal. De film maakt een enigszins ontroerend statement en kan zelfs dienen als een verklaring waarom Anderson de films maakt die hij maakt.

Bijzondere film. Het gaat om een man die in de koloniale wereld in de Oost werkt en op het moment dat zijn vrouw naar hem toe wil komen ervan door gaat. Zijn verloofde reist hem achterna. In de eerste helft krijg je zijn verhaal, in het tweede haar. De film bestaat uit documentairebeelden van toen en van nu, gespeeld materiaal, voice over.De film is een zeer eigenzinnige uitvoering van een soort episch liefdesdrama. Het ligt vast niet iedereen en ik denk dat Gomes je sowieso een beetje moet liggen, maar ik vond het heel fijn.

Ultieme decadentie haast. Zelfmoord plegen door onbeschrijfelijk veel met zorg bereid eersteklas voedsel naar binnen te werken. Het is een fascinerend idee en het levert een interessante film op. Maar La Grande Bouffe is voor mij gevoel duidelijk een film die om het fascinerende en provocatieve gegeven erg beroemd is geworden. En veel minder om de film zelf. Bizar, onalledaags en interessant, maar ook tamelijk lang, wat gedateerd en erg drijvend op dat ene idee, zonder daar nou echt heel veel mee te doen.

3.0*

Het is 1937, de wereld gaat onmiskenbaar op een oorlog af en deze film komt uit. En dat was best gedurfd eigenlijk.

La Grande Illusion is boven alles een krachtige anti-oorlogsfilm. En een heel aparte. Geen schokkende dit keer. Maar een film die bijna terloops zijn statements maakt.

De film speelt zich af in de eerste wereldoorlog. De krijgsgevangenen willen naar huis en ook de Duitsers lijken vooral oorlogsmoe en verveeld. De oorlog wordt sterk gerelativeerd. Niemand weet precies meer waarvoor hij het doet. De oorlog is een grote illusie een grotesk, gruwelijk spelletje van doorgeslagen mensen. Al relativerend is er geen enkele reden voor.

Het eerste kwartier moest ik erg aan de film wennen. De toon was wel erg luchtig, Maar langzaam slaagde de film erin om een sterke onderliggende trieste sfeer te krijgen. In intelligente, scherpe dialogen wordt verwezen naar het leven buiten de oorlog. Dat leven komt met de oorlogsvermoeide officieren weer dichterbij, dagelijkse (klassen)tegenstellingen drijven weer naar boven.

Het laatste half uur was het allersterkst. Er ontstaat een erg geloofwaardige relatie tussen de twee ontsnapten en een oorlogsweduwe en haar kind op en boerderij. Gewoon menselijk contact, subtiel gebracht. Maar met de oorlog en de tegengestelde nationaliteiten als achtergrond erg gevoelig.

Dan is er ook nog het bijzonder fraaie einde waar een simpele opmerking als "Grenzen zijn een menselijke uitvinding, de natuur geeft er niks om" en het feit dat ze twee passen te ver zijn om doodgeschoten te worden de oorlog nog meer neerzet als een grote illusie. Twee ontsnapte soldaten zijn op het einde twee ploeterende mannetjes in de onmetelijke aardse sneeuw.

De film is mooi geschoten en heeft niet veel aan kracht ingeboet in de afgelopen kleine 70 jaar.
Maar zeker voor 1937 was dit een gewaagde film, al is het alleen al door de genuanceerde Duitsers.

Terechte klassieker.

