Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Benny's Video is van zijn tijd. Had Haneke de film nu gemaakt dan ging het over social media en streaming. In die zin lijkt hij deels zijn tijd vooruit. Maar hier zijn het videocamera's constant alles door een lens bekijken. De herziening viel me mee en mijn cijfer blijft hetzelfde. Haneke verkaart veel minder over het gedrag van Benny dan ik vreesde en het blijft fascinerend. Het dichtst bij iets sluitends is het bizarre gedrag van de ouders. Dat wordt dikker aangezet dan dat van Benny zelf.

Stillistch blijft deze goed overeind en is hij wat beter dan ik me herinnerde. Inhoudelijk heb ik een paar kleine issues waardoor dit nipt de minste film is van de eerste trilogie van Haneke. Veel verhaallijntjes zijn te uitgesproken om echt een chronologie van het toeval te zijn zoals in de titel aangegeven, Oorspronkelijk is de verhaallijn met het zwerfjongetje in deze film het sterkst. Maar daar loopt Haneke ook een beetje uit het spoor. Met het niet al te geloofwaardige verloop dat de jongen op TV is en meteen een tijdelijke adoptie krijgt bij mensen die hem daar zagen. Er werd ook toen al meestal niet zo druk gedaan over een zwerfkind. Het leidt tot een stuk waarin allerlei statements worden uitgezet om iets te zeggen over thema's als invloed van media en immigratie. maar het werkt niet echt. De andere twee films zijn eenvoudiger en wat opener. Ik blijf bij 3.5, maar in plaats van een dikke is het een kleine.

De afgelopen tijd de drie eerste Film van Haneke in de bios herzien en net als ruim 20 jaar terug vind ik de eerste de beste. Vooral een handelingenfilm. Heel stijlvast en toonvast. Meer dan Haneke later in zijn carrière vaak was zelfs. Verliest zich niet in het zoeken naar verklaringen, maar probeert wat er gebeurd wel op een bepaald niveau begrijpelijk te maken. Nog steeds een van Haneke's beste films. Mijn sterrenaantal blijft staan.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Ik kon hier bar wenig mee. Zeker in de eerste helft door het houtje touwtje decor van de film en de theatrale manier van acteren plus de veelal originele teksten neigt het erg naar gefilmd theater. Opvallend is de keuze om het verhaal niet compacter te vertellen maar er serieuze stukken uit weglaat. Vond het lang en taai. Met het camerawerk in de tweede helft als sterkste punt.

Nog twee Oscars beste film.

Eerste keer dat ik iets van Hermanus zie. Het is vooral een klassiek opgebouwde film. Stillistisch erg degelijk. Erg aangenaam door fijne rollen van Mescal en O'Connor en vaak oog voor detail en mooi gebruik van muziek, waaronder de volksliedjes. Soms een prachtige losse scene die uitstijgt boven het niveau van de film als geheel

Fraai, stijlvast en helder drama dat heel duidelijk het oogpunt van de kinderen kiest. Waar de ouders zich verliezen in pietluttigheden en elkaar dwarszitten. Nina is ouder en extraverter dus kan zich soms aan haar ouders onttrekken. Voor de jonge introvertere Eli is dat veel moeilijker. Camera filmt vooral intiem dicht op de huid. Film heeft drie segmenten. Eerst het oogpunt van Nina, dan hetzelfde tijdsbestek vanuit Eli en dan een kort segment samen. De twee kinderen maken indruk als acteurs en dan vooral Finn Voigels als Eli die een groot deel van de scenes nagenoeg zwijgend moet acteren en een zeer intens moment beleefd als hij uiteindelijk barst .

Interessant dat dit de oscar beste film won, want de film is een product van de iets minder revolutionaire Britse variant van de nouvelle vague. Angry Young Men werden ze genoemd. En de film is tegelijk behoorlijk afwijkend en voor die tijd nieuw als heel erg Brits. Best ondeugend voor die tijd wordt constant de draak gestoken met moraal en sociiale klasse.

Ik kon er niet zoveel mee. De film is erg van zijn tijd, nogal dik aangezet, niet erg grappig en al met al nogal taai, Het beste wat erover bleef waren beeld en vormgrapjes. En het is nogal een maffe keuze voor een oscar beste film.,

Nog drie te gaan.

