Opinions

Ik sluit me bij Poisonthewell aan. Het blijft een erg fascinerende zaak, maar de docu bracht weinig nieuws en was hooguit degelijk.

3.0*

Een film die qua script soms lijkt op een pilot voor een toen vernieuwende politieserie. Die serie zou nu minder vernieuwend zijn. Het dagelijks leven van de LAPD met goede acteurs en met name als het gaat om de politiezaken vrij intrigerend. Vooral omdat ze een beetje vluchtig en niet compleet in detail. Waar de film de bal wat mij betreft mist is op het meer priveleven. Als je dat zo terloops doet als hier en veel dingen schetst zonder er wat mee te doen gheeft dat een soapy effect. Ook het feit dat beide hoofdrolspelers sterven op erg dramatsche manieren is dikker aangezet dat de film pretendeert te zijn.. Daardoor ben ik er niet wild van.

In mijn beleving waren New Jack City, Menace II Society en Boyz n the Hood een soort drie-eenheid. Ik herinnerde me berichten uit de tijd van deze films dat er rellen waren bij vertoningen met echte gang members.

Menace en Boyz zag ik jaren geleden al. Nu was New Jack City aan de beurt. En deze blijkt anders, in negatieve zin. Menace noch Boyz is een meesterwerk maar de films zijn behoorlijk goed gemaakt en hebben veel te zeggen. Met New Jack City is veel meer mis.

De opening is best sterk. Maar al vrij snel gaat het mis. De film heeft geen sterke opbouw en gaat met zevenmijlslaarzen door de opkomst van Nino heen. Nino is nooit meer dan een plat personage en dat geldt voor de anderen nog meer. Ice T als agent krijgt een soap-reden waarom hij zo fanatiek is. Verder is het uitermate onevenwichtige film Vol botsende acteerstijlen, tenenkrommende dialogen en een ridicuul rechtbankdeel op het einde. En er wordt te weinig met hip-hop gedaan, maar we krijgen wel het vreselijke I Wanna Sex You Up van Color Me Badd. Werkt nog het beste als een soort jaren '90 update van een blaxploitation film, alleen waren die in de jaren '70 een stuk cooler.

Flinke tegenvaller. Vier maanden na deze verscheen Boyz n the Hood. Kijk die in plaats van dit.

Dit soort films waren in het Italie van de 50's en 60's heel gewoon, maar daar buiten kwam het altijd veel minder voor. De premisse is best veel belovend. Drie verhalen van grote naam regisseurs over New York. Scorsese, Coppola en Allen. Helaas is het resultaat nogal teleurstellend,

Scorsese komt met een beetje een open deuren-verhaal over een kunstenaar die een jong meisje lessen over kunst leert denkt hij zelf, maar eigenlijk gewoon haar naar bed wil na een afwijzing, Nolte speelt een cliche-kunstenaar. En het filmpje is gewoon niet zon interessant. 2 sterren

Maarat is nog altijd beter dan de puinhoop die coppola van Life Without Zoe maakt. Het gebrek aan script en gebrek aan sfeer laten het verzanden in een vormeloze en tamelijk oninteressante brei. 1.5 stereen

En dan Allens Oedipus Wrecks. De eerste helft is zowaar behoorlijk leuk. En ik had al meer dan 15 jaar niks meer gezien van Allen. Maar de tweede helft laat me weer zien waarom ik geen Allen-fan ben. Zeker als hij iets met meer fysieke humor gaat doen krullen mijn tenen. Vanaf de verdwijning van moeder, die echt wel leuk was wordt het ook daar een stuk minder. 2,5 sterren kan er door de leukere stukken en het begin nog wel vanaf.

Dat rond ook nog eens makkelijk af. Maar eigenlijk is het nogal mislukt met zulke grote namen.

Veel New Hollywood-regisseurs kregen als bewonderaars van golden age of Hollywoodfilms behoefte aan een film die niet gritty realisme was, maar juist bewust kunstmatig. Scorsese deed het met deze, Coppola met One From The Heart en hoewel ik ze niet zag, kun je volgens mij ook lijntjes trekken naar Spelbergs 1941 en At Long Last Love van Bogdanovich. Overeenkomst is dat al die kunstmatige films flopten en destijds erg negatief werden ontvangen. Alleen New York New York wordt echt serieus anders bekeken nu en heeft een betere reputatie.

