Opinions

Tegelijk prettig ambitieus en prettig klein. Dolan's film is in de basis eenvoudig en blijft waarschijnlijk vrij dicht bij zijn wereld. J'ai Tué Ma Mére gaat vooral over het loskomen van een volwassen wonderde jongen van zijn moeder. Dat doen ze door elkaar heel hevig af te stoten. Zowel moeder en zoon ergeren zich in alles aan elkaar. En Hubert verwart dat met haat. Een tamlijk klein gegeven dat ook vrij klein wordt uitgewerkt.

Daartussen wil Dolan ook zien dat hij ideeén heeft en kan filmen. Dus zijn er tussenstukjes met elkaar snel opvolgendebeelden, stukjes video,. extreme close ups en slowmotion. En soms, zoals in de verfscene, maar met name in de discoscene lukt dat ook heel goed. Een enkele keer voelt het ook wat gemaakt, maar het is makkelijk om de film dat te vergeven.

Als aan het einde de liefde wint door en heel simpel beeld is het bijna jammer dat de videobeelden daar nog achter zitten.

Jái Tué Ma Mère is geen verpletterend debuut of meesterwerk, wel een goede veelbelovende film.

3.5*

Ik kan me ergens wel iets bij Wouters commentaar voorstellen want dit gaat ook niet iedereen trekken. Portman speelt Jackie theatraal en niet subtiel of echt naturel. Voor mijn gevoel een bewust gekozen stijl die vrij naadloos in de toon en thema's van de film past en Larrain kiest daar bovendien vaker voor. Maar het zal waarschijnlijk ook genoeg mensen afstoten. Je moet daar wel tegen kunnen.

Ook ik vond het een biografische film zoals ik ze graag zie. Jackie gaat niet zozeer over het ganse leven van de hoofdpersoon en is al helemaal geen poging tot een chronologische , obejctieve weergave ervan, maar is veel minder conventioneel en een stuk uitdagender. De interviews zijn een kapstok voor een serie subjectieve herinneringen die uiteindelijk het ontstaan van het definitieve verhaal voor Jackie zelf laten zien. Jackie speelt al vele jaren een soort rol in de film van het presidentschap van haar man en zoekt naar haar plek in de geschiedenis die naar de moord leidt/

De stempel van Larrain is ook te zien in het neerzetten van het tijdsbeeld, in het combineren van archiefmateriaal met de film en hoe hij daarin soms naadloze overgangen weet te maken. Ik vind het echt genieten hoe hij daarmee speelt. Fijne film.

Voor het eerst gezien vanmiddag.

Mooie openingscene met de perfect gecaste Pam Grier. Bijzonder goede muziek weer. Fijne suikersoul uit de jaren '70.

Maar deze film is vooral duidelijk minder scherp dan de vorige twee. En hij mist ook vaart en ritme.

Desondanks leuk vermaak. Maar ook niet veel meer.

3.0*

Flarden uit het leven van een nauwelijks opgegroeide besluiteloze chinese jongen in Eindhoven en Amsterdam. Erg veel wordt in het midden gelaten en dat mag de kijker dan invullen.

Deze film leek een poging om het leven naast Nederland van Chinezen in een soort Aziatisch aandoend drama te gieten. Soms mooie plaatjes, maar vaak was de film toch wat te leeg en saai. Het vrijwel weglaten van dramatische elementen in het plot schept bovendien kilometers afstand. Veel potentie maar er komt maar weinig uit.

2.0*

Wel heel erg mooie poster trouwens.

Zeer interessant, maar juist met het thrillerachtige deel (het gedoe met die experimenten) kon ik wat minder. Ik vond het zelfs de film een beetje in de weg zitten. Bij herziening zit er wellicht wel een halfje meer in (want deze film drijft nu eens niet bepaald alleen op de plottwist, dus ik wil 'm graag vaker zien), vooralsnog hou ik het op een hele dikke 3.5*

Liefdevolle ode van Varda aan de toen stervende Demy. Vooral een prachtige weergave van Demy's herinneringen en gelukkig niet te breed georiënteerd maar vooral gefocusd op hoe Demy film ontdekte en van alles probeerde met zijn nieuwe fascinatie. In tegenstelling tot wat hierboven staat vind ik dat een grote kracht en geen zwakte. Ook wat op papier niet zou moeten werken, de verbinding tussen wat Varda laat zien en de films van Demy beviel me eigenlijk wel goed. Een beetje wat The Fabelmans had kunnen zijn als die film meer focus had gehad en niet twee helften had gehad.