Eerste keer Jean Rollin en het geheel deed nogal Italiaans aan, meer dan Frans. Rollin is niet zo geinteresseert in plot en de acteurs zijn ook niet allemaal van een hoog niveau. Maar dat wordt gecompenseerd door prachtige belichting, fraai spel met schaduwen, mooie muziek en gezien de eenduidige thema's doorheen zijn films een regisseur die zijn eigen fantasieen verfilmd. Heb het idee dat ik snel zou overdoseren als ik veen Rollins achter elkaar ga kijken. Maar met mate kan ik hier echt van genieten.

Kino bracht deze tweede film van Babenco die ik ken van zijn twee beroemdste films (Pixote en Kiss of the Spider Woman) als een companion piece voor The Secret Agent.

De film is vooral een in een genrefilm verpakte kritische film over de doodseskaders uit de jaren '60. De politie is hier veelal een stuk slechter dan de boeven. Opvallend is dat deze film gemaakt is (en ook Pixote bijvoorbeeld) gemaakt zijn toen de dictatuur van de tijd waarin dit speelt er nog volop zat. Dat gegeven fascineert me en ik hou van botsingen van genrefilms en maatschappijkritiek.

Het is zeer opvallend hoe actueel deze film nog altijd is. Losjes gebaseerd op Huey Long. Met wie het anders afliep, maar die in de jaren 30 corruptie aan populisme verbond in de VS. Een man van bescheiden komaf die gewend raakte aan de macht die hij vergaarde. Maar ook nu zijn er vele voorbeelden. De film mist wat detail en subtiliteit om echt heel goed te worden (en Rossens boksnoir Body and Soul is nog een stuk beter. Maar de film heeft de tand des tijds goed doorstaan.

Nog vier oscars beste film

Bij vlagen erg goed met een zeer goed hoofdrolpaar van Melling en Skarsgaard. Film die best veel goed doet in een gevaarlijk thema. Ontkomt niet helemaal aan cliches in het script maar heeft veel compassie met Colin en het pleit erg voor de film dat het einde niet laat zien dat zijn gevoelens weg zijn, maar dat hij geleerd heeft er beter mee om te gaam.

Een come back van Gus van Sant en omdat ik zijn twee hiervoor niet gezien heb is dit de eerste film die ik zie van hem sinds Promised Land uit 2012. Die film was veel te doorsnee voor Van Sant die een wisselvallige carrière heeft en spannende experimenten afwisselt met mainstreamwerk. In beide takken heeft hij goede en mindere films gemaakt.

Dead Man's Wire is een poging om iets te maken als Dog Day Afternoon of Network. Maar in die buurt komt komt het nergens. Van Sant doet aanzetjes om de zaak in een kader te plaatsen van ongelijkheid of bijvoorbeeld de invloed van massamedia op dit soort zaken, maar die insteek werkt hij niet uit en dan blijft er een film over die te gewoontjes is en waarbij het nummer op de aftiteling tegelijk een hoogtepunt is als een verwijzing naar wat er meer in de film had gemoeten. The Reservation Will Not Be Televised van Gil Scott-Heron.

Viel mij ook wat tegen. De schets van het leven op de basis is vaak soapy en als al die verwikkelingen eindigen volgt de ramp als ware het een rampenfilm. Film wordt vooral omhoog getrokken door een luxe en overtuigende cast. Met Lancaster, Sinatra, Borgnine en Clift. Zeker de eerste twee zijn uitstekend en halen haast meer uit het materiaal wat er in zit, het is genoeg om de film niet helemaal uit de rails te laten lopen. Maar het is niet genoeg voor een hoger aantal sterren.

Nog vijf oscars beste film te gaan.

James Whale is vooral bekend door zijn vroege griezelfilms waarin altijd iets menselijks zit, Maar hij maakte meer films, vooral in de vroege jaren '30. Laatst zag ik al de prachtige originele Waterloo Bridge, Nu deze deze film die stillistisch hier en daar uitbundig is En vooruitwijzen naar wat noirish thema's en ook wel wat sporen van Whales horrorfilms met name in de decors. Whale was heerlijk stijlvol. Whale was een homoseksuele man en er zit in deze film duidelijk wat gay innuendo dat niet per ongeluk kan zijn . De assistente Hilda als duidelijkste voorbeeld. Verhaal is vooral een moral play dat een een toneeloorsprong verraad, maar de details trekken deze film omhoog.

