Opinions

Ik kon er niet echt wat mee. Het begin vond ik vreselijk irritant. Vanaf de oorlog was het allemaal wel te doen. Maar echt boeiend, ontroerend, intrigerend, sfeervol of grappig vond ik het eigenlijk nergens.

Af en toe kwam er wel een scene voorbij waarbij ik dan dacht "Dit is leuk gedaan". (WO 1, fietsen van de berg, mist) en na dat eerste half uur vond ik het best te kijken, maar meer ook niet eigenlijk.

In hoeverre is deze film (die toch erg vaak als zijn beste wordt gezien) eigenlijk representatief voor Truffaut?

2.0*

Na de beste Telefilm van deze serie vorige week volgt nu de slechtste tot nu toe en dat op een frustrerende manier, omdat er bijna gedurende de hele film echt steevast voor het verkeerde toontje, de verkeerde nadrukken en dergelijke wordt gekozen. Het is nogal een wankel gegeven, moeilijk geloofwaardig neer te zetten en dat lukt in deze film dan helaas ook helemaal niet.

Begin is nog wel aardig, al is de voice over tegelijk nogal boek-achtig en vertelt hij ook nogal een hoop dat ook gewoon te zien is. Maar eigenlijk al vanaf Julia's ongeluk gaat het helemaal mis met de film. De film hobbelt van karikaturale komedie (die huisgenoot van Thomas en vriendin bijvoorbeeld), naar weinig overtuigende romantiek (het moeilijkst is het om de aantrekkingskracht die de drager van het hart voor Thomas voelt geloofwaardig te krijgen, dat lukt dus ook helemaal niet) naar sentiment en niks komt uit de verf, mede door stijve, geforceerde dialogen. Het grootste probleem van de film zit 'm in een nogal zelfbewuste toon. Dat zorgt ervoor dat het thema nooit meer wordt dan een gimmick, een film die drijft op een geinig ideetje,

Uiteindelijk vooral een film waar de soms aardige losse puzzelstukjes zo slecht in elkaar passen dat het geheel eigenlijk mislukt is.

1.5*

Gek is dat, Volver vond ik een dusdanige tegenvaller dat ik daarna een jaar of acht Almodvar volkomen genegeerd heb. Mijn herontdekking is behoorlijk recenter maar daarbinnen vind ik dit gevoelige melodrama weer een klein hoogtpunt, Pedro wijkt niet ver af van zijn vaste thema's en de flashback neemt zowat de hele film in beslag dit keer, maar de impact die gebeurtnissen op een leven kunnen hebben was erg fraai verteld. Tot op heden vind ik Volver zijn minste film (van de films die ik zag

Grappig. Ik heb vandaag, bij wijze van double bill, deze film en Last House on the Left achter elkaar gekeken.

Het schijnt allemaal gebaseerd te zijn op een middeleeuwse ballade en Bergmans casting is daar ook wel naar. Karin oogt in alles ongerept en engelachtig, hoewel ze de lokroep van de wereld niet kan weerstaan. Ingiri is niet alleen zwanger, ze oogt in alles ook gerept en zo hebben verschillende acteurs in deze film van Bergman wat nadrukkelijk de uitstraling van het karakter.

Geen stichtelijke film vond ik het verder. Eerder weer een film over de afwezigheid van God. Hij is er niet als het meisje wordt vermoord, niet als de jonge jongen in de razernij wordt gedood, maar wordt vereerd als hij een wonder laat zien.

Zoals narcissusbladsp. terecht opmerkt ook een aantal verwijzingen naar voorchristelijke godsdienst. Ingeri lijkt erop terug te vallen door de felle veroordeling van haar zonden

Bij het lezen van de originele ballade wordt duidelijker wat Bergman zelf toevoegde aan het verhaal (al is dat niet zeker want er bestaan meer versies van in Zweden),maar dat is nogal wat. De figuren zijn door Bergman ingevuld. Hun verschillende worstelingen ook.

Fraaie beelden van Nykvist weer, vaak schitterend mooi licht. En opvallend veel in deze Bergman, fraaie close ups van gezichten Daar werkt het wat theatrale karakter van de film het beste.

Ondanks de woorden hierboven vond ik deze film zeker niet Bergmans beste. Een beetje een dubbel gevoel is het wel, want twee dingen die ik wat minder vond werken, hebben ook hun positieve kanten voor de film. Het feit dat de personages wat opzichtig ingevulde archetypen en het theatrale karakter van de film.