Onmogelijk om deze film slecht te vinden en hij sleepte me wel behoorlijk mee, tot het een jaar later-stuk. Maar daarna begon de film me toch wel meer dwars te zitten,

De schoen wringt toch op nogal wat plekken en deze film is toch echt veel minder subtiel dan zijn vorige. Een paar puntjes: Zou de film niet confronterender (en eerlijker) zijn geweest als we als kijker pas later wisten dat de beschuldiging onterecht was? Waarom scenes als de wel heel domme verhoorscene door de vage kennis, hoe Vinterberg in elke scene een tandje bijsteekt en dan echt veel te makkelijk naar een jaar later schiet, waar bijna alles weer koek en ei is. Einde was wel weer sterk. In die zin een erg rechtlijnige en nogal makkelijke film,

Maar de acteurs zijn fenomenaal goed zijn en de dorpssetting is heel sterk. Veel losse scenes , bijvoorbeeld de interactie tussen Lucas en zijn zoon en zijn beste vriend vond ik ook erg sterk.

3.5*

Vind trouwens Olaf K's analyse interessant en zou daarvoor de film bijna opnieuw willen zien, maar voorlopig haal ik dat er te weinig uit. En zie ik toch de sterke, maar weinig subtiele en wat drammerige film, zoals ik hier boven omschreven heb.

Prettige, sympathieke feelgoodfilm met leuke grappen. Veelbelovend debuut.

3.5*

Piepkleine Koreaanse digitale film. Bij vlagen heel sterk, met name in de tweede helft (de ruziescene is erg sterk). Ergens is zijn sterkte ook zijn zwakte. Het is een hele bescheiden film over alledaagse thema's op een heel klein niveau, maar soms was het wel heel klein. Er is zelfs in de buitenscenes bijna niemand te zien bijvoorbeeld. Iets meer leven had de film goed gedaan en had gezorgd dat het wat meer indruk maakte.

3.0*

Gemengde gevoelens. De film is een hele vroege film van de later grote regisseur Robert Altman. Naast de matige juvenile delinquent-film The Delinquents de enige film die hij in deze tijd maakte. Hij werkte in deze tijd vooral voor de TV en zijn echte carriere begon pas eind jaren '60.

Een poging om te cashen op de hele rappe legendevorming die er toen al (amper twee jaar na zijn dood) kegendevorming rond James Dean en deze film doet daar hevig aan mee door zijn rollen soms met het echte leven te verwarren en met een enorm gezwollen en vaak vrij ver gezochte voice over vol met psychologiie van de koude grond. Overigens geschreven door een van de schrijvers van Rebel Without a Cause.

Maar tegelijk is het ook wel fascinerend om de vroege legendevorming te zien, Waar alles waarde heeft. Zoals briefjes waar hij een telefoonnummer op gekrabbeld en deze docu die langs de uitbaters van zijn favoriete kroeg gaat, naast zijn oom en tante bij wie hij deels opgroeide,. De film heeft overigens veel aandacht voor East of Eden en maar weinig voor Giant en zijn beste film Rebel Without a Cause,

De film is grotendeels opgebouwd uit stills van James Dean. Vaak obligate foto's, zeker later in de film en soms heel bijzondere. Als toetje krijgen we een bijzondere outtake uit East Of Eden, waar je ziet waar het echt om draait. Dean wasook achter de mythologisering en groot en bijzonder acteertalent.

Het duurde maar een jaar of zes, maar in die tijd was Duivendrecht het Nederlandse Hollywood. Daar waren de cinetone studio´s neergezet en dit was de eerste film die daar opgenomen werd. Het was zo´n doorslaand succes dat het de drijvende kracht werd achter iets wat leek op een Nederlandse filmindustrie, vaak gemaakt in Duivendrecht. Ook de critici waren hier blijer mee dan met de andere film.