Een film over hoe veel aandacht voor je kunstuiting ook veel kan kosten waaronder je relatie. Als geheel werkt de film niet zo goed, maat veel losse scenes zijn virtuoos en Scorsese lijkt zich bijna opgelucht door dit kunstmatige New York te bewegen. Ook ik zag de lange versie en die is wel te lang, maar als de kortere versie vooral individuele scenes in kort, dan hoef ik hem niet te zien, want juist de lang aangehouden scenes waren het beste. Bij vlagen heel mooi in zijn vorm, met tegen het einde nog veel ode aan Hollywood. Maar thematisch niet heel overtuigend.

Ik ga naar vijf sterren na herziening in de bioscoop.

Allereerst een opmerking. Kijk deze film zonder ondertitels. Als je Frans kan verstaan is dat prima. Maar in het Engels werkt het eigenlijk nog wel beter., Maar in deze films zijn de voorgelezen brieven een stijlmiddel dat bewust verdrinkt in de stadse geluiden,.

Ik hou van Akerman. Haar beste films communiceren met me. Dit is een film met een zeer eenvoudig idee die heel veel is. Het resultaat is een film over onvoorwaardelijke, diepe en soms verstikkende moederliefde. Een film over een dochter die daaraan een beetje wil ontsnappen. De film is zelf een reflectie op hoe universeel het heel persoonlijke kan zijn. In een open stijl die steeds wat anders bovenhaalt. Je ziet hier op een gegeven moment een moeder met haar zoontje in een metrogang lopen. Daar legde ik gisteren bijvoorbeeld een verbinding. Het jongetje is een jaar of vier en is veilig omdat hij de hand van zijn moeder stevig vast heeft. Maar er komt een moment dat hij zich ook gaat losmaken.

Tegelijk is News From Home een tijdscapsule naar de jaren '70 en een stedsportret van New York. In de jaren '70, dus met een disis urban decay. De titel slaat vooral op nog een laag in de film. Thuis en niet thuis., Waar is thuis? Is dat waar je bent of waar je vandaan komt. De film gaat ook over elkaar missen en afstand.\

Erg van genoten. Prachtig meesterwerk Akerman wordt gemist.,

Weer een prachtige film van Ming-Liang Tsai.

Het mooie van zijn films is dat hij een verhaal vertelt door middel van details en kleine scenes en niet door middel van grote lijnen. Het maakt zijn films minder toegankelijk, maar voor mij wel stukken gevoeliger. Als je met Vive L'amour niet veel kon, dan kun je dit beter overslaan. (Hoewel Tsai's films visueel steeds beter worden.)

Voor mij ook. Vol prachtige scenes. De scene in de bioscoop is Tsai op zijn mooist en ook de eindscene is prachtig.

4.5*

Veel films die we nu als noir zien waren low budget films van grote studio's. Ook een hoop waren meer midbudget, maar grote dure films met prestige waren ze zelden.Niagara is wat dat betreft een beetje een uitzondering.

Marilyn Monroe was in deze tijd onder contact bij Fox en leek een zeer snel rijzende ster. Bij Fox werd besloten dat ze een hoofdrol moest krijgen die je niet meteen met haar zou associëren in een goed gepromote film met een goed budget en de altijd betrouwbare Henry Hathaway als regisseur. Die film was Niagara. Op basis van screentime is de rol van Jean Peters wellicht groter en hoewel de film in het begin even anders lijkt te willen suggereren is Monroe de femme fatale hier. Niet Peters.