Baby Face is ongeveer een zelfde film als Red Headed Woman. Stanwyck is een acritce met veel meer variatie in haar rollen dan Harlow. Deels omdat Harlow jong stierf van Stanwyck nog meer dan 50 jaar door zou werken na deze film, maat ook hier geeft ze al meer reliëf aan de rol. Wat soms niet begrepen wordt is dat er voor de Hays code al wel censuur was, maat deels kwam dat van de staten. Die verzochten om bijna vijf minuten aan cuts. Het was zo'n omstreden film dat de gestroomlijnde en veel verder gaande censuur in een stroomversnelling kwam en dat kwam deels door deze schandalige film. We hebben inmiddels al weer jaren de originele cut terug

Nu alleen nog schandalig in de context. Maar ook nu nog gaat dit nog een paar stapjes verder dan red Headed Woman. Aan het begin van de film wordt de suggestie gewekt dat de hoofdpersoon als veertienjarige geprostitueerd wordt bijvoorbeeld. En Stanwyck werkt zich omhoog door de ene na de andere man te verleiden. Het einde is wat geforceerd moralistisch. Maar daarvoor is ze een seriële femme fatale. Goed gemaakte antieke sleaze toen dat nog kon in oud Hollywood.

Er was weinig zo omstreden na de code als vrouwen die mannen gebruikten om verder te komen in pre-code films. Maar in deze tijd kon het nog. De seksueel uitdagende scenes moesten een tandje minder. Maar daarna mocht het. Harlow is zoals altijd tegen de grenzen aan aan het schoppen en de film vooral boeiend doordat ze niet wordt veroordeeld, maar gewoon wint.

Opvallend feitje: Hoewel uncredited werd de eerste opzet van het script geschreven door F Scott Fitzgerald, vooral bekend van zijn meerdere keren verfilmde klassieke roman The Great Gatsby.

Herziening op groot scherm. Ingenieus gestructureerde film waarbij je soms naar herinneringen in herinneringen kijkt en gesuggereerd wordt dat de kindertijd van Clerici vooruitwijst naar zijn latere ik. Wat me dit keer opviel is de vlagen van vrij zwarte humor in de film. Bertolucci is technisch vaker virtuoos, maar zijn scripts houden dat niet altijd bij (films als La Luna (visueel misschien wel zijn allermooiste) en The Sheltering Sky leiden daar nogal onder). Hier is dat al veel beter in evenwicht. Ik denk wel zijn allerbeste film. Ik blijf bij mijn 4 sterren.

Gekeken in het kader van de oscars en als laatste jaren 30 winnaar die ik nog moest. En na een paar minuten valt al op dat deze film (oscar beste film in 1930) veel minder gedateerd is dan de andere vroege talkies die beste film in 1929, 1931, 1932 en 1933 wonnen. Vaak doet Milestone hier haast onmogelijke dingen met het beginnende geluid. Geluid beperkte in de beginjaren film vaak nogal omdat het heel moeilijk was om beweging en geluid te combineren. Het lukt Milestone om dat probleem op een dusdanige manier te lijf te gaan dat het veel meer opgelost wordt als alle andere films die ik zag uit tot halverwege de jaren '30. Verder was het boek revolutionair en een hit doordat het korte metten maakte met heldhaftigheid en oorlog vooral als een ramp liet zien waar veel te jonge jongens als ze het al overleefden voor eeuwig beschadigd uit terugkwamen. Het boek was een wereldhit en na een jaar was deze film er al. Schrijver Remarque was er positief over en dat snap ik. Milestone zet ook alle heroiek over boord en geeft de film zelfs bijna geen muziek mee (wat ook zeer revolutionair was in die tijd). De muziek zijn de geluiden van de oorlog

Wat heel erg goed werkt is de wisselwerking in deze film tussen overweldigende gevechtsscene's en de intiemere scenes waar de soldaten bij elkaar komen en niet alleen zij, maar ook de kijker even op adem komt. In close ups zie je regelmatig heel sprekende koppen van de jonge jongens die soms tijdens de film lijken te verouderen. Dit is ook een gezichtenfilm.

