Opinions

Boeiende documentaire en eigenlijk ideaal om een IFFR-dag mee te beginnen (zoals ik deed). De film laat eigenlijk drie thema's in elkaar overvloeien. Het leven van Harvey, de geschiedenis van Z-Channel en de filmbeleving van een hoop filmmakers. Door die combinatie blijft de film de hele speelduur heel interessant. Daarbij zitten er nog een aardige hoeveelheid prachtscene's uit de filmgeschiedenis in de film.

De invloed van Z-Channel was groot. Paul Verhoeven zegt dat hij zijn Amerikaanse carriere aan Z-Channel te danken heeft (al zijn Nederlandse films werden destijds in een retrospectief vertoond). Tarantino heeft er tig films voor het eerst gezien (en kan daar met een schattige kinderlijke passie over praten). Jim Jarmusch is er mede door gevormd. En zo komen er heel veel filmmakers voorbij. Erg leuke docu die eigenlijk nog eens op tv zou moeten.

3.5*

P.s. De regisseur is inderdaad de dochter van...

Een soort van poging om een groep mensen in een heel afgelegen dorpje te bekijken als je in een natuurfilm met dieren zou doen. Dat klinkt denigrerend, maar dat is niet zo bedoeld en zo is de film ook niet. Het gaat veelal om negatieve emoties. De mensen in het dorp zijn bang, vestoten anderen, zijn wreed. Het intrigerende idee komt echter niet helemaal uit de verf. Iets teveel grote gebeurtenissen zoals de naar de tweede wereldoorlog verwijzende plundering van een net verlaten huis en iets te weinig consequent qua vorm. Bij vlagen best fraai, maar uiteindelijk nogal onbevredigend.

2.5*

Typisch een film waar je me een jaar of vijf terug nog best blij mee had kunnen maken, maar voor mij heeft het nu een veel te hoog been-there-done-that gehalte. Het is allemaal best te doen, maar ik heb dit soort sociale drama's voor mijn gevoel al zo vaak en al zo vaak beter gezien.

2.5*

Maf en vreemd. Behoorlijk gedateerd en zichtbaar met weinig budget gemaakt. Erg handig dat de wereld zwaar vervuild door smog is, dan kun je gewoon je buitenscenes in dikke lagen rook filmen. Scheelt weer kosten voor het decor. En wil je een grote stad laten zien, dan gaat dat in het pre CGI tijdperk nog iets te duidelijk met miniaturen. Het verhaal heeft ook nogal wat ongeloofwaardige kantjes.

Er zitten echter behoorlijk wat interessante ideeën in deze film. De tentoonstelling bijvoorbeeld, waarin de alledaagse werkelijkheid van het moment dat de film uitkwam tot museumstuk is gemaakt. Nota bene de hoofdfiguren spelen acteurs die jaren 70 toneelstukjes spelen. Veel details ook over hoe het leven in de dystoptische maatschappij van de film is. En een fraai einde.

Duidelijk beter dan het veel bekendere Logan's Run wat mij betreft. Maar uiteindelijk is het ook niet meer dan een vrij interessante, tamelijk onbekende film voor mensen met een zwak voor dit soort nare films over de toekomst. Geen must see.

3.0*

Het begin was strontvervelend. Vanaf de komst van de kankerpatiente ging het wel en het einde was met compleet onzinnige dramatische wending (de verongelukte minnaar weer uiterst zwak. Best aardige actrices, maar een nogal nikszeggend soapverhaal in een film die verder nergens echt interessant wordt.

1.5*

Ik kon hier heel wat minder mee dan met de andere Iraanse films die ik de afgelopen tijd zag. Het drama is veel heftiger dan in de meeste van die films, maar de speelsheid, subtiliteit en poezie miste ik hier nogal. Dit is bepaald geen subtiele film en de film neigt naar een verstikkende opeenstapeling van drama zonder dat het me echt wat deed. Geen echt slechte film, maar viel me wel behoorlijk tegen.