Monroe als slechterik dus. En dat gaat haar prima af. Maar ik wist al dat ze veel meer was dan de verleidelijke blonde uit haar imago. Het verhaal van Niagara is aan de dunne kant, maar Hathaway maakt er toch een gebeurtenis van. Met spectaculaire beelden van de Niagara watervallen en soms een best gewaagd ¨plotverloop als Monroe op tweederde van de film wordt vermoord bijvoorbeeld. Interessant dat ze voor deze film gingen om definitief van Monroe een superster te maken. Maar het lukte wel. De film was een grote hit en Monroe was definitief een superster. Een villain zou ze echter nimmer meer spelen,

Dat alles in het glorious technicolor dat bij het prestige van de film hoorde

Heel bijzonder. Grotendeels in point of view gefilmd. Switcht af en toe van figuur van waaruit je alles ziet. Fragmentarisch opgebouwd terwijl het verhaal zich ook had geleend voor een sentimenteel drama dat recht vooruit gaat maar dat is dit zeker niet. Voor een film die genomineerd is voor oscar beste film zeer afwijkende zelfs relatief minder toegankelijk. De Nickel academy is fictief, maar op een aantal scholen in de VS, maar ook in Canada zijn wel degelijk dit soort zaken voorgevallen.

Nickel Boys is opgebouwd als een gedicht in plaats van als proza en de vorm ondersteunt dat ook, we kruipen in het lichaam van de hoofdpersonen. Dat is niet voor het eerst, de totaal andere films Lady in the Water en Hardcore Henry deden dat ook. bijvoorbeeld, maar in deze film is het een poging om je het verhaal zelf te laten beleven vanuit een van de twee hoofdpersonen. Alles is subjectief. Er is geen alwetende verteller. Niet alles in de film werkt even goed, maar het grootste deel vond ik heel fijn en het einde is aangrijpend zonder sentimenteel te zijn.

Echt terugkomen na een dopingschorsing hebben de laatste jaren maar weinig renners gekund. Buiten een renner die in zijn land zoveel invloed heeft dat niemand hem een strobreed in de weg zal leggen (Vinokourov) zijn dat vaak renners die heel erg de confrontatie aangaan met zichzelf en in elk geval de indruk geven schoon schip te hebben gemaakt (Basso en Millar bijvoorbeeld0. Dekker lijkt niet zover gekomen te zijn. Zit teveel in een slachtofferrol en er ontbreekt iemand in zijn leven die hem heel duidelijk richting geeft en snoeihard aanpakt. De ideale combinatie voor een topsporter (geestelijk dan) is een combinatie van discipline, egoisme en nuchterheid en bij Dekker zijn die karaktereigenschappen niet in evenwicht. Hij kwam op door een niet te ontkennen enorm talent, maar ging ten onder aan dat karakterprobleem.

Hoewel ik hoop dat ik ongelijk heb, had ik al nooit echt het gevoel dat hij hard terug zou komen en dat is door deze documentaire niet veranderd. Het gekke is dat Dekker zich blootgeeft in het niet blootgeven.

Als film geen meesterwerk en echt de diepte in gaat het nooit. Vootral omdat de filmmaker nogal lang met de film bezig was valt het resultaat soms een beetje tegen. Iets teveel interviews en iets te weinig gewoon veelzeggende beelden. Desalnietemin geeft het bij vlagen wel een pijnlijk beeld van waar Dekker nu staat.

Ik hoop oprecht dat hij alles en iedereen gaat verbazen, dat wel.

3.0*

Aardig, maar minder dan zijn vorige film. Vooral wat conventioneler dan Win/Win. En net als bij die film mag het wat mij betreft nog allemaal wel een tandje subtieler. De aanzet is er en het lijkt soms alsof Van Heusden piepklein drama zou willen maken, maar toch wordt Mirte (en haar omgeving) als extreem cynisch en afgestompt neergezet, zoveel zelfs dat ze keihard misbruik van ze maakt, wordt de relatie met haar zoon heel flink benadrukt terwijl hoe het zover is gekomen weer heel subtiel wordt aangestipt. Krijgsman is een mooie casting, dat dan weer wel. En de film is fijn optimistisch zonder al te zoet te worden

