Opinions

Geregisseerd en geschreven door Paul Schrader (ik vond Taxi Driver, Raging Bull en Bringing out the Dead erg goed) naar een boek van Russel Banks (van het prachtige The Sweet Hereafter). Dat moest ik dus zien.

Maar eigenlijk heb ik een beetje hetzelfde als bij de andere Schrader-regie die ik zag (Hardcore). Een erg goede hoofdrol, maar een film die wat minder is. Affliction vond ik wel beter dan Hardcore overigens. Maar de film kwam maar heel moeizaam op gang, pas in de tweede helft gaat het allemaal lopen. Het schetsen van de situatie waarin Wade zit is echt stukken minder overtuigend dan zijn neerwaarste spiraal.

3.0*

Een anti-cynische avonturenfilm naar een roman die nog geloofde in een kolonialistische wereldorde. Huston kreeg voor de verfilming twee van de grootste sterren van die tijd mee en ze gingen nota bene filmen op locatie in Afrika. Destijds zeer ongewoon en al ongeveer net zo onmogelijk als het plan Van Hepburn en Bogart in deze film. Met hulp van wat studioopnames, green screens en miniaturen lukte het wel.

En op die boot in Kongo werd er dus een romantische film tegen oorlogsachtergrond gebracht, maar die oorlogsachtergrond blijft lang decor. Weer een typische Bogartrol. Man van middelbare leeftijd met een verleden wat hij lijkt te verzwijgen duikt op in een exotische locatie. Van Hepburn zag ik veel minder maar ze doet het hier prima. Ik heb al vaker geroepen dat Bogart geen heel groot palet aan rollen had, maar hij blonk ook meteen uit in wat hij wel kan.

Een kijk eens wat je kan als je er maar in gelooft film en het maken van de film was ook zo'n situatie. Niet een film die me zo goed ligt dat ik er een favoriet bij heb, maar vermakelijk is het zeker,

Scorsese maakt een kleinere New York-film, toen hij na een aantal flops en het toen afgeketste The Last Temptation of Christ even de weg kwijt was. Het is een Murphy's Law-komedie. Erg vermakelijk, maar mijn Scorsese-favoriet is het niet. Daarvoor is het net niet absurd genoeg, maar is het ook te ver van de realiteit af. Een beetje te vaak tussen de wal en het schip om ècht iets extra's te hebben.

Valt me trouwens op dat er zoveel discussie hier en zoveel discussie tijdens het maken van de film was over het einde. Vond het perfect, na zo'n nacht wil je alleen maar terug je suffe routine in, het verlangen daar uit te treden wordt afgestraft.

3.5*

Echt veel beter dan verwacht. De trailer en de casting van een grote naam als Roberts doen een rechtlijnige me too-film vermoeden. Zoiets als Roberts wordt ermee geconfonteerd dat iemand waarvan ze houdt iets vreselijks doet en na wat gewik en geweeg doet ze het goede en kiest ze partij voor het slachtoffer en is Roberts de heldin. Leg de oscar maar vast klaar. Maar dat is dit dus helemaal niet. Roberts karakter is erg complex en gelaagd en eigemlijk best wel een vreselijk mens. Als je een film zoekt met mensen die je sympathiek vind en met wie je lekker kan meeleven moet je hier helemaal van wegblijven. Want niemand is sympathiek. En er is al helemaal geen eenduidig antwooord. Het wordt niet eens duidelijk wat er nu gebeurd is. Aan het eind heeft enkel het verstrijken van tijd en het afstand nemen wat wonden laten dichten, maar kunnen ze niet weer open scheuren.

After the Hunt is geen exclusieve Me Too-film maar veel meer een film over mensen uit verschillende generaties die zowat allemaal morele grenzen overschreiden maar tegelijk anderen verwijten dat ze dat doen. Het is in zekere zin best een pessimistische film. En een van Luca Guagdini's betere en dat kwam als een volslagen verrassing voor me.

Zwaar ondergewaardeerd hier, want dit is echt zo'n debuut waardoor ik de regisseur geheid ga blijven volgen. Zeer benieuwd waar hij hierna mee komt, ik vond dit een bijzondere, frisse en originele film.

