Opinions

Een zuivere genrefilm, maar wel een hele goede. Niet de meest originele film ooit, maar er gaan wat mij betreft een aantal dingen erg goed. Ten eerste ligt de focus van de film op een moment wat altijd boeiend is, de overgang van een relatief kleine crimineel naar het grotere werk. De erg Europese sociaal-drama-achtige aanpak (vooral qua stijl) ligt me ook als dat in de context van een genrefilm wordt gebruikt (bijvoorbeeld ook in iets als Eden Lake (een heel andere film, dat wel)). Verder is dit vooral ook een film over de strijd tussen twee macho broers (met op de achtergrond de verhouding tot de moeder). Er is, zoals vaker, een duidelijke concurrentiestrijd tussen de twee en ook veel vertrouwen. Dat geeft de film zijn psychologische meerwaarde. Ik geloofde de film mede daardoor.

Verder was het de enige film van het IFFR die echt spannend was voor me. Op het puntje van mijn stoel gezeten.

Kleine 4.0*

Veel minder dan de Hazes-docu inderdaad. Mist vooral opbouw en vertelt geen verhaal, maar is te veel een met concertbeelden opgeleukt TV-show interview.

2.0*

Echt helemaal mee in de discussie kan ook ik niet. Mijn ervaring met Diaz is beperkt tot een film van een uur en hoewel het qua duur al helemaal niet klopt, schijt dat toch stillistisch redelijk representatief te zijn. En ja, dan is Norte conventioneler en meer plotgedreven. En gemaakt met veel meer middelen. Maar het verschil was ook weer niet zò extreem. Nog altijd staat de camera vaak stil, nog steeds voelde ik me in veel scenes een onzichtbare toeschouwer (vooral ook dat!). Het schijnt dat Diaz zelfs vaker kleur en Dostojevski heeft gebruikt in zijn films. Ik had niet de indruk dat ik naar zelfverloochening zat te kijken. Gewoon naar iemand die wat dichter bij de bron van zijn film gebleven was.

Norte vond ik ijzersterk en ontzettend boeiend. Wereldliteratuur vertalen naar de Filipijnen in nog steeds een dwarse en erg knap gemaakte film.

4.0*

Mijn favoriete Hitchcock is dit absoluut niet (dat zal wel altijd Rear Window blijven). Maar toch erg vermakelijke onzin. Een vaak erg stripachtig script, waar , zeker naar het einde toe, losse scenes stukken belangrijker zijn dan het hele verhaal. En dat gaat op het einde net een beetje te ver als de FBI als een duveltje uit een doosje de boel in een keer rechttrekt, nadat Cary Grant de boel ook al wel heel plotseling voor Eve Marie Saint kwam redden.

Het zijn de losse scenes en de spectacualire decors die deze film maken. En er zitten veel leuke scenes tussen. De veilingscene is erg leuk, de woestijnscene erg spannend (en vrij gedurfd). De dialogen tussen Saint en Grant zijn ook erg leuk. Ik zie de invloed die dit op James Bond gehad moet hebben ook wel. Het spektakel, de humor, de droge, wat arrogante hoofdpersoon, een koude oorlog plot, een mooie dame, een grootse finale. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat dit niet een heel grote invloed is geweest.

3.5*

Geen Xich Lo, maar wel een zeer sterke film van Tran.

Thematisch erg Japans. Rouwverwerking, wat het verstrijken van tijd met mensen doet vergankelijkheid en meer van dat soort thema's. De uitwerking van die thema's is veel grootser en uitgesprokener dan doorgaans in Japanse films het geval is. Veel heftige gebeurtenissen die heftige emoties oproepen. En dat werkt prima.

Erg mooie landschapsfotografie bijvoorbeeld. Waar het landschap één is met de gemoedstoestand van de personages en liefelijk kan zjn of enorm dreigend of eenzaam. Ook niet echt subtiel, maar wel bloedmooi gedaan. De film is ook niet zo intiem als de gemiddelde Japanse film. Veel weidse shots waar de personen zich ergens in bevinden.