Ergens ook wel gewaagd dat 12 jaar na de oorlog er in de VS een film werd gemaakt die zo duidelijk vanuit Duits oogpunt was en daar sympathiek over deed. Duitsland was ook de vijand van de VS in de eerste wereldoorlog geweest. Deze film en het boek dienden als een ontmaskering van het oorlogsideaal. Boek en film werden vrijwel onmiddellijk verboden toen de de nazi's een kleine drie jaar na deze film de macht overnamen. Remarques boek was een van de eersten op de brandstapel. Maar zelfs in de VS was deze compromisloze film een paar jaar later niet meer zo gemaakt.

Nog zes Oscars beste film.

Haast een omgevallen DVD kast aan invloeden en referenties. Allereerst natuurlijk ouderwetse Universal griezelfilms, maar Gyllenhaal speelt evengoed met ouderwetse musical en film noir stijlelementen. Daarnaast citaten en stijldingetjes van van alles . Van Bones and All tot Metropolis en van Joker 2 tot Wes Anderson. Plus nog een flinke dosis anachronistische punk esthetiek. De film is heerlijk speels, maar ook bij vlagen wat vol en aan de lange kant. Maar het was lekker om deze creatieve explosie van invloeden Ik kon de acteurs prima hebben, ook Bale waar ik normaal erg weinig mee heb.

Fijne film die hevig profiteert van het feit dat het pre code is. Dus ze blijft prostituee en het einde is niet happy. Zowel Douglass als met name Clarke zijn dusdanige revelaties dat het echt opvallend is dat ze geen sterren zijn. Dat Douglass bijna een jongetje is helpt juist. In veel films zijn alle soldaten stoer, dat is niet realistisch. Ook weer een fraai staaltje backlot hier. Ik kan de schoonheid daarvan wel waarderen, Ik vind de Waterloo Bridge set erg mooi.

Bette Davis is de zus van en maakt niet echt bijzonder veel indruk. Ze is niet de reden waarom deze film bekeken moet worden.

Bijna bij toeval vond Watner een prestigieus specialisme voor zichzelf. Ze hadden niet de budgetten van Paramount en vooral MGM om glamoureuze films te maken of epische films te maken. Maar ineens was The Life of Louis Pasteur een hit. Een film die met een bescheiden middelen was gemaakt en prijzen won, de critici meekreeg en succesvol was. Dat gingen ze dus vaker doen.

Een jaar later was deze film er. De film is een gladgestreken biografie over Zola maar gaat vooral over de Dreyfuss affaire en zo krijg je dat de hoofdpersoon in de tweede helft wat naar de achtergrond gaat. Het verhaal wordt in een Hollywood mal gegoten. Zola's sympathie voor het socialisme zit niet in de film en de antisemitische achtergrond van de affaire is ook bijna verdwenen.

Maar toch heeft het wel iets onweerstaanbaars. Muni zet Zola dik aan maar speelt in zijn theatraliteit wel heel lekker, En de idealist die een onschuldige red is zeker voer voor 30's Hollywood. Duidelijke scheiding tussen goed en kwaad, weinig aandacht voor de machinaties die Dreyfuss veroordeling mogelijk maakten. Het wordt smaakvol opgediend. Ik mocht deze film best graag zien. En hij won dus beste film bij de oscars. Anders was hij nu zoals de meeste warner biografieën nog veel meer vergeten.

Nog zeven Oscars beste film

Vindingrijke komedie en duidelijk pre-code. De helden zijn de boeven en die krijgen de sympathie. Een paar jaar later zouden ze er niet mee mee weggekomen zijn [spoler] dat ze ongestraft konden stelen. Veel speelse beeldgrapjes. De beroemde scene waarin Lubitsch de tijd laat verstrijken door enkel een klok te laten zien bijvoorbeeld. Suggestieve momenten die van alles suggereren zoals seksualiteit en van elkaars zakken rollen een spel van verleiding maken.

vote posted

In de jaren '30 werd antisemitisme vrijwel niet openlijk behandeld in Hollywoodfilms. Want volgens de Hays-code was dat al snel "een religieus of raciaal gevoelig thema". En dat mocht niet. In de oorlog was er soms een beetje in het kader van oorlogspropaganda en laten zien hoe vreselijk de nazi's waren. Daryll Zanuck die wel vaker regisseurs maatschappijkritische film liet maken voelde aan dat na de oorlog er een film kon komen die antisemitisme dichtbij huis aan de kaak stelde. Kazan die van zichzelf best wel een idealist was regisseerde.