De dure kostschool war het zich op afspeelt is een soort microsamenleving waar mensen na de vreselijke gebeurtenis vooral bezig zijn met zich te uiten zoals van ze verwacht wordt en zichzelf te redden in plaats van hun binnenkant te tonen. De hypocrisie waarin mensen die tot elkaar veroordeeld zijn mee leven wordt vrij genadeloos gefileerd hier. Er is geen ontsnappen aan. Voor echte emotionele uitingen is geen plaats, vrijwel niemand begint er sowieso nog aan,

De film is deels de film en deels de door Robert (of af en toe anderen) geschoten beelden. De film heeft een vrij duidelijke en dik erbovenop liggende vorm en vreemde shots waarbij er bijvoorbeeld erg weinig gezichten in beeld komen. Niet subtiel, maar het werkte.

Denk vooral aan de vroege Haneke, maar ook aan de experimentelere Van Sant, aan Larry Clark en aan Brett Easton Ellis, maar dan anders. Venijnig, soms zwartkomisch, cynisch en bepaald geen vrolijk mensbeeld, maar een buitengewoon boeiende film.

Campos is iemand om in de gaten te houden. Een van de meestbelovende Amerikaanse debuten die ik de laatste tijd zag.

En, oh ja, Ezra Miller is ook een zeer groot talent. Debuteert hier geweldig. Dat geeft veel hoop voor de nieuwe Lynne Ramsay waar hij ook in zit.

4.0*

In de jaren '80 herontdekte men dat een titelsong in een film de film en de arfiest kon helpen. In sommige gevallen herinneren we ons het lied nog maar is de film vergeten. Against All Odds is zo'n geval. Het Phil Collins-lied is een vaste bewoner van de top 2000. De film is een zwakke herinterpretatie van het boek Build my Gallows High. En dat boek had in 1947 Out of the Past opgeleverd.

Wat gaat er zoal fout in deze film? De eerste 10 minuten en de laaste 10 minuten zijn niet onaardig, maaar wat daar tussen zit is niet best. Allereerst de acteerprestaties. Rachel Ward bakt niet veel van haar rol en de jonge Jeff Bridges is nauwelijks beter en heb ik nog nooit zo zwak gezien. James Woods doet gewoon een James Woods en zijn gladde slechterik is nog wel ok. Dan de grote vergissing die deze film maakt: Denken dat Out of the Past een klassieker werd door het plot. Terwijl die film klassiek werd door de uitvoering ervan. Zowel visueel als qua ritme als qua sfeer als qua dialogen. In deze jaren '80 versie heeft tussen het begin en het einde eerst vooral een ellenlang en modderig traag deel waarin Bridges en Ward verliefd op elkaar worden. Wat de originele film in een paar scenes neer zet duurt hier erg lang, heel erg lang. Ook mist deze film het laagje dat het verleden de hoofdpersoon inhaalt en is het lang niet zo lekker iedereen die iedereen belazerd. Maar wat het meest gemist worden de sfeer en de dialogen van het origineel.

Een vervelende en veel te lange film helaas. Een jaren '80 versie van dit verhaal zie ik best voor me, maar hier deugt erg weinig van.

De laatste film van Satyajit Ray en dat is te merken. Er is minder aandacht voor hoe het gefilmd is dan bij alles dat ik van hem zag en het gaat heel nadrukkelijk om de (sterke) acteurs en de dialogen. En de film heeft heel sterk een gevoel van zijn laatste boodschap.

Hoewel je niet 1 op 1 kunt aannemen dat de oom Ray in zijn eigen scenario moet voorstellen zijn er wat interessante lijntjes. De oom was bijvoorbeeld weg sinds 1955, het jaar van zijn debuut. Is soms wat eenvoudig en rechtlijnig en lijkt het het verleden en de plattelandsvolkeren van India (en daarbuiten) wat makkelijk te idealiseren, maar meer dan dat is het een verhaal van een man die een middenklasse-echtpaar voorhoudt dat je met veel bezit ook vertrouwen verliest. En met volwassen worden, wat meer scenes met de zoon had de film rijker gemaakt denk ik.

Duidelijk de minste van de zeven films die ik tot nu toe van Ray zag, maar wel passend als laatste. Toen de Oom op het einde weer wegging had het gevoel alsof Ray vertrok. Hij stierf een aantal maanden na de première en slechts enkele weken nadat hij een ere-oscar kreeg.

