Opinions

Prachtige film. Na een aanloop met zijn iets mindere debuut is dit de tweede zeer geslaagde film op rij van Carpigano. Thematisch verwant. Ook in deze film ondekt een puber dingen over de wereld waarin ze opgroeit die haar voor de keuze stellen hoe je volwassen wil worden. De grootst kracht van Carpigano is hoe hij scenes uit laat spelen zodat je de tijd hebt om je onder te dompelen in de sfeer. Een andere kracht is hoe hij zijn hoofdrolspelers heel gelaagd kan laten acteren zodat ze onuitgesproken gevoelens over brengen. Misschien is het wel zijn kracht dat hij meestal hele families in zijn films laat acteren, als familie en zonder dat er een professionele acteur tussen zit. Verder durft hij soms een beetje van puur realisme af te wijken. Dat kan gevaarlijk zijn, maar het is bij hem altijd smaakvol en heel gedoseerd.

Ondanks enkele onderbrekingen door een wegvallend geluid en hervatting van de film met slecht geluid (beter dan niks, leek de hele zaal te denken) was het bepaald geen straf om deze film uit te zitten.

Integendeel. Ik vond dit een unieke, erg grappige benadering van de Roemeense recente geschiedenis. Alledaagse uitzichloosheid met heel veel humor. Een groot deel van de film laat een televisietalkshow zien. Zo een die je qua opzet niet eens meer bij pak 'm beet, de lokale omroep van Ommen, zult tegenkomen, maar in Roemenie nog wel. De presentator heeft twee "betrokkenen" van de revolutie van 1989 uitgenodigd. Je ziet drie hoofden op een rij, maar door een geweldig leuk script en fijne acteurs met gevoel voor timing en mimiek en leuke beeldgrapjes is het verre van saai.

4.0*

Kleine fijne Thaise film van het soort dat je vroeger jaarlijks op het IFFR zag, maar tegenwoordig zijn er op het IFFR alleen nog maar oninterssante Thaise films te dien. Ik zag deze in het kader van Cinemasia on Tour. De film is vooral een film over tijd. Hoe alles voorbij gaat en tegelijk niks. Er zijn fijne intieme scenes tussen grootvader en dochter, maar soms heeft de film net wat te veel niet helemaal werkend plot voor zijn eigen bestwil. Met name de rollen van de zoon van de man en de lerares van het meisje geloofde ik niet volledig en dat houdt me toch van 4 sterren af.

Het is ook nooit helemaal goed. De Ontmaagding van Eva van End hing teveel aan de invloeden van Ten Horn. Deze film heeft dat minder, maar heeft ook minder smoel en is meer recht voor zijn raap. Vooral in het begin nog best aardige observaties, maar als je kiest om de onhebbelijkheden van je typetjes zo uit te vergroten en eigenlijk tot de volle persoonlijkheid te maken, dan komt het veel dramatischer tweede deel niet echt meer uit de verf. Ben nog blij dat er geen echt happy end kwam dan was het ehm... cliché helemaal compleet. Of genuanceerder in het neerzetten van de personages of voluit voor spottende observaties gaan. Dat had de film beter gemaakt.

In veel andere opzichten (camerawerk, beeldgrapjes, muziek bijvoorbeeld) van een strak en hoog niveau. Voelt een stuk zelfverzekerder vergeleken bij Eva, Dat dan weer wel,

Van regisseur James Newman zag ik eerder de noir 77 Ocean Drive en die was iets beter dan deze. Abandoned is een niet al te geloofwaardig verhaal terwijl de film het gepresenteerd wordt als een waarheid die alle steden voor kan komen. Het gaat om een soort van criminele adoptie-organisatie. Een meisje raakt vermist en dat blijkt daar mee te maken te hebben. De zus van het meisje en een tabloidreporter gaan op onderzoek uit nota bene deel met medeweten van de politie. Tuurlijk. Het is aardig om te volgen maar het script is niet het beste aan deze film.

Beter is de look van de film. Weer een William Daniels is de cameraman van dienst en was zeer ervaren. Hij werkte ten tijde van deze film al een kwart eeuw en had alles, dus ook noirs gedaan (The Naked City en Brute Force). O'Keefe is de ster van dienst maar Raymond Burr is waarschijnlijk de allerbekendste naam. En is het meest grijze karakter.

