Opinions

Duidelijk minder dan hun beste films (voor mij zijn dat Rosetta, L'enfant, Le garmin au Velo en na ruim 30 jaar nog steeds onovertroffen La Promesse) maar duidelijk beter dan een aantal recentere films van de broers. Ergens gedurende hun carriere zijn ze sterker op plot gaan focussen en werden de Dardenne-films minder karaktergedreven. Dat pakte soms goed uit, maar leidde doorgaans tot net wat mindere films. Op een zeer matig werkje na, was het nooit echt slecht.

Dit is bijna een mozaiekfilm rondom vier jonge moeders en hun issues. Thamatisch misschien meer da n ooir de Dardennes op herhaling (in wezen zijn dit vier varianten op L'enfant) maar gelukkig komt het drama hier een stuk natuurlijker dan in een aantal van hun mindere films. Doordat we vier verhalen hebben worden ze nooit heel erg gerdetailleerd. Daar is gewoon geen tijd voor.

Blijft over een behoorlijk goiede film van beide broers, verre van hun beste, maar ook zeker niet een van hun minste films. Zeer fijn zijn de hoopvolle eindes, die niet geforceerd happy aanvoelen .

Gemengde gevoelens. Een film die me beurtelings aantrok en afstootte eigenlijk. Het begin was wel heel erg Amelie. Samuell is niet zomaar beinvloed door Jeunet, maar kopieert daar zowat zijn stijl. In dat eerste stuk was de voice over ook bij vlagen irritant. De kinderen waren, zeker in de voice overs, te geforceerd bijdehand, te volwassen. De opdrachten waren dan weer wel leuk.

Na de kindertijd wordt er iets minder opzichtig van Jeunet geleend en verdwjnen de ergernissen uit het begin wat. Maar dan krijgt het verhaal wat al te veel de vorm van een voorspelbare romantische komedie. En dat voelt als een gemiste kans.

Het voorafgaande klinkt dan weer net te negatief, want de film was best goed en had toch een flink aantal erg leuke scenes. Bij vlagen ook erg fraaie dialogen. Het einde was ook erg leuk.

Zeker niet onaardig. Maar Samuell mag wel wat meer een eigen stijl vinden en het interessante uitgangspunt had ook net een scherpere uitwerking verdiend.

3.0*

Ode aan de veerkracht van kinderen, mede daardoor nergens topzwaar. De werkelijkheid van de oorlog verwerken ze op hun eigen manier. Het boerengezinnetje is een beetje karikaturaal en daardoor komt de tegenstelling met de kinderwereld minder tot zijn recht dan had gekund, maar de scenes met alleen de kinderen zijn mooi. En die klotevolwassenen begrijpen er natuurlijk niks van.

Bij zulke mooie kinderrollen vraag ik me altijd af wat ervan die kinderen geworden is. In dit geval blijken ze toch nog in aardig wat beroemde en interessante films te hebben gezeten. Fossey in Cinema Paradiso, Les Valseuses, L'homme qui aimait les femmes en Quintet. Poujouly in Les Diaboliques en hij was Louis in Ascenseur pour l'échafaud, pas nog gezien. Ik had 'm niet herkend.

3.5*

Deze film lijkt even een coming of age film te zijn, maar ontpopt zich verderop tot wat de film echt is. Een wat ambivalente variant op Plein Soleil, maar dan met twee Chinese pubers en het wordt in het midden gelaten of Shuo bedenkelijke intenties heeft of niet. In deze zeer verzorgde film geeft de ambivalentie van het plot de film ook zeer voorzichtig ruimte tot wat maatschappijkritiek. De een kind-politiek, de succesgerichte prestatiecultuur komen onder meer voorbij. Vrij streng in zijn kaders en vormgeving en juist vrij open in zijn verhaal. Imperfect, maar een zeer interessant debuut dat erg nieuwsgierg maakt naar de volgende film van deze regisseur.

Boeiend uitgangspunt + Aziatische film + Succesvol langs festivals (o.a. Tiger Award) = Behoorlijke verwachtingen.

Helaas vond ik het allemaal erg vlak, oninteressant, saai en zeurderig.

1.5*

In tegenstelling tot vorig jaar misschien wel een ideale keus als openingsfilm. Maatschappelijk actueel thema, regisseur die al een eens eerder in Rotterdam was, wereldpremiere, eigenzinnig maar toch vrij toegankelijk (en deed het ook behoorlijk goed in de publieksstand).

