Opinions

Het is dat het mensen op een verkeerd been zou zetten, maar ik zou hier bijna komedie boven willen hebben. Niet een waarom je hard moet lachen, maar wel een die subtiel en liefdevol lichtjes spot met de hoofdkarakters. En dat zorgde voor twee uur een glimlach op mijn gezicht. Hoe Heng Yang, al spelend met verwachtingspatronen, de tussenfase in het leven va Ah Li verbeeld. Bijvoorbeeld door hem in het mooie, maar saaie dorpje aan het water te laten zitten. Waar niks gebeurd. Dan komt er in de verte een boot aan, actie!, er gebeurt iets. Maar de boot vaart heel droog voorbij. Briljant getimed ook.

Ik zag van Heng Yang eerder zijn fascinerende (en nog veel tragere en vrijwel plotloze) debuut Betelnut. Ik wist destijds niet helemaal wat ik ermee moest, maar heb de film altijd onthouden. In deze derde film is hij veel verder. De film ziet er echt stukken beter uit. Komt veel zelfverzekerder over en het iets duidelijker plot werkt prima. Inclusief optimistische epiloog, waarin te zien is dat het doelloze in Ah Li's leven een fase was, misschien wel een verwerkingsproces, maar ook iets dat hij achter zich heeft gelaten.

Fraaie film.

4.0*

Begint echt tegenvallend, maar draait na een minuutje of 20 nog wel aardig bij. Voelt als een minder gelukte voorstudie op een aantal andere latere films over vreemde relaties met zwijgzame personages. Hier lukt het minder om alles geloofwaardig en consequent te houden. Daardoor geen hoogvlieger binnen Kim Ki-Duks oeuvre. Een slechte film is het ook zeker niet, al moest de film het vooral hebben van enkele fraaie losse scenes en niet zozeer van het geheel.

3.0* dan maar

Het begint zo langzamerhand een echt Nederlands soort film te worden. Een relatief recente gebeurtenis verfilmen en dan ergens tussen de werkelijkheid en een fictief verhaal gaan zitten. Nachtrit is ook zo'n film. De taxi-oorlog van een jaar of tien terug vormt de basis.

Op de beste momenten is nachrit bijna een Nederlandse variant op Serpico (1973) , maar ik heb toch een paar bezwaren. De driehoeksverhouding tussen Dennis, zijn broer en diens vriendin bijvoorbeeld. Nogal opzichtig gebruikt om een extra dramatische lading te geven die de personages helemaal niet nodig hebben

En mijn andere bezwaar is het personage van Dennis, sterk geacteerd, maar geloven deed ik het op een gegeven moment niet meer. Dennis kantelt wel heel makkelijk van de sul die als laatste een al snel waardeloze taxivergunning koopt, naar een slimme, moedige bijna-held.. Het einde is best mooi, in al zijn dramatiek, maar werkt niet zo goed bij de rest van de film.

Jammer, bij vlagen echt heel sterk, maar er zat meer in.

3.0*

De vierde film die ik van Naruse zie en de vierde keer dat ik 4.0* ga geven, al sluit ik ook bij deze film verhoging niet uit.

Flowing gaat over een geisha-huis met, zoals vaak met nadruk gezegd wordt, een goede reputatie. Maar het is in verval. Geisha's verlaten het huis en er zijn steeds meer schulden en steeds minder klanten. We maken kennis met de meisjes in het huis, met de nieuwe dienstmeid, een weduwe die haar kind verloor en al lang blij is dat ze een baantje vind, omdat ze streeft naar zelfstandigheid. En de madam van het huis, die vecht tegen het verlies van haar levenswerk. En daarnaast nog een heleboel bijfiguren.

Opvallend veel Japanse films gaan over het verstrijken van de tijd en de teloorgang van het oude en opkomst van iets nieuws. Over het niet in de hand hebben van veranderingen, ook al wil het graag anders. Over het lot. Het plaatst veel van de verhalen in een mooi universeel perspectief. dat is ook wat in deze film gebeurd. Zo ook tegen het einde. Alles lijkt weer even hoopvol maar het einde van het geishahuis is eigenlijk nog steeds onafwendbaar.