Ruim 4.0*

Ford op zijn best. Met een film die alleen maar in deze periode kon. Na de tweede wereldoorlog en in het begin van de koude zou dit al snel een te rode film zijn geweest. Steinbeck was in de VS toen ook wat omstreden. Maar in 1940 was de crisis nog vers en de nazi's de (aankomende) vijand. In 1939 was het boek uitgekomen. En hoewel de crisis over het hoogtepunt was, was het toen nog niet helemaal voorbij. Het boek sloeg in als een bom. En de baas van Fox, Darryl Zanuck, was uit op hedendaags realisme om zich te onderscheiden van de concurrentie en zag er een film in. Hij was ook wel een beetje bang, Want was het boek niet te links? En hoe kreeg je dat binnen de lijntjes zonder de angel uit het verhaal te halen. De politiek conservatieve John Ford mocht de film maken. Die had al bewezen goed overweg te kunnen met sympathie voor de gewone man. Ik vond dat de film opmerkelijk veel van zijn kern heeft behouden.

Ik vind dit van alle Fords zie ik zag de mooiste. Maar dat komt vooral door het fraaie camerawerk van een filmvernieuwer, Greg Toland. Zijn kracht is de aandacht voor de omgeving. Dat zit in deze film meer dan in alle Hollywoodfilms die ik eerder zag uit deze tijd of ervoor. De film vertelt vele verhalen op de achtergrond en in de (overigens authentieke) locaties waarin is gefilmd. Ford pakt hier precies de juiste toon in het slot. Het is ontroerend zonder te sentimenteel te worden.

Een laatkomer in de seventies rampenfilmtrend. Heston had er zelfs een nieuwe specialieit van gemaakt, nadat zijn vorige specialiteit (historisch epische films) nogal uit de mode was in de jaren '70. Het leidt tot een voor zijn doen bijna subtiele Heston. Al is hij nog steeds wel de acteur met de meest ouderwetse stijl hier.Het hoort er oiok een beetje bij, acteurs opo hun retour uit de hoogtijdagen van hollywood en de rampenfilm.

Deze film had Keach en Carradine als de grootste jonge namen. Met name die laatste maakt van Gates vrij sterk het rampenfilm archetype van de dwarse jongere man die gelijk blijkt te hebben. De film bevat verder alles wat je van zo'n film verwacht en is degelijk en goed gemaakt en een leuk tijdsbeeld en best spannend, maar ook erg voorspelbaar,.

Qua expliciet getoond geweld is Irreversible een goede vergelijking. Erg shockerend en de impact valt ook bij mij niet te ontkennen. Ik worstel echter nogal met deze film en kan niet goed plaatsen wat Clay er nou mee wil. Ook na zijn antwoord op een soortgelijke vraag n het gesprekje na de film niet. Daarin werd Clay door een sterk verdeelde zaal nogal hard aangepakt. Mensen uit het publiek die bijna boos waren, anderen die weer lieten blijken en het niet met kritiek eens te zijn, applaus voor de regisseur dat na de film ontbrak en later toch kwam. Ik ben er ook niet helemaal uit hoe het erg is dat ik de dramatische ontwikkeling niet echt geloofwaardig vind. En dat ik de verbinding die wordt gelegd tussen oorlogsgeweld (met in het begin van de film nota bene een verwijzing naar Idi i smotri, verder veel verwijzingen naar de oorlog in Irak door TV beelden en na de verkrachtingsscene beelden uit de tweede wereldoorlog) niet echt uit de verf vond komen.

Buiten dat deze film sowieso door de explicitiete scenes indruk maakte, deed de film dat ook door heel andere elementen. Zoals mooi camerawerk, bij vlagen mooie beeldcomposities en prachtige muziek. Een talent is Clay zeker.

Over mijn definitieve stem slaap ik nog een nachtje (en dat gebeurt me niet zo vaak).

Oef, serieus een forse teleurstelling na de twee recente goede ervaringen met Clayton. Zijn verfilming van een door sommigen onverfilmbaar geacht boek dat ik nooit las is vooral doods. De cast is op papier niet onaantrekkelijk met Redford (die voldoet) en Farrow (die nogal tegenvalt, nog nooit heb ik haar zo zwak zien acteren).

