Opinions

Vond die korte film niet beter. Die leek op digitale video gedraaid en dat was wel zichtbaar en niet in positieve zin. Ik vind wel dat die lengte zich op zich beter leent voor deze stijl van filmen.

Ik werd er ook beetje slaperig van eerlijk gezegd. dat heb je af en toe tijdens het IFFR en deze film leende zich daar wel voor. Helemaal geslapen heb ik niet, maar een soort van halfslaap was er toch wel af en toe, maar dat past wel bij de film en vind ik niet zo erg.

Wat al te abstract voor mij. Bij vlagen vond ik het saai, maar zoog het me ook weer wat meer naar binnen en dan vond ik het wel weer interessanter. Ben het ook met de voorgaande sprekers eens dat het evenwicht tussen de lengte van scenes soms zoek was. Vooral in het begin zaten stukken die echt te lang waren.

3.0*

Vorig jaar al erg genoten van Preminger noirs en dit is veruit de bekendste van de twee noirs van hem die ik nog niet zag.

Angel Face heeft Robert Mitchum als een ambulancechauffeur die geroepen wordt naar een rijk huis waar de vrouw des huizes beweerd slachtoffer te zijn van een moordpoging. Maar de meeste mensen daar denken dat het een ongeluk was, Of deed ze het misschien zelf denk je als kijker dan. En dan lijkt het even dat daar de film over zal gaan, maar dat blijkt niet zo. De dochter des huizes annex femme fatale wordt gespeeld door Jean Simmons. Mitchum wordt verliefd op haar en zegt zelfs zijn baan op en gaat voor de familie werken.

De verwikkelingen daarna zijn vooral een opmaat naar de laatste twintig minuten die een zeer fraai en tragisch verhaalverloop tonen. Over manipuleren om te krijgen wat je echt wil. Dat lukt deels. Mitchum is zijn relaxte zelf en dat past prima in deze film, maar Simmons steelt hier de show. De muziek is groots en bijna over de top als bij een klassieke tragedie.

Misschien komt het omdat ik noir liefhebber ben, maar bij Preminger steken ook een aantal van zijn noirs boven de rest van zijn oeuvre uit. Erg goed.

Ik heb ook wat gemengde gevoelens. Bij vlagen echt ontzettend goed, maar in het geheel toch wat al te pompeus voor mij. Zeker de scenes met Emma Thompson. Hier en daar lag de toneeloorsprong er ook nog wel vrij duidelijk bovenop. Volgens mij werkt het als boek of toneelstuk net wat beter.

Aan de andere kant werd er grandioos (maar soms dus ook nogal groot) geacteerd. Het was bovendien een uitdagend verhaal en was het af en toe zelfs erg grappig. Bovendien vind ik het hoopvol dat er zichtbaar budget wordt uitgetrokken voor zo'n serie in de V.S. Erg mooi einde ook.

3.5*

Heel erg fijn dit. Een van de hoogtepunten dit IFFR.

Een film over de in de begintijd van de Sovjet-Unie nog gewaardeerde avant-gardistische kunstenaars (zelfs Eisenstein komt nog even voorbij) die ingehuurd worden om van een exotisch volk in een uithoek van de Sovjet-Unie revolutionairen te maken.

In veel opzichten erg Russisch. Een film die historische gebeurtenissen in plaats van opblaast (zoals Amerikanen vaak doen) juist kleiner maakt. Soms zelfs op het banale af. Dat zie ik vaker in Russische films. Met een beetje chaos (elkaar afwisselende tijdlijnen bijvoorbeeld). Veel humor en lekker theatraal in meerdere opzichten. Een beetje oppervlakkige kennis van het begin van de Sovjet-Unie is handig, maar het ik vond het niet erg de film af en toe even kwijt te zijn.

Een vindingrijke film vol ideeën waar ik grotendeels met een grote glimlach naar heb gekeken.

4.0*

In Kino meegepikt in een programma met favorieten van de eerder genoemde Gaspard Noe. En die invloed is zeker merkbaar in thematiek en camerawerk. Maar Noe is ook wel anders. De vormgeving en montage bijvoorbeeld.