2.5*

Gaat van komedie, vol beeldgrappen naar regelrechte slapstick om zowat in anarchie te eindigen. Iets te lang misschien en een hoogtepuntje teveel, maar wel bergen ideeën, originaliteit en creativiteit. Soms heel raak, soms ook behoorlijk mis, maar dat maakt niet zoveel uit, want voor je het weet ben je weer een idee of drie verder.

Ruim 3.5*

Als je De Zee Die Denkt ergens mee moet vergelijken komen Pi en een film als Adaptation nog een beetje in de buurt. Maar dat eigenlijk in een soort mockumentary-vorm. De film gaat feitelijk over het maken van het scenario van de film die je ziet. De film suggereert dat de acteur (Bart Klever) het schreef, maar het is de filmmaker Gert de Graaff en de film is een soort filosofische trip naar de grens van je voorstellingsvermogen. Met als eindstation het absolute niets. In die zin komt het in de buurt bij Oosterse religie al wordt er ook geraakt aan veel meer als de multiversetheorie waar in sommige mensen betogen dat er wellicht een universum wordt geschapen bij iedere gedachte die je hebt, Ofzo. Dat wordt op smaak gebracht met verschillende soms verrassende beelden van optische illusies.

De Graaff maakte voor zover ik kon vinden hierna geen film meer en als ik zijn wikipedia-pagina bekijk geeft hij vooral les tegenwoordig. De film wordt iets gedateerd door de wat goedkoop uitziende digitale camera's uit deze periode. Maar het is uniek en fascinerend en totaal anders dan elke andere Nederlandse film, eigenlijk überhaupt anders dan elke film.

Dit was een van de DVD's die ik het langst ongezien had liggen. Misschien wel een jaar of 15. Ooit meegegrist voor een eurootje op koninginnendag.

Toch wilde ik hem eens zien, deze beroemde mislukking.

Niet te harden. Ook niet op een zo-slecht-dat-het-weer-leuk-is niveau. De cast schmiert erop los. Met Reehuis als absolute kampioen. Het was de kortere versie die op TV was, dus ik weet niet of dat het erger maakte, maar was was het scenario al verbazingwekkend vergezocht en slecht. Vol met zaken die gebeuren zonder reden, gegevens die nergens op slaan (zoals het meisje dat verliefd is op Elvis en uitgaat naar een discotheek vol jongeren waar een derderangs Rock n Roll-bandje staat te spelen).

Slechtste Nederlandse film ooit? Nee, ik vond De Vriendschap nog erger. Maar veel scheelt het niet.

0.5*

Uniek. Totaal anders dan elke film die ik hiervoor zag. Een film bovendien waar ik heel sterk de neiging van heb om hem nog heel vaak te zien.

Ik word ondergedompeld in een bad van poetische herinneringen.

Associatief bijna. Een film die bij jezelf herinneringen en gevoelens opwekt en die niet gemaakt is om verklaard te worden, maar om te ondergaan. Ik heb het gevoel zo ontzettend veel gezien te hebben dat het me een beetje duizeld. Deze film zit zo vol dat ik het idee heb dat ik hem nog niet eens volledig ondergaan heb. Ik wil vaker kijken. Voor mijn gevoel was de film ook erg snel voorbij.

Er waren veel scenes die werkelijk van een enorme schoonheid waren, maar vooral de jongen die in de spiegel kijkt viel me op. Veel mooier heb ik ze niet gezien.

Je hoort weleens dat je voor je dood je leven aan je voorbij ziet trekken. Dat is wat er gebeurd in deze film. De ene emotie vloeit door naar de andere gebeurtenis.

Overigens heb ik totaal geen behoefte aan allerlei interpretaties, het zou deze film voor mij ontkrachten.

Voorlopig geef ik 4.5*

Nog een film over school-shootings. Dit keer a la blair witch.