Een boek dat vooral draait om de weergave van de tijdsgeest en veel vertelt door middel van de verhoudingen. Dat soort boeken zijn lastig te verfilmen. Toch is het vier keer voor de bios geprobeerd en nog een aantal keer voor TV bij The Great Gatsby. Er is een zwijgende film, een film uit de klassieke hollywoodtijd. Er is deze en er is de verfilming van Baz Luhrman. Dit zou de meest trouwe moeten zijn.

Claytons Gatsby is vlak en saai. Heeft een teleurstellend onevenwichtig script (van Coppola nota bene) dat teveel op dialoog vertrouwd. De film mist sfeer en is eigenlijk gewoon een ambitieuze mislukking.

Boeiende documentaire die aardig in het onderwerp weet door te dringen en zo een bizar soort handel in nepgeluk blootlegt. Knappe, übergestylde jongens van begin 20 die vrouwen het idee geven dat ze iets betekenen, maar ondertussen vooral erop uit zijn om te verkopen. Zichzelf en flessen champagne die voor veel hogere prijzen dan de echte waarde er doorheen vliegen. Er zit nog bijna een plottwist-achtig iets in de film als duidelijk wordt dat veel van de vrouwen eigenlijk min of meer prostituees zijn en soms zelfs zichzelf verkopen om geluk van host te kopen. De film plaatst het niet in de Japanse geisha-traditie (waar het wel degelijk veel van wegheeft) en laat daar wel iets liggen. Maar verder zonder meer boeiend.

3.5*

Heel aardige film, maar haalt het duidelijk niet bij de twee andere films van Sturges die ik tot nu toe zag. Mooie opening en een paar leuke scenes zoals de scene bij de ontsnapping met de bewaker en een paar van de dingen die ik de latere Sturges-films ook al zag (zoals de slapstickachtige momenten). Maar het is allemaal nog wat pril. Het in hetzelfde jaar gemaakte Christmas in July was al veel scherper en leuker. Helaas zijn Angelus en vooral Donlevvy ook niet zulke goede acteurs voor deze rollen. Ze missen wat persoonlijkheid.

Een aardig debuut waar al wat doorschijnt van wat later komen gaat dus.

3.0*

Dit was de film die Sturges keten van succes doorbrak. Paramount liet de film twee jaar op de plank liggen en hoewel Sturges na deze film nog Hail the Conquering Hero en The Miracle of Morgan's Creek voor ze maakte (die eerder werden uitgebracht) veroorzaakte deze film de breuk tussen de studio en Sturges. Paramount maakte een recut die de oorspronkelijk serieuzere film lichtvoetiger moest maken en bracht de film toen pas uit.

Wat we overhouden is geen goede film en met afstand de minste film uit de Preston Sturges-box. McCrea die geweldig was in Sullivan's Travels en The Palm Beach Story is hier totaal kleurloos. Betty Field als zijn vrouw is vooral irritant en enorm aan het overacteren. Af en toe komt de slapstick kant van Sturges bovendrijven, maar het voelt hier vooral misplaatst. De grapjes van side-kick Demearest als de eerste behandelde patient waren nog het aardigst, maar ook die botsten met de rest van de film.

De hand van de meester is hier en daar wel te zien, maar deze film kan helaas nog niet in de schaduw staan van zijn fijne komedies waar ik erg van ben gaan houden.

2.0*

The Great Ziegfeld was een grote film destijds. Het was de trots van dromenfabriek MGM. De film was duur en naar het schijnt de langste die tot dan toe. De echte Ziegfeld was een paar jaar terug overleden en een bekende naam. De film is een mengeling van zijn echte leven en wat fantasie om de film op te leuken.

De film was een flinke hit en won de oscar voor beste film. Naast het Rise & Fall verhaal.(eigenlijk meerdere Rises & Falls) is het vooral veel show in de geest van Ziegfeld en ergens ook die van MGM, Extravagant, groots en sprookjesachtig. De film piekt daarin met een enorm grootse scene op de helft met een set die ook nu nog ongelofelijk is (en bizar veel geld koste). De film is erna wel lang. Einde is weer echt heel fraai en heerlijk sentimenteel.