Onconventionele, fragmentarische en theatrale verfilming van een boeiende periode in de Russische geschiedenis. Het heeft inderdaad geen boeiende film opgeleverd. Daarvoor mist het sfeer en opbouw en is het te veel verfilmd toneel. Met heel veel erg (te veel) groot spelende acteurs. Ben het grotendeels eens met kappeuter, al vond ik juist in het tweede deel iets betere scenes en iets meer opbouw terug.

Het is saai maar ook ik ga 2.0* geven.

Ik heb uit de recente Griekse golf alleen Dogtooth al gezien en deze kan deels op dezelfde stapel. Interessant is dat dit een film is die reageert op de Griekse crisis, maar dat wordt gedaan door van de ondergang en armoede van de hoofdpersoon vooral een bizar-komisch schouwspel te maken. Hoewel het veel minder onwerkelijk is dan in Dogtooth. Het is origineler dan een standaard sociaal drama en ook behoorlijk vernakelijk zo lang als het duurt en bereikt hier een hoogtepunt in een scene waarin een de jongen eens wat anders eet, maar zorgt ook voor een film die buiten een maffe voorstelling van armoede niet veel meer is. Als film verder vrij leeg eigenlijk.

3.0*

Mooie kleine film. Over een kleine herkenning die grotendeels onuitgespoken blijft. Erg fraaie scenes in het donker bij het strand, met name in het begin. Zo goed blijft het helaas niet, maar dit blijft een fijne film.

En een film uit Costa Rica had ik geloof ik ook nog nooit gezien.

3.5*

Na Rossellini (en eerder al Peckinpah, Truffaut, Sirk, Wilder enz.) is Herzog het volgende onderwerp van een regisseurscyclus uit mijn grote stapel nog te bekijken DVD's en Blu Rays. Ik had 7 Herzogs gezien, dat gaat naar een kleine 20 als ik klaar ben.

Gelijk maar met een film begonnen die zo legendarisch is dat er al wat meer van wist dan de meeste films die ik niet zag. Ik kan zo wel 25 films opnoemen die zwaar door deze film beïnvloed, zeker nu ik 'm eindelijk gezien heb. Het aardse en het ruwe en eigenlijk ook het compacte (de film was over voordat ik er erg in had) contrasteren zo heerlijk met het grote verhaal. De aanblik van dat grote vlot waarop alles waar de conquistadores waarde aan hechten. De schitterende openings en eindscene. Een film om vaak naar terug te keren ook.

Deze film is me zeer goed bevallen en heeft bevestigd dat ik de rest van de trilogie moet herzien. Dit is echt een prachtige film waarin Wong Kar-Wai volledig zijn eigen stem vindt. En Doyle vindt, ook erg van belang.

Fraai groenig licht. Sfeervol, gevoelig en psychologsch boeiend. Met soms een stuk ,(het deel met de politieagent die de verdrietige vriendin opvangt) , dat perfect in de film past maar los ervan al een briljante kortfilm had opgeleverd. Fantastische rollen waar vooral Leslie Cheungs hoofdrol opvalt. Een bepaald niet sympathiek karakter met een enorme aantrekkingskracht spelen is niet echt makkelijk, maar het werkt in deze film fantastisch.

4.0*

Prachtig film inderdaad, met helaas een publiek dat het bij mij, gezien de vragen bij de Q&A ook niet had gevoeld. Wist niet helemaal wat te verwachten. Heb het vooral ervaren als een film over hoe oorlog je basisgevoel van geborgenheid aantast. Alles is er nog, maar niets is nog als het was. Met af en toe glimpjes van hoop, door de onaangetaste natuur enin zo'n scene als die met de wateremmers. Een samenwerking die tot een rituele dans wordt.

Verre van een pamflet inderdaad. Iemand uit mijn publiek presteerde het om te vragen of de hoofdpersoon een Tamil of een Singalees was. Het veelbetekende antwoord van de regisseur was "A Human Being".

Twee ontdekkingen op een dag.

4.0*

De kopie op het IFFR was in heel slechte staat en dat toont nog maar eens aan hoe onzorgvuldig er in sommige landen van de wereld met cultureel erfgoed wordt omgegaan. Er was een digitale kopie gemaakt van de enige nog overbleven 35mm kopie die in handen is van het Syrische filminstituut. Zoals de dame die de film kwam introduceren het omschreef was het dan wel een film uit de jaren '80 maar zag hij er door de slechte opslag uit als een van de eerste kleurenfilms uit de jaren '30. Daar zat ze niet zover naast om eerlijk te zijn. Fletse kleuren, beschadigingen, donkere scenes waarin lang niet meer alles goed zichtbaar was.