Vooral in het eerste kleine uur een grimmige en vaak gruwelijk kijkje in het hoofd van wat (niet onomstreden) bij de FBI een ongeorganiseerde moordenaar zou heten. Een die van plan is een moord te plegen zonder gedetailleerd plan en daar de gelegenheid bij zoekt. In de voice over en door camerawerk kruip je als het ware in het hoofd van de hoofdpersoon en bij vlagen is dat griezelig overtuigend.

Toch blijft mijn score wat haken en dat is omdat de film in het laatste half uur duidelijk inlevert en de druk net niet op de ketel houdt en wat minder geloofwaardig is.

Veruit het bekendste wat regisseur Kargl maakte. Ik lees dat hij verder eigenlijk vooral commercials en educatieve films heeft gemaakt. Eeuwig zonde.

Ik vond dit stukken beter dan de andere film van Fassbinder die ik zag (Der Händler der Vier Jahreszeiten) en dat heeft te maken met een scherper verhaal en veel aansprekender (en beter acterende) hoofdpersonen.

Ik meer ergens gelezen te hebben dat Fassbinder erg beïnvloed is door Douglas Sirk. Ik heb helaas nog nooit een film van Sirk gezien, maar deze film is in elk geval een mooi, ietwat dik aangezet melodrama. Met opvallende kleuren.

Brigitte Mira (nu al in de 90 en nog steeds actief) is erg goed. De film zit ook nog vol mooie stilte's. Niet direct helemaal mijn ding, maar ik begrijp alle lof voor Fassbinder al wat beter.

3.5*

Hoewel ik zelf net iets meer kon met Singhs opvolgers is dit wel een sterke, zuivere en waarnemende film over een positie die zo weinig hoop tot verbetering biedt dat het je murw beukt.

Via Previously Unreleased nu toch te zien, alleen schandalig niet in Rotterdam (Foei Lantaarn/Venster!). Daarom naar Den Haag gegaan. Nadat iemand die mijn smaak goed kende er heel erg op aandrong dat ik toch echt zou gaan. In tegenstelling tot bovenstaand was ik nogal weg van Park en dat heeft veel te maken met de stijl van Sofia Exarchou. Na twee films veruit mijn favoriete hedendaagse Griekse regisseur.

De openingscene laat het al meteen zien. We zijn in hotel dat duidelijk betere tijden heeff gehad. Daar zingt iemand die een stel oudere toeristen moet vermaken Let's Get It On van Marvin Gaye. Is het goed? Nee, zeker niet. Maar waar andere regsseurs zoiets als een dimensionaal lelijk laten zien schijnt er bij Exarchou gevoel doorheen. Dat is zo knap en wat er precies gebeurd kan ik niet eens volledig uitleggen.

De film laat de hele groep animatoren van het hotel zien die ook nog wat extra's verdienen in een plaatselijke club waar jongere toeristen vermaakt worden in de lichtelijk verlopen toeristische plaats. Een groep jonge mensen van verschillende leeftijden, afkomstig uit verschillende landen. En zo wordt gesuggereerd, meestal met een krasje en niet klaar om zich te settelen. De film focust op Kalia, een Griekse die het werk al vele jaren doet en zeer waarschijnlijk heeft ze er veel aan gehad om haar demonen te lijf te gaan, maar deze zoveelste zomer is anders voor Kalia, De film speelt het klaar me te raken met karaoke versies van oude zomerhitjes. Zoals Yes Sir I Can Boogie. En ironisch genoeg werden de originele uitvoerders van dat nummer, Baccara, ontdekt terwijl ze zongen in een toeristenhotel.

De film heeft weinig plot, neemt heel veel tijd om scenes te laten uitspelen en onderlinge verhoudingen te laten zien. De film is vooral een sfeerfilm en is voor mij in staat om gelaagde gevoelens weer te geven. Zoals je tegelijk verdrietig en bevrijd voelen. Dit is zeker niet voor iedereen, maar wel een serieus onderdeel van mijn filmsmaak.

Eentje voor de jaar top 10.

In het begin kreeg ik zowaar de film waar ik beetje op hoopte. Jongen komt in een misdadig gezin terecht en accepteert dat als zijn wereld en kijkt er met een soort stoïcijnse blik naar. Vond vooral de eerste twintig minuten zeer boeiend. Daarna ontvouwd het plot zich en dat is eigenlijk jammer, iemand zou eens een complete film moeten maken waarbij zo'n hoofdpersoon, wellicht nog wat jonger vooral die wereld waarneemt. (Ik hou me aanbevolen voor eventuele tips trouwens, als zo'n film er al is).