Peck blijft dicht bij zijn eigen karakter als een idealistische christelijke journalist die een tijd lang zich als joods voordoet in een voor hem nieuwe omgeving. Uiteindelijk maakt hij alledaags antisemitisme mee en lijdt ook zijn omgeving eronder (vriendin, zoontje).

De film staat volledig in het teken van de boodschap en het blijft enigszins curieus dat het uitgangspunt van de film is dat een niet Joods persoon moet meemaken want antisemitisme is en de film niet een porttret is van wat een Joodse man meemaakt. John Garfield (die ik zeer hoog heb zitten, maar hier niet zoveel te doen heeft) speelt een in een bijrol een Joodse vriend van Peck, maar daar wordt niet zoveel mee gedaan. De film is goed geacteerd maar ook niet zo dynamisch en een beetje stijf.

Kazan heeft altijd een best wel hoge basiskwaliteit en na 10 films van hem te hebben gezien vermoed ik dat hij geen slechte film maakte. Dit is dat ook niet, maar uitgerekend een van de films die oscar beste film won van hem is toch een mindere film.

Overigens wordt Pecks zoon gespeeld door een 10-jarige Dean Stockwell die toen een veelgevraagd kindacteur was.

Nog 8 Oscars beste film te gaan.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

De film is inderdaad nogal lang en veel. En dat is het voornaamste nadeel. Maar verder is het een verfrissende musical die voortborduurt op de Hollywoodtraditie maar daar een script aan toevoegt dat al een stuk donkerder is en heel erg veel leuke nieuwe ideeën heeft in bijvoorbeeld de enscenering en het camerawerk bij de liedjes. Fosse zou er later nog een stuk verder in gaan.

Voor het succes hielp het niet geheel volgens de tijdgeest (musicals waren net toen deze film uitkwam uit de mode) was dit een van de vele musicalflops van de late jaren '60. Uiteindelijk is door de theaterversie en het latere succes van Fosse er wel een herwaardering gekomen.

Wederom een compromissenfilm van Leopold helaas. Net als Cobain laat ook Whitetail bij vlagen zien wat ze kan, maar is het geheel lang niet zo goed als haar beste films (The Brownian Movement, Boven is het stil). Op haar best is Leopold radicaler. Dit heeft niet veel zoveel plot als Cobain, maar is niet zo uitgebeend als haar beste films. Leopold is op haar best als ze echt ver gaat. Als haar films waarnemen. Als spaarzame dialogen niet het verhaal zijn, maar die waarnemingen. Whitetail is meer gedreven door dialogen en die werken niet zo. Ik hou te veel van sommige van Leopolds stijlelementen om echt in de onvoldoendes te gaan. maar helaas vond ik Whitetail minder dan gehoopt,

Ik had, zeker na het zien van Fosse's All That Jazz al best wel wat verwacht van Cabaret (die al lang klaarlag), maar de film overtrof de verwachtingen zeer ruim. Een film over een driehoeksrelatie tussen een Amerikaanse artieste die optreed in een muzikale club in Berlijn, een Britse jonge academicus die er aangetrokken door de vrije sfeer ook verblijft en een rijke Duitser van adellijke afkomst. Ondertussen krijgen we een beeld van optredens in de nachtclub met een duivelse verleider als MC. Dat alles tegen de achtergrond van het opkomende nationaal socialisme begin jaren '30.

De drie zijn bezig met hun vrijheden, het publiek in de club met hun escapisme. Maar het monster dat op de loer ligt valt uiteindelijk aan en dan is het te laat. Het horroreinde spiegelt aan het begin van de film

Fosse heeft naar het schijnt Cabaret politieker gemaakt en sommige zijplotjes en liedjes totaal geschrapt, Hij maakte ook de keuze om alle liedjes onderdeel van de show te laten zijn. Op een na en dat is de tomorrow belongs to us-scene. De horror van de film samengepakt in een scene. Wat even een volksliedje van een Duitse puber lijkt te zijn, blijkt een dreigend lied van een jonge nazi.

De cast is fantastisch. Minelli, Grey en York met name spelen de rollen van hun leven. Dat met de vindingrijke en creatieve manier waarop Fosse de dansnummers in beeld brengt, de menselijkheid van het verhaal. Het leidt tot een film die me aangreep. Vrijheid kun je voor je het weet verliezen.