Twee regisseurs speelden een rol bij het filmregisseur worden van Alex van Warmerdam. Deels was het uit frustratie omdat hij niet tevreden was over de verfilmingen van Frans Weisz van een drietal toneelstukken van de toneelgroep waaraan hij verbonden was, Hauser Orkater. Hij begon met een filmscript en dat werd Abel. Dat werd verfilmd omdat Dick Maas na het succes van De Lift samen met producent Laurens Geels op zoek was naar filmprojecten. En hoewel de stijl en de toon van Van Warmerdam totaal niet lijkt op die van Maas bleek het een goede match. De film was een surprise-hit en legde het fundament een filmloopbaan die nu bijna 40 jaar en na deze nog eens 9 films verder is.

Ik heb wisselende ervaringen met Van Warmerdam. Soms ligt hij me wel en soms niet. Dit vind ik een van zijn fijnere. Vooral stilistisch. Het kunstmatige wereldje (een beetje a la Aki Kaurismaki, Jim Jarmusch of Roy Anderson, maar ook weer anders) is hier werkelijk prachtig. Qua verhaal is het soort absurdistische fabel over een zoon die los moet komen van zijn vader. Verfrissend is dat de film vooral ademt in zijn eigen wereld die een kwartslag van de werkelijkheid afstaat en bijvoorbeeld geen enkele poging doet om het geheel psychologisch te duiden. Als dat evenwicht klopt bij Van Warmerdam werken zijn films voor me. Dat lukt bijvoorbeeld hier en bij Borgman. Maar gaat minder goed bij Grimm en vooral De Jurk.

Ik moet nu Kleine Teun, Ober, De Laatste Dagen van Emma Blank en Nr. 10 nog zien.

Deze film van Satyajit Ray schijnt zijn meest succesvolle in India zelf te zijn geweest, maar in het Westen was het juist een wat onbekendere Ray, tot de release op DVD in ieder geval. De film heeft, zoals het hele werk van Ray, niets te maken met uitbundige Bollywoodfilms met zang en dans, maar is een veel realistischer beeld van arme mensen in India die ervan dromen hogerop te komen.

Het verhaal zoals hierboven is vooral een kapstok, de film laat een slice of life zien, maar verweeft ook vooral religie, status en zonde als thema's door de film. In het dorp wonen Hindoes, Moslims en Christenen. Vooral die laatste, veruit kleinste, groep worden als eigenaardig gezien. De Hindoes hebben het kastesysteem, waardoor iemand uit een lage kaste zich moet schikken in zijn weinig hoopvolle lot en iemand uit een hogere kaste, die door sociale omstandigheden niet naar die stand kan leven ook met de nek wordt aangekeken. Aanzien verkrijgen is de voornaamste drijfveer van Narsingh om aangesproken te worden door de verleidingen.

Het einde is mooi, maar niet erg subtiel. Narsingh raakt achter elkaar alles en iedereen waar hij om geeft kwijt als hij opium gaat vervoeren. Uiteindelijk, en dat is toch een beetje Bollywoodachtig volgens mij, redt hij als een prins het meisje.

De film maakt niet de indruk die de Apu-trilogie op me maakte. Minder puur en ontroerend en zeker geen meesterwerk. Maar zeker wel een boeiende en mooie film.

3.5*

Vemakelijke, erg theatrale Britse onzin. Een horrorfilm zoals ze eigenlijk na The Texas Chainsaw Massacre en de daarop volgende slashers nauwelijks meer gemaakt zijn. Voelt mede daardoor een stuk ouder aan dan 1971. Al is de stylering, ondanks dat het zich een paar decennia eerder lijkt af te spelen vaak erg seventies. Paar leuke maffe moordscenes

3.0*.

Eenvoudig klein verhaal, in essentie over ouderschap en vrijheid. Begint als een film die vooral aardig is vanwege het inkijkje in een ander cultuur, maar wordt later nog wel wat beter. Het laatste stuk heeft de meeste aanzetjes tot echt mooie dingen, maar heeft helaas wat te weinig focus. Het is vaak lastig om dit soort films op het juiste moment te laten eindigen, maar dat doet Abouna dan weer feilloos. De laatste scene is in zijn eenvoud een van de beste.