De film schakelt dan langzaam naar meer een thrillerachtige modus, dreigt soms in Grisham-achtige clichés terecht te komen, maar blijft redelijk overeind. Niet omdat het echt spannend gaat worden, maar vooral vanwege een mooi einde en een prettige introverte sfeer en een mooie acteerprestatie (onderacteren haast) van Frecheville. In tegenstelling tot een aantal anderen vond ik het einde sterk en eigenlijk het enige kloppende. Zodra Joshua zich realiseert dat hij niet veilig is bij de politie bedankt hij hoe hij zo prettig mogelijk verder kan leven, het is allemaal uitgedacht, inclusief de moord op de impulsieve gewelddadige Pope. Oma verlangt naar een gezinsleventje en Darren is vooral een soort oudere Joshua die veel dieper in het leven zit, maar daar zonder zijn omgeving nooit had gezeten. Oma weet dat, Joshua weet dat en Darren weet dat.

Geen hoogvlieger, maar best interessant. Als de film de toon van het begin had volgehouden was het een geweldige film geweest.

3.0*

Dat willen zien duurde dus een jaar of vier.

Fascinerende, soms enigmatisch coming of age-fantasy. Het is me niet meteen duidelijk of dit vol symbolen en metaforen zit of dat het juist heel intuitief is. Niet alles werkt even goed, maar de draaikolk waar de film in eindigt is raak en buitengewoon boeiend. De punky indie op de soundtrack is ook fijn. Zo'n film waardoor ik meteen de regisseur in de gaten wil gaan houden.

Dik 3.5*

Suzuki goes noir in de eerste van drie films van hem uit 1958 en zijn zevende in totaal (in amper twee jaar). Hij heeft er lol in, met name die plagerige elementen zoals Mochizuki opmerkt. Een volbloed noir naar Amerikaans voorbeeld, net nadat de noirs een beetje uit de mode raakten in de VS. Een verhaal dat binnen de grenzen van de genrefilms maar niet boeiend wil worden. Het is puur de stijloefening die het leuk maakt. Met name de shootout op het einde.

In India is dit een sleutelfilm in de parallelle cinema naar het schijnt. Ik lees dat deze film zeer succesvol was en zelfs een relatief succesvol decennium inluidde. Heel gek is dat niet. Want de film is niet alleen erg goed en heel toegankelijk, hij gaat over thema's die voor veel mensen erg dichtbij kwamen. De gevolgen va het kastesysteem (en de machtsstructuren die dat veroorzaakt) bijvoorbeeld of de patriarchale maatschappij.

Het verhaal draait om twee hoofdpersonages en hun verhouding tot elkaar. Surya, afkomstig uit de hogere klasse en de zoon van een grootgrondbezitter, Hij wil verder studeren en zegt niet in het kaste-systeem te geloven. Maar zijn vader ziet dat studeren niet zitten en wil dat hij de leiding neemt over een stuk van zijn grond waar veel arbeiders uit lagere kasten wonen en werken. En Lakshimi, een jonge, getrouwde vrouw die een die mensen die wonen en werken op het stuk grond is. Ze hebben beide behoefte aan gezelschap maar door de sociale druk en de hardnekkige tradities is dat voor Lakshimi gedoemd mis te lopen.

Ankur is een hele goede film. Met fraai uitgewerkte karakters (wat extra belangrijk is in een film als deze), veel oog voor de sfeer in het dorp en twee erg sterke hoofdrolspelers. Die beiden ook doorbraken met deze film.

Ik ga overigens even het plot aanpassen, want wat hier staat doet het door de laatste zin op een revolutionaire film a la Adachi lijken zo ongeveer , dat is het zeker niet en er staan ook een paar onjuiste zaken in,

Binnenkort komt er blijkbaar nog een andere film van dezelfde regisseur aan op Mubi, ben benieuwd.

Hoewel je met twee films geen oordeel kunt vellen was de prioriteit voor meer Woody Allen wel wat weggezakt. Manhattan (3*) viel me wat tegen en The Curse of the Jade Scorpion vond ik vreselijk. Vandaar dat het een paar jaar geduurd heeft voor ik me aan nummer drie gewaagd heb.