Ganslandt nam deze film al een paar jaar terug op en heeft vrij lang over de montage gedaan. Een persoonlijke, kleine film voordat de regisseur later dit jaar met een als-dat-maar-goed-gaat-Hollywood-debuut gaat komen. De regisseur speelt zelf met zijn vierjarige zoontje de hoofdrol. Ze zijn een vader en zoon die moeten vluchten. Naar het zuiden zo wordt in de film gesuggereerd. In die omkering doet de film denken aan het Belgische Brak (2015) , alleen is deze film stukken beter. Ook doet de film soms denken aan Le Temps du Loup (2003) .

De film drijft namelijk gelukkig niet alleen op die omkering (die in sommige scenes wat geforceerd aandoet), maar is ook een mooie film liefde en intimiteit tussen vader en zoon en hoe dat de moeilijkste omstandigheden kan doorstaan. De fraaiste scenes gaan daarover. Hoe vader en zoon toch soms blijven spelen, blijven leren, blijven lachen en innig met elkaar verbonden blijven. En dan is de wat verhullende stijl (de hoofdpersonen scherp en de rest grotendeels niet) ,hoewel dat ook weleens beter gebruikt is, ook acceptabel. Het einde had van mij nog wat opener gemogen.

Maar zoals gezegd een prima openingsfilm.

De documentaire maakt me weemoedig. Er is een heleboel stuk bij Jimmy en daardoor zal het nooit meer zo mooi worden als het was.De onschuld en onbevangenheid komt nooit meer terug. Er zit nu jongen die een hoop ellende en rotzooi heeft gezien en gevoeld te spelen en dat is heel anders.

Mooie documentaire, maar net geen heel erg goede. Daarvoor miste er iets wat niet goed onder woorden te brengen is.

3.5*

De openingsscene in de taxi was inderdaad wel het beste van de film, maar ben ook over de rest een stuk milder omdat ik het best een bijzondere en bij vlagen erg vindingrijke film vond. Het kruimelbudget is er soms aan af te zien en te begrijpen was het lang niet altijd. Maar een constant drukkende sfeer en fascinerende vreemde personages maakten veel goed. Een debutant om met een half oog in de gaten te houden, net van de filmacademie in Zuid-Korea begreep ik.

Dik 3.0*

Nou ja, bekoren. Ik vond het best een veelbelovende film. Zeker geen festivalhoogtepunt, maar met een aantal aardige vondsten en behoorlijk wat sfeer. Het lokale gevoel werd best knap overgebracht. De teksten in de film waren natuurlijk nogal ironisch bedoeld en botsten bewust met hetgeen je zag.

De regisseur gaf aan erg beinvloed te zijn door Taiwanese cinema van Tsai, Hou en Yang. Op dat niveau zit hij natuurlijk nog lang niet en hij mist vooral gevoel voor personages. De film blijft wat op een afstandje hangen op het moment dat hij naar binnen moet kruipen. Misschien heeft hij wel ooit in zich om een film te maken als Still Life, want ik denk dat zijn talent ligt bij het een rol laten spelen van de omgeving in het verhaal. Typisch een regisseur die er nog lang niet is maar die ik wel met een half oogje in de gaten ga houden.

3.0*

In een zaal met amper 30 man gezien. Volgens mij waren er zeker 10 daarvan Chinees of Taiwanees en juist die mensen moesten het hardste lachen.

Het is inderdaad een formulewerkje van Hou. Kenny Bee was destijds een ster in Taiwan (Hou's eerste drie films zijn allemaal met hem) en is overduidelijk ook geen groots acteur. Dan is zijn vrouwelijke tegenspeelster Feng Fei-fei dat al veel meer. Het verhaal verloopt volgens bekende romantische komediepatronen met twee verschillen: De acteurs barsten af en toe in een liedje uit en het in Westerse ogen vreemde einde waarbij het personage van Kenny Bee die uiteraard de strijd om het meisje wint geen arme sloeber blijkt te zijn, maar net als haar uit een rijk nest komt. Zo is ie toch nog acceptabel voor papa. Wat misschien toch al een spoortje latere Hou is, is de toch best sfeervolle potretering van het platteland en de kinderen die er rondlopen. Tel daar de nog best aanstekelijke humor bij op en je hebt een film die naast dat het interessant is om eens gezien te hebben ook best goed te kijken was.