3.0*

Het eerste deel was vreselijk goed. Prachtige zeer ontroerende scenes volgden elkaar op.
De fenomenale openingscene. De maatschappijkritiek die in de scene zit van zijn afscheidsfeest. Nicholson die niet weet waar hij het zoeken moet als zijn vrouw dood is.
Vanaf de reis vond ik het ietsje minder. Het werd een goede zwarte komedie, maar het miste wel wat van de scherpte en ontroering van het begin.
Het einde was dan wel weer heel erg goed.

3.5

De sparkle die er vanaf het begin was bij de film Carne Tremula die ik laatst zag, zat niet in deze film en qua scenario valt Almodvar terug op bij hem veelvoorkomende thema's over schuld wraak en herinnering. Toch is dit beslist geen slechte film. Hij is vloeiend forceert nergens en is in alle opzichten een bovengemiddelde Almodovar. Hij hoort gewoon niet bij zijn allerbeste werk.

Sterke, originele film met een erg fascinerend verhaal. Ik vond 'm ook verre van traag, sterker nog: de film vloog om. Mooie rol ook van Eduardo Noriega. Fraaie muziek, de regisseur bleek tot mijn verbazing medecomponist. Dat hoor je niet vaak.

Ik sluit me wel aan bij mensen met kritiek op het einde. Te direct in vergelijking met de rest van de film. Maar die rest vond ik zo goed en zo sfeervol en zo boeiend dat ik het de film ook weer niet heel erg kwalijk kan nemen.

4.0*

Drie meisjes worstelen met de dood van hun grootmoeder en met volwassen worden en elkaar loslaten. Mooi gespeeld en geregisseerd. De film speelt zich grotendeels in een huis af, maar daar wordt fraai gebruik van gemaakt. De film is iets te kunstmatig (er komt buiten de jongen die een appartement bij hen lijkt te huren) zo ongeveer niemand langs), Op eenderde een briljante scene waarin de meisjes luisteren naar het liedje Back To Stay, waar de Engelse titel vandaan komt. Zeldzaam mooi gebruik van een liedje in een film.

3.5*

Op basis van wat ik zo snel kon vinden werd The Accused beter ontvangen destijds dan Dark City. Ik vind Dark City toch wel een aardig stukje beter.

The Accused begint erg sterk en behoorlijk sfeervol. Een vrouw is ergens in the middle of nowhere en wil weg en loopt langs de weg. Dan krijgen we een flashback waarin we zien wat er op die dag gebeurde en waarom ze daar wegwilde. Best gewaagd voor die tijd om een poging tot aanranding te laten zien. Vervolgens maakt Wilma Tuttle het politieonderzoek mee. En daar is de film niet slecht maar levert toch wel vrij duidelijk in. De interactie tussen Loretta Young en Robert Cummings is nooit echt geloofwaardig met name de bekentenis en de verliefdheid. Het einde is wat al te happy.

Loretta Young acteerde als kind al in kleine rolletjes in aardig wat zwijgende films. In de jaren '30 brak ze door en maakte ze vele films. Vaak romantische, maar uiteindelijk in zowat alle genres. In de jaren '40 werd ze nog wat beroemder en in 1947 won ze een Oscar voor haar rol in The Farmer's Daughter. In 1953 was ze een van de eerste filmacteurs die helemaal overstapte naar TV waar ze haar eigen anthology-serie kreeg. Dat was een flinke hit. Ze zou nooit meer een bioscoopfilm maken.

Zwaarmoedige, cynische film. Nu nog actueler dan toen. Varvang de radiomicrofoons door camera's en de typmachines door laptops. Zo grimmig dat zelfs wrang grappige dialogen vooral wrang blijven. Deed me een beetje denken aan Capra's Meet John Doe. Qua kijk op de maatschappij. De film is verre van optimistisch, maar de draai die Dougkas halverwege maakt is toch het sprankje hoop dat er nog is.Dat deze film überhaupt gemaakt is binnen het studiosysteem toont wel de eigenzinnigheid van Wilder aan.

Douglas is geweldig in deze film. Heel fysiek en vrij groot acterend, wat ontzettend passend is. Kom er ineens ook achter dat ik nog zo weinig van Kirk Douglas zag.