3.5*

In meerdere opzichten ja. Deze film vertaalt het thema een stuk kleiner, naar multiraciale relaties.



Helaas geburt dat ook niet. Deze film komt wat mij betreft niet in de buurt bij Do the Right Thing. Jungle Fever is stukken onevenwichtiger. Sciorra en Snipes overtuigen me niet en veel figuren uit deze film neigen naar karikaturen, iets dat ik bij Do the Right Thing juist niet had. Verder is de film wat te lang. Het Sciorra/Snipes verhaal is duidelijk de kern, maar er zitten nogal wat zijplotjes in die wel heel globaal behandeld worden. Zoals de crackverslaving van Snipes broer en zijn vader die 'm doodschiet, dat is wel een heel heftig einde voor een verder nauwelijks uitgewerkt zijplot. Vond het einde ook maar niks.




Vond ik ook, zijn verhaal had wat mij betreft de kern van de film mogen worden eigenlijk.


Veel goede bedoelingen en bij vlagen aardig, maar als geheel viel de film me nogal tegen.

2.5*

Bergen berichten over jeugdsentiment hier, maar voor mij geldt dat niet. Ik zag deze film vandaag voor de eerste keer en mijn Spielberg-jeugdsentiment ligt bij ET. Daarmee weer eens zo'n film gekeken waarvan niemand begrijpt dat ik 'm nog nooit had gezien.

Overduidelijk een moderne uitvoering van oude fillms als King Kong, waarin vaak monsters niet onder contole gehouden konden worden. En vooral ook familiefilm. Wordt net niet te eng om met het hele gezin naar te gaan kijken. Vond dit zeker niet de beste van de Spielberg-genrefilms die ik zag. Komt mede door irritante karakters, flauwe humor en wat zoetigheid niet in de buurt van pakweg Jaws. Vermakelijke onzin was het wel. Met special effects die met name in de scenes waarin de dino's nog in het park zijn behoorlijk goed overeind zijn gebleven. De film is toch al bijna 20 jaar oud.

Best geinig voor een keertje.

2.5*

Eigenlijk de derde film op drie van Van Warmerdam die me tegenvalt. Wellicht zie ik de verkeerde films (deze en Grimm staan niet te boek als zijn beste), maar hoewel ik De Noorderlingen stukken beter vond had ik ook daar wat meer van gehoopt.

Soms wel mooie droge dialogen en één erg leuke scene (de hiervoor genoemde scene aan de deur met de tuinman). Grappig way over de top decor in dat huis bij die sluis. Fascinerend uitgangspunt en best mooi gefilmd.

Maar helaas ook vooral heel, heel erg veel flauwe scenes en nogal gemaakt, plat en leeg. Dat begint al snel bij de scene met dat draaiorgel. Als we na de scene bij de modeontwerper en de scene met de conducteur ook nog een poging tot verkrachting van een buschauffeur heb ik het wel weer gezien.

Niet mijn film.

2.0*

Laat ik dan maar de party pooper zijn hier. Al ben ik wel wat genuanceerder dan de vijandige Cannes-reacties. Ik vind dit Dolans minste (en ik ben een grote fan). En het gaat mis op vooral een belangrijk punt: de casting ofwel het acteren. De voor Dolan ongewone sterrencast geeft voor mij niet voldoende relief aan de personages. En dat is nou net in zijn films en ook in deze erg belangrijk. Dolans personages zijn vaak veel gelaagder dan wat er uitgesproken wordt en dat komt door de combinatie van beeld, geluid en acteren en hier gaat dat, eigenlijk bij de hele cast, mis.

Stillistisch is het weer anders (erg veel close-ups en zorgvuldige belichting vallen ditmaal op) maar van herkenbare signatuur en vaak enorm genieten, maar het gaat voor mij voor het eerst niet echt voorbij de stijl en heb constant het gevoel dat er zoveel meer in zat.

Wat aan de lange kant, maar toch behoorlijk interessante documentaire over het justitieel systeem in Brazilië. Rechters en advocaten met idealen die ze maar heel beperkt kwijt kunnen.

Ramos maakt er een vooral registrerende documentaire van. Het lijkt alsof de gefilmden zich nauwelijks bewust zijn van de camera. Geen interviewsetting, geen commentaarstem, zelfs geen muziek. Ramos laat het oordeel volledig aan de kijker over.

Waarschijnlijk was de documentaire beter geweest als Ramos zich had beperkt tot het best uitgewerkte verhaal (jonge vader in gestolen auto).

3.0*