Gelukkig trapt ook deze film niet in het te duidelijk geven van simplistische oorzaken en het aandikken van moraal. Dat is al een pluim waard. Maar toch pakt het nergens echt. Ondanks dat de jongens constant in beeld zijn worden ze nooit helemaal geloofwaardig. En op de een of andere manier wordt het nooit echt spannend of pijnlijk.

De laatste scene had er overigens uitgemoeten.

Best interessant maar slechts een muis in vergelijking met Elephant.

2.5*

Boeiende film. Ik vind Still Life nog steeds het beste dat Jia Zhang Ke maakte, maar de ontwikkeling die tussen deze film en zijn twee jaar oudere speelfilmdebuut zit is opmerkelijk groot. Jia Zhang Ke vind hier een toon, stijl en stem en vertelt zoveel meer dan in die vorige film.

De film bestaat uit een rij kleine schetsen uit dik tien jaar van een groep vrienden. China zegt in die tien jaar het rigide maoistische communisme vaarwel en de eerste kapitalistische neigingen worden zichtbaar. In het begin gaat de film over een theatergroep die zonder al te veel overtuiging communistische liedjes zingt en toneelstukken opvoert..Langzaam maar zeker druppelt de nieuwe tijd binnen. Ineens is er zoiets als mode. Ineens wordt je leven niet meer bepaald van de wieg tot het graf. De liedjes over de trein naar het geboortedorp van Mao worden ongemerkt anachronismen ende vrienden zoeken naar houvast in de nieuwe tijd. Onder andere door een pijnlijk beroerde synthipop-achtige cover van een hit over een trein met een vertrekkende geliefde.

Zoals gezegd bestaat de film uit schetsen. belangrijke gebeurtenissen in het leven van de hoofdpersonen worden soms gewoon overgeslagen en bij ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen wordt lang stil gestaan. Sommige open plekken in het verhaal kun je als kijker zelf inkleuren.

Mooie film van een regisseur die ik niet alleen heel goed vind maar zelfs een van de belangrijkste van deze tijd durf te noemen.

4.0*

Waarom niet? Ik denk dat er bewust gezocht is naar een evenwicht. Antonina is duidelijk iemand die een obsessie voor Tchaikovsky heeft. Tchaikovsky gaat op een verstandelijke manier in op haar aanbod omdat hij in een zeer homofobe omgeving leeft en hij zijn verlangens wil toedekken. Interessant dat er juist niet wordt gekozen voor Antonina als puur slachtoffer. Dat zou de film een stuk minder interessant hebben gemaakt.

Het fijnst is echter de uitbundige stylering van de film compleet met (deels homo-erotische) droomscenes die opvallend goed werken. Alles is duister en bewolkt. De huizen zijn donker en bijna zonder daglicht. En de belichting (met kaarslicht) is echt prachtig.

Ik ben aanzienlijk minder enthousiast over deze film. Zo'n film die wat mij betreft erg veel positieve punten heeft, maar ook heel veel negatieve.

Visueel en technisch is deze filmmaker heel ver. Living ziet er uistekend uit. Lijkt van een heel zelfverzekerde, ervaren regisseur. Niet per see heel eigenzinning, wel heel goed. Acteurs waren ook prima, ook daar zit 't 'm niet.

Waar ik wel nogal problemen mee heb is het script van de film, de toon van het geheel. Living is een mozaïekfilm met daarin drie verhalen, begon als een idee voor een horrorfilm, maar is tijdens het ontwikkelen van de film omgebogen naar een drama. Maar de horrorroots (en dan eerder sfeerhorror) zijn nog goed te merken.

Van de drie verhalen raakt er een wat in de verdrukking en dat is jammer genoeg het sterkste idee. Het is het verhaal van een jongen die nogal lelijk behandeld wordt door zijn moeder en haar vriend en verlangt naar zijn echte vader. Er is een best interessante plottwist op het einde waarin blijkt dat wat ervoor zagen onderdeel was van de rouwverwerking van de jongen, zijn moeder blijkt een lief mens en zijn vader is de zwerver die eerder te zien was terwijl hij zelfmoord pleegde. Dat verhaal had juist met een iets minder dramagerichten en iets fantastischer uitgewerkter vorm een heel sterke korte film kunnen opleveren.