Naruse staat vooral bekend als een verfilmer van vrouwenlevens. In deze film zijn de mannelijke karakters slechts bijfiguren. En elke vrouw is een mooi driedimensionaal karakter.

Tijd om Naruse definitief te gaan noemen in mijn rijtje favoriete regisseurs.

Dikke 4.0*

Slecht is dit niet, maar omdat er al een stuk betere Iraanse films zijn die vergelijkbare problemen behandelen maakt dit toch niet zoveel indruk. Twee voorbeelden: A Separation van Farhadi en The Circle van Panahi. Allebei die films hebben ook een stuk meer te bieden en zijn stilistisch en/of qua script veel interessanter dan Nahid, wat toch vooral een beetje een doordeweeks sociaal drama blijft.

3.0*

Een soort variant op de ontsnappingsfilm, maar totaal anders dan ik ooit zag en ooit nog zal zien waarschijnlijk. Een film die ook zo ongeveer alleen uit Japan kan komen.

Begint als een nogal dik aangezette, maar wel vaak grappige en originele komedie waarbij de ontsnapte gevangen worden voorgesteld als een soort typetjes, bijna karikaturen. Maar de film kantelt heel langzaam en bijna subtiel naar een naargeestige, maar erg gevoelige film vol nostalgie en uiteengespatte dromen. De typetjes worden langzaam beschadigde mensen met verlangens die nooit uit zullen komen. Een film van subtiele gevoeligheid naar bruut geweld gaat en van cynisme naar hoop. En dan weer terug.

Van de drie Toyoda's die ik zag vind ik dit de beste.

Dikke 4.0*, maar tegen een halfje meer aan.

Debuutfilm van Sciamma is een kleinschalig coming of age drama dat het wiel niet opnieuw uitvind. Maar zeker in de eerste helft wel grossiert in mooie kleine scenes. Geen al te dik aangezet drama en ook geen [spoller] feel good einde en zoals het hoort in dit soort film zijn de volwassenen grotendeels afwezig.

Dit was fijn. Een mid-50’s noir met Gloria Grahame in de vrouwelijke hoofdrol. Sterling Hayden als de agent die buiten zijn boekje treed en Gene Barry als het object van zijn onderzoek. Leuk verhaal vol twists en turns en wederom grotendeels in een grensplaatsje. Dit keer genaamd jawel Border Town. En daar wordt de film ook heerlijk sfeervol.

Cameraman van dienst heb ik dit jaar in noirvember al vaker gezien. Het is Russell Metty die ook Ride The Pink Horse en Kiss The Blood Of My Hand schoot. En dat zijn drie van de betere films deze maand en ook drie van degenen die er het best uitzag. Dat was net wat minder bij The Female animal die hij ook deed. Hij deed van alles, vooral in dienst van Universal. Bringing Up Baby, een stel films van Douglas Sirk, Touch of Evil, Spartacus en The Misfits. Met zo'n staat van dienst kun je wel wat.

Ik ben een grote film noirliefhebber, dat mag duidelijk zijn inmiddels, ik heb me voorgenomen er deze maand 30 te kijken en van de klassieke hollywoodstijlen is het mijn favoriete. En The Naked City bewijst weer eens waarom. Het gaat in de film niet om de moordzaak, dat die niet zo bijzonder is, is bijna een van de krachten van de film en de voice-over laat niet na om meerdere keren te benadrukken dat dit gewoon een van de vele New York verhalen. Die alledaagsheid en het feit dat deze film niet in de studio (zoals de film van gisteren) maar op vrijwel helemaal op locatie, tussen de vele mensen in de wereldstad New York. Meer de hoofdpersoon dan welk personage dan ook. De voice over stijl is heel erg in documentairestijl. Heel bijzonder. Zelfs iets dat normaal niet werkt (een voice over beschrijft wat we zelf ook kunnen zien) heeft in deze film een bijzonder effect, net als het oplezen van de crewnamen. De voice over is nota bene de producer Mark Hellinger.

Vooral begin en einde zijn echt fantastisch en laten New York in al zijn filmische schoonheid zien met al zijn mensen die in zo'n stad overal zijn. Voor mijn gevoel is er een lijntje naar neorealisme te trekken. Als De Sica in de jaren '40 een police procedural had gemaakt had het niet ver van deze film afgestaan. Mijn zesde Dassin en ik wordt meer en meer een fan geloof ik.