MGM zou nog twee films maken met de naam Zegfield in de titel, maar die waren minder succesvol en gingen niet over het leven van de beste man, maar waren meer optredens in zijn stijl.

De regisseur Robert Z. Leonard is een wat vergeten regisseur die vooral veel films maakte die in de geest van de studio waren (hij werkte bijna zijn hele carriere bij MGM), dat dat hij iets van een auteur was.

Ik wist dat ik dit al lang had liggen, maar ik blijk het dus vijf en een half jaar geleden te hebben opgenomen. Nu pas gekeken.

Vond die stills prima te doen. het geeft een beeld van wat er uit de film is gehaald en dat is vrij veel eigenlijk. Twee complete subplots, heel veel sfeertekening en meer bedachtzame scenes. In de 140 minuten-versie is echt alleen de grote lijn overgebleven. En de stills zijn vrij zorgvuldig in de film gemonteerd al is het inderdaad wennen en soms komsich om de pogingen te zien wat meer leven er in te brenegen door van de ene kant van de still naar de andere te bewegen.

Greed is een grootse tragedie over hebzucht (wat anders?) met een tijdloos verhaal dat aan duidelijkheid niks te wensen overlaat. De drang naar bezit vernietigt alles en iedereen. Mooie locaties (de film werd, zeer ongebruikelijk in die tijd, op locatie opgenomen) en een tamelijk briljant einde.

4.0*

De komende tijd in aanloop naar de Oscars gaan we weer eens een rondje ongeziene Oscarwinnaars (beste film) doen. Dit is er een van. Green Book voelt qua structuur bekend (een beetje My Fair Lady meets Driving Miss Daisy als je in oscarfilms blijft. Voeg daarbij een beeld van de van racisme doordrenkte zuidelijke samenleving in die tijd en wat vaardig gemaakte feel good zoals een paar jaar eerder in The King's Speech en je komt ongeveer hier uit. Het kijkt heerlijk weg, heeft een keurige boodschap en zowel Mortensen en Ali zijn prima. Maar net zoals bij alle films die ik genoemd heb maakt dit geen grootse indruk op me en slaagt het er niet in om met echt nieuwe inzichten te komen.

In tegenstelling tot de film van gisteren is Green for Danger niet of nauwelijks beïnvloed door Amerkaanse noirs maar staat de film echt in een Britse whodonnit-traditie. Het decor is grimmig. Het is 1944 en Engeland wordt flink gebombardeerd door de Duitsers. Na zo'n bombardement wordt een postbode binnengebracht in een klein ziekenhuis. Hij overlijdt op de operatietafel, maar dat is geen ongeluk maar moord. Een van de mensen die erbij waren moet het hebben gedaan.

Dat raadsel wordt opgelost door een slimme en heel erg Britse meneer van Schotland Yard. Zo een van het type die een moord vooral heel erg boeiend vind en er bijna blij van wordt en probeert de zaak met logisch nadenken op te lossen. Dat gaat zo ver dat hij zeer geamuseerd toekijkt als er op zeker moment een fysiek gevecht tussen twee van de verdachten plaatsvind. De meneer van Schotland Yard horen we ook in de voice over, die met enige regelmaat licht ironisch is. De hele film maakt ergens van een moord iets lichts, bijna als een prettige afleiding in de oorlogsjaren.

Green for Danger is aardig, ouderwets en heel erg Brits vermaak. Regisseur Sidney Gilliat was decennialang een prominent figuur in de Britse cinema. Van 1929 tot 1972 om precies te zijn. Zijn laatste film uit 1972 was een Agatha Christie-verfilming en in die hoek kun je de basis van dit plot ook zetten.

Totaal ongenuanceerde karakters van karton. Zo sentimenteel dat het bij mij niet echt meer werkte en een vervelende simplistische moraal. Te weinig fantasie om een mooi sprookje te worden. Stephen King kan beter. En toch had het wel iets.