De film wordt schijnbaar gezien als de eerste keer dat er in Syrie iets van een auteursfilm gemaakt is. Wat vooral boeiend vond is dat het een film is, die in tegenstelling van wat meestal aan films uit het Midden-Oosten het Westen berekt, heel duidelijk voor de lokale bevolking gemaakt is, zonder ook maar rekening te houden met het Westerse festivalpubliek. De film was dan wel (vrij slecht overigens, er kwam vrij regelmatig een kromme zin voorbij) ondertiteld, maar soms toch echt wat moeilijk volgbaar.

Malas was op basis van deze film wat Scosese een Maverick director zou noemen. Dreams Of The City is zeker niet vrij van propaganda. De film eindigt als de bevolking de machtsovername nu nog regerende Ba'athpartij viert en er wordt gesuggereerd dat veel van de in de film voorkomende problemen daarmee opgelost werden. Maar Malas smokkelt er een hoop kritiek in. Soms op een grappige manier (de winkeliers die bij elke staatsgreep gelaten de foto van de leider van het land in hun zaak weer aanpassen) en vaak ook serieus (de positie van vrouwen is een belangrijk thema. Een kind in de hoofdrol is trouwens een vaak beproefde methode om toch net wat meer te kunnen zeggen in je film in een land waar die vrijheid minder vanzelfsprekend is.

De film is verre van perfect, maar door het bovenstaande wel degelijk erg interessant. Een boeiende kleine eerste stap in de Syrische filmgeschiedenis.

3.0*

Ah, MMers in de zaal vandaag. Zo erg als Gotti vond ik het niet, maar een tegenvaller was het zeker.

Een paar jaar terug debuteerde de protegé van Tsai Ming-Ling op het festival. Kang-Sheng Lee deed dat meteen geweldig in mijn ogen. Nu is de protegé vandie andere Taiwanees (Hou Hsiao-Hsien's voormalige regie-assistent) aan de beurt. En hem lukt het niet.

Dit soort minimalistische cinema balanceert vaak op het randje tussen prachtig en saai. En deze zit nogal eens aan de verkeerde kant van de streep. Te weinig sfeervol, te weinig opbouw, te weinig schoonheid. Begon nog best veelbelovend, maar de tweede helft was het al stukken minder. Vond het ook een van de minste films die ik gezien heb, maar voor iets wat zowat onderaan mijn lijstje staat valt het nog wel mee.

2.5*

Heeft heel wat minder te maken met L'empire des Sens dan ik dacht eigenlijk. Dit is een traditioneel Japans spookverhaal dat best aardig wegkeek en visueel wel aardig. Het fascineerde wat minder dan die andere film, dat wel. Ik ben erg benieuwd naar Oshima's verhalen uit de jaren '60 die me volgens mij beter liggen.

Kleine 3.0*

Wat Mochizuki Rokuro nog niet gemeld had is dat dit een Yukio Mishima-verfiling is. De fascinerende schrijver over wie ik twee films zag,maar nog niet eerder een verfilming van iets dat hij schreef. De visuele krachtpatserij ( er zit haast geen rechtvooruit shot in de hele film) vond ik geweldig en puur genieten. Het zet deze film neer als een barok melodrama en maakt mij wat verdrietig dat mijn Kurahara-films nu op zijn, watnt ik heb er erg van genoten. Maar op naar andere filmavonturen.

Wat ik te zeggen heb is hier al zo'n beetje wel gezegd. Mooi geschoten, mooi en vol overgave geacteerd, maar ietwat aan de lange kant voor zijn beperkte thema. Maar veel beter dan menige andere omstreden sexueel explicitiete film.

Voorlopig 3.0*, maar afhankelijk van hoe de film blijft hangen zou dat best eens een halfje hoger kunnen worden.

Misschien zit ook wel een halfje te laag. Het is zo'n 3.24* film. Kwam op mij over als een komedie die de draak steekt met wat toen de Japanse samenleving was. En zoiets heb ik nooit eerder gezien. Toen waarschijnlijk heel actueel. Ik vraag me af of dat toen nieuw was. Soms behoorlijk dubbelzinnige grappen die ik niet in een Japanse film van voor de new wave had verwacht. En een grap kwam opvallend genoeg op dezelfde dag terug in het bijna zestig jaar later gemaakte Tokyo Family.