De Jantjes begon als een toneelstuk met liedjes in 1920. Geschreven door Herman Bouber met liedjes van Louis Davids. Het was een enorm succes en de liedjes waren zeer bekend, Amper twee jaar later was de eerste verfilming er al. Maar een zwijgende film van De Jantjes is wel wat raar. Die eerste film is grotendeels verloren gegaan. Het toneelstuk was nog steeds erg populair toen er plannen gemaakt werden voor de eerste geluidsfilms. Naast het chique en wat officiëlere Willem van Oranje was deze verfilming van De Jantjes veel commerciëler. Dus De Jantjes, volgestopt met populaire toneelacteurs was een veilige keuze

En hoewel ook dit vrij rudimentair is ook een stuk beter dan Willem van Oranje. Vooral de studioscenes zijn nog wel erg toneelmatig en het acteren is dat ook.Maar de film is een stuk levendiger dan het nogal doodse Willem van Oranje en een aantal klassieke liedjes kunnen niet stuk. Omdat ik zo van je hou is wellicht het bekendst.

Het verhaal geeft een soort ideaalbeeld van de Jordaan. Het is dan wel een volksbuurt met veel mensen in geldnood maar met fijne liedjes en lieve mensen redt iedereen het best. Leugens komen uit en als je het niet meer weet kun je altijd nog dienst nemen in Indië om je brood te verdienen. Verschillende klassen lopen door elkaar rond. Ik was verrast dat we aan het einde nog de suggestie van Indië krijgen compleet met huwelijk op afstand.

Het toneelstuk De Jantjes wordt nog steeds eens in de zoveel jaar uit de mottenballen gehaald. Zo vaak zelfs dat sommige actrices (zoals Carry Tefsen) al allerlei rollen in het stuk hebben gespeeld. Qua film was het een zeer groot succes en kreeg het een aantal navolgers als Bleeke Bet en Malle Gevallen. En legde het dus de basis voor het Nederlandse Hollywood. Tot de Duitsers er een eind aan maakten en het vervolgens lang duurde voor er weer een filmproductie op gang kwam. De Jantjes zou overigens een grondige restauratie verdienen vanwege de plek van de film in de geschiedenis.

Bovenstaande plot klinkt als een EO-film, maar deze film is dat absoluut niet.

Laat ik nou zowel het eerste als het tweede stuk ècht prachtig vinden. De enige tiger die op mijn programma terecht kwam dit jaar blijkt een parel van een film te zijn. Een erg bijzonder debuut.

In het begin zien we een non-lineair verteld verhaal over een verlamd geraakte jongen en zijn worsteling daar mee. Wat vooral opvalt is de bijzondere sfeer in de film en de intimiteit. Op een gegeven moment breekt de film uit zichzelf en trekt de film zich zonder dat het potsierlijk overkomt naar een abstracte beeldenstroom gecombineerd met postrockachtige muziek en wordt daarmee, en het is moeilijk onder woorden te brengen, vooral gevoelsfilm over hoop. En dat raakte me.

Juweel van een film en ik durf bijna niet te roepen dat dit een Tiger moet winnen (want hoe vaak zijn er al niet de verkeerde keuzes gemaakt?) maar laat dit aub op DVD verschijnen in de Tiger-reeks.

4.0* , dik

Ik moest in het begin vooral erg aan de beelden wennen. Alles lijkt overbelicht verfilmd en weidse landschappen en dan een camera die het hoofdpersonage volgt. Het gaat niet echt samen.

Maar daar wende ik vrij snel aan en toen begon het me toch te boeien. Prachtige sfeer, muziek die heel mooi was (al vond ik het eigenlijk niet aansluiten op de film, behalve in de eindscene). Nadeel was dat alles me net te bedacht overkwam. daardoor blijft het hangen bij fascinerend en maakt alleen de eindscene echt indruk.

Ik vind het trouwens erg rare kritiek dat iemand bij een film in deze sfeer en einde dat overduidelijk druipt van de symboliek gaat praten over dat zoiets niet realistisch zou zijn. Maar goed, zal wel aan de ergernissen ervoor hebben gelegen.

3.5*

Interessante film. Poogt om de verandering van een Amerikaanse jongen in een marinier weer te geven en een beeld te schetsen van de grondtroepen in de eerste golfoorlog.