2.5*

Vond het vooral een interessante film, meer dat dan écht goede. Enerzijds erg observerend. De film neemt constant de omgeving erg goed waar. Daar hou ik erg van. Dat alles in een duidelijke Jan de Bont-saus, wiens invloed ook heel zichtbaar is. Erg interessant ook om een Nederlandse film in Brazilie te zien. Het script (merkbaar een boekverfilming) blinkt helaas nou niet echt uit in subtiliteit en blijft nogal oppervlakkig en dat botst nogal eens met de stijl van de film. En de film hangt ook wel erg aan de jaren '70. Dat is lang niet altijd erg, maar hier beviel me dat niet helemaal.

3.0*

Een direct broertje van About Elly, deze film. Fahradi komt opnieuw met een bijzondere mix: Eigenlijk is dit een thriller, gefilmd als een realistsisch drama. Indrukwekkend goed geacteerd en daar doorheen zit een analyse verweven van de verhoudingen tussen mensen onderling in de Iraanse maatschappij. En de rol van bijvoorbeeld klassen, sekseverhoudingen en religie daarin. En ook de rol die dat speelt bij bijvoorbeeld het al dan niet vertellen van de waarheid. De spanningsopbouw en het tempo zorgt ervoor dat de film vrij toegankelijk is en dat je er makkelijk in wordt gezogen.

Het werkte wel. Ik vond het weer een uitermate boeiende en heel spannende film. Anders dan de grote namen in de Iraanse cinema (vooral veel plotgerichter), maar toch ook met heel veel elementen daarvan.

4.0*

Nogal oneens met Movsin eigenlijk.

Best interessant als tijdsbeeld. Maar helaas werkt alleen de figuur van Joe ècht, vooral door zijn uitspraken. Bill en de hippies zijn nogal platte en flauwe karikaturen. Dat maakt het begin bijna onuitstaanbaar vervelend. De film knapt echter vrij behoorlijk op en het einde is, hoewel nogal opzichtig in de sfeer van een paar andere films uit die tijd, nog best sterk. Met een piepjonge Susan Sarandon.

2.5*

Boeiend stukje van Mochizuki Rukero hierboven.

Hoewel ik vooral meer Yoshida wil zien, heb ik naar aanleiding van deze film nog meer het idee dat ik van een van de drie andere films die ik van 'm zag, Akitsu Onsen (1962), niet veel begrepen heb. Want die valt volgens mij toch wel heel duidelijk in een proces. Ging Yoshida niet eigenlijk van melodrama naar formalisme gedurende zijn carriere? Ik heb nog wat films te zien voor ik die puzzel voor mezelf kan leggen.

Dit is een huwelijk van de twee. En zo'n tegenstelling zit ook in de personages. Oriko die altijd een formeel gereserveerd leven had, haar vrije, losse schoonzus en haar moeder die al meer uit de band sprong.

Ook mooi: de strakke kaders. Met veel lijnen, zowel verticaal als horizontaal. En veel manieren om de mensen die op dat moment een dialoog hebben van elkaar te scheiden.

Geen film die me diep raakt, maar een film die me wel enorm fascineert en boeit.

4.0*

Vermakelijke film die westerns van Leone flink citeert en ook wel soms bijna parodieert, dat alles in een verzorgde, maar erg gelikte Koreaanse actiefilmstijl die zijn hoogtepunt bereikt in een spectaculaire achtervolgingsscene, het beste van de hele film. Ik heb me er mee vermaakt, soms lachte ik, maar vond het ook nogal een lege film, eentje die je heel kort na het kijken alweer kwijt ben en waarvan ik me over een jaar nog vooral die achtervolgingsscene herinner. Met dik aangezette personages, vooral The Weird en The Bad, The Good hing er een beetje loos bij.

Alles wordt gesitueerd (en dat is eigelijk wel opvallend) in Mantsoerije, wat een soort nepstaatje was dat de Japanners uitriepen in het door hen bezette deel van China in de jaren '30. Die (nogal gruwelijke) oorlog ligt erg gevoelig in zowel China als Japan, maar blijkbaar veel minder in het ook bezette Korea. Ik kan me niet voorstellen dat ze in China of Japan er zo'n luchtige film zouden durven situeren.