Het tweede verhaal over een jong stel bevat de naarste scene waarin de man in de trein dood wordt geschopt (dat wordt natuurlijk nog gefilmd door iemand met een mobiele telefoon ook, zucht) en heeft een niet zo sterk uitgewerkte bovennatuurlijke kant

Het derde verhaal over de moeder met haar tweelingdochters zit nog het dichtst tegen de horrorroots aan. Is niogal dik aangezet en over de top. Een stuk dikker dan de andere twee en was eigenlijk het minst sterk. Maar uitgerekend dit verhaal heeft de mooiste scene van de hele film. Als de moeder haar tweeling uit het graf gehaald heeft en voor de twee dode meisjes zorgt als ze levend zijn is dat zowaar mooi en ontroerend.

Het feit dat deze film drie soms een heel klein beetje verbonden verhalen volgt en er in alledrie de verhalen (en vrij kort na elkaar) sprake is van een gruwelijke dood van een de hoofdpersonen zorgt voor een voor mij nogal vermoeiende opeenstapeling van ellende. Het bovennatuurlijke horrorachtige randje in combinatie met de drama-uitwerking zorgt er ook voor dat ik de verhalen weinig geloofwaardig vond.

Een paar stapjes terug in ambitie en de volgende film van deze regisseur kan weleens een stuk beter zijn. Een strakker script met een evenwichtiger toon is echt wel hard nodig.

Ik hou het op 2.5*

Zwakke muziek, beetje onevenwichtig verhaal dat ik niet echt beklemmend vond worden. Slappe dialogen. Er had meer ingezeten. Het had allemaal net wat scherper en beklemmender gemoeten.

Toch nog 2.0* omdat het nog aardig wegkeek.

Een stuk beter dan The Curious Case Of Benjamin Button, waar Fincher kort hierna mee kwam aanzetten, maar toch is ook deze film het bepaald niet voor me.

Het begon toch erg goed. Mooi sfeervol tijdsbeeld, Duidelijk refererend aan het Hollywood uit die tijd soms ook, met zijn gritty misdaaddrama's en vooral ook All The President's Men. Veel mooie kleine rollen. Langzaam maar zeker gaat het dan toch een beetje mis met de film. En dat komt voor mijn gevoel doordat de film zich steeds meer gaat focussen op puur het onderzoek. Als de film met Jake Gyllenhaal dan ineens een van de vele rollen tot hoofdrol bombardeert krijgt de film vrij serieuze problemen.

Dat komt omdat de film het verhaal benadert als een sfeerfilm, waarbij de straten van San Francisco en omgeving, de redactieruimte van de krant, het politiebureau en al die settings en de uiterst gedetailleerde voorstelling van de jaren '70 belangrijker zijn dan de mensen die er in rondlopen. Op het moment dat een van die mensen ineens de focus wordt van de film wreekt dat zich nogal.Graysmith wordt geen moment een echt overtuigend personage Gyllenhaal slaagt er niet in om 'm daarvoor genoeg relief mee te geven. Veel dramatische ontwikkelingen worden nogal cliché weergegeven.

Daardoor maakt de film zijn eigen belofte nooit waar en blijft het bij lekker tijdverdrijf en een nogal gemiste kans.