Voorlopig een hele dikke 4.0*

Er wordt gepoogd om veel te doen met suggestie, maar de film slaat daarin slechts bij vlagen. Vaak kijk ik iets te ver door de film heen en is er iets dat me uit de suggestie haalt. Maar het voelt alsof ze binnen enkele jaren een veel betere film gaat maken. Of dat in Rusland gaat zijn is de vraag denk ik. De regisseuse nam in een vooraf vertoonde videoboodschap duidelijk stelling tegen de inval in Oekraine.

Zowel boek als film zijn echt veel minder dan Trainspotting.

Het boek las ik destijds met hoge verwachtingen. Op enkele aardige na waren de meeste verhalen echter stomvervelend.

Voor de film lagen mijn verwachtingen duidelijk lager. En ik kreeg gelijk.

Het eerste verhaal is het slechtst. Niet grappig en niet goed. Matig verhaal, slecht verfilmd. Het tweede verhaal deed af en toe nog een poging om iets te worden maar bleef uitendelijk enorm pointless. Het derde verhaal heeft het leukste plotidee, maar de uitwerking laat nogal te wensen over.

Wel veel mooie muziek, maar vaak totaal verkeerd gebruikt. De soundtrack-cd opzetten is veel leuker.

1.5*

Verrassend goed. Ik heb een 3.5* gegeven, maar eigenlijk zit het dicht tegen de 4 sterren aan. Een soort verheven pulp dit. Met name door de stijl. De straat op in verlopen buurten van het grauwe New York van de jaren '70. In half en helemaal vervallen panden. Smalle trappetjes. Deuren met afbladderende verf. Corrupte agenten. Mannen gekleed in kleurrijke pakken. Goed gedaan. Verder veel meer nuance in de karakters dan in de andere blaxploitationfilms die ik zag en bovendien veel beter geacteerd. Dat het verhaal verder niet al te origineel is is dan helemaal niet erg meer.

3.5*

Een van de terugkerende thema's in vooral jaren '40 noirs is het lot van veteranen. Het komt veel voor dat karakters in met name de tweede wereldoorlog hebben gevochten en daar trauma's hebben opgelopen. Act Of Violence gaat daar heel sterk over en was een van de eersten. Een man die zich na de oorlog gesetteld heeft wordt ingehaald door zijn verleden. Er is iemand die het op hem heeft voorzien.

Het resultaat is een sombere film zonder held. Je weet niet voor wie je partij moet kiezen, is de wraak gerechtvaardigd of heeft Enley een verschrikkelijke fout gemaakt of was het een onvergefelijke fout die gewroken zou moeten worden. Zijn regels in oorlog anders? Of blijven bepaalde waarden overeind.

Visueel is de film vaak claustrofobisch. Heflin als Enley en Ryan als Parkson zitten beiden gevangen in het verleden. En het enige dat dan nog kan is een confrontatie. Het einde is Hollyoodiaans, maar fraai

Dat Heflin en Ryan toppers waren wist ik al en het is een luxe dat in deze film zitten. Grote aanrader dit. Erg goed.

Fred Zinnemann is zoals vele regisseurs een immigrant en zoals ook meerdere mensen betrokken bij noir werkte hij mee aan People On Sunday. Via erg linkse documentaires kwam hij terecht bij MGM waar hij b-films ging maken vanaf 1939. Dit was de laatste van die serie. Hierna zou hij doorgaan bij andere studio's en doorbreken met High Noon. Vier jaar na deze film.

Behoorlijk geacteerd. Erg origineel. Maar meer nog dan Being John Malkovich drijft deze hele film op een scenario met een bonte parade aan slimmige vondsten en aparte structuren. Dat is niet genoeg voor een absolute topfilm. Desondanks erg leuk.

3.5*

Mijn Filippijns-DV-sloppenwijkdrama van dit jaar. In het begin bekende beelden. Een mooie hoofdrol (van een 84-jarige actrice met meer dan 60 jaar historie in de Filippijnse cinema!) in een levendige woonwijk waar constant van alles gebeurd en een hoop drukte is. Mooi en meelevend, maar vooral met een erg mooi einde waarin Adela wegtrekt uit haar wijk om alles even te verwerken en het lekkere eten dat ze gemaakt heeft voor het bezoek dat niet kwam opeet en alleen een beetje huilt, daarna loopt ze weer terug en gaat het leven gewoon door.