Genoten, mooi filmbegin van 2011.

4.0*

Ik hou dan weer van zowel The Witch als The Lighthouse (The Northman niet gezien) en vind ook zowel de Nosferatu van Murnau als zeker die van Herzog prima films. Het goede nieuws is dat Eggers zich duidelijk zeer bewust is van de twee voorgangers, maar er behoorlijk wat eigens aan toevoegt. Zowel qua sfeer, qua thematiek en qua toon.

Maar.

De aantrekkelijkheid van Eggers in zijn eerste twee films kwam voor mij voor een groot deel door de eenvoudige enscenering. Dat in combinatie met een Nosferatu verfilming trekt me echt erg aan. En dat gebeurde dan weer niet. Nosferatu van Eggers is zeer bombastisch en theatraal. Dat merk je in het acteren, maar ook in de beelden en soms in de montage. Ik vond de film te bombastisch en theatraal en zichzelf soms overschreeuwen en dat vond ik erg jammer. Ik hoop dat Eggers nog durft terug te keren naar de eenvoud van zijn eerste twee films. Hij deed juist daar prachtige dingen mee.

Gelukkig vind ik in een oude recensie van The One Ring precies wat ik een van de fraaiste dingen van deze film vond. De alomtegenwoordigheid van de dood. Dat gaf deze film voor mij een luguber sfeertje en dat zorgde ongetwijfeld voor het effect begin jaren '20. Er is geen ontsnappen aan, de dood is overal. Dat, de iconische verschijning van Schreck en het fraaie slot (zo'n beetje het laatste kwartier) zullen me vooral bijblijven. Maar mijn (schande!) eerste Murnau zal vast niet zijn beste blijken.

3.5*

Om met het minder goede nieuws te beginnen, dit is niet mijn favoriete Tarkovsky (dat blijft Zerkalo), maar vrees niet, ik vond het wel weer een heel bijzondere en mooie film.

Het valt me op dat Tarkovsky toch bijna altijd (in mijn beleving althans) net een ander thema de boventoon laat voeren. Realiteit is hier het belangrijkste. In hoeverre ben je nog wel een individu een wereld de gebouwd is op menselijke regels? Is de gek gek of heeft hij gewoon een andere perceptie van de realiteit die misschien nog wel meer waarde heeft ook?

Klein puntje van kritiek: Ik vond deze Tarkovsky wel grotesker, misschien zelfs wat minder subtiel in zijn filosofie. De verbrandingsscene (waar het vooral door komt) is ook zeker niet mijn favoriete Tarkovskyscene. Alhoewel je dat natuurlijk in perspectief moet zien. Bij een andere regisseur zou het wel het beste kunnen zijn. Ik vond de kaarsscene dan weer prachtig. Het ligt ook niet aan de inhoud van zijn betoog trouwens, meer aan de stijl van de scene. Wie weet dat me dat bij een 2,5e kijkbeurt (ik heb de film een keer geheel en een keer deels gekeken) meer een plaats kan krijgen. Misschien is het gewoon wennen.

Visueel was het weer vaak van een enorme schoonheid. Je zou er nog bijna aan gewend raken . Prachtig wat sombere sfeer, vreselijk mooie kleuren. Fraaie herinneringsscenes. Alleen al hoe het gebouw in het begin uit de mist tevoorschijn komt. Of de eerste scene waarin mensen aan het baden zijn en de dichter voor het eerst iets opvangt over "de gek". Wow. Maar twee voorbeelden waar ik veel meer scenes kan noemen.