Af en toe tref je in een oude film een scene aan waar je bijna het bestaan van viert. Vawege het enorme lef dat er voor nodig was om zoiets te doen. Een voorbeeld is voor mij het hertje uit Sirks All That Heaven Allows. In deze film is er de musicalsequentie met het door kinderen gezongen liedje. Wat een scene. Kunst en kitsch, emotie en sentiment, bevrijdend en beperkend en surrealistisch en bijna uit de toon vallend en tegelijk de film enorm veel extra's gevend. En ook nog het hergebruik van het liedje waardoor de scene nog meer waarde krijgt Voor mij in deze op twee na laatste film mijn Fullercyclus de beste scene uit alles wat ik tot nu toe van hem zag.

Het is 1964 en Fuller filmt bij een kleine studio en de Hayscode is aan het instorten dus hij komt hier met thema's die heel kort ervoor en in een andere setting helemaal niet had gekund. De openingsscene is enorm brutaal en heeft een editing die me deed denken aan John Cassavetes vroege werk. Towers (nooit geweten dat die achternaam echt bestaat en niet alleen als pseudoniem van een zekere Rotterdammer) draagt de film met gemak en Fuller laat haar acteren zoals het in deze film hoort. Ze zat ook in Shock Corridor. De film zit in het begin opvallend vol met verwijzingen naar eerder werk van Fuller, waaronder Shock Corridor.

Ook heel bijzonder is dat de film constant een gevoel heeft dat er iets niet pluis is. Dat het perfectionisme niet klopt. Wat ook opvalt is dat elke film van Fuller klinkt als een film van Fuller. Zijn stempel zit overal in bijna al zijn films over de dialogen. Het geeft zijn films karakter en maakt ze heel eigen.

Ik zag nog maar erg weinig van Cronenberg, maar van die paar die ik zag vond ik dit wel de leukste. Toffe film die me nog niet niet helemaal te pakken had, er is ruimte voor verhoging dus, maar die me wel wist te boeien. De sfeer is apart. Het heeft soms wel wat van een film-noir, maar wel een geschifte. Veel maffe humor ook. Zoals Mister Blonde hierboven ook al zegt: eentje om over een tijdje nog eens te zien.

3.5*

Beetje een film met twee gezichten. De fraaie eerste helft is behoorlijk film noir-achtig, waarin bovendien georganiseerde misdaad gezien wordt als iets wat er nou eenmaal is , waar krantenstukjes over verschijnen zonder dat de maatschappij er controle over krijgt. In de tweede helft wordt vooral naar een klassiek moralistisch einde gewerkt zoals bij gangsterfilms van de jaren hiervoor. De nadruk komt ook op Quinn en Graves te liggen en veel minder op de in potentie veel interessantere rollen van Bancroft (die wel heel erg naief blijft) en Granger. De heel boeiende aanzetten uit de eerste helft maakt de film dan ook in de tweede helft helemaal niet waar.

Uiteindelijk is Naked Street nog best een aangename film. Voor Granger als acteur heb ik sowieso een zwak. En dan is er nog ene Else Báck in de bijrol van de moeder. Dat was een Duitse zwijgende filmatrice die in 1933 naar de VS emigreerde en de jaren '50 weer films ging maken. Daar zitten vast mooie verhalen aan vast. Ik probeer eens wat online over haar te vinden.

Qua sfeer behoorlijk sterk, zij het soms op het randje. Maar dat is eigenlijk juist de fun. Lelijke koppen, grauwheid, vuur, donker, grote boeken. Het is bijna een horrorfilm soms. Erg vermakelijk.

Maar het probleem van de film is toch echt Connery, die nota bene nog prijzen kreeg ook voor deze erg matige rol. Connery weet niets meer uit de rol te halen dan een doorsnee detective in een monnikspij. Deels is het script ook de oorzaak, maar Connery doet zelfs binnen die beperkingen niets met zijn rol.

Verder is dit een film waarbij de zijplotjes en achtergronden van de personages eigenlijk stukken interessanter zijn dan het eigenlijke plot. Al met al behoorlijk tegenvallend.