3.0*

In de jaren '90 had Stanley Kubrick plannen om een film te maken over de holocaust. Toen kwam Spielberg met Schindler's List. Zeer succesvol en een film die erg veel aandacht kreeg. Kubrick besloot mede daardoor een andere film te gaan maken en dat werd Eyes Wide Shut. Nou heeft Kubrick een stuk meer geplande films niet gemaakt, dan de prachtige serie die hij wel maakte. Zijn Napoleonfilm en het later door Spielberg gemaakte A.I. als bekendste niet gemaakte projecten. Maar er schijnt ooit aan Kubrick te zijn gevraagd wat hij van Schindlers List vond. Want die film gaf toch een goed beeld van de holocaust. Kubrick schijnt toen iets gezegd te hebben als Schinders List heeft gaat niet over zes miljoen doden maar over een paar honderd overlevenden. Hoe kan dat een goed beeld van de holocaust geven? Die uitspraak is sindsdien vaak geciteerd of geparafraseerd. En ik ben geneigd het met hem eens te zijn. Toegegeven: Het is zo'n dertig jaar geleden dat ik de film zag en ik vond hem destijds goed. Maar ik heb sindsdien vier films over de tweede wereldoorlog en de holocaust gezien die veel meer te vertellen hebben en een stuk dieper graven. En die vier films maken voor mij letterlijk alle andere films over die thema's veel minder relevant en in een hoop gevallen eigenlijk overbodig. Ik sluit niet uit dat er nog meer bestaan of gemaakt worden buiten die vier, maar veel meer zullen het er niet zijn,

Idi i Smotri (Film, 1985) komt het dichtst bij je de gruwelen laten ervaren aan het front en in dorpjes waar burgers woonden. A Hidden Life (Film, 2019) gaat over het morele oordeel die elk radartje in het moorddadige regime moest maken. Saul Fia (Film, 2015) dropt de kijker in het hart van de industriële vernietiging. En deze film is de vierde. Geen van de vier films maken het je makkelijk als kijker. The Zone of Interest is een film die zowel tegenover Son of Saul staat (bijna letterlijk zelfs: wat gebeurde er aan de andere kant van de muur) als tegenover A Hidden Life (een totaal andere morele conclusie). Deze film zal niet ieders smaak zijn, Maar het is vooral een intens boze uitroep van iets dat voor mij een van de meest aangrijpende en heftige aspecten van de holocaust is. Hoe konden al die duizenden individuele mensen dit doen. Höss en zijn vrouw zijn een zeer duidelijk voorbeeld. Het gezin woonde pal naast het kamp, zat er met hun neus bovenop en Hoss zelf was een van de verantwoordelijken voor wat er gebeurde. De film recreëert de situatie en dan blijkt er geen uitvlucht meer te zijn. Er zijn vele mensen die individueel verantwoordelijk waren voor wat er gebeurd is. Het absolute kwaad bestaat en is menselijk.

The Zone of Interest is een registrerende film die vragen stelt maar niet altijd antwoorden geeft. Verwant aan een film als Elephant. Net als bij zowel Idi I Smotri als Son of Saul met een een zeer bijzondere en zeer essentiële geluidsband die weergeeft dat de familie de holocaust zelfs moet hebben gehoord. En heftige nachtmerrie-achtige muziek. De film geeft even lucht door letterlijk in negatief wat waargebeurde goedheid te laten zien (het fruit). En ook het kotsen Hoss (ook de belangrijkste uitvoerder van de moord op vele Hongaarse joden) is vooral een vraag voelde hij verantwoordelijkheid of had hij gewoon teveel gezopen .

Friedel en Höller zijn zeer goed en spelen hun rollen in dienst van wat de film te zeggen heeft. Bijna understated. Friedel kende ik amper. Höller is een van de meest relevante Europese actrices van het moment. De beste film van dit decennium tot nu toe en ik verwacht eigenlijk niet dat dat nog overtroffen wordt. En dan heb ik in dit lange stuk nog maar een deel van de essentie van deze film in woorden gevat.