3.5*

Bijzondere compromisloze film. Diep religieus en het pure spul dus in het Sanskriet (wat een dode taal is, enkel nog voor religieus en wetenschappelijk gebruik)en zeker niet zoals in het westen vaak gebeurd met hindoeisme (en ook boeddhisme) teruggebracht tot holle oneliners. Vooral het begin en einde zijn echt fenomenaal mooi. Bij de dood van Shankara's moeder koppelde de film zich naar mijn eigen leven, mijn vader overleed vorig jaar heel kort nadat ik aan zijn bed was komen zitten, alsof hij op me had gewacht. McSavah maakt de vergelijking met Il Vangelo Secondo Matteo, de enige film die af en toe in me opkwam, al voelt dit door de muziek nog meer als een lang gebed. Met een grote rol voor de natuur die er ook in de achtste eeuw al was.

Geen al te uitgesproken film qua scenario en regie, maar vooral een film die drijft op het samenspel tussen Delon en Bronson die beide goed in vorm waren en onmiskenbaar chemie hebben als duo.

Een ietwat in de vergetelheid geraakte vroege nouvelle vague-film. Wat vooral opvalt is de lol en de vrijblijvendheid die er vanaf straalt. Adieu Philipine is een heel aanstekelijke film. De grimmige ondertoon zitten in de verwijzingen naar de oorlog in Algerije, waardoor de drang naar vrijheid die zowel in de stijl als in het plot van de film zit ook een beetje voelt als een afscheid van die vrijheid en de onbezorgdheid. Overigens wel aan de lange kant, wat compacter (of misschien zelfs als korte film) was de film sterker geweest, maar ook nu was dit goed.

3.5*

De vergelijking met Boyhood die Mubi maakt is echt veel te veel eer. Allereerst gaat deze film over een veel minder lange tijd en door de wat onevenwichtige montage is de laatste ruime helft zo'n anderhalf jaar denk ik. Twee meisjes werkt ook niet altijd, buiten hun achtergrond en vooral moeders zijn ze niet zo heel verschillend. Een meisje (en dieper graven) of een jongen en meisje was boeiender geweest. Het geheel os niet slecht, maar niet erg memorabel. Wel leuk dat tegen het einde heel wat te mopperen hebben op de jeugd van dat moment en zichzelf op hun 14e heel wat kinderlijker maken dan ze waren. Ouder worden doet vaak gekke dingen met mensen.

Fascinerende film, maar na afloop zat ik met het gevoel dat het allemaal niet helemaal gelukt was.

Adoration is een erg ambitieuze film die zowel filosofisch wil zijn, als iets wil zeggen over de wereld van nu en een verhaal wil vertellen over de hoofdrolspelers. De hele film lijkt soms bijna te bezwijken onder alles wat er inzit. Een van de grootste problemen is het personage van (de niet al te overtuigend acterende) Kanjian, Sabine. Sabine's rol in het verhaal is eigenlijk om de thema's bij de hoofdfguren los te maken. Sabine wordt echter nooit een mens, maar blijft vooral een wat geforceerd schrijversidee. Dat maakt de film wat gekunsteld en onevenwichtig. Bostick is erg overtuigend, Speedman wat minder.Het script heeft thema's als identiteit, waarheid en perceptie, schuld en onschuld en verwerking van het verleden. De vorm versterkt de inhoud, althans dat is de beoeling, dus is het begin van de film a-chronologisch en zaait het een beetje verwarring. De muziek van Danna was mooi, maar niet altijd gepast en heel erg aanwezig. Zeker niet zijn beste soundtrack.

Van Egoyan zag ik eerder alleen het erg mooie The Sweet Hereafter. Vreemd genoeg kwam hij daarna niet echt meer op mijn pad. Deze film is merkbaar van dezelfde regisseur, alleen veel minder evenwichtig dus. Balanceert tussen erg goed en volkomen mislukt en komt ergens in het midden uit.

Nipte 3.0*

Adulthood is een stukje beter dan Kidulthood. Noel Clarke regisseert nu ook, zijn rol is hier ook nog wat groter en net als het eerste deel schreef hij deze ook. Ik vind deze duidelijk beter. Deze is iets rechtlijniger dan zijn voorganger en gaat wat meer over een beperkter aantal personages. Sams verhaal krijgt hier meer relief. Ook Clarkes regie is beter dan de regisseur van de eerste film.