Ik vond dat eerste aspect redelijk overtuigend met name de zucht naar "the kill" was sterk, die scene bij de toren was een van de sterkste. Je voelt de adrenaline door de lijven van de twee mariniers heengaan. De oorlog zelf werd bijna surrealistsch weergegeven, bijna alsof we naar een minutieuze herinnering zaten in plaats van naar een reconstructie van de werkelijkheid.

Het is allemaal net niet memorabel genoeg om echt heel goed te worden, het hangt net te veel aan de oppervlakte, maar een prima film is dit wel. Hoewel Mendes opnieuw niet in American Beauty-vorm was is hij wel een stabiele factor in Hollywood aan het worden. Zo'n regisseur die nooit echt tegenvalt. Helaas is hij wel wat degelijker ik hoopte na American Beauty.

3.5*

Theatrale en sentimentele film over een soort onwaarschijnlijke markante oorlogsheld. Geen realistische voorstelling van de oorlog, maar soms bijna een geidealiseerd beeld. De scene waar Georgi een tank tegenhoud die een wijngaard overhoop wil rijden gaat in die zin tamelijk ver, maar toch is de op een na sentimenteelste scene waarin een Georgisch liedje wordt gespeeld voor de slapende soldaten zonder meer het hoogtepunt van deze heel aardige, soepel wegkijkende film. Maar een echt grootse film is het zeker niet.

3.0*

Er was ineens een Jauja-hype op het IFFR. Of het nou door Mortensen was (die overigens niet alleen in deze film speelde maar hem ook meefinancierde, ik hou van dat soort acteurs) of door iets anders weet ik niet, maar het was de snelst uitverkopende film van het festival zo'n beetje. Terwijl ik de publieksstand zonder dat ik de film had gezien wel verwacht had.

Ik doe moeilijk heeft gelijk. Waarom zou je lege plekken in het scenario eigenlijk moeten invullen? Deze film speelt met tijd, ruimte en gekte en bevrijdt zich op momenten als die met de sterrenhemel of de ontmoeting in de grot (mijn favoriete scene, waarin ook nog eens terloops duidelijk wordt dat het zijn dochter is in een andere dimensie. Ik weet nog niet zeker of ik de eindscene eigenlijk een goed idee vond. Het is nogal een sfeerbreuk, maar het intrigeert wel en past ook wel weer bij die eerdere ontmoeting.

Kortom, ik van Jauja genoten en moet nu echt eens een keer die Alonsobox hebben.

4.0*

Typisch zo'n film waarvan het sfeertje zo wereldberoemd is dat ik niet eens meer wist of ik 'm vroeger wel of niet gezien had. Dat bleek dus van niet.

En hoewel ik er zelf ook een beetje van stond te kijken vond ik deze film heel erg leuk. Ontzettend geraffineerde film dit. De karakters van de mensen op het schip zijn alleen als zo slim tegensgesteld aan elkaar dat dat al voor extra spanning zorgt. Cliché en karikaturen natuurlijk. Maar in de context werkt het, met dank aan de acteurs, uitstekend. Williams muziek is terecht klassiek geworden.

Veel hedendaagse makers van dit soort vermakelijke onzin kunnen van Jaws leren.

4.0*

Jammer dat het heist verhaaltje dat om de film gebouwd is nogal wat scherpte miste, want de gelaagde mix van zelfspot en zelfconfrontatie was geslaagd, erg grappig bij vlagen en zelfs moedig. De erg fraaie monoloogscene die precies tussen beide inzweeft is zonder meer het hoogtepunt van de film De gebruikte kleurenfilters doen de film geen goed al heeft de regisseur zeker wel enig gevoel voor stijl.

Wat minder dan gehoopt, maar misschien wel beter dan echt verwacht.

3.0*

Deze film brengt handelingen terug tot rituelen. Op het obsessieve af, zeker in het begin. Als een mechanische zoektocht naar iets, maar naar wat? Genot? Geluk? Liefde? Voldoening? En heeft ze het tegen het einde gevonden of is ook dat een opeenvolging van handelingen. Het lijkt niet zo, maar in de context ga je het wel vermoeden. Of is het geen zoektocht maar een overlevingsdrang? Misschien komt het eerste stuk wel na het laaste?