3.0*

Jules Dassin voielde de hete adem van de blacklist in zijn nek. Nog geen tien jaar eerder had hij als regisseur gedebuteerd en had in het begin vooral komedies gemaakt. Rondom 1945 begon een rij noirs, Sommige lezingen beginnen die rij met de obscuur gebleven film (die ik nog moet zien) Two Smart People. Maar de rij daarna is legendarisch. Achereenvolgens Brute Forve, The Naked City, Thieves' Highway, Night and The City en Du rififi chez les hommes. Die laatste was Frans. Volgens wat Dassin verklaarde stuurde Zanuck Dasssin naar de UK omdat hij wist dat hij binnenkort niet meer met hem kon werken. Hij zei "zorg dat je eerst de dure scenes schiet" . Deze Brits-Amerikaanse film was voorlopig het laatste wat hij het Engels kon maken. Hij mocht niet eens meer bij de studio komen. Dassin vertrok naar Frankrijk en maakte daar Rififi. Hij maakte meer in FRankrijk. Hij deed films in Griekenland. En in 1964 voor het eerst weer een film in de VS. maakte de caperkomedie Topkapi.

Night and the City gaat over Harry Fabian, een man die ergens tussen oplichter en optimistische dromer zweeft en steeds een kans ziet op het helemaal te maken. In de film probeert hij het te maken als worstelpromoter. En is daarin zo onvoorzichtig dat hij veel mensen boos maakt (die hem deels willen manipuleren) en doet daar mee zijn liefde veel verdriet. Die ambitie vernietigd uiteindelijk alles . De film is naar een boek, maar het plot had daar zo weinig mee te maken dat de schrijver van het boek boos was over de film. Harry Fabian uit het boek is bijvoorbeeld ook nog pooier, maar dat kon in 1950 natuurlijk niet in een film. Dassin heeft achteraf gezegd dat hij het boek niet had gelezen toen hij de film maakte.

De film heeft twee versies. Met verschillende eindes en veel andere scenes. Ik zag de meer reguliere Amerikaanse cut en en korte docu over de verschillen.

Night and the City is een dijk van een noir met een cast die echt top is. Waar Gene Tierney, waar ik fan van ben een verrassend kleine rol heeft. Tot in de kleinste bijrol. Duidelijk de beste film van de noirvember van dit jaar tot nu toe..

Grappig, als er af en toe nog een lach bij me afkon was het juist meestal om Groucho.

Een paar jaar geleden zag ik A Day At The Races, daarna twijfelde ik nog wat (2,5*). Maar nu weet ik het zeker: The Marx Brothers liggen me niet. Ik vind het heel veel vaker helemaal niet leuk dan wel. Vooral de visuele humor van Harpo niet. En probeer maar eens uit te leggen waarom je iets niet grappig vind.... Heb me soms echt door deze film heen moeten slaan. Niet aan mij besteed.

1.5*

Veel elementen uit de beroemdste films van Lumet. Maar niet alleen minder goed dan die grote films, maar ook minder goed dan zijn zwanenzang, Before The Devil Knows You're Dead, waarin hij zichzelf ook herhaalde.

Deze film is best ok op een ambachtelijk niveau, maar het stijgt nergens boven dat niveau uit. Garcia verschrompelt als je 'm naast Pacino in het meesterlijke Serpico zet. We zijn in New York maar de film gebruikt dan nauwelijks. Er is iemands wiens kijk op de wereld ineenzakt maar het wordt nooit echt pijnlijk. De film is te vlak om indruk te maken. Soms kleine poginkjes om er zeker in de eerste helft een satirisch randje aan te geven werken niet echt. Zo'n film die best redelijk is maar je moet vooral niet te veel aan zijn andere films willen denken want dan is dit toch echt wel veel minder.

John Farrow, de vader van Mia maakte deze film en heeft Uberhaupt eel noirs en noir stained films gemaakt. Vorig jaar zag ik een beroemde film van hem (The Big Clock) en een minor werk (A Bullet is Waiting). Die behoorden geen van beiden tot mijn favorieten. Deze ook niet meteen, maar ik vond dit al wel een stuk fijner.

