Opinions

Erg fijne film. Een heel Amerikaans verhaal door een Europese bril. Een soort vriendelijke neonoir, een film die fraai balanceert tussen optimisme en pessimisme. Of het verval van een stad verbeeld door zijn hoofdpersonen. Een stad waarin ook de criminelen verlangen naar de glorieuze tijden met een cast vol namen waar je blij van wordt.

De veertiende film van Louis Malle die ik zie is weer een hele fijne.

Fantastische film. Echt heel erg bijzonder.

Regisseur Arcanni zit in het grensgebied tussen documentaire en fictie. Dat is voor mij al een heel fascinerend gebied. Een portret van een groep jongens die in de omgeving van Venetië niet knutselen aa brommers of auto's maar aan speedboten en ze onder andere voorzien van felgekleurd licht en stickers met de naam van je vriendinnetje. Verbluffend in het laten aansluiten van de beelden op de muziek (veelal dance en een enkele hiphoptrack, de muziek waar de hoofdpersonen naar luisteren).

De film begint plotloos en schetst vooral de sfeer en maakt schoonheid van iets dat vaak als banaal wordt gezien. De film laat je het gevoel van vrijheid en escapisme voelen wat de jongens ervaren en heeft fijn en uitermate gevarieerd en precies camerawerk.

Iets later verschijnt iets van een plot, gelukkig erg minimaal in deze sfeerfilm. Danielle, een van de jongens wil de anderen bijhouden in de snelheidswedstrijdjes. Hij heeft een nieuwe motor geregeld maar steelt de schroef van een van de anderen. Dat komt uit en leidt tot conflicten Een en ander leidt tot een heftige gebeurtenis en daarna volgen nog een Antonioni-achtige meditatie op de omgeving zonder de hoofdpersonen en een prachtige en indrukwekkende abstracte weergave van de omgevingen die we eerder zagen. Kippenvel en uiterst origineel.

Er zijn wel invloeden. Naast Antonini die ik net noemde heeft de maker vast ook weleens een film van Harmony Korine gezien (met name Spring Breakers). Of van Gaspard Noe (met name Enter The Void). Maar het is tegelijk behoorlijk anders dan alledrie die namen. Niet ieders kopje thee, maar voor naastgetekende is dit jaarlijstjeswerk.

Vrolijke clash van genres. Wat deze film erg goed doet is de setting van zo'n flatgebouw in een achterbuurt consequent volhouden, want juist daar ligt de kracht. Voeg daaraan toe dat lekkere vuile Londense straattaaltje, aardige humor die er godzijdank niet te dik bovenop ligt. En Cornish kan filmen. Te weinig memorabel om veel vaker te gaan kijken. Maar leuk genoeg voor een vermakelijk tussendoortje.

3.0*

Lijkt inderdaad op de vroege films van de grootste regisseur die de Griekse wave van omstreeks 2010 voortbracht. Yorgos Lanthimos, maar dan eigenlijk alleen op Kinetta en Dogtooth. Maar ook Godard en Věra Chytilová zijn invloeden. De overeenkomst tussen al die namen is dat ze me allemaal regelmatig niet helemaal liggen. En dat doet deze film ook niet. Al is er ook genoeg boeiends te zien en is het toch ook eigen en anders. Attenberg is minder vrijblijvend dan Kinetta, drijft minder op een dun idee als Dogtooth, is gevoeliger dan Godard vaak is en lang niet zo surrealistsch als Věra Chytilová.

In de eerste plaats is dit een onromantische komedie. Maar meer van de grimmige glimlachjes dan van het hardop lachen. Voor mij is het centrale thema hoe je omgaat met verwachtingspatronen van de maatschappij die tegen wat je voelt ingaan. Wat moet je met gewoontes en rituelen die niks voor je betekenen. De film is op zijn best als hij het meest beeldend is. Zoals de Tous Les Garcons et les Filles scene of het beeld van de bovenstaande poster. De interactie tussen personages werkt minder goed voor me (vader, vriendin en bedpartner). Interessant genoeg om nog eens wat van Tsangirai te zien, maar met getemperde verwachtingen.