De eerste regisseur waarvan er twee keer een film werd bekroond voor Oscar beste film was Frank Lloyd. De tweede was Frank Capra. Capra is nog altijd een bekende naam met een aardige rij films die nu nog als klassiek gezien worden en zelfs als referentie voor met name bepaalde verhalen. Frank Lloyd wordt nog vooral herinnert om deze film. Zelfs zijn andere Oscarwinnaar is eigenlijk vergeten. Terwijl hij voor deze film ook zijn vijfde nominatie voor beste regisseur binnenhaalde. Lloyd was nochtans een filmpionier die al regisseerde vanaf 1915. Maar ook vooral een studioregisseur en geen vernieuwer maar een navolger. Na Cavalcade is de sprong best groot. Die film draagt hier en daar nog sporen van vroege geluidsfilms, dat is hier (en we zijn slechts enkele jaren verder) totaal verdwenen. Ook is duidelijk dat deze film vol ambitie zat. Hij werd gemaakt door MGM, waar ze sowieso vaak groots dachten. Het grootse hier is dat hoewel de zeescene's in de studio werden opgenomen een serieus deel van de film op locatie in Tahiti is gemaakt met de plaatselijke bevolking in plaats van geschminkte MGM-acteurs met geverfd haar.


Nog 10 Oscars beste film
Verder is het een behoorlijk fijne avonturenfilm. Met een duidelijke scheiding tussen goed en kwaad. De muiterij wordt neergezet als een vrijheidsstrijd. Gable is hier een nog jonge held die wel meer dan 10 jaar jonger oogt dan in Gone With The Wind vier jaar later. Qua acteurs is het Laughton die de show steelt met een dik aangezette villainrol, waar hij veel lol in lijkt te hebben. Het bountyverhaal is daarna nog twee keer verfilmd. Een keer in de jaren '60 en een keer in de jaren '80. Die laatste schijnt veel trouwer aan de echte geschiedenis te zijn, maar ik vraag me af of hij leuker is.

Ik had al heel erg lang geen Park meer gezien, maar deze bevestigde wel mijn algemene gevoel wat ik voorheen ook meestal had. Ik zie de kwaliteiten, maar echt een fan ben ik niet. No Other Choice was vooral lang en werkt een eerder gebruikt gegeven vooral komisch uit. Ik lees hier vergelijkingen met Parasite. Maar dan komt No Other Choice toch echt te kort. De maatschappijkritische laag is hier een stuk oppervlakkiger, de humor nadrukkelijker en minder leuk. Park heeft nog steeds die geliktheid die me niet helemaal ligt. Geen slechte film. Maar helemaal overtuigd was ik ook niet.

Kleine film met en van de toenmalige vrouw van Elia Kazan. Ze was eerder opgedoken in kleine roletjes in films van onder meer haar man. Zelf ging ze ook het toneel op en was daar succesvol. Uiteindelijk schreef ze het script voor Wanda. De aanleiding was dat Loden een krantenartikel las waar een vrouw de rechter bedankte voor 20 jaar gevangenisstraf wegens betrokkenheid bij een bankoverval. Kazan (die in een beginfase ook aan het script werkte) en Loden waren daardoor gefascineerd en vroegen zich af wat voor vrouw in zo'n situatie uit zou kunnen komen. Loden baseerde het script deels op haarzelf en deels op anderen.

Wanda gaat over een vrouw die geen eigen identiteit heeft bepaald voor zichzelf. En daar door richtingloos zoekend door het leven gaat en blijft hangen aan verkeerde mensen. Volgens Loden leefden een hoop mensen zo, waaronder in het verleden zijzelf en vele vrouwen maar ook mannen. Ze ging de film regisseren en speelde zelf de hoofdrol. Verder is de cast grotendeels gevuld met non-professionals. En voor een laag budget gemaakt met een kleine crew.

De film heeft een ruw randje door de documentairestijl en het feit dat deze film uit kostenbesparing op 16mm is geschoten. De film heeft veel improvisatie en is daarom nogal los. De film was een succes op het filmfestival van Venetië, verder werd de film jaren maar weinig vertoond en met een hernieuwde aandacht voor ondergesneeuwde films van vrouwen deze eeuw groeide de status van deze film behoorlijk. Nu is de film zelfs te zien in de Nederlandse filmhuizen en inmiddels een algemeen geaccepteerde klassieker.