2.5*

Ik geniet altijd enorm van Hou, dat is niet een gewaagd statement want dat had iedereen al kunnen zien aan mijn regisseurs top 10. Ondanks de matige verkrijgbaarheid van zijn werk is wat niet heb gezien teruggebracht tot een hele prille commerciele film. Twee episododenfilms en twee essentielere, latere films. Deze mag, net als wel meer werk weleens op een opgeknapte blu-ray (graag betaalbaar) verschijnen, maar voorlopig deed ik het met een niet zo heel goede DVD. Een fraaie existetialistische gangsterfilm. Hou-stijl.

De transportscenes zoals Onderhond ze noemt zijn erg sterk. Maar ik ben nog een meest dol op hoe Hou scenes opbouwt en de focus soms bijna ongemerkt verlegd. Zo mooi. Ook deze film zit er weer vol mee.

Aangezien de man ook al wat ouder is vraag ik me af of we het laatste van 'm gezien hebben.

Een origineel idee dat behoorlijk goed uitpakt. Massadian creeëert een setting (Nana woont in een huisje bij haar moeder en vlakbij haar grootvader op het platteland) en volgde een vierjarig meisje een tijdje in die setting. Ze schoot zo'n 60 uur aan materiaal en stelde daar deze kleine film uit samen. Op de achtergrond is er duidelijk iets aan de hand met de moeder, maar zoals dat voor Nana niet duidelijk is zien we dat ook niet. De film doet een poging om de wereld met haar ogen te bekijken en komt daarin een heel eind. Fascinerende film en gelukkig vrij kort, de stijl leent zich voor deze lengte maar veel langer zou niet werken.

3.5*

Ik had van Pen-Ek Ratanaruang alleen het nogal afwijkende Moon-Rak Transistor gezien en op basis van de poster en plotbeschrijving iets directers en uitbundigers verwacht. Wat ik kreeg was een aangenaam vrij abstracte geestenfilm met een fraaie ambientachtige soundtrack die essentieel de sfeer beinvloedde.

Het begin is verbluffend mooi. Zoals hierboven al staat een duizelingwekkend mooi lang trackingshot waarbij je soms aan de randen van het beeld en in de geluidband gebeurtenissen opvangt die het begin van de film vormen. Geen plotgedreven film, de zwakke plek is misschien wel het onderscheid tussen de sfeerstukken en de plotstukken, en dat is maar goed ook, want van de plot moet deze film het niet hebben. Dit is sfeercinema.

Dik 3.5*

Vooral een eerlijke en rauwe film. Over een thema dat nog niet vaak is gedaan volgens mij. Mensen die zich niet helemaal man en niet helemaal vrouw voelen. Zoals de regisseur Ester Martin Bergsmark. Niet bang voor expliciete scenes die nergens voyeuristisch aanvoelen maar echt intiem zijn. Veel gevoel voor detail en geweldig gecaste hoofdrolspelers. Sebastian komt echt over en de acteur die Andreas speelt is minstens even sterk. Een talent als pakweg Xavier Dolan is Bergsmark voor mijn gevoel zeker niet (ik ben benieuwd wat hij kan met een onderwerp wat minder dichtbij komt), maar in een wat minder jaar is het niet gek dat dit een Tiger kreeg.

3.5*

Had net wat meer verwacht, maar vond het toch een leuke film. In het begin was het even wennen aan de theatrale toon en het feit dat de film nogal recht voor zijn raap is daardoor vaak meer doet denken aan pakweg Brutti Sporchi e Cattivi dan aan Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom. Niet meteen verheven of meditiatief, maar wel vemakelijk. Het laatste half uur is overigens heel erg mooi, vooral als je een beetje gevoelig bent voor boeddhistische thema's over de cyclus van het leven enzo.