Annie Hall vond ik al leuker. Wat intiemer dan Manhattan, wat de flm goed deed en de af en toe absurdistische beeldgrapjes steken kilometers boven de moppenboekhumor van The Curse...

Allen heeft weer wat meer prioriteit.

3.5*

Acteurs spelen hun eigen leven. Zo'n gevoel kreeg ik bij het kijken naar deze film. Ik moest er even inkomen, maar daarna vond ik het best aardig. Echter het einde is een totaal misplaatst voelende dramatische wending die de film niet had moeten hebben. Jammer.

2.5*

Opvallend. Ik vond de muziek juist te nadrukkelijk aanwezig. Zeker in de eerste helft.

Personages die niet via woorden communiceren zijn interessant in films. Maar het is ook moeilijk. Je hebt alleen nog maar non-verbale middelen om emoties uit te drukken. Sommige Aziatische films hebben dat heel sterk. En voor mij schiet deze film daar juist in te kort. Ik merk (voel) nauwelijks iets van spanning of zelfs communicatie tussen de twee. Kitano voert in zijn latere films (die ik zag) misschien geen doofstomme mensen meer op, maar weet die films wel veel meer non-verbaal gevoel mee te geven.

Kitano is hier al wel bezig met zorgvuldige shots en dat levert af en toe mooie plaatjes op. De film heeft een mooi zomergevoel. Soms is er wat aanstekelijke humor. Maar ik blijf het gevoel houden dat dit een film is waar veel meer in had gezeten. Misschien kwam dit idee te vroeg in Kitano's carriere. Ook ik kom helaas maar tot:

2.5*

Prachtig. Derde pareltje van Baker en de lijn blijft verder omhoog gaan deze is weer nog nipt beter dan de vorige die ik zag en dus ga ik van een dikke 4 naar een kleine 4.5. Starlet en Red Rocket zag ik nog niet. In essentie een film over een ongelijkwaardige relatie, over de leegheid van levens die alles krijgen aangereikt. Over klassenongelijkheid en over hoe dat uitnodigt tot exploitatie.

Tegelijk een verrassend geslaagde ietwat dik aangezette komedie die ook nog eens wrang de draak steekt met het milieu van extreem rijke mensen die de wereld in hun zak denken te hebben. Maar met een zeer overtuigende dramalaag. Lang geleden dat ik een nieuwe Amerikaanse film zag waar die wisselwerking tussen komedie en drama zo goed werkte. In die zin heeft de film soms wat weg van een screwbalkomedie dacht ik gisteren. vandaag las ik dat ik niet de enige was met die gedachte. Juryvoorzitter Greta Gerwig trok in Cannes een vergelijking met Ernst Lubitsch en Howard Hawks.

Baker heelt bijna briljante prestaties uit vooral zijn twee hoofdacteurs. Mikey Madison is soms berekend, soms gevoelig, soms heel kwetsbaar en soms streetwise en soms zowat alles tegelijk. De Russische acteur Mark Eydelshteyn schakelt ook zo mooi tussen een jongen in een snoepwinkel, een ontwapenend sympathiek kereltje in een gestoorde wereld en een entitled brat en een heel geile maar manipulatieve en verwende jong volwassene. Het zijn beide complexe personages die echt fantastisch worden neergezet.

Zal in vele jaarlijstjes (waaronder de mijne) staan en als dit Oscar beste film wint is dat ongelofelijk terecht.

Mike Leigh, altijd (erg) goed maar nooit meer zo geniaal als in Naked, zijn onovertrefbare allerbeste film. Mist misschien een beetje een punt, maar das eigenlijk niet zo erg. Vooral meesterlijk geacteerd met veel prachtige rollen. Het fraaiste stuk was eigenlijk de kennismaking tussen Mary en Toms Broer. Wat een briljant geacteerde en geschreven scene was dat.

Mike Leighs kracht is dat zijn personages zo waanzinnig goed zijn dat je naar aanleiding van de film uitgebreide biografieën over ze zou kunnen schrijven of een film zou kunnen verzinnen om een willekeurig ander personage.