De wat latere Bresson (zeg maar deze film en wat erna kwam) is eigenlijk zeldzaam consistent. Alle films die ik zag uit die tijd (vier van de zeven) overlappen elkaar sterk qua thema en ik vind ze allemaal heel erg bijzonder. Wat interessant is aan deze film die ik vandaag op groot doek herzag is hoe een dier valt in Bressons benadering van cinema. Bresson laat bewust zijn personages op een afstandelijke manier acteren, met zo min mogelijk emotie. Bresson zei eens dat hij geïnteresseerd is wat zijn acteurs niet laten zien. Het vervolg daarop is wellicht een dier dat wij mensen niet helemaal kunnen doorgronden tot hoofdpersonage maken. Bressons worsteling met het Christendom zit in veel van zijn films maar in deze van wat ik zag het allerduidelijkst. Zie daarvoor het uitstekende verhaal van deridder hierboven. Ik blijf op mijn hoge score en moet snel weer eens wat Bresson gaan zien. Ik sta nu al een tijdje stil op 7 films die van hem zag.

Deze film was te zien in Kino Rotterdam als een soort companion piece van een andere ezelfilm die zeer binnenkort gaat draaien EO .

Waarom ben ik eigenlijk nu pas aan Malle begonnen? Deze film overviel me bijna, omdat hij echt nog een stuk beter was dan ik vooraf had verwacht.

Zuiver is het woord dat in me opkomt. Geen sentiment, heel sober gemaakt, sterke acteurs. Met een prachtig klein coming of age verhaal als kleine voetnoot in een onvoorstelbaar overweldigende tragedie in de recente geschiedenis. Gaat ook duidelijk over opgroeien en het besef krijgen hoe de wereld werkelijk in elkaar zit. Is voor Julien eerst de oorlog vooral een reden waarom het gezin uit elkaar valt en de oorzaak van dat luchtalarm waardoor hij weer eens in een schuilkelder zit, uiteindelijk dringt het allemaal keihard zijn leven binnen als hij zijn vriend verliest.

Oh ja, ik vond de film zeldzaam geloofwaardig in het neerzetten van groep jongens in die leeftijd. Inclusief ingewikkelde sociale structuren.

Doordat de film zo sober is kwam het het einde, als een minidaad van verzet, echt hard aan. Daar moest ik even van bijkomen.

Prachtige film.

4.5*

Tsja, wat ik hier precies mee moet weet ik eigenlijk niet, maar dat lijkt me nou net de bedoeling.

Compromisloos, weird, heel erg een sixties film (combinatie van het experiment en het anarchisme-revolutie-thema). Bij vlagen heel erg fascinerend, maar ook nogal lang en soms knap irritant (de lachjes had ik wel gehoord op een gegeven moment). Minder shockerend dan ik verwacht had. Het gebruik van dwergen geeft een raar effect. De lengte en de stemmen werken vervreemdend en zorgden zeker in het begin eerder voor een associatie met kattekwaad dan met anarchie, zo merkte ik bij mezelf.

Meer interessant dan goed, wat ik wel vaker heb bij films uit deze tijd.

Ik hou het op 3.0*

Toen het Centre Pompidou hem vroeg om een film over mode te maken reageerde Wenders eerst afwijzend, omdat hij niets met mode had. Later raakte hij toch gefascineerd en heeft deze film alsnog gemaakt.

Na Tokyo-Ga de tweede documentaire van Wenders die ik zie en allerlei nadelen aan die film spelen hier nog een stuk erger, terwijl de mooie kanten van Tokyo-Ga hier nauwelijks aanwezig zijn. Wenders filmt Yamamoto tijdens zijn werk en interviewt hem over zijn kijk op de wereld en zijn drijfveren en gaat zelf op zoek in zijn commentaar naar overeenkomsten tussen mode en cinema en spuit een hoop gedachten over identiteit en steden.

Helaas kon ik beide heren nauwelijks op interessante gedachten te betrappen en kwam bijna alles op me over als een hoop gezwets. De verbanden die gelegd worden zijn open deuren, een hoop van ideeën totaal oninteressant. Of Yamamoto echt een interessant figuur is werd me nauwelijks duidelijk. Deze film gaat namelijk voornamelijk over Wim Wenders.