4.0*

Martha Coolidge debuteerde met een film die tegelijk traumaverwerking is. Coolidge maakte een verkrachting mee een aantal jaar voor deze film. En in deze film verfilmd ze dat en tegelijk is de film daar weer een documentaire over. Hoe is het om dader en slachtoffer te spelen? De acteurs kennen elkaar al heel lang en vertrouwen elkaar 100% en spelen de verkrachting behoorlijk intens om erna weer naar de vriendschap te schakelen. Deze film is zo stekelig en zo'n afwijkende film dat het bijna gek is om te zien dat Coolidge daarna vooral mainstream films lijkt te hebben gemaakt. Vooral comedy's.

Nog voor Kramer de idealistische films ging maken waar zijn hart werkelijk lag, maakte hij deze bestsellerverfilming. Duidelijk een flutboek, want het resultaat is een oppervlakkige soap met een heel luxe cast, Met name Mitchum en Sinatra zijn dan wel nogal oud voor hun rol, maar zij zijn de belangrijkste reden om te blijven kijken. Er zitten wel wat aanzetjes tot Kramer-achtig idealisme in. Vecht je altijd voor het leven van je patienten of is het een keer gedaan en wat is de rol van geld in de medische wereld. maar dit is zo ongelofelijk nikszeggend gedaan, dat het geen enkele meerwaarde heeft. Ondanks een succes destijds en een prijs hier en daar en de luxe cast nogal vergeten en dat is niet zo gek.

De eerste helft vond ik weinig interessant. In de tweede helft gaat het pas echt lopen. Vooral het stuk op het feest vond ik leuk. Maar al met al ben ik er ook niet echt kapot van, ondanks de reputatie van deze Hitchcock.

3.0*

Weet niet waar het heengaat met Antonioni en mij maar de stijgende lijn gaat nog een beetje door. Wat een film. Intens en zeer ontroerend. Als Mastroianni vraagt van wie de brief is die ze voorlas en het antwoord is Van jou, weet je hoe intens het was en hoe leeg het nu is en hoe verschillend dat is.

Zowel Ramon als Gimli hebben veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Erg mooie film dit. Met een erg hoog tempo. Er gebeurt van alles. Ik had gevoel dat hij erg snel afgelopen was terwijl ik toch tegen de twee uur heb zitten kijken.

Cabiria is constant op zoek naar het geluk en weet zich na elke teleurstelling weer te vermannen en verder te zoeken. Ondanks dat haar leven niet erg fantastisch is lijkt het wel alsof ze toch vaak ergens levenslust uit kan halen. Ondanks de mensen die haar bedriegen en misbruiken. In die zin is La Notti di Cabiria een ode aan de vitaleit van mensen. Een ode aan de overlevingsdrang en aan de hoop die je overeind houd. Dat wordt gecombineerd met de kleurrijke gekte van Fellini en levert een fraaie film op.

Wat een geweldige eindscene ook....

4.0*

Goede keus om voor de komische toon te gaan. Overstijgt de gimmick door fijn consequent van toon te zijn met een paar acteurs die heel erg goed de toon snappen en ergens eindigen in . Het is tegelijk geslaagde mythologisering als bijna een demasque door er stevig naar te knipogen. Tegelijk is het een cinefiel feestje ondersteund door iedereen in beeld voor te stellen. Zelfs als ze maar een scene in beeld zijn.

Grootse film. Erg boeiend, knap geconstrueerd verhaal. Visueel vaak onwaarschijnlijk mooi. De kleuren, het licht. Noem maar op. Geweldige muziek ook. Morricone was erg goed in vorm.

Vooral het laatste uur zat ik echt met ingehouden adem te kijken. De scene waarin Olmo afrekent met Alfredo vond ik ontzettend intens en bloedspannend. Sowieso vond ik Alfredo het boeiendste personage.

Courteney Cox wil van haar Friends-imago af en een regisseur wil zijn licht experimentele indie-thriller verkopen. Dus vonden ze elkaar.