3.5*

The Narrow Margin is een schoolvoorbeeld van ecomisch filmmaken in een kleine B-film, Het script heeft een hoog tempo. De film speelt zich bijna helemaal in een trein af. In camerawerk en belichting wordt de benauwdheid van die in de film gevaarlijke ruimte benadrukt,

Je kunt aan lengte (70 minuten) en de cast al zien dat dit geen groite film was. Fleiischer maakte in deze tijd ook kleine films. Charles McGraw speelt de hoofdrol en dat is een prima vaste noiracteur, maar vaak in bijrollen.. Zelfde geld eigenlijk voor Marie Windor, betrouwbare actrice die in veel kleinere films zat waaronder noirs , maar geen ster was,

Fleischer benadrukt het treindecor door muziek helemaal weg te laten (behalve als Windsor in de film een plaat draait) en de treingeluiden die constant te horen zijn als soundtrack gebruikt. Dat werkt erg goed. Net als een paar scenes die bijna stil zijn en die gaan over het kijken van de agent.

Ondanks de korte lengte genoeg speelsheid. Er loopt een iets te nieuwsgierig kind in rond. En een man die zulk overgewicht heeft dat hij de boel regelmatig ophoud in de trein. Een formidabele noir die alles uit het plot haalt wat erin zit.

Het is even wennen. Maar toen de film greep, greep hij me ook echt. Een aantal vaker voorkomende Altman-interesses (zoals het verschil tussen de openbare facade en de echte prive personen) zijn hier ook al te zien, maar vooral een zeer knap, intelligent en bijzonder gelaagd beeld van de VS anno 1975. Door de 15 onrustige jaren ervoor, met Vietnam, rellen, seksuele revolutie, de civil rights movement, verschillende politieke moorden en watergate onder meer, was de VS niet op zijn meest optimistisch en was de sfeer eerder stuurloos.

Nashville oordeelt nauwelijks, legt niks uit, maar raakt heel veel thema's. Het lijkt vaak terloops, maar na het (geweldige) einde van de film, toen ik 'm nog even op me in liet werken bleek ik zoveel gezien te hebben en zijn er zoveel verbanden te leggen dat ik nog lang niet klaar ben met deze film. Een om vaker te zien.

4.0* voorlopig dan.

Saai vond ik de film niet. Ook de dienst niet. Ik zat de gezichten te bekijken en dacht de gewoontegelovigen die ik de sporadische keren dat ik een katholieke (dat wel) mis bezoek te herkennen.
Ik vond de film toegankelijk. De symboliek lag er wat dik bovenop, de boodschap was ook bepaald niet subtiel gebracht, maar dat neemt niet weg dat ik geboeid heb zitten kijken naar dit kleine portret van een religieus failliete dominee. En dat ik nu na zit te denken over bijvoorbeeld het prachtige bijbelverklaren van de koster, het verkondigen van iets dat je niet meer geloofd, de consequenties die dat heeft in de film en het zo neergeslagen door het leven kunnen zijn dat zelfs liefde je niets meer doet. En natuurlijk het bijna cynische einde in een kerk die nagenoeg leeg is.

De film is ook ontzettend kaal, wat hem in dit geval krachtiger maakt.

4.0*

Als ik dan referenties zou moeten noemen dan komen News from Home (1977) en Blue (1993) een beetje in de richting. Maar ik vond dit een stuk taaier dan dat tweetal. De dialogen zijn vaak onnavolgbaar zeker als je afhankelijk bent van ondertitels (dit is zo'n film waarbij graag vloeiend Frans had verstaan) en beelden van Parijs, soms met acteurs , soms zonder en die beelden kwamen vaak terug maar ik heb er geen ritme in kunnen ontdekken. Ik heb vaak gefascineerd gekeken en Duras' spreekstem is prachtig, maar ik voelde me ook vaak als iemand die heel nadrukkelijk hulpeloos buiten de film stond en compleet zonder zonder ingang naar binnen. Laten we het midden zoeken qua waardering.

Buñuel maakte als atheist een film die bijna vol verbazing kijkt naar een bijna heilige priester in een door en door rotte wereld. Maar de film laat de ruimte aan meerdere interpretaties. Is Nazirin een bewonderenswaardige, aan zijn eigen principes vasthoudende man, ook al staat bijna zijn hele omgeving, inclusief de Katholieke kerk, vijandig tegenover hem? Of is Nazarin een man die stug en overtuigd van zijn eigen gelijk vast blijft houden aan simpele, onpraktische principes en daardoor onvermijdelijk zijn ondergang tegemoet gaat? Had hij niet meer uit het leven kunnen halen als hij inschikkelijker was geweest?