De film suggereert een bovennatuurlijke verklaring, maar hij laat uiteindelijk fraai in het midden of dat zo is Een sterk punt van deze film. Robinson (hele fijne acteur) is de ster en heeft ook de meest dankbare rol. Russel voldoet. Lund is wat kleurloos. De film is naar een boek van de bekende pulpschrijver Cornel Woolrich die heel veel verfilmd is. Vaak als noirs in de noirtijd, maar soms ook andere genres of latere Franse films van bijvoorbeeld Truffaut.

Farrow is een gekke regisseur die erin slaagde om een combinatie te zijn van een alcoholist, een versierder en een zeer gelovige katholiek die zelfs boeken schreef over pausen enzo.

Toch wel een treetje terug voor Reichardt, van wie ik nog steeds ooit een meesterwerk verwacht. Vind dit een prima film, maar wel haar minste. Reichardt is vooral heel goed in films waarin minimale plots een verandering teweegbrengen waarvan het effect eigenlijk pas na de film duidelijk is. Deze film heeft voor Reichardts doen wat veel plot (overigens nog altijd relatief heel weinig) en dat laat wreekt zich vooral wat aan het einde, als Eisenbergs karakter de moord pleegt, een scene die de opbouw verstoort, maar ook eerder in de film voelt het allemaal net een beetje doorzichtiger, net iets minder precies aan dan eerder werk. Zoals de vooruitwijzende scene in het begin waarin in een lezing vrij letterlijk het thema van de film besproken wordt.

Neemt niet weg dat de film grotendeels boeiend is. Vooral het groepsproces is boeiend. Het samenkomen, de spanningen en de desintegratieachteraf. Kan nog steeds dat haar volgende film die minimaal 4.5* film wordt.

3.5*

In de jaren '50 was Tourneur na zijn tijd bij RKO een freelancer geworden, Hij kwam in de UK terecht voor deze film en hij nam Dana Andrews mee als relatief bekende Amerikaanse acteur. Tourneur had al eerder gewerkt met Andrews. De film was deels een script van de geblackliste schrijver/regisseur Cy Endfield.

De Britse filmkeuring zorgde voor een film die een beetje minder expliciet werd. Naar het schijnt schrapten ze in de scriptfase al te expliciete verwijzingen naar satanisme en wat seksuele innuendo's. Wat overblijft is een leuke en vooral erg goed gemaakte griezelfilm waarin Tourneur teruggrijpt op ziijn vroege expressionistisch getinte werk. Ik vond de twee scenes met de demon erg fraai. Verder is er veel suggestie.

Als je de keus hebt ga dan voor de prerelease cut van 96 minuten en niet de theatrical cut van 82 minuten. Dat verschil komt omdat ze de film in een double bill wilden plaatsen. Deels worden er gewoon scenes sneller gesneden maar er gaat ook wat uitwerking verloren en de film is lminder zorgvuldig in zowel stijl als verhaal.

Prima film , maar Tourneur heeft films die me nog wat beter bevallen., Ik heb helaas niets meer van hem voorradig, maar wil zeker ook meer zien.

Heel erg bizar. Deze film is een in heel veel opzichten een soort sprookje. Heeft een toon alsof er een verhaal voor kinderen verteld wordt. Maar er gebeuren heel volwassen dingen. En de sfeer is vaak erg duister. Die tegenstelling maakt het voor veel mensen vermoedelijk een slechte film, maar mij fascineerde het verschil tussen toon van de film en inhoud juist heel erg.

Die To Kill a Mockingbird vergelijking zie ik ook wel. Volwassen zaken door kinderogen. Die film vond iets evenwichtiger en stukken realistischer. Maar deze was er niet minder fascinerend om.

En dan heb ik het niet eens gehad over de prachtige plaatjes. Vooral een groot shot tijdens de vlucht met het schip. Zo onwaarschijnlijk mooi. En op het einde als Miss Cooper het lied van Powell aanvult , ook al zo'n prachtscene.

Vreemde, maar erg bijzondere film. wat mij betreft.

4.0*

Een verfilmd toneelstuk van Williams, dat is in ieder geval boeiende dialogen en een interessant verhaal. Huston maakt er gelukkig meer van. Vier sterke acteurs (opvallend dat Lyon hier weer in een Lolita-rol gecast wordt trouwens) en een mooie setting. Bijrollen en karakters zijn minder en wat karikaturaal. Maar een fijne film is dit zeker. En ik moet hoognodig meer Huston zien, met name een aantal latere films.