Met name in de eerste helft had het allemaal een lekkere sfeer. Het toontje van acteurs was goed getroffen. Het tempo heeft ook iets prettigs. Het kijkt lekker weg. Maar voor mij heeft het iets van een grote zak spekjes leegeten. Best lekker, maar aan het einde voel je je toch wat misselijk.

3.0* en dat is vrij gul.

Best een interessant thema, maar uiteindelijk werkt het niet helemaal (en is het een stuk minder dan de enige andere Baumbach die ik zag, The Squid and the Whale). Een film die gaat over, zoals die Britse vriend van Greenberg zegt, het leven dat je niet wil leiden accepteren.

Probleem is dat het verhaalverloop toch weer bijna in een mal van een romantische komedie wordt geperst. Er wordt teveel een plot omheen gelegd, compleet met een moment waarop Greenberg het ineens lijkt te beseffen als hij de auto uitstapt. Een ander probleem is dat zowel Florence als Roger niet boeiend genoeg zijn (en dat is wat anders dan aardig of sympathiek) dus puur op de karakters drijft de film ook niet helemaal

Klinkt misschien wat negatiever dan ik bedoel, want het was zeker geen slechte film, wel een die achterbleef bij mijn verwachtingen.

Kleine 3.0*

Tweede keer in een paar dagen dat ik een vroege film van een groter geworden regisseur zie uit 1968 die ik ook behoorlijk 1968 voelt. Toevallig zijn de regisseurs ook nog uit hetzelfde geboortejaar. Greetings is ook wat onsamenhangend Vooral een iets te milde satire allerlei aspecten van de wereld van toen. Vol met filmreferenties. DePalma was niet de eerste Amerikaan die een film maakte met duidelijke nouvelle vague invloeden. En in een aantal wat minder geslaagde scenes lijkt iemand als Richard Lester ook een invloed. De allereerste film van Deniro die een van de figuren is die gevolgd wordt en niet een duidelijke hoofdrol heeft.

Een meesterwerk is het bepaald niet. Een leuk tijdbeeld wel en een film met zoveel ideetjes dat er ook echt geslaagde bij zijn.

Fascinerende karakterstudie van een moeder en dochter uit goede kringen die in een verkrot landhuis wonen en van wie het aanzien compleet in elkaar is gezakt in die decennia hieraan voorafgaand en hoewel dat niet expliciet gezegd wordt in de film lijkt me van het familiekapitaal ook niet veel meer over. Voor mij is duidelijk dat Edith vooral een zeer extreme narciste is die vind dat de hele wereld om haar draait en die tevens er een van de oorzaken van is dat dochter Edie een bepaald onvolgroeid karakter heeft en nooit de moed had om weg te gaan van haar moeder. Die twee karakters samen zorgen ervoor dat beide nog veel minder goed functioneren dan dat ze apart hadden gedaan, maar ze kunnen niet zonder elkaar. Heerlijk dat vrijwel nergens er commentaar van de makers is. Wel een beetje sturing door de editing trouwens, die is zeker niet willekeuring en heel slim gedaan. Veel pijnlijke verlangens naar de momenten van allerlei gemiste kansen bij beide.

Nu nog Gimme Shelter en ik heb de drie grote klassiekers van de gebroeders Maysles gezien.

Bijzonder fraaie film. Ik Ben alles dat ik van Antonioni heb en nog niet had gezien op chronogische volgorde aan het bekijken en hoewel het peill al per film steeg is dit de eerste die ik echt fantastisch vind. Behoorlijk aangrijpend en juist het verschil met het neorealisme is hier belangrijk. Het is een verhaal naar binnen toe en ook de schreeuw komt van binnenuit en niet van buitenaf. Het is geen onrecht waartegen je in opstand kunt komen. Binnenkort toch een herziening: L'Avventura.