Aufzeichnungen zu Kleidern und Städten speelt zich half in Tokyo en half in Parijs af, maar waar Tokyo-Ga vol leuke observaties en vaak fraaie beelden zat, moet je ze in deze film zoeken. Wenders heeft namelijk gemeend dit voor een groot deel op video te moeten filmen (over dat idee heeft hij ook nog een tamelijk lachwekkende theorie in deze film trouwens) en dat ziet er niet uit. (Af en toe filmt Wenders ook nog een scherm met videobeelden met een 35mm camera, tsja). De muziek was soms wel aardig, maar vaker hoorde ik zichzelf herhalende muzakthemaatjes.

Twee jaar na Der Himmel über Berlin maakte Wenders dit. Of: hoe wisselvallig kan een carriere zijn. Ik ben wel benieuwd waar mijn gevoel over Wenders uiteindelijk heengaat. Ik ben nog maar een beginner in zijn grote oeuvre.

1.0*

Pluspunten: De soundtrack was echt bloedmooi. En sommige scenes waren dat ook, waarbij ik opvallend genoeg vooral schoonheid vond in de grote uitvergrotingen van cellen onder een microscoop.

Maar het negatieve gevoel overheerst sterk. En dat komt doordat ik regelmatig het gevoel had te ziiten kijken naar geforceerd mysterie, naar gemaakte puzzelstructuur, naar een film waarin de aan het shintoisme ontleende ideeën tot tegeltjeswjsheden werden gemaakt (door de voice over). Naar veel slechte acteurs ook. Maar het belangrijkste is de onevenwichtigheid van de film.. Een film als deze staat en valt met het me kunnen gaan. En daarvoor kwam het nogal wat te kort en had ik regelmatig het gevoel naar lege kitscherige onzin te kijken. Als vruchtbaarheid wordt gesymboliseerd door twee dames die een dansje doen in een ooievaarspak bijvoorbeeld. Of die scenes met die meisjes in het bos, de me meer aan een slechte sprookjesverfilming deden denken. En dat ging maar door, zeker een op de drie scenes wekte bij mij vooral ergernis op en dat was tamelijk funest.

2.0*

Beginscene: Een man lijkt net wakker. Hij is in een appartement met een vrouw en een kind. In het gesprek worden een paar dingen duidelijk over de man en zijn relatie tot de vrouw en het kind, maar eigenlijk weten we niks. Ik had de synopsis gelezen dus ik wist dat de man met een geweer op pad zou gaan, maar ook zonder dat is het druppelt langzaam de film binnen dat de man ergens mee bezig is. Dit is niet zomaar een dag voor deze man.

Puiu plaatst zijn camera in deuropeningen, op de achterbank van een auto, aan de overkant van de straat of half om een hoek, vooral als er interactie is met andere mensen. Dat alles in inwisselbare flatgebouwen op grauwe parkeerplaatsen, in identiteitsloze stadse straten. Want het is ook een stadsfilm. Het leven gaat alle uren die de film bestrijkt door om de hoofdpersoon heen. De kijker observeert zijn handelingen, zijn gezichtsuitdrukkingen en zijn communicatie en Interpreteert informatie die tot hem komt. Maar echte uitleg krijg je niet. Viorel lijkt een alledaagse man. Zijn appartement gaat hij renoveren, het lekt door zijn op de badkamer spelende bovenbuurjongen, hij heeft een hekel aan de bemoeizuchtige vriend van zijn moeder. Er is in het begin iemand bij wie hij een kogel koopt die meer lijkt te weten van zijn doel. Al die alledaagse en minder alledaagse scenes ging ik proberen te plaatsen in het beeld van de man dat probeerde te vormen.