3.0*

Ik heb dezelfde twee bezwaren als Mochizuki Rukero. Watanabe wordt zelfs in een kale film als deze niet genoeg door Kobayashi afgeremd en dat gaat ze toch weer overacteren. Die neiging heeft ze wel vaker. En de film is te kort om echt te overtuigen in de opeenvolgende handelingen en de routine met kleine barstjes erin.

Maar verder vind ik dit veruit de beste film die van Kobayashi zag. Een handelingsfilm die rechtstreeks lijkt te refereren aan inderdaad Jeanne Dielman. Veranderingen in de routine die veranderingen in de hoofdpersonages laten zien.

Imperfect, maar zo boeiend dat ik 4.0* geef.

Werkelijk ongelofelijk mooie, originele, gevoelige en gedurfde film.
Drie mensen, te gevoelig voor de harde maatschappij (waarin ze alledrie mensen dingen moeten aansmeren) krijgen met elkaar te maken. De man en de vrouw grijpen wanhopig naar de liefde als uitvlucht. De andere jongen leert zichzelf kennen. Het wemelt van de prachtige scenes. De verleiding in het begin, May die het steeds benauwder krijgt in haar appartement, de man die zich wanhopig een houding probeert aan te meten. De stiekeme kus scene is zo ongelofelijk aangrijpend. In het licht van zijn zelfmoordpoging aan het begin durft de jongen eindelijk een heel klein beetje toe te geven aan zijn diepste emotie. May huilt op het einde omdat haar auto stuk is. Tenminste dat is de aanleiding. In werkelijkheid is dat de druppel in een emmer die gedurende de film steeds voller werd. Haar eenzaamheid, de leegte van haar bestaan, alles komt samen in de huilbui. De hele film is met heel veel oog voor detail gemaakt en zelfs met wrange humor. Glimlachen om grimmige situaties. Bepaald geen optimstisch (al is er wel hoop!) verhaal, maar een heel erg bijzondere film.

4.5*

Ben ik niet met je eens. Het interessante van de film zit 'm juist in wat er niet getoond wordt. Dat geeft een apart effect. Het is wezen een vrij gewoon verhaal, maar daardoor voelt het toch anders.

Ik vind de hoofdpersson trouwens ook niet naïef. Ze is zo gek op de jongen dat ze alles ervoor over heeft om in zijn buurt te blijven. Voor mijn gevoel waren het zelfs haast bewuste keuzes, uit eenzijdige liefde, dat wel.

Sympathieke film. En die regisseur is een aandoenlijk verlegen vrouw haast.

3.5*

Het debuut van Oshima. Een belangrijke film dus in Japanse filmgeschiedenis.

Thematisch veel meer neo-realisme dan new wave, dit debuut van Oshima. Sentimenteler en simplistischer dan zijn films hierna. Maar ook soms van een mooie eenvoud, met de duiven als voor de hand liggend , maar mooi symbool, bijna als in een parabel. Toch duidelijk aanzienlijk minder goed dan het debuut van tijdgenoot Masumara en haalt het ook niet bij enkele films die Oshima in de jaren hierna ging maken..

Een kleine 3.5*

Van de twee Miikes op het IFFR was dit absoluut zonder twijfel de betere. De andere was een uitbundige genrefilm met een veel te lange finale. Dit is een hutspot aan genres waar de hoogtepunten aan elkaar geknoopt worden.

Het is zeg maar campy versie van West Side Story, maar dan vooral de arme straatjongen en en het rijke meisje. Met uitbundige en vaak erg grappige Japanse zang-en-dans popliedjes. Doe daarbij een flinke dosis vechtsscenes, met name door de mannelijke hoofdrol uit de film. Een erg gewelddadige jongen die eruit ziet als een idool voor jonge meisjes. Veel maffe personages en leuke decors. En hoewel ook deze door de twee uur gaat was dat hier nou eens niet meteen te veel.

Dikke 3.5*

Ik vond de film in het begin wat rommelig en het kwam ook wat langzaam echt op gang. Maar toen de film meer en meer gericht raakte op de liefde tussen Lilly en Felice werd hij wat mij betreft steeds mooier. En dan valt het begin ook wat beter. De liefde wordt des te indrukwekkender, er bestaat nauwelijks iets anders meer.

Mooie eindscene die heel veel blootgeeft over het karakter van Felice.

En wat een mooie rits acteurs in deze film.