Het interessante aan deze film is dat ik heel duidelijk het gevoel heb dat Buñuel het zelf ook niet zeker weet en heel bewust geen van beide interpretaties de overhand laat krijgen.

4.0*

Ik ben benieuwd hoe Ramon erover denkt trouwens, 5 sterren dat is nogal wat.

Begin en einde zijn leuk, wat daar tussen zit is niet het beste van Keaton.

Vrij verbazingwekkend dat deze tweede film van een nog onbekende regisseur zo makkelijk een distributeur vind, terwijl er ons ongetwijfeld veel betere films onthouden worden. En supertoegankelijk is de film ook al niet.

Nemmeno il Destino is een sociaal drama met een uitgangspunt waar ik, als het goed gedaan is, wel een zwak voor heb. In deze film lijkt echter niks te werken. Het verhaal komt nergens boven de clichés uit. Om de film wat extra's mee te geven wordt er gespeeld met droombeelden en flashbacks en flashforwards. Helaas komt dat allemaal erg geforceerd en gekunsteld over. De regisseur ontbreekt het eigenlijk aan talent om iets met die ideeën te doen/

Een ander probleem is dat deze film te lijden heeft aan een overdaad aan uitzichtloosheid. Ik zat toch al niet in de film en dan wordt zoiets met de scene ergerlijker en ongeloofwaardiger. Deze film vond ik echt verre van goed.

2.0*

Een enorme ergernis deze film.

In het begin een ellende op elkaar stapelend sociaal drama. In de korte inhoud staat dat al te lezen. In de openingsscène zit de verkrachting, in de tweede scene zijn we 15 jaar verder al is dat qua sfeer niet echt te merken. 15 jaar later is de ellende compleet. Om niet opgehelderde redenen blijkt het gezin inclusief verlamde opa die op de rug van de vrouwen regelmatig naar kamers in goedkope hotels wordt getild ook uit hun huis te zijn gezet. Men zwerft wat rond en het enige doel is de verkrachter achterhalen. Dat lukt en alsof alle ellende nog niet genoeg is heeft de man terminale kanker.Verder prostitutie met uiteraard de nodige nare klanten en op de koop toe krijgt dochterlief ook nog een verkrachting te verwerken. Qua ellende houdt pakweg Von Trier nog maat vergeleken bij alle registers die hier opengaan.

De pogingen om het leed in perspectief te zetten doen tamelijk lachwekkend aan. Net als de pogingen iets met schuld en vergeving te doen. Als dan plotseling de ellendekraan nog eens open wordt gezet, met geen andere functie dan het allemaal nog erger te maken en de opa en moeder worden bewerkt met een honkbalknuppel door een nare jongen die verder geen rol meer heeft in het verhaal haakte ik definiet af.. Te benaderen als exploitatie is het niet, daarvoor is de toon te serieus. Mooie beelden bevat de film ook niet echt, gewoon doordeweekse digitale filmerij, het mooiste shot is het plaatje hierboven.

Het einde dat de bevrijding moet brengen is stompzinnig en werkt niet. Dat alles wordt begeleid door pianoklanken van een wonderkind. Want een claim to fame van deze film is dat de piepjonge pianiste Aimi Kobayashi niet alleen de soundtrack volspeelt maar ook een bijrolletje heeft als dochter uit het nieuwe gezin van de verkrachter. Daarin is het belangrijkste dat ze doet op een moment waarop de emoties hun hoogtepunt bereiken achter de piano te kruipen en te gaan spelen. Tuurlijk. Het arme kind kan het beter bij concerten houden.

Vreselijke film.

0.5*

Prachtige Denis weer. Ook voor mij de zevende en tevens de oudste die ik tot nu toe zag. Dit keer over een jongen die alles dat in zijn kleine wereld binnendringt afstoot en een verloren zus die bij hem terechtkomt. Beiden gevormd door het verleden. Levendig, gevoelig en tegelijk ruw. Met fantastische wisselwerking tussen alledaagse scenes, kleine momenten waarin een detail wordt opgepikt en droomscenes.