Het is ergens best maf dat Cox, toch echt een van de zwakkere schakels in deze matige film, 'm inderdaad heeft weten te verkopen. Want ik waag te betwijfelen of de film dan was aangekocht door de indie-afdeling van Sony en in verschillende landen een DVD-release had gekregen. Of er veel Friends-fans blij van zijn geworden weet ik niet. Maar zonder Cox was dit vast niet verder dan een handvol festivals in de VS gekomen.

Een niet al te origineel thema en een handvol interessante ideeën. Maar een nogal matige uitwerking (met veel slappe thrillerachtige toestanden) en een de lelijke look van de film (en dat ligt niet alleen aan de goedkope camera) doen deze film echt de das om.

2.0*

Ik heb eigenlijk nog bar weinig vergelijkingsmateriaal, want ik heb wenig zwijgende films gezien en dit is zelfs pas de tweede zwijgende Sovjet-film. Ik heb wat moeite me er toe te zetten. Maar toch was dit toch wel weer heel interessant.

De andere film die ik zag is veruit de beroemdste zwijgende sovjetfilm ooit, Battleship Potemkin en deze is echt totaal anders. Waar Eisensteins film enkel over het collectief gaat, kiest deze film wel voor twee hoofdpersonen met zelfs een zijplotje met liefde tussen hen. Eisenstein is een wonder van montage, deze film niet. Nieuw Babylon is veel meer een verzameling tableau's. Met een camera die weinig beweegt en veel flinke close-ups van gezichten. Het meest propagandisch, maar tegelijk het meest vermakelijke was de portretering van de bourgeoisie. Naast wat bekende cliché's (hoge hoeden en sigaren) leken de plaatjes op een satanische versie van een impressionistisch schilderij van de gegoede burgerij. Maar dan in zwart-wit.

De DVD-transfer is trouwens fantastisch. De muziek van Sjostakovitsj is erg theatraal en niet echt mijn smaak, maar het past bij het geheel.

Ik hou het op 3.0*

Blijft wat mij betreft achter bij een aardig aantal Araki's (The Living End, The Doom Generation, Mysterious Skin, Kaboom, allemaal beter wat mij betreft). De film is wat vergezochter en wat moralistischer dan de eerste twee films die ik noemde. Die hebben beide een wat meer eenduidige sfeer wat Araki wat mij betreft beter afgaat. Neemt niet weg dat dit ook vindingrijk en de moeite best waard was. Ik moet Totally Fucked Up hoognodig herzien en ben wat bang voor films als Splendor en Smiley Face (vooral die laatste lijkt me intens vervelend), maar een zwak voor Araki heb ik nog altijd.

3.0*

Nowhere Boy gaat over het leven van John Lennon van zijn late tienertijd tot het vertrek naar Hamburg. Maar vooral over de tegenstelling tussen moeder Julia en Tante Mimi, impulsief en emotioneel versus burgerlijk, doordacht leven en hun relaties tot John Lennon. Omdat dat dramatische gegeven nogal conventioneel wordt uitgewerkt is deze film weinig avontuurlijk en nogal voorspelbaar. Kristin Scott Thomas speelt vooral een heel aardige rol, daar niet van.

Leuker is het deel over het ontstaan van The Beatles. Zowel Johnson als Sangster zijn zeer geloofwaardig als Lennon en McCartney en compenseren hun uiterlijke verschillen met gemak. Het jaren '50 sfeertje is aardig getroffen. Een paar leuke vooruitwijzingen naar wat komen gaat en geinige details die het karakter van John, Paul en, in mindere mate, George alvast verraden.

Kijkt makkelijk weg en heeft best kwaliteiten, maar meer muziek, minder zussendrama en vooral meer avontuur (in het script en vooral in de regie) had deze film wel goed gedaan. Minder een plotje misschien ook.

3.0*, net aan.

Mooi debuut van Polanski.