3.5*

Na een jaar weer eens herzien. En ik vond 'm nog mooier dan de vorige keer. Prachtige, komische, warme, menselijke film. Vijf mooie verhalen met Helsinki en New York als allermooiste, maar de rest zit daar niet ver onder. Halfje erbij.

4.5*

Carnival of Souls is wat te veel eer, maar bij vlagen is deze aangename, sfeervolle film echt fraai. Hopper is hier al een revelatie. Wel beter geschoten dan geschreven.

Regisseur Harrington begon in avantgardistische shorts en was een leerling van Maya Deren en maakte later B-films en tv-afleveringen.

Ik vond Nightfall erg goed, beter dan de meeste commentaren bij de film hier. In veel opzichten past het prima in de noirtraditie. Maar er zijn ook extra's. Om te beginnen heeft deze film Anne Bancroft. Vaak wordt zij gekoppeld aan haar bekendste rol (Mrs Robinson in The Graduate (die moet ik ook herzien)), maar ze heeft meer moois gedaan en geeft hier diepte aan een rol die een mindere actrice niet had gegeven.

Ray speelt een prima versie van de typiche noirfiguur van de keurige man die tegen wil en dank in minder keurige zaken verzeild raakt. Veel andere noirkarakters (hard boiled detectives, femme fatales, mensen grijze moraal) heb je hier juist weer niet. Mooie locaties (zeker voor een lowbudgetfilm als deze) met zowel neonverlicht LA als de middle of nowhere. Bad guys die een mooi conflict hebben onder elkaar. Mooi in evenwicht, het is pulpy en beetje gevoelig, met een oprechte romance.

Toegegeven: Het einde van de film is ondanks de toffe sneeuwschuiverscene iets minder dan het begin. Maar dit was een fijne film.

Openingsscène is geweldig. Zo goed wordt het nooit meer, maar het blijft een behoorliijk goede Hammer. Natuurlijk lijkt het op Les Diaboliques en is de wat meer gothische kant van Hitchcock ook aanwezig plus een beetje Psycho en ook iets als The Innocents. Lekker overdadig met schaduwen enzo en niet subtiel, maar het werkt prima.

Tuurlijk is dit wel een Noir. Ik zou niet weten waarom niet eigenlijk. Alle belangrijke kenmerken van een noir zitten erin. Soms een beetje anders dan andere films, dat wel.

Ik vond het een hele fijne film. Juist de constante parallellen tussen eerder in de film en de neergang, waaronder de tarotkaarten (dat botst juist zo heerlijk met de con man die Power speelt, wie zegt dat ze ook niet goochelt?), maar ook de scene met Power tussen de zwervers bijvoorbeeld vond ik prachtig. Het gedetailleerde circusdecor, de wereldrol van Power. Heerlijk. Een kleine twee uur die omvlogen.

De paar zwakke plekjes van de film (met name het compromis-einde, de ietwat doordeweekse regie en de onevenwichtige opbouw, de opkomst is veel gedetailleerder dan de neergang) zijn heel makkelijk te vergeven.

Dikke 4.0*

In het eerste deel vond ik het heel, heel fraai. Mooie, zij het erg toneelmatige vorm (met in elke scene een soort opzet voor schilderij em theatraal acteren), mooie kleuren en ligt en een fascinerende sfeer. De vorm van de film wreekt zich langzamerhand. Dat komt door een behoorlijk plotgerichte benadering van Greenaway. Resultaat is dat hij door zijn eigen beperkingen het plot wat je normaal in een film laat zien in dialogen staat uit te leggen. En daarbij houdt hij geen maat, waardoor de film nog eens een flink stuk te lang is ook. Toch bleef ik nog best lang genieten van de sterke kanten van de film.