Fuller schreef hier een verhaal dat door de broodschrijver Maxwell Shane bewerkt tot een lowbudget film. Die Shane werd later nog regisseur van met name een aantal noirs. Deze film is dan weer geregisseerd door D. Ross Lederman. Een specialist in lowbudgetspul, met name westerns en avvonturenfilms. Het verhaal is een nogal recht vooruit filmpje over muiterij in het vreemdelingenlegioen.

De film kreeg natuurlijk groen licht omdat drie jaar eerder Mutiny on the Bounty een grote hit was geweest en werd voor een laag budget zonder opsmuk en sterren geschoten om als onderdeel van een double bill vertoond te worden. De film wordt nergens vervelend maar er is ook niet heel veel dat echt goed is of zelfs maar opvalt.

Hoofdrolspeler Paul Kelly was een van de eerste kindsterretjes die Hollywood ooit voortbracht en leidde daarna een leven met schandalen tot een tijdje in de gevangenis aan toe (in 1927). Dat was wellicht een an de redenen waardoor hij naast een toneelcarrière (waarin hij uiteindelijk een Tony won) vooral rollen in bescheiden films en heel soms bijrollen in grotere films speelde.

Ook opvallend dat bijna iedereen uit de cast tamelijk jong stierf. Vaak waren ze ergens in de 50. Love interest Lorna Gray is een uitzondering. Zij leefde tot 2017 en werd 99 jaar.

De vierde en laatste film in mijn mini-Kuifje cyclus. Beter dan gevreesd. De film doet best een hoop goed. Spielberg maakt er een period-piece van in plaats van de boel naar het heden van nu te halen. Bell is een perfecte Kuifje. Ten tijde van deze film al bijna te oud (Kuifje is nog net een jongen en geen man wat mij betreft) maar door de animatie werkt het wel. Spielberg baseert zich losjes op drie kuifje-albums en brouwt daar zelf iets van, maar de basis is Hergé. Hij maakt minder een exclusieve kinderfilm dan de eerdere films en dat is ook een grote plus. Want het mag een beetje donkerder. Zoals Haddocks alcolhiolisme dat gewoon in het verhaal gebleven is. Er zit duidelijk in de verantwoording (met dingen als het overwinnen van tegenslagen) een nogal Amerikaans/Spielbergiaans randje, maar echt storend vond ik dat niet.

Niet alles gaat goed. Het begin is het sterkst. Als de film op gang is wordt het iets te veel een film die van het ene actievolle hoogtepunt in het andere terecht komt. Hij houdt eigenlijk nooit meer halt. Grootste minpunt vind ik dat de computeranimatie niet warm is, niet ècht menselijk ofzo. Er mist daardoor iets wezenlijks dat de film echt geweldig had kunnen maken, maar de film doet buiten dat veel meer goed dan ik al die jaren had gevreesd.

Iets minder dan de film van Sherman die ik eerder zag (en die dicht bij een halfje meer zit): The Garment Jungle. Dit is vooral gemaakt rondom de comeback van Rita Hayworth. Hayworth is van oorspring danseres en geeft een tweetal demonstraties in deze film. Hayworth is een toegevoegde waarde. Het is bekend dat Hayworth geen zin had in deze film maar contractspeler uiteindelijk niet zoveel keus had. Ze was na een aantal jaren min of meer stilte (en een mislukt huwelijk) terug bij Columbia en ze werd herenigd met Glenn Ford met wie ze haar grootste succes had behaald met Gilda. Het is niet te merken dat ze geen zin had, want ze is fantastisch. Deze exotische noir, waarvan de hele marketing rondom Hayworth werd gehangen was een stevige hit.

Toch is het niet het enige wat goed is. Erg tijdgebonden qua thema's. De film baadt in een soort koloniaal sfeertje. Met name de heerlijk spelende Alexander Scourby, die van Max Fabian iets maakt dat het midden houdt tussen een koloniale Brit en een understated James Bond-villain. Of de heerlijke Valerie Bettis (ook de choregrafe van Hayworth!) die een lekker over de top foute vrouw mag zijn. Het is sowieso een film die bij elkaar wordt gehouden door de acteurs die er zoveel uithalen dat je vrij makkelijk over een weinig indrukwekkend script stapt. Dat plus het decor maken de film.

Sherman zette meer een stijlvol stempel op The Garment Jungle dan op deze film. Maar er zijn dus elementen die veel goed maken.