Een psychologisch spel tussen de man die alles al heeft. Een jacht, een auto, een mooie vrouw, maar niet gelukkig met zichzelf is. Zijn vrouw en een jonge student die bij toeval in hun leven komt en nog veel heeft wat de man al kwijt is.

De jongen legt de frustraties bloot die onderhuids leven. Fascinerend slot ook.

Thematisch verwant aan cul de sac, maar dan subtieler en serieuzer. Ook wat minder pakkend.

Zeer eenvoudig van opzet, maar wederom erg mooi geschoten.

3.5*

De filmcritici bekroonden deze film uit de rij van 10 genomineerden voor de Big Screen Award op het IFFR. Dat verraste me, want het is een vrij conventionele film die inhoudelijk weinig nieuwe paden betreed. De film wint wel veel aan kracht door twee dingen: De losse stijl van Noer, die veel van de film laat ontstaan en niet met vaste script werkt. En ook gewoon in een verpleegtehuis de film opneemt, met mensen die daar wonen en werken als figuranten. En de twee hoofdrolspelers die beiden heerlijk zijn om naar te kijken en een schat aan ervaring met zich meedragen. Beiden, maar met name Ghita Nørby halen erg veel uit hun rol. Verder vooral een erg toegankelijke film die vast nog weleens voorbij gaat komen bij de Publieke Omroep.

Kleine 3.5*

De D'ardennes? Ik begrijp de vergelijking maar daar komt deze film nooit bij in de buurt qua niveau. Daarvoor is het een te onevenwichtige mix tussen minimalistische film en een die te gemaakt is. Een film die een fel realisme lijkt na te streven, maar nooit echt aanvoelt. Met als ergste zonde wel het potsierlijke einde waarin letterlijk de scherven van het gezin worden opgeraapt, maar er zitten iets te veel van dat soort haast knullig doorzichtige momenten in. Door de eerder genoemde scene waarin de ene broer in de bosjes zit en de ambulance komt ga ik nog naar 2.5*, want die scene was echt heel goed.

Sommige mensen hebben echt te veel talent. Anders Danielsen Lie is er zo een. Dat het topacteur is wist ik al, zeker sinds Oslo, 31. August (2011) . Hij acteert dan ook al sinds hij een kind is en is zoon van een acteur. Maar daar blijft het niet bij. Danielsen Lie is Noor, maar maakte twee versies van deze film, een in het Frans en een in het Engels (die laatste was op het IFFR te zien). Daarnaast maakt hij muziek in deze film. muziek met alledaagse spullen, maar hij is ook een drummer. En dat doet hij (nogal goed) zelf. Hij blijkt dan ook op het conservatorium te hebben gezeten. Maar daar houdt het nog niet op, want Anders Danielsen Lie beschouwt zowel muziek als acteren als een hobby. Zijn echte beroep is arts......

Maar goed, naar de film. La Nuit a Dévoré le Monde is waarschijnlijk de rustigste zombiefilm tot nu toe. Sam is vergeten in een zombieslachting en sliep er zelfs doorheen. Hij zit een prachtig appartementengebouw in Parijs en is ongeveer zo eenzaam als Ewan McGregor in de opening van 28 weeks later. De film gaat vooral over de overlevingsstrijd van Sam en zijn eenzaamheid. Wat doe je als je alleen bent en zeer waarschijnlijk gaat blijven en de buitenwereld een groot gevaar is waardoor je ook nog eens gevangen zit?

Je kunt daar allerlei maatschappelijke betekenissen aangeven. Ik zag vooral een slimme, vaak spannende en soms ontroerende film. En een hele originele in een overbevolkt subgenre.

Truffaut nummer 81/2 voor mij, grappig toeval. En een van de betere.