Akerman roept meer vragen op dan dat er geantwoord wordt. Tegelijk een bijzonder experiment. Een film waarin vrijwel niets gebeurd, maar die toch een onderhuidse spanning heeft. Waarin de wereld buiten wat je ziet vooral gesuggereerd wordt door flarden geluid van spelende kinderen of een oude film. Meer niet.

4.0*

Leuke film. Vol met mooie plattelandsplaatjes in een kneuterig Frans dorpje. Maar het is allemaal niet zo liefelijk als het lijkt.

Fijne cast, heerlijk tempo, mooi geschoten. Veel mooie plaatjes met mooi licht.

3.5*

Op een bepaalde manier een erg spannende film. Jeanne Dielmans leven voltrekt zich volledig in routineuze rituele handelingen. Zelfs gebonden aan tijd. Alles valt precies als een puzzel in elkaar Maar ergens in de film gaan er wat kleine dingen mis, eerst nog bijna onzichtbaar, maar het is het begin van het einde. Jeannes kaartenhuis valt ineen. Haar zorgvuldig opgebouwde pantser van ritueeltjes werkt niet meer en dan is haar situatie ineens allesoverheersend onhandelbaar.

Eerst een waarschuwing (en voor sommigen een aanbeveling): Dit is een zeer minimalistische film. Verwacht geen cinematografische hoogstandjes (veel stilstaande camera) en verwacht ook vooral geen conventioneel plot. Er gebeurt vrijwel niets in de film.

Maar wie er in mee kan gaan krijgt een unieke, ontroerende en gevoelige film. Met een geweldige hoofdrol van Seyrig (ik kende haar niet, maar haar filmografie is fascinerend)

4.5* met 5 sterren neigingen.

Leuke, vaak erg grappige, confrontatie van de gevestigde orde met iemand voor wie alles nieuw is. En die hun waarheden niet accepteert. Schitterend einde waarbij de mensheid in hersenen en lever een verklaring vind voor het niet accepteren van de waarheid.

4.0*

De laatste film uit mijn 1958-cyclus. Een essentieel jaar in de Nederlandse film. Ik zag ook twee korte films uit dat jaar en nu ook alledrie de lange films. Alledrie debuten. En Jenny was de eerste Nederlandse lange film in kleur. Willy van Hemert was net als Haanstra en Rademakers al bepaald niet jong meer. Sterker nog hij was toen de film in premiere ging nog net geen 46. Van Hemert had veel ervaring in het cabaret en op het toneel en was begonnen met het regisseren van toneelstukken toen hij van een Haagse man die zich na een rol in filmdistributie wilde wagen aan het produceren van een film de kans kreeg een film te maken met een stevig budget. Het moest een herverfilming worden van een Duits jaren '30-verhaal. Van Hemert vond het verhaal niet bepaald sterk en nogal achterhaald, maar deed het toch. De kans om een film te maken, en dan ook nog in kleur kon hij niet weerstaan.

Van Hemert kreeg het voor elkaar dat zijn dochter de titelrol speelde. De van het toneel afkomstige Maxim Hamel werd tegenspeler en in die tijd vrij beroemde acteurs als Ko van Dijk, Kees Brusse en Andrea Domburg speelden bijrollen en mochten groot op het affiche.

De film was geen flop maar viel qua succes nogal in het niet vergeleken bij Dorp aan de Rivier, om nog maar te zwijgen over Fanfare. De Haagste producent overleed vrij kort na de film en Van Hemert had niet echt een visitekaartje afgeleverd, Hij zou nooit meer een film maken. Maar hij werd wel veruit de meest succesvolle maker van TV-series van de jaren '70 en '80. De Kleine Waarheid, Bartje, Dagboek van een Herdershond, De Weg en De Appelgaard zijn allemaal van zijn hand. Zeker de eerste drie zijn grote TV-klassiekers.