3.0*

Heel bijzondere film de ik hier al bijna een decennnium op de stapel had liggen. eE enige film die Trumbo (vooral een schrijver/scenarist met een flnk blacklist verleden) regisseerde, een beetje in zijn nadagen, naar een boek van hemzelf. Over de eerste wereldoorlog, het boek verscheen vlak voor de tweede, de film in het tijdperk Vietnam.

Bijna de grootste nachtmerrie denkbaar wordt hier uitgebeeld en de geloofwaardige gedachtevlucht van de soldaat die het overkwam, die zich nog beter houdt dan ik zou kunnen in zijn situatie. Ook een intens en belangrijk pleidooi voor zelfbeschikking. Tegenwoordig is de film vooral bekend als inspiratiebron voor One van Metallica.

Geweldige film. De novelle vague-regisseurs hadden niet altijd gelijk, maar met de (h)erkenning van als een uniek en enorm talent Nicholas Ray wel degelijk. In alle films die ik tot nu van 'm zag weet hij zijn persoonlijke thema's te smokkelen (hij kiest vooral altijd de kant van de net buiten de maatschappij staande underdog) en al zijn films gaan volgens mij nog wel stijgen bij herziening. Zijn studiofilms zijn vaak genrefilms, maar eigenlijk altijd ontstijgen ze hun genre. Ze zijn intelligent en vooral heel gevoelig.

Johnny Guitar is er weer zo een. Een trieste sfeer van een hoop wat had kunnen zijn en nooit werd (de relatie van Johnny en Vienna met name, maar ook die van Vienna en Kid en een kleine verwijzing naar het verleden van de jongste van de groep van Dancin' Kid). De duidelijke overeenkomsten in het uiterlijk van Crawford en McCambridge en de rol van de vrouwen en mannen in deze film. De gelaagde, tijdloze verhaal (met McCarthy-verwijzingen), de opvallende, maar vreemde kleuren en de dialogen. Heel fijn allemaal.

4.0*, maar het is een kwestie van tijd dat er een of meer Ray's hoger gaan uitkomen.

Goede documentaire. Hoes had zijn grootste successen met levensliedjes, caranavalsplaatjes en niet te vergeten een heleboel schunnige liedjes in de jaren '50, '60 en '70. Eind jaren '70, begin jaren '80 was zijn bedrijf ook de motor achter de golf Nederlandstalige pop uit die tijd (Doe Maar, Normaal, Toontje Lager, Frank Boeijen èn De Dijk zaten bij Hoes). Nu is het 25 jaar later en de gouden tijden zijn voorbij, de laatst overgebleven ster is Eddy Wally, wiens zelfgecreeërde wereld zorgvuldig in ere wordt gehouden en voor wie Johnny's zoon nog met enige regelmaat een liedje uit zijn mouw schudt, waar Wally dan met een geduldige technicus een plaatje van mag maken (Shanghai, amai, amai, nog nooit in mijn leven zag ik zoveel Chinezen....).

De twee kanten aan Hoes en zijn bedrijf komen duidelijk naar voren. Enerzijds een soort provinciaal familiebedrijf, waar meer kon dan bij grote platenmaatschappijen. Aan de andere kant een keihard bedrijf met beduimelde contractjes op een A4'tje wat stiekem een bikkelhard wurgcontract bleek te zijn voor de artiest. Aan de ene kant het uitgedragen familiegevoel, aan de andere kant een familie vol conflicten en met eindeloze rechtszaken van kleinkinderen die willen cashen voor het bedrijf nog minder waard is.

Ergens in de documentaire geeft kleinzoon Johnny toe dat er in de muziek niet veel meer wordt verdiend en dat er inmiddels aardig wat andere bezigheden zijn, maar dat het bedrijf voor Senior overeind wordt gehouden, om 'm in leven te houden.

3.5*

Een film die je nou eens niet aan het handje van een of andere westerling of welvarende hotelhouder meeneemt in de gruwelijkheden van Afrikaanse oorlogen. De blauwhelmen en de geciviliseerde mensen zijn hier niet meer dan figuranten. Net niet echt radicaal , want de verhaallijn van Laokolé dramatiseert de film wel een beetje. En dat is een beetje een compromis bij een authentieke film (de acteurs zijn echte ex-kindsoldaten, de film is op lokatie in Liberia gemaakt). Echt radicaal zonder begin en eind had de film een nog lager gemiddelde gegeven, maar ik had 'm nog sterker gevonden denk ik. Desalnietemin een bijzondere ruwe verwerkingsfilm.