Grappig dat er bij een heleboel films die ik nog moet zien een verwachtingspatroon heb over de toon van de film. Bij deze film klopte dat niet echt. De film is veel lichtvoetiger dan dat ik deze film in mijn hoofd had zitten. En veel eenvoudiger van opzet dan films als 81/2 of The Player. En eigenlijk ook optimistischer, want ondanks alle problemen op de set straalt er wel veel liefde voor maken van films vanaf. En daar zit ook de sterke kant. De film is een liefdesverklaring aan het gedoe. En daarom heb genoten van deze film die uiteindelijk een verzameling anekdotes is, maar daar heel makkelijk mee weg komt. Maar in handen van een mindere regisseur en mindere cast had en ook een drakerig soapachtig geheel kunnen worden.

Grotendeels eens met The One Ring hierboven verder.

4.0*

Grappig uitgangspunt. Een bont gezelschap is tijdens de Franse revolutie om verschillende redenen samen door Frankrijk op reis. En met name de adelijke figuren en de mensen die er omheen hingen beseffen de impact van de gebeurtenissen niet helemaal. Ze houden vol dat het volk van de koning houdt. Tijdens de reis zijn er wat discussies over de macht van de elite en het gepeupel.

Dat levert een vrij lichtvoetige, bijna vrolijke film op met theatrale en soms wat karikaturale personages. Erg Italiaans en qua acteren soms ook bijna een achtiende-eeuws toneelstuk.

Niet echt mijn ding dit. Ik heb Scola's gezien die ik beter vond. Daarvoor vind ik de uitbundige stijl te weinig aansluiten op het thema. Maar vermakelijk was het wel.

3.0*

Toen ik geboren werd was de oorlog al 30 jaar afgelopen. Toen ik geboren werd was de oorlog pas 30 jaar afgelopen. Een deel van de film, zeker de eerste helft is zo vaak geciteerd dat het bekend aanvoelt maar dit harde essay met beelden die dichterbij komen dan wat nog op afstand te houden is voelt in deze dagen als een nodige reminder.

Deze docu was slechts een dikke tien jaar na alles wat gebeurd was en toen was veel volstrekt nieuw. Na 10 jaar wederopbouw en marshallhulp drong meer besef binnen van de enorme omvang van alles wat er gebeurde. Met die achtergrond moet het verpletterend zijn geweest toen.

Godard op zijn meest hermetisch en het verst van een "normale" film als ik hem tot nu toe gezien heb. Een hoop gezeur en geen estetisch mooi experiment, maar redelijk kijkbaar omdat Godard af en toe wel humor heeft.

Wilde dit vooral zien omdat dit een moeilijk te vinden Godard is en ik van plan ben om op termijn alles van 'm te zien.

2.0*

De hele film was vrij dik aangezet. Zowel de sfeer en humor van het eerste deel als het sentiment in het tweede en derde deel. Dat stoorde me niet echt, het had ook wel iets lekkers eigenlijk. Baden in een nostalgisch sfeertje (waarbij ik bijna had gewild dat ik in een dorpje met bioscoop geboren was ver voordat de TV kwam). Een eerste verliefdheid, mooie plaatjes en het typisch Italiaanse (waar ik toch wel een zwak voor heb).

Ik heb de director's cut gezien en vluchtig de originele versie doorgenomen om te kijken wat er allemaal mist. En dan vind ik de originele versie toch iets incompleets hebben. Het einde waarin Totò zijn jeugdliefde terugziet, maakt het verhaal toch ronder en meer af. Het gegeven (je dromen of je jeugdliefde volgen) komt veel beter uit de verf.

Ik heb me geen moment verveeld en behoorlijk genoten, maar echt groots vond ik de film nooit worden. Gewoon erg goed wel.

3.5*

Best gezellig, maar de latere Imamura is inderdaad tamelijk ver weg in deze film over de impact die de komst van een volkstheatergroepje op een Japans dorpje heeft. Dik aangezet, tamelijk plat soms, amusant en bij vlagen komisch. Maar als ik dit onwetend had gezien had ik niet de indruk gehad naar een film te kijken van een regisseur die later nog veel bijzonders zou maken.

2.5*