Ik vond 'm daarintegen weer prachtig en heb de volle speelduur intens zitten genieten, zoveel dat ik het idee heb de Hou Hsiao Hsien die ik vorig jaar maar 3 sterren gaf hoognodig moet herzien en zoveel dat ik prompt mijn trein miste. Misschien was ik vorig jaar niet in de stemming ofzo. Zeker het eerste deel vond ik echt ontroerend. Voor mijn gevoel gaat de film vooral over rituelen rondom de liefde in verschillende tijden, maar dat is de verstandelijke benadering van een film die ik vooral heel gevoelig vond. Het eerste filmpje zat zelfs dicht tegen de vijf sterren aan. Ik heb "mijn" film van het IFFR gezien. Grandioos acterend duo ook. Zeker Qi Shu verdient alle lof. Meer van Hou graag.

4.5*

Ik kwam er eerlijk gezegd pas tijdens de week achter dat ik al eerder een film van deze regisseur zag. Dat was het in Nederland op DVD uitgebrachte The Best of Times. Een rustig, erg Taiwanees drama (veel shots van veraf, actie buiten beeld). Niet een heel opvallende film, maar aangenaam was het wel.

Dat was dit niet. Deze film is nogal een praterige ellendestapeling waarbij het drama in hoofdletters geschreven werd. Een stel doelloze mensen die het allemaal niet meer weten en die vrij opzichtig hun ondergang tegemoet gaan. Alcohol, prostitutie, geworstel het homoseksualiteit (met nogal clichescenes), familierelaties, verwerken van een traumatisch verleden, schuld en boete. Het is vooral een doodvermoeiend geheel. Begint al in de geforceerde beginscene waarin de moeder aan haar zoon uitlegt wat de beginsituatie is. Dat komt erg geforceerd over. "Drie dagen geleden is je broer terug gekomen uit de VS" Dat soort werk. Blij dat het gedaan was.

1.5*

Net toen ik me afvroeg waar deze interessante film eigenlijk heenging (zo ongeveer halverwege) krijgt alles ineens een toon, gevoel en sfeer die me helemaal inpakt. Buitelen de mooie scenes ineens over elkaar heen en worden kleine, simpele, niet per see originele uitspraken ineens krachtige levenswijsheden, En heb ik aan het einde een brokje in mijn keel. Erg fijne film.

4.0*

Tweede van een drietal sociale drama's met een meisje in de hoofdrol van Mijke de Jong. Blijft een beetje achter bij Bluebird door een iets geforceerder scenario (onder andere het voorstellen als Het Zusje van Katia kwam erg geforcerd en bedacht op me over, net ls dat we op het laatst pas haar eigen naam horen en in z'n klein realistisch drama stoort zoiets wat meer) en cast die wat minder indruk maakt.

Verder mooi stijlvast met een camera ven dichtbij, herhaling in de locaties en dergelijke. Genoeg aanknopingspunten om De Jong in de gaten te blijven houden.

3.0*

Als thriller sterk. Met een lekker, knap volgehouden tempo, veel gebeurtenissen en hier en daar behoorlijk spannend. Vaardig gemaakt ook, ik viel nergens van mijn stoel van de schoonheid, maar stiekem is het allemaal heel strak geregisseerd en gefilmd. Verder was de film echt tot in de puntjes verzorgd (decors bijvoorbeeld en de sfeer, zeker ook in sommige totaalshots), bewijst Carice van Houten dat ze een film als deze kan dragen (en dat ze een megatalent is, maar dat wist ik al). Goede rollen ook van een aantal oude bekenden als Thom Hoffman, Derek de Lint en Dolf de Vries.

Maar de dramatische onderlaag waar de film duidelijk ook op lijkt te mikken komt helaas lang niet zo goed van de grond als de thrillerkant. Het is niet subtiel, het krijgt nooit echt de tijd die het nodig heeft en ook het goed/fout/grijsverhaal waarmee de film gepromoot werd is veel meer een onderdeel van het thrillerplot dan dat het echt een extra laag aan de personages geeft.

Al met al is Zwartboek een film waarbij ik me prima vermaakt heb, maar geen film die een onuitwisbare indruk achtergelaten heeft.

3.5*

P.S. De oscarnominatie lijkt me zo goed als binnen trouwens.