Feitelijk heeft de film een heel erg jaren '70 thema. Identiteit. Als Wanda een eigen ik had gevonden, ging het dan niet veel beter met haar.

Na deze film maakte Loden nog twee shorts en regisseerde theater. In 1980, vol met plannen, kreeg Loden de diagnose borstkanker. Een paar maanden later was ze dood.

Minder verouderd dan sommige tijdgenoten die ook oscar beste film wonnen. En in zekere zin door met verhaalvorm te spelen verwant aan Grand Hotel. Hier is het verstrijken van de tijd het centrale filmthema aan de hand van grote gebeurtenissen. Het maakt de film wat speelser en aantrekkelijker dan iets als Cimarron.

Maar

De film haalt daar onvoldoende uit. De personages zijn niet heel boeiend en de tijdsverhaaltjes hebben niet zoveel samenhang. De cast is wat aan de kleurloze kant. Niemand is heel erg irritant, maar niemand maakt veel indruk.

Ik denk dat de film veel van zijn lof haalde uit het spelen met de vorm en daarmee begrijp ik de oscar wel. Maar ook deze film heeft de tand des tijds niet echt doorstaan.

Nu al een aantal van de films gekeken waar de meeste mensen mee eindigen als ze alle oscars beste film willen zien (The Broadway Melody, Cimarron en deze). Gewoon om de volgorde anders te doen..

Nog 11 Oscars beste film/

Oef, dit viel niet mee. Ik kijk te weinig anime en dit was pas mijn eerste van deze regisseur. Ik verwacht toch wel wat meer van zijn oudere werk, want hier vond ik echt te weinig. En dat ligt vooral aan een ding. Een vreselijk script. Het verhaal is niet te doen. Wordt niet vloeiend verteld. Is volstrekt oninteressant, maar ook zo aanwezig dat ik het ook niet kon negeren.

Wat er wel is zijn best een aantal hele fraaie scenes. Met name die donkere oneindige werelden zagen er mooi uit en als de film af en toe abstracter is is het ook erg fijn. Daardoor kan ik niet echt laag gaan.

Geweldige film. Ik las het boek wel. Op de middelbare school in Frans. Dat zou ik nu niet meer kunnen. Maar ik heb alweer stukjes gelezen in het Nederlands naar aanleiding van deze film en L'Arabe (Film, 2026) die op het IFFR te zien was. Die IFFR-film was een wat traditionele maar goed gemaakte verfilming van de hierboven al aangehaalde antwoordroman waarin de broer van de Arabier centraal staat. Die naam die de Arabier in dat boek krijgt gebruikt Ozon ook en dat is het voornaamste dat Ozon toevoegt. Dat is zeker geen dissonant voor mij. Het vliegt een element dat al in het boek zat anders aan en dat is ook het verschil tussen de blik van 1942 en die van 2016. De film blijft verder dicht bij het boek en pakt de kern goed. En dat is al heel wat als je zo'n klassiek boek gaat verfilmen. Waar de recente verfilming van Wurthering Heights al zo ongeveer de 35e was als je TV bewerkingen meerekent. Voor L'Etranger is het pas de tweede directe verfilming en daarnaast zijn er twee films die het verhaal aan het verhaal refereren. Dus een stuk minder.

Ozon zei in een interview min of meer dat hij zwartwit film omdat dat makkelijker is om de omgeving te laten te laten ogen als begin jaren '40, maar uit de film blijkt dat het veel meer is dan dat. De film ziet er veel beter uit en heeft veel meer stijl dan Ozon ooit gehad heeft. De shots van gezichten zijn fraai. Het lichtgebruik is fenomenaal. Voisin levert een acteerprestatie die heel knap is. Ongrijpbaar zoals de hoofdpersoon in het boek is En zorgvuldig zowel menselijk en apathisch.

Fantastische film die prijzen had moeten krijgen in Venetie en duidelijk het beste van Ozon (voor mij een zeer wisselvallige regisseur, de vorige die ik in de bios zag, Mon Crime, was vreselijk) gemaakt heeft en waarschijnlijk ooit gaat maken.