3.5*

Het plot dat de boel aan elkaar rijgt is niet het sterkste van de film, maar de sfeer maakt best wel veel goed. Dit is een noir waar alles en iedereen belangen heeft die ze tegen elkaar uitspelen. Met verschuivende loyaliteit. Powell is het beste in de titelrol. Maar ook Cobb is prachtig in een soort ouderwetse politieagent die overal rustig onder blijft en de boel probeert op te lossen. Verder is dit vooral een prototype noir. Niet alle elementen zijn er. Maar veel ook wel.

Klopt inderdaad 100% en is ook waar ik doelde in mijn eerste bericht toen ik zei dat het publiek niet krijgt waarvoor ze komen. Ik vond, hoewel er genoeg mis is met de film die keuze nog wel interessant, maar vraag me ook af waarom Warner Philips zo vrij heeft gelaten met een film van 200 miljoen. Voor zo'n budget zou je verwachten dat ze (juist vaak te) voorzichtig zouden zijn. Ik denk dat het wellicht te maken heeft met de inmiddels lange reeks aan blockbusters met een teleurstellende opbrengst de laatste jaren, De bazen in Hollywood weten het ook niet zo goed meer. Maar je had in de scriptfase al kunnen zien dat deze film geen grote hit zou worden (vooral niet met dit budget).

Mee oneens. De film werd juist hoe langer hoe beter bijna. Verrassend en een groot talent deze regisseur.

Begint bijna als een soort D'ardenne in Zuid-Korea. Hand held camera, sociaal probleem dat wordt aangekaart. Veel nadruk op handelingen. Dat vond ik een beetje jammer, want dat was niet helemaal waar ik hoopte en het was niet van hetzelfde niveau als de D'ardennes. Maar de film blijft gelukkig niet zo.

Stateless Things is boven alles een film over afhankelijkheidsrelaties waar je door een maatschappelijke situatie min of meer toe gedwongen wordt. De film valt eigenlijk in drie delen uiteen. Eerst het verhaal van de immigrant, dan van de homoseksuele jongen en dan van de twee samen. Al tijdens het eerste verhaal knapt de film langzaam op. Met name in de kleine scenes tussen Jun en zijn collega. Maar vanaf het tweede verhaal wordt het stukken beter. De relatie tussen de homojongen en zijn sugardaddy is veel complexer en gelaagder dan die tussen Jung en de mensen om hem heen. En dat is de film dan ook. Verschillende fasen uit hun relatie worden a-chronologisch weergeven. En dat is ontroerend, soms poëtisch en heel gevoelig. Stillistisch eerder Japans of Taiwanees dan typisch Koreaans.

Het einde is weer heel anders. De intimiteit is er nog wel, maar het is een duidelijk symbolisch einde, en daar hou ik niet altijd van, maar hier raakte het me.

Ondanks het mindere begin toch 4.0* (en spijt dat ik zijn eerder films heb overgeslagen in Rotterdam)

Door de hoge waardering van Danuz nieuwsgierig geworden.

Gemengde gevoelens. Hier zit een wereldfilm in verborgen maar hij komt er niet uit. Ik kreeg bijna het gevoel dat het wereldscript er misschien ooit was, maar dat de studio een paar rewrites eiste om het geheel af te buigen naar een evil-kid-thriller. Maar met The Omen heeft het nog steeds niet heel veel te maken. De film komt eigenlijk veel dichter bij iets als Birth, alleen is het allemaal net wat te inconsequent.

Dat dit geen doordeweekse B-thriller is ook te zien. Deze film stijgt daar in bijna alles flink bovenuit en is, hoewel niet meteen super onderscheidend veel beter gemaakt. Scenes als de dood van de grootmoeder zijn eigenlijk alleen maar jammer.

Veel interessanter dan de film lijkt in de bakken van je DVD-handelaar, maar onbevredigend omdat niet alles eruit komt wat er in had gezeten.