Lastig: Bij vlagen prachtig. Het begin is geinig, de scene waarin de hoofdpersson bij de protestbijeenkomst zit en de barscene en als hoogtepunt de eerder genoemde innerlijke monoloog. Maar ik had bij deze film moeite met het losse zand en stukken die niet echt boeiden. De confrontatie op het einde was erg, erg flauw. Amusant, maar dit zal inderdaad niet Sabu's beste zijn. Te wisselvallig vooral.

3.0*

Hoewel ik soms in een flashback ook de draad weleens kwijt was, vond ik deze film thematisch ook wel erg boeiend. De film speelt op een scharnierpunt in de Japanse geschiedenis. Een land in crisis. Open handel versus de geslotenheid en zelfredzaamheid die Japan daarvoor eeuwenlang had gekenmerkt. Geregeerd door shoguns of de keizer alle macht geven. De film maakt geen keuzes maar zet eigenlijk gewoon menselijke worsteling tegen die achtergrond. Waar het ook heengaat en echte breuk met de menselijke aard zal het niet zijn. Er zal machtsstrijd blijven, geweld zal niet stoppen.

De film is rijk, maar complex. Mede door de flashbacks, maar vooral ook omdat perspectief nog weleens verandert. Maar de fraaie beelden, de mooie muziek en vooral ook het schitterende einde maken dit tot een grote aanrader.

4.0*

Het ouevre van Adriaan Ditvoorst is wild en vervreemdend en als het al ergens mee te vergelijken is dan komen namen als Bunuel, Godard en Jodorowski op en dat voor een Nederlander. Hij had weinig succes en maakte vrij jong een eind aan zijn leven. Al best een tijd terug zag ik zijn meest gevierde drie films. Paranoia, De Mantel der LIefde en De Witte Waan. Maar zijn korte films en zijn compromissenfilm Flanagan moest ik nog zien.

De omschrijving van de film op deze site haal ik er niet uit. Antenna is vooral een film zonder duidelijk verhaal. En het is 1970 dus samenhang is ook niet altijd het belangrijkste. De film is nog wat wilder dan de drie genoemde lange films die ik zag. In vooral De Mantel der Liefde zat al een mengeling van aan het christendom refererende beelden en heel veel felle religiekritiek. Deze film heeft bij vlagen iets weg van een nog ongrijpbaarder voorstudie. Die soms haast irritant en soms ineens weer heel mooi is (de eindscène met name). Maar dit is vooral een wilde film van iemand die veel betere dingen maakte toen hij het in een iets meer traditionele vorm goot. Met de nadruk op iets.

Tsja, Als je een oppervlakkige overeenkomst moet verzinnen tussen de meeste Von Triers die ik tot nu zag zijn het vrouwen die vreselijke dingen overkomen. Gepakt worden door het lot. Het ligt er zo dik bovenop dat het soms leek alsof Von Trier met een wraakmissie op vrouwen bezig was. Door Antichrist werden die beschuldigingen heviger. Dat vind ik eigenlijk gek want deze film is veel meer ambivalent en lijkt bijna een reactie op die beschuldigingen. Want is ook te interpreteren als een film die het opneemt voor alle vrouwen die door de eeuwen heen onderdrukt zijn, tot wanhoop zijn gedreven en als heks zijn verbrand. In een verwarde psychotische nachtmerrietoestand volgt er een wraak van de vrouw, voor de vreemdsoortige en enge therapeut-patient-relatie die de Dafoe forceerde.

De film opent met een nogal gladde, mooi bedoelde slow-motionscene die ik nogal kitscherig vond. De aanleiding tot een film over verwerking van rouw zo lijkt het. Daarna volgt de bij vlagen erg fascinerende, maar behoorlijk gestoorde therapierelatie tussen de twee. In de tweede helft gaan alle registers open en poogt Von Trier om verbindingen te leggen tussen vrouwen, het kwaad, zowel Christelijke als voorchristelijke religie, de kwaadaardige natuur (inclusief de mens), heksenvervolging, Nietzsche, oude mythen en sagen en nog een hoop meer. Dat lijdt tot een film die imponeert en irriteert, soms zelfs tegelijk. Een film die fascineert maar niet al die thema's nergens echt overtuigend samen weet te smeden. Soms heel erg flauw is (het speelt zich af rondom Eden, mjah). Die in de expliciete scenes meer een bah-gevoel opwekte dan dat het wist te shockeren op een emotioneel niveau.