Dat Jenny nooit een klassieker geworden is, is niet zo gek. Het verhaal is van zichzelf al vrij beperkt en weinig boeiend. Het wordt ook niet opgeleukt met bijvoorbeeld komische elementen waardoor je er een romantische komedie van had kunnen maken. Maar blijft vooral nogal saai en dun. De locatiebeelden van Amsterdam en de roeiscenes die de tijd een beetje rekken zijn nog vrij aardig. Het helpt ook niet dat beide hoofdrollen, Ellen van Hemert en Maxim Hamel, weinig aansprekend zijn. Waar je bij de andere twee lange films uit 1958 echt wel het idee hebt dat er iets gebeurd is Jenny een tuttig en saai geheel. Niks nieuwe tijd.

Niet al te bijzonder. Het begint op te vallen dat Zuidafrikaanse films die de rest van de wereld bereiken me steeds lijken tegen te vallen. Na Tsotsi en District 9 is dit het ook niet. Een nogal standaard rise & fall verhaaltje dat interessanter wordt door de post-apartheid setting en de aard van de misdaad, maar dat blijft een achtergrondje en dat is jammer want daar lag nou net het onderscheidende punt. Verder nergens bijzonder en erg recht vooruit. Kijkt makkelijk weg en is niet zo onevenwichtig als de andere twee genoemde films. Nergens zulke sterke stukken maar ook nergens zulke dalen,. Maar geen film die me bij zal blijven.

2.5*

Feitelijk is het Jesse James-verhaal een van de basismythes waarop de western als stijl en genre op gebaseerd zijn en dat begon al tijdens zijn leven. Toen de kranten eerst schreven over een boef en toen ze merkten dat hij populair werd hem steeds meer als rebel gingen benaderen totdat het onduidelijk was wat nou waar was. Hij werd een rebel tegen de corrupte overheid.

Deze film is niet de eerste verfilming van het verhaal en het zou ook niet de laatste zijn. Sterker nog: Later waagden ook twee favoriete regisseurs van me zich eraan. De Hollywood rebellen Samuel Fuller en Nicholas Ray. Ik moet die films allebei nog zien trouwens. Recenter hebben we nog de film van Andrew Dominik gehad.

Dit is volgens mij de eerste Jesse Jamesfilm die ik zag. En de succesvolste. Dit was op misschien wel het hoogtepunt van de western als genre de grootste western van 1939. Groter dus dan Stagecoach zelfs. En op Gone With The Wind en Mr Smith Goes To Washington na zelfs de succesvolste film van 1939 in de VS. King was zo'n degelijke regisseur die een publieksfilm kon maken wiens naam nu goeddeels vergeten is omdat zijn werk niet heel duidelijk zijn stempel heeft.

En zo is deze film ook. Hij heeft niet zoveel van de sfeer of de fraaie scripts die latere westerns vaak heel aantrekkelijk voor me maken, maar is een slimme film voor een groot publiek. Zeker in het begin is jesse James een gewone jongen die een outlaw wordt in een situatie waarin de gemiddelde kijker dacht "zo zou ik het ook worden". Het liep niet goed met Jesse af, dat was handig vanwege de Hays-code. Met name de eerste helft heeft de film een stevig tempo. Er is een love interest, een schattig kindje, wat overacterende nare bijfiguren en niet te vergeten comic relief in de vorm van de rol van krantenman "the major" door bijrolacteur Henry Hull. De hoofdrollen waren voor de recent doorgebroken Power en Fonda. Met medewesternacteur Scott in een bijrol.

Best schokkend hier en daar, vooral de scene waarin kinderen mokken moeten breken die symbool staan voor de overheid enzo, dan wordt het echt bijna kwaadaardig. Kan er de humor ook niet echt van inzien, maar extremisme blijft een onderwerp dat me fascineert. Zeker als het, zoals in dit geval, bepaald niet zeldzaam is. Neo-nazi's afdoen als idioten kan nog, deze groep is veel groter en veel invloedrijker. Al lijkt hun invloed met de grote huidige impopulariteit van Bush in de VS wel ietwat over het hoogtepunt. En in die zin overdrijft de DJ wel wat.

De documentaire vertelt me niet zoveel nieuws. Ik ben al langer gefascineerd door het thema en bijvoorbeeld Ted Haggard (die gladde man in die megakerk) kende ik al langer (hij heeft overigens toegegeven seks te hebben gehad met een mannelijke prostituee, zet zijn antihomopraat in een heel ander daglicht). Ook de link die door Becky gelegd wordt tussen extremistisch geweld in Islam en haar vorm Christendom vond ik vrij heftig. Dat zit niet heel ver meer van een oproep tot terrorisme af.