Mooiste scene is die met het deeg. Op papier een plat idee, maar in de handen van Denis en Godard wordt het geweldig. Intiem, gevoelig en grappig op hetzelfde moment.

4.0*

Voor mij dan weer wel. Film in de lijn van Seno's voorganger Big Boy. Ze laat het super 8 formaat hier wel los en werkt met gewone (digitale) camera's, maar het is een zeer herkenbare eigen stijl aan het worden. Een die vrij uniek is bovendien. Verschil tussen haar debuut en deze is wel dat de buitenwereld nadrukkelijker naar binnen sijpelt en het daardoor veel meer in een duidelijke tijd te plaatsen is

Meer dan de belevingswereld van een kind voelen Seno's films aan als een bijna associatieve herinnering aan die belevingswereld, waarbij latere inzichten die buiten de blik van het kind vallen allemaal worden weggelaten. Waarbij zaken die soms niet zoveel met elkaar te maken hebben bijna door elkaar gaan lopen. Naast reële herinneringen ook dromen, fantasieën, muziek die bij de tijd hoort (reclamemuziek bijvoorbeeld). Alles lijkt een beetje vervormd en de film is lang niet altijd chronologisch, net als iemand altijd moeite zal hebben om zijn eigen jeugdherinneringen zonder later inzicht in een rechtvooruit verhaal te gieten.

Een paar dingen zijn uit de film op te maken. De film speelt zich af eind jaren '80 als de Filippijnen in een transitieperiode van dictatuur naar democratie zitten. Moeder staat er alleen voor en heeft het erg moeilijk. Vader verblijft elders (misschien in de gevangenis of in ballingschap) en stuurt bandjes naar moeder die de hoofdpersoon in haar eenzaamheid vaak beluisterd.

Soms ontroerend, soms ongrijpbaar, soms heel herkenbaar de scene waarin het meisje een stukje bandje per ongeluk afspoelt en probeert te herstellen bijvoorbeeld, mijn jongste zusje deed dat precies zo, maar altijd heel bijzonder.

Bij de herzieningen van Lumet blijf ik opmerkelijk op mijn plaats.Ik ben het vaak nog wel eens met mijn waardering en visie van jaren terug. Maar bij deze ga ik naar een ander cijfer. Voor het eerst. Door alle Lumet die ik gezien heb is me opgevallen dat de tweede helft van The Anderson Tapes een beetje vooruitwijst naar deze film. Thematisch anders. maar even dwars en bijna zelfbewust en tegelijk haast anarchistisch. Network was aanzienlijk sterker dan ik me herinnerde. Ik schreef in mijn oude stukje uit 2004 dat ik minder kon met het zelfbewuste toontje. Nu vond ik juist dat heel goed werken. De film had een enorm vooruitziende blik hoe het verder zou gaan met nieuws als amusement (zeker in de VS maar ook hier hebben we dat deels gekregen) maar gaat over meer dan dat. Over kapitalisme bijvoorbeeld en de grenzen of misschien het grenzeloze wat je met geld kunt doen. Zelfs het vage revolutionair communistische groepje wordt meegezogen. En zelfs is het ergens een film over midlife crisis. Vol met heerlijke karakterrollen van mannen op leeftijd, maar Faye Dunaway steelt in hun midden de show en bewijst hier hoe goed ze was als actrice. Ik ga met een halfje omhoog.

Opvallend directe film over het thema en al helemaal voor 1960 en ook wel opvallend dat dit een Hammerfilm is. De Britse studio die vooral bekend is van low budget genrefilms (vooral horror). Maar wel vaak gemaakt door getalenteerde mensen. De cameraman van dienst in Freddie Francis die van alles fraais schoot. Van The Innocents tot The Straight Story. En ook een hoop Hammer regisseerde, Prachtig camerawerk. Cyril Frankel is wat onbekender en lijkt als regisseur erbij te zijn gehaald omdat hij een reputatie had dat hij goed kinderen regisseerde. De hammerinvloed is te merken in de compactheid van de vertelling en de spanningsopbouw in het tweede deel. De film is gecast met veel vrij onbekende acteurs. Opvallend genoeg is de bekendste acteur de pedofiel die nogal tegendraads gecast is en gespeeld wordt door Felix Aylmer.