Van de klassiekers dit jaar op IFFR was dit de fijnste. Een heel andere film als Shiroi Kyotô (Film, 1966) die ze vorig jaar hadden. De films zijn zowat even lang. Maar waar The Great White Tower is een elegant geschoten sixtiesfillm over allerlei machtsstrijd rondom werk in een ziekenhuis. De opvolging van een professor wordt daar een soort koningsdrama.

Dit is 50 jaar Japanse geschiedenis verbeeld in een gezin. De film oogt duidelijk ouder dan The Great White Tower. Met een wat linksige ondertoon. Het gaat over jezelf vanuit armoede omhoogwerken en uitkijken dat je niet weer terugvalt. Het gaat ook over verraad binnen het gezin en vergeving. Het is niet al te subtiel en vrij sentimenteel. Maar wel erg goed gemaakt en interessant om te volgen. Ik vermoed dat dit een film is die zich op een groot publiek richten die in 1959 allemaal wel iets herkenden in deze vertelling.

Een stuk minder humanistisch dan Twenty-Four Eyes. En heel pessimistisch, opvallend pessimistisch eigenlijk. Helaas ook zeker niet zo sterk als die film. Veel voller en rommeliger en minder gefocusd. Met bijvoorbeeld een vaak heel verklarend gebruik van (zwijgende) flashbacks (oh, nu denkt ze terug aan die keren dat ze moeite moest doen om aan eten te komen...), wat bijna schools aandeed.

Desondanks wel een fascinerende en uitgesproken Japanse moederfilm, waarin een gezin door geld en het gebrek eraan uiteen wordt gereten. En een waar geen van de gezinsleden een beslissing neemt die niet te volgen is. Ze vechten allen voor hun eigen toekomst. Tegen een achtergrond van een Japan dat zoekt naar een nieuwe identiteit.

3.5*

Wat Mochizuki aanhaalt is inderdaad duidelijk de zwakke plek van de film, maar ik reken het Night And Fog In Japan wat minder zwaar aan. Mede door mooi camarawerk, een bij vlagen interessante en vaak subtiele psychologie en vooral de sterke aan Animal Farm herinnerende eindscene.

Maar als geheel duidelijk taaier en veel minder universeel dan de twee andere films die Oshima in 1960 maakte (wie doet dat trouwens nog, buiten Miike, met drie films in één jaar komen?).

3.0*

Totaal andere Oshima weer. Als ik 'm aan een andere film van 'm moet koppelen die ik zag dan misschien nog Night And Fog in Japan, maar dat komt vooral door de studenten en de Politieke verwijzingen.

Heel vrij qua vorm, weird en ongrijpbaar en ik snap niet elke verwijzing het beetje plot dat de film heeft is vaak onnavolgbaar, maar wat me vooral zal bijblijven is de sfeer. Nou is Oshima geen groot optimist, maar hier was de sfeer echt drukkend. De film ademt niet alleen verloren idealen, maar zelfs een verloren vertrouwen in de mensheid haast. Een zoektocht naar moraal, naar iets voelen en naar oprecht idealisme. Zelfs de Japanse protestbeweging zingt in deze film de liedjes die geadopteerd werden door de Ameikaanse Civil Rights movement en zijn hun eigen stem aan het verliezen.

Niet constant even goed, maar bij vlagen echt fantastisch, daardoor toch wel 4.0*

Zo geef je heel lang geen vijf sterren en dan zo maar ineens twee keer in één weekend.

Nijushi no Hitomi is een prachtige film van een in Japan beroemde, maar een in het Westen vrij onbekende regisseur. Vooral een ontroerende afrekening met de tweede wereldoorlog en ook een afrekening met de autoritaire inrichting van de Japanse maatschappij. Een film over de waarde van het individu. Een anti-oorlogsfilm zonder dat er ook maar een wapen in te zien is.

Ook veel veelzeggende details in de film, zoals het verschil in het voorstellen van de nieuwe kinderen op school tussen 1928 en 1946 of de jonge kinderen van de lerares die op de dag dat ze militairen uitzwaaien ze meteen imiteren.

Het gemiddelde zal niet zo blijven, want ik zie de berichtjes met "sentimenteel" al komen. Ik was diep onder de indruk. Meesterwerk.

5.0*