Veel van die observerende scenes zijn erg lang, maar door de zucht naar het kennen van de man en de briljante opbouw krijgen ze een flinke spanning. Soms wordt alledaagsheid een beetje ongrijpbaar absurd, deels omdat ze over kleine strubbelingen gaan terwijl er iets veel groters in de film hangt. Als dan de eerste moorden komen is er ondanks dat hij heel goed lijkt te weten wat hij gaat doen toch onzekerheid te zijn (of lijkt dat maar zo?). Viorel loopt een ogenschijnlijk duur hotel in en uit lijkt te twijfelen, maar haalt toch de trekker over. En zit die twijfel ook niet in de plannen die hij met zijn appartement heeft? Bijvoorbeeld in dat hij zijn elpee's niet meegeeft aan de man die een flink deel van zijn spullen meeneemt?

Beter dan Christi Puiu's ook al niet misselijke voorganger, vooral omdat deze film consequenter van toon is.En eindeloos fascinerend in een vruchteloze zoektocht naar de waarheid. Want die komt ook op anti-dramatische einde niet. Voor de agenten lijkt het bijna another day at the office, Viorel verwachtte duidelijk wat anders en denkt dat ze hem denken te begrijpen, terwijl ze hem niet begrijpen, terwijl de agenten het volgens mij totaal zinloos vinden om een poging te wagen. Hij is toch niet te doorgronden.

Aurora gaat minder dan de meeste andere geweldige Roemeense films van de laatste jaren over de Roemeense maatschappij in heden en verleden, er wordt wel naar gehint, maar dit verhaal lijkt universeler en tegelijk kleiner. Ondanks dat het einde het beeld van Porombuiu's Police Adj. lijkt te bevestigen.

Een nieuw Roemeens hoogtepunt. Een film waarbij de zoektocht naar het innerlijk van de hoofdpersoon zo fascinerend is dat het goed voelt dat er uiteindelijk niet zoveel gevonden wordt.

4.5* , minstens. Geweldige film.

Ik ben een stuk minder enthousiast. Een ongekend gruwelijk (en soms ook bizar) verhaal, totaal vergeten, dat vertelt moet worden. Maar wat mij betreft had het verhaal een betere film verdient.

De film is opgebouwd uit prachtige interviewfragmenten die een theatrale persoonlijkheid laten zien. Iemand waarvan het niet vreemd is dat ze er een actrice in zagen. Dat was meer dan alleen een publiciteitsstunt. In de jaren '90 herontdekte fragmenten van de verloren gewaande film (waarvan sterk gesuggereerd wordt dat hij moest verdwijnen om politieke redenen en, veruit het meeste, het geanimeerde deel. Ik heb vooral kritiek op dat laatste. Hier en daar mooie achtergronden. Maar de beweging is houterig en oogt stijf en de gezichten zijn veelal kil en stralen weinig emotie uit. Muziek in deze film is zelfs hemeltergend beroerd en zeer, zeer aanwezig en de voice over is vlak en droog en neigt vaak naar een opsomming.

Indrukwekkend en boeiend verhaal over de Armeense genocide dat vertelt moet worden. Ook die immens grote moordpartij heeft verhalen over individuen nodig. En dit is een verhaal dat zich daar erg voor leent. De vorm werkt echter niet voor me.

Vond het erg vermakelijk beginnen. Een lekker loom tempo. Wat aangezette thrillerachtige muziek. Een soort boy-fatale die zich bij een leraar naar binnen wurmt en duidelijk heel manipulatief is. Niet heel subtiel, maar de film die leek te komen was wel erg vermakelijk. De dood van de jongen (al de derde keer in korte tijd in een film die ik zie) zag ik niet aankomen en zorgt dat de film ineens op een heel ander spoor blijkt te zitten. Dat de jongen wat diep weggestopte gevoelens bij hem naar boven had gehaald was al wel voelbaar. Maar het verwerkingsverhaal wat volgt vond ik, ondanks een mooi einde, toch wat minder boeiend dan de manipulatie waar de film mee begon.