Antichrist is een verwarde, pessimistische film die een overdaad aan ideeën heeft. Zoveel dat ik het weer knap vind dat het nog enigszins coherent bleef.

Ik verkies het enigszins verwante en ongeveer in dezelfde periode verschenen Vinyan overigens dik boven deze film. Hoewel aan die film ook wel wat mankeert werkte die veel beter bij me,

3.0* , maar ik weet eigenlijk nog niet helemaal wat ik ermee aan moet

En hoelang duurt het trouwens nog voor er in een Von Trier-topic niemand meer zegt dat de man geen Dogme meer maakt? Dat deed de man maar één keer, elf jaar voor deze film. Dit is zijn zevende opeenvolgende niet-Dogme-film. Von Trier legt zich wel vaak beperkingen op, maar dat is wat anders.

Dat schreef ik bij L'Amour à Vingt Ans (Film, 1962) bijna 20 jaar geleden en ik sta er nog grotendeels achter. Ook ik zou hier wel een speelfilmversie van hebben willen zien. Mooi vervolg. Niet zo perfect als het eerste deel )dat ik vorig jaar op groot doek zag en heb verhoogd naar 5 sterren. Ik hou deze op 4 sterren. Nu snel de herziening van deel 3 en dan deel 4 en 5 die ik nooit zag, Dit is Antoine Doinel die op zijn zeventiende alleen woont in Parijs. En nogal onhandig een meisje probeert te krijgen.

Een film van Tom Barman wil ik als Deus-liefhebber sowieso wel zien, maar toen ik Tom Barman in 2003 de film hoorde uitleggen al helemaal. Hij zei iets in de geest van "Stel je loopt door de stad en je vangt flarden van gesprekken op, zo zit mijn film ook in elkaar. je vangt flarden van de levens van de personen." Dat intrigeerde me meteen. Toch heeft het allemaal wat langer geduurd dan ik verwachte voor ik de film zag.

Ik heb me geen moment gestoord aan het ontbreken van een duidelijke lijn of slot. Juist de flarden leven hoorden bij deze film, die vooral op sfeer dreef. Erg mooi was ook dat de film constant balanceerde tussen alledaags en absurd. Any Way the Wind Blows zit ook boordevol humor. Lang geleden dat ik zoveel prachtige, grappige dialogen heb gehoord in een film. De soudtrack is heerlijk en past bij het zomerse stadssfeertje en de beelden sluiten daar heel vaak prachtig op aan.

Sommige mensen lopen blijkbaar over van het talent. Barman is daar een van. Als de nieuwe Deus-plaat uit is en ze wat getourd hebben hoop ik dat hij snel aan zijn tweede film begint.

Dikke 4.0*, bijna nog meer.

Deed me inderdaad sterk denken aan If.. (al is dat natuurlijk weer een semi-remake van Zero de Conduite, die ik hoognodig eens moet zien), al had die film duidelijk een soort jaren '60 anti-autoritair en anti-traditie gevoel. Hier is het doellozer en nihilistischer.

Zeer interessante film. Perfect gecaste hoofdrol en een paar echt prachtige scenes. Had nog net wat beter kunnen zijn als de relatie tussen Kujo en Aoki niet zo snel om was geslagen en als de dramatische verantwoording net iets subtieler in de film verweven was. Ik had nu het idee dat het coole highschoolfilmpje en het nihilistische drama wat te moeizaam aan elkaar waren gebreid.

Een kleine 3.5 wordt mijn 1100e stem.

Knap om een film over vrij zware thema's zo onsentimenteel te maken. De verleiding zou vaak op de loer kunnen hebben gelegen. Zeker bij de eindscene. Mooie rol van de acteur die Richio speelde. Grootste nachtmerrie: Een Hollywood remake mèt sentiment. Dat zou alles de nek omdraaien.

3.5*

Dacht ik alle IFFR-films inmiddels van een stukje voorzien te hebben. Vergeet ik deze. En dat is wel veelzeggend. Dit zit een beetje in de hoek van pakweg Funny Games, de films van Ruben Ostlund of het Nederlandse Schemer. Maar ga niet meteen achter deze film aan als je die kon waarderen want dit is in alles slechter. Zonder iets van originaliteit of meerwaarde en met een stuitend zwak script. Het beste wat erover te zeggen is dat de sfeer in sommige losse scenes knap getroffen was.