3.5*

Een poging om een hedendaags noodlotsdrama te voorzien van een western-achtige mythische laag. Dat gebeurt natuurlijk door het in het zuiden te laten spelen, maar ook door constant de grote schuld en boete-themathiek nogal te benadrukken. Het is in veel opzichten te knap om echt slecht te vinden (soundtrack is zeer fraai en de film is erg verzorgd), maar ik kon er ook weer niet heel veel mee. Het plot liep in de weg en ik vond vooral Affleck nogal matig.

3.0*

De bedoeling is een soort poetische film over Kuala Lumpur als stad. De bevrijding die kunst kan zijn. Met een titel gebaseerd op een beroemd Maleisisch lied. Maar het geheel is erg wisselvallig. Best fraaie scenes worden afgewisseld met lelijke. Overtuigende met nietszeggende of zelfs ronduit irritante.

Ridhwan Saidi deed heel veel maar met name de camera, daar had hij beter een ander voor kunnen inhuren. Want dat was echt niet goed. De film blijft mede door het niveauverschil los zand en wordt geen geheel. De enige van de vijf tigers dit jaar die echt niet overtuigend was.

Jammer van het gekunstelde scenario waarbij bewust puzzelstukjes worden weggehouden om aan het einde alles duidelijk te laten worden. Het doet de film geen goed en probeert er geforceerd een spanningsboog aan te geven, terwijl de film niet op spanning leunt. Daardoor kent de film ook een inzinking na een erg goed begin. Maar buiten dat is dit een behoorlijk sterke film. Ik moest denken aan films als Före Stormen, La Haine en vooral Gomorra, meer dan aan de door Zandkuiken genoemde films, omdat deze film naast een mozaïekfilm vooral een noodlotsdrama is. Logische keuzes leiden vooral tot een spiraal naar beneden waar uiteindelijk een zorgvuldig kaartenhuis waarmee een leven in de crimineelste en armste Israelische stad mogelijk is

Veel gezichtpunten, veel eerlijke scenes, veel onsentimentele emoties en veel van de drukkende lokale sfeer. Dat alles is sterker dan het geforceerde hoogtepunt waar de film naar toewerkt.

Boeiende film, maar net geen echte topper. Mist wat persoonlijkheid en leunt teveel op een slecht gestructureerd scenario.

3.5*

Tsja, een niet onaardige, tamelijk oppervlakkige verfilming van een vrij intereressant gegeven. Met name door het script en de niet erg overtuigende acteerprestaties (volgens mij vooral een regiekwestie, ik zag nogal wat botsende acteerstijlen). De drie schermen zijn een interessante toevoeging, maar er wordt niet altijd even veel mee gedaan. Op sommige momenten maakt het de film serieus beter, maar vaak lijkt deze film zich niet meteen te lenen om er echt heel veel mee te doen.

Interessant stijlidee en een soepel wegkijkende film, maar niet iets dat echt veel indruk maakte.

3.0*

Wat is Imamura goed. En ik geloof dat ik deze zelfs nog beter vind dan de andere films die ik van 'm zag. Zowat briljant zelfs.

Waar The Insect Woman nog decennia beschreef en volzat met personages gaat Intentions of Murder over een kortere tijd en een bescheidener opzet. De staat van Japan wordt veel minder nadrukkelijk bij de film gehaald. Maar de film gaat er wel over. Intentions Of Murder zet tradities tegenover de werkelijkheid.. De maatschappij tegenover het individu. Verlangens tegenover verwachtingen. En weer met dierenverwijzing, dit keer niet mieren maar elkaar opvretende muizen.

Uiteindelijk vind de Sadako tussen een man die sociaal misbruik van haar maakt en een die dat lichamelijk doet haarzelf en blijkt het, geholpen door het lot, haar zelfvertrouwen te geven en te bevrijden. Een zeer hoopvol einde aan een geweldig boeiende film. Interessant is het niveau waarop dat gebeurt. Sadako is namelijk veel minder zelfbewust en waarschijnlijk ook minder intelligent dan Tome uit The Insect Woman, dat suggereert dat als mensen bepaalde instincten volgen in plaats van vreemde sociale tradities dat bevrijdend kan zijn.

Ook prachtig gefilmd weer met een fraaie sneeuwbeelden bijvoorbeeld of een schitterende droomscene. Vooral de tweede helft is bloedmooi.

4.5*