3.0*

Erg goed vond ik dit. Gaat zoals Olaf K. hierboven zegt over de ivoren toren, de bubble waarin Ceausescu zat. Vanaf het begin van zijn macht tot het einde. Met toenemende persoonlijkheidscultus, met opgetrommelde dorpelingen die optredens uitvoeren langs de weg als de stoet partij-auto's langskomt. Met theatrale ontvangsten in communistische, maar ook westerse landen. Van het moment dat hij een eigengereide leider was die het Russische optreden in de Praagse lente nog veroordeelde van een land dat langzaam vervalt, oude grijze gerimpelde leiders die er al jaren zitten en inmiddels echt niets meer zien van wereld buiten de bubble. Bevat een paar geweldige stukken zoals de onbedoeld hilarische toespraak waarin Ceausescu aankondigt dat er allerlei commissies en raden moeten komen en dat waar nodig die commissies andere commissies moeten kiezen. Of een waarin een eenzame idealist probeert te protesteren tegen de voorgekookte herverkiezing van Ceausescu en de rest van jaknikkers in de zaal ingestudeerde pro-Ceausescu-leuzen gaat roepen.

Het is handig als je wat koppen uit de recente geschiedenis herkent en een beetje kennis van de Roemeense geschiedenis helpt ook. Meer duiding had deze film een stuk minder uniek gemaakt, dus het is goed dat er nog geen naam in beeld komt.

Erg sterk.

4.0*

Juist de lengte past deze film. Het rustige sfeertje op dat Italiaanse eilandje. Dat tempo zit ook zo'n beetje in de film. Had best in 90 minuten gekund, maar was volgens mij dan echt minder goed geweest. Fijn decor ook. Wilder had misschien nog wel meer naar buiten gekund, Met name de drie hoofdrollen zijn heel erg fijn. Lemmon speelt een prachtrol, maar ook Mills en Revill zijn fijn. De film zit vol met kleine observaties en grapjes. Gaat over een dode vader maar is ook een kleine ode aan de mooie dingen in het leven. Onderschatte, uitstekende Wilder dit.

4.0*

Typsisch Mia Hanse-Love. Het thema is wat minder direct hier wat wel fraai is. Ik had wel een probleempje met Huppert, niet dat ze slecht is, maar in een film als deze loopt een zo bekende actrice altijd wat verloren. Het werkt niet zo goed. Een iets minder herkenbaar grote naam had de film goed gedaan. Sterren bijten met de stijl van Hansen-Love. Meestal zijn haar namen ook minder enorm beroemd,

Thematsch wel heel boeiend over zekerheid en avontuur. Voorspelbaarheid en verrassing.

Prima film. Soms spectaculair ( dat neerstorten van het vliegtuig en dan vooral de shots vanuit de instortende huizen). DiCaprio is heel aardig op dreef al mist de rol net wat relief om echt heel goed te zijn (al vermoed ik dat dat een scenario-ding is). Mooi gecaste bijrollen. De film voelt soms klassiek-hollywood-episch aan en dat is passend bij het onderwerp.

Paar kritiekpuntjes: De film is vaak wel hèèl erg gelikt van uiterlijk vaak, zeker voor Scorsese's doen. Iets ruwer en iets minder glimmend had soms best gemogen.En de film blijft uiteindelijk wat beschouwend, houdt mijn interesse wel vast, maar grijpt me nooit echt.

3.5*

Staat opvallend laag trouwens.Had het gemiddelde wel een paar tienden hoger verwacht.

Voor het eerst sinds 2007 weer eens gezien, Ik vond nu meer thema's dan toen en was me ook veel bewuster an het revolutionaire karakter van de vorm en ben dat laatste veel meer gaan bewonderen. Ook boeiend is de context en inzien dat dit eigenlijk een behoorlijk logisch, radicaler vervolg was op Il Grido. Ik ga naar 4 sterren. Volgende afsraak in mijn Antioni-rei is La Notte die ik nimmer heb gezien

Sam Mendes maakt weer eens iets waar ook om te lachen valt. Away We Go is een film over twee dertigers die opgroeien uitgesteld hebben. Zij wordt zwanger en dan komt het gevoel bovendrijven dat het leven definitiever wordt. Dat je niet zomaar meer weg kan vluchten en dat wil je wel op een goede plek doen natuurlijk.