Les Apaches is een film over een aantal jonge arme jongens op een van welvarende toeristen vergeven eiland. Ze stelen wat, dan loopt een en ander uit de hand en dat leidt tot een tamelijk gruwelijke moord. Grote probleem van de film is, behalve dat het nogal een clichefilm is, dat ik er absoluut niks van geloofde. De overgang van kleine criminaliteit naar een nogal gruwelijke moord is volkomen ongeloofwaardig. Zowel het motief als de groepsdynamiek slaan echt nergens op. Bovendien wordt de moord zo dom uitgevoerd dat als het in het echte leven zou gebeuren de daders binnen een dag gepakt zouden worden.

Zo'n film waarvan ik me afvraag wie dat programmeerde. Niks nieuws qua vorm, cliché qua verhaal en erg zwak qua psychologie.

2.0*

Van de drie films die ik van Ganslandt heb gezien nu is dit voor mij de meest overtuigende. Vind de film lang niet zo vaag als sommigen hier doen voorkomen. Gek dat je dat soort conclusies krijgt als een film niet alles uitlegt. Fijn dicht op de huid gefilmd en een heel sterk portret van een man die de weg kwijt is en op zijn eigen vaak irrationele manier daarmee tracht om te gaan. Fascinerend en psychologisch op een gekke manier heel geloofwaardig.

Tweede deel in de trilogie. Niet zo goed als Pather Panchali, maar absoluut een geweldige film.

De film valt in twee delen uiteen. Apu is in de eerste helft met zijn ouders in een grotere stad beland. De wereld wordt groter. Hij ontdekt nieuwe dingen. In plaats van een paar mensen zwermen er veel mensen om hen heen. Nadat de vader van Apu sterft keren
ze weer terug naar het geboortedorp en gaat Apu als tienjarig leergierig kind voor het eerst naar school.

Het tweede deel begint een aantal jaren later. Apu blijkt een zeer goede leerling te zijn geweest. Hij krijgt daardoor een beurs voor een studie in Calcutta. Echter zijn moeder kan hem niet loslaten, terwijl Apu een poging doet om een eigen leven te beginnen. Het familieberoep is priester. Dus echt goed snappen waarom Apu meer wil doet zijn familie ook niet.

Deze film verbindt het traditie vs. moderniteit aan het opgroeien van een kind. De trein is de verbinding tussen het oude dorpsleven en Apu die een moderne stadsbewoner lijkt te worden. Hij praat zelfs al over buitenland. In mooie shots zien we wederom een stuk leven van Apu. Ook leuk zijn een aantal kleine details in de film. Zoals het Engelse gedrag van het hoofd van de school, Apu die schrikt van een auto en een kamer krijgt met elektrisch licht.

Voorlopig 4.0*, maar een halfje meer zit er bij herziening wellicht ook nog wel in.

Met het uitgangspunt had de film voor de kluchtbenadering kunnen gaan, maar in plaats daarvan gaat de film gelukkig een subtielere kant op. Fraaie romantische komedie met mooi cameragebruik, geweldige dialogen, fijne rollen van Maclaine en MacMurray, maar het is duidelijk Lemmon die hier als goedzak de show steelt in een prachtrol. Vooral de scenes tussen hem en Maclaine zijn prachtig. Zeker na haar zelfmoordpoging, echt een schitterend stuk.

Ik zie veel te weinig Wilder, die man was heel erg goed.

Dikke 4.0*

Een klassieker die werkelijk volledig aan mij zeer hooggespannen verwachtingen voldeed.
Opnieuw hier de tegenstelling tussen de mooie aarde en de gruwelijke mens.

Het begin is al waanzin. Nergens meer thuis zijn, thuis is er niet meer en dan vol ongeduld naar Vietnam willen. Een reis van chaos en gekte. Geen tijd voor rust.
Een einde dat vreselijk veel in me losmaakt. Zeldzaam diepgravend en vol levensvragen. Brando die briljant en gek tegelijk was. Hij had door hoe hij moest functioneren maar was ondertussen daar verder van verwijderd als wie ook in de film.

5 sterren en een plaats in mijn top 10. Minder kan gewoon niet. Films schrappen uit mijn top 10 gaat nu echt pijn doen trouwens.

p.s. ik zag de originele versie zoals veronica hem laatst heeft uitgezonden.