De DJ had eruit gemoeten of had juist veel meer aandacht moeten krijgen om een gematigd Christelijk tegengeluid te laten horen. Nu gebeurde er niets meer dan onder woorden brengen wat je als weldenkende, mainstream Amerikaan (want die zijn natuurlijk ook in meerderheid Christen maar veel gematigder) hoort te denken. De film had of registrerend moeten blijven of de twee visies serieus met elkaar moeten confronteren.

3.5*, fascinerend en hier en daar schokkend, maar uiteindelijk niet echt veel nieuws.

De docu heeft nogal wat stof doen opwaaien in de VS, zie de link die ik eerder poste.

Arcands regie deed me aan Kieslowski denken, maar ik miste de sterke muziek. Ook lag het thema er dikker bovenop dan bij de Kislowski-films die ik zag. De film was bij vlagen boeiend, maar met name het scenario kwam wel héél erg gekunsteld op me over. Met name spiegelingen tussen het leven van de hoofdpersoon en dat van Jezus.

3.0*

Filosofie over de verhouding tussen tijd en werkelijkheid en herinnering in een door foto's geillustreerd sciencefiction fiction verhaal. En wel door prachtige foto's. Moet wel zeggen dat de ritmische beeldenstroom en de uitgebreidere verhandeling van Sans Soliel me meer aanspraken. Door een hoop gezamenlijke DVD-releases horen die twee films een beetje bij elkaar voor me. Is wel opvallend want bij andere regisseurs die een beroemde kortfilm hebben naast meerdere lange films (Resnais bijvoorbeeld) is er eigenlijk niet zo'n vaste combinatie ontstaan.

P.s. Ik zag het knipperen van de ogen wel, ze doet het meerdere malen achter elkaar.

De film is ergens ook weer niet zo somber als hij lijkt. Brisseau betoogt dat je door overrelativeren en geen contact meer met mensen je eigen menselijkheid verliest. In het begin is de dochter die ook jaren geen contact had met mensen ook bijna misantropisch. Maar zelfs na een aantal afwijzingen opent de dochter zich nog altijd naar de wereld en keert ze het om en suggereert de film daarin zelfs bijna een ingrijpen van een Godmaar niet via de doorgedraaide wetenschapper maar via het meisje dat menselijkheid ontwikkeld. Zij voorspelt de toekomst juist en ziet de fout van vader, zij lijkt hem ook te vergeven.


Imperfect, maar door een tweetal geweldige acteurs beslist erg intrigerend.

Nogal een meevaller. De Dardennes zijn de laatste jaren bepaald wiisselvalliger geworden en wisselen sterkte films (Le Garmin Au Velo) af met mindere (Deux Jours, Une Nuit, Le Silence de Lorna) en als het minder goed was zaten er vaak geforceerde kanten aan het plot. Het plot van deze film plus de Dardennes leek een recept voor een definitieve ontsporing of hintte op zijn minst naar het niveau van een van de meest overgewaardeerde films van deze hele website: opendeurendraak Die Fremde, toch nog maar eens flink nog eens afgewaardeerd nav deze).

Er blijkt echter verrassend veel goed te gaan. De Dardennes stoten hun hoofd het mijnenveld van de radicaliseing zelf waar je bijna de garantie hebt dat je op je bek gaat, dus ze maken dat tot en vrij geloofwaardig gegeven.. Ook prettig is de tegendraadse casting van de muizige Idir Ben Addi als Ahmed. Daarmee maken ze het zichzelf moeilijker. De jongen heeft geen overdosis aan charisma en oogt al helemaal niet gevaarlijk. Daarmee handig clichés ontwijkend. Ik mis de vroegere wildere Dardennes van La Promesse (nog altijd hun beste film) en Rosetta nog wel een beetje. Deze versie kleurt veel meer binnen schoolse lijntjes, dan mid '90 Dardennes hadden gedaan. Maar de observerende blik en relatief weinig pot, het matcht verrassend goed met het thema. En dan is het het einde dat ook in geen enkele val trapt. Geen gemakkelijke bevrijding en al helemaal geen ultrapessimisme.