Dan volgt er een tocht door de VS (en Canada). Naar oude vrienden en vage familieleden. Vaak uitvergrote grappige types. De een wat grappiger dan de andere en tenslotte een optimistisch eind dat oprecht voelt en niet overdreven sentimenteel en dat is best knap eigenlijk.

Ik heb Revolutionary Road niet gezien, maar Away We Go is verder eigenlijk de minst ambitieuze film van Mendes tot nu toe. Mendes maakt een niet al te originele Amerikaanse indie-achtige film die veel sporen heeft van andere recente Amerikaanse indie. Away We Go gaat niet voor de grote prijzen, gebaren en verhalen en lijkt een beetje een tussendoortje. Niet al te groot budget, script van een goede kennis, mensen die je mag in de cast, geen dure sterren. Lekker een film draaien. Die vrijblijvendheid is de kracht en de zwakte van de film. Away We Go is een fijne, luchtige film en is ook een aardig sfeerbeeld van liberal America anno 2009. Maar ècht indruk maakt het nergens.

3.0*

Erg veel nieuws zien we niet. De grauwe Thatcher-jaren zijn al vaker decor geweest voor Britse drama's. Het is niet bepaald de eerste film met een soundtrack vol postpunk. En films met hooligans zijn er ook wel meer.

Neemt niet weg dat het toch best een meeslepende film was en dat de film de grens tussen je rol in de maatschappij en de kick van geweld best goed aanpakt. Een sterke cast, fascinerende hoofdkarakters en toch die muziek (die toch vrij aardig in mijn smaak past) doen de rest. En voor ik het wist was de film om.

3.5*

Ben het volledig eens met Querelle eigenlijk. De eerste drie films deden regelmatig pijn aan de ogen, waarbij de eerste echt het allerlelijkst was, Tsukamoto volgens mij echt te weinig aandacht heeft gegeven aan zijn filmpje en The Nose een aardig idee was voor 10 minuten maar wel erg werd opgerekt naar 40. Maar Koreeda komt met een degelijk vrij naadloos in zijn werk passende vertelling. Bepaald geen uitschieter in zijn werk, maar echt veel, heel veel beter dan de rest van dit mislukte project. En het zag er bovendien als enige wel goed uit. (1.0*, 1.5*, 2.0*, 3.5*)

2.0*

Het is eigenlijk apart dat ik films van Panahi zit te bekijken terwijl ik van zijn grote invloed, Kiarostami, pas één film heb gezien. Daardoor voelt deze film ongetwijfeld nieuwer en meer anders dan hij in werkelijkheid is. Ik zal daar eens wat aan gaan doen.

Ik wist vooraf dat Kiarostami en Panahi vaak spelen met de grens tussen documentaire en film en feit en fictie. In tegenstelling tot de andere twee films van Panahi doet deze film dat erg nadrukkelijk en is het vooral een film die speelt met de vorm. Ergens in het midden houdt de hoofdrolspeelster ermee op, zien we iets wat op een b-roll lijkt en besluit de crew de actrice te volgen op haar echte weg naar huis. Of dat wèl echt is laat de film in het midden. De erg amusante film drijft wel erg op die kurk en Panahi noemt het zelf een overgangsfilm naar Dayereh, waar ook wat mij betreft vorm en inhoud het best in evenwicht zijn en er niet meer vooral kinderen verfilmd worden om de maatschappijkritiek (die hier al nadrukkelijker is dan in zijn vorige film) zachter te doen lijken.

3.5*

Ik vind het wel degelijk ook een kinderfilm. Maar dat kan best gecombineerd worden met een surrealistisch aandoenlijk sprookje met milde kritiek op het communistische regime. Degene die de film introduceerde in de bioscoop gaf aan dat het hoofd van de school, de slechterik in deze film namelijk de manier van praten en de dictie kreeg van de toenmalige president van Tsjechoslowakije. En dat terwijl de regisseur hem goed kende. Het optreden van de magier en het surrealistische kleurenfestijn dat dat veroorzaakt is bijna psychedelisch avant la lettre. Maar ik kan me deze film zomaar op woensdagmiddag in een zaal vol kinderen anno 1963 voorstellen.