3.0*

Ben het met bovenstaande reacties eens, maar wil daar nog even aan toevoegen dat ik best wel vatbaar bleek voor de liefelijke nostalgische dorpssfeer. In het echte leven zou ik het er vermoedelijk nog geen dag uithouden, maar ik vond het voor die vijf kwartier iets prettigs hebben.

Vandaar dat ik nog iets milder ben.

3.5*

Te recht door zee om een van de beste Bunuels te zijn. Maar tegelijk ook een van zijn meest grimmige films. Zo'n film waarin iedereen schuldig is. De bourgeoisie is al reddeloos verloren, maar Jean Morreau als het kamermeisje weet dat maar al te goed en profiteert er vooral van. Dus ook daar zit geen hoop meer. Ze doet haar best om hogerop te komen en lijkt, hoewel ze in de film een stuk menselijker lijkt dan de rest er toch op uit om geen opdrachten meer te krijgen maar ze te geven. Normaal zit er meer lucht in een Bunuel. Door surrealisme of humor of een personage dat die bevrijding kan bieden.

Bunuel verplaatste het verhaal niet voor niets naar de jaren '30. De wereld is op een weg naar de zowat ondergang. Deze Bunuel ligt daarom qua thema ergens in de lijn van films veel recentere films als Sunset, The Childhood of a Leader en Das Weisse Band. Al zijn die drie films alledrie minder nadrukkelijk en ook weer heel anders.

De derde film van Mijke de Jong waarin een jong meisje wordt gevolgd. In deze derde een wat ouder meisje. Haalt het niet bij de eerste van de drie (Blue Bird) laat staan bij Mijke De Jongs beste film (Tussenstand). Komt natuurlijker op me over dan Het Zusje van Katia maar mist een beetje emotionele impact, Misschien wordt het tijd voor een heel ander thema voor Mijke De Jong.

3.0*

Echt eng vond ik het ook nergens en echt goed eigenlijk ook niet. Daarvoor kwam het net allemaal wat te geforceerd over.

Maar het was verder best te kijken en hier en daar kwam er een aardige scene voorbij. Het plotje stelt natuurlijk niet zoveel voor, maar het gebrek aan uitleg vond ik niet erg. Ik betrapte me er zelfs op dat ik tijdens de scenes die het verhaal moesten voorstellen en waarin verder niet veel gebeurde ik wat ongeduldig werd. Ondanks dat ik deel 1 en 2 nooit gezien heb was het verder redelijk te volgen.

Echt behoefte aan de andere drie delen of de remake heb ik verder niet, daarvoor zal dit me echt te weinig bijblijven.

2.5*

Plan B was nadat ik wat te laat was voor mijn oorspronkelijk geplande film deze film zien.

Mooie film, regisseur om in de gaten te houden, maar helemaal rijp is hij nog niet.

Intelligente, bedachtzame film over puberteit, opgroeien en volwassen worden. Werkt in een traag tempo naar een sterke emotionele climax toe. Verwacht daar trouwens ook geen aanzwellende violen of sentiment, want climax moet je in verhouding zien met de rest van de film.

3.5*

Ik heb niet heel veel toe te voegen, maar ik ook even kwijt dat dit een geweldige film is. En een belangrijke bovendien. Met een fenomenaal goed script en een fantastische cast. Intelligent en evenwichtig wordt een zeer pittig onderwerp aangepakt en zelfs de stukjes buiten de rechtszaal zijn van een zeldzaam knap niveau. Ze geven vaak in een paar minuten een deel van de sfeer weer waarin de rechtszaak plaatsvond en dat is niet alleen de druk die van de Amerikaanse zijde, maar vooral ook het Duitsland van dat moment dat zoekt en in verwarring is, probeert het leven weer op te pakken.

Zeer mooi is ook de lichtjes bewegende camera in de rechtszaal en de kijkjes die je dan krijgt bij mensen die zitten te liusteren en hun, vaak subtiele , reacties. Subliem geregisseerd en geacteerd,

Nogmaals: knappe, intelligente, evenwichtige en gevoelige verfilming van een heel belangrijk en moeilijk thema. Geloof de rest en ga dit zien, de DVD kost bijna niets.

4.5*

Nogal mager, nauwelijks overtuigend plotje dat ook door de beperkte acteurs niet overtuigend gemaakt wordt. Maar best sfeervol en het kijkt aardig weg. En uit de creatieve hoogtijdagen van de hip-hop en dat is te horen.

2.5*