Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Kleine film met en van de toenmalige vrouw van Elia Kazan. Ze was eerder opgedoken in kleine roletjes in films van onder meer haar man. Zelf ging ze ook het toneel op en was daar succesvol. Uiteindelijk schreef ze het script voor Wanda. De aanleiding was dat Loden een krantenartikel las waar een vrouw de rechter bedankte voor 20 jaar gevangenisstraf wegens betrokkenheid bij een bankoverval. Kazan (die in een beginfase ook aan het script werkte) en Loden waren daardoor gefascineerd en vroegen zich af wat voor vrouw in zo'n situatie uit zou kunnen komen. Loden baseerde het script deels op haarzelf en deels op anderen.

Wanda gaat over een vrouw die geen eigen identiteit heeft bepaald voor zichzelf. En daar door richtingloos zoekend door het leven gaat en blijft hangen aan verkeerde mensen. Volgens Loden leefden een hoop mensen zo, waaronder in het verleden zijzelf en vele vrouwen maar ook mannen. Ze ging de film regisseren en speelde zelf de hoofdrol. Verder is de cast grotendeels gevuld met non-professionals. En voor een laag budget gemaakt met een kleine crew.

De film heeft een ruw randje door de documentairestijl en het feit dat deze film uit kostenbesparing op 16mm is geschoten. De film heeft veel improvisatie en is daarom nogal los. De film was een succes op het filmfestival van Venetië, verder werd de film jaren maar weinig vertoond en met een hernieuwde aandacht voor ondergesneeuwde films van vrouwen deze eeuw groeide de status van deze film behoorlijk. Nu is de film zelfs te zien in de Nederlandse filmhuizen en inmiddels een algemeen geaccepteerde klassieker.

Feitelijk heeft de film een heel erg jaren '70 thema. Identiteit. Als Wanda een eigen ik had gevonden, ging het dan niet veel beter met haar.

Na deze film maakte Loden nog twee shorts en regisseerde theater. In 1980, vol met plannen, kreeg Loden de diagnose borstkanker. Een paar maanden later was ze dood.

Minder verouderd dan sommige tijdgenoten die ook oscar beste film wonnen. En in zekere zin door met verhaalvorm te spelen verwant aan Grand Hotel. Hier is het verstrijken van de tijd het centrale filmthema aan de hand van grote gebeurtenissen. Het maakt de film wat speelser en aantrekkelijker dan iets als Cimarron.

Maar

De film haalt daar onvoldoende uit. De personages zijn niet heel boeiend en de tijdsverhaaltjes hebben niet zoveel samenhang. De cast is wat aan de kleurloze kant. Niemand is heel erg irritant, maar niemand maakt veel indruk.

Ik denk dat de film veel van zijn lof haalde uit het spelen met de vorm en daarmee begrijp ik de oscar wel. Maar ook deze film heeft de tand des tijds niet echt doorstaan.

Nu al een aantal van de films gekeken waar de meeste mensen mee eindigen als ze alle oscars beste film willen zien (The Broadway Melody, Cimarron en deze). Gewoon om de volgorde anders te doen..

Nog 11 Oscars beste film/

Oef, dit viel niet mee. Ik kijk te weinig anime en dit was pas mijn eerste van deze regisseur. Ik verwacht toch wel wat meer van zijn oudere werk, want hier vond ik echt te weinig. En dat ligt vooral aan een ding. Een vreselijk script. Het verhaal is niet te doen. Wordt niet vloeiend verteld. Is volstrekt oninteressant, maar ook zo aanwezig dat ik het ook niet kon negeren.

Wat er wel is zijn best een aantal hele fraaie scenes. Met name die donkere oneindige werelden zagen er mooi uit en als de film af en toe abstracter is is het ook erg fijn. Daardoor kan ik niet echt laag gaan.

Geweldige film. Ik las het boek wel. Op de middelbare school in Frans. Dat zou ik nu niet meer kunnen. Maar ik heb alweer stukjes gelezen in het Nederlands naar aanleiding van deze film en L'Arabe (Film, 2026) die op het IFFR te zien was. Die IFFR-film was een wat traditionele maar goed gemaakte verfilming van de hierboven al aangehaalde antwoordroman waarin de broer van de Arabier centraal staat. Die naam die de Arabier in dat boek krijgt gebruikt Ozon ook en dat is het voornaamste dat Ozon toevoegt. Dat is zeker geen dissonant voor mij. Het vliegt een element dat al in het boek zat anders aan en dat is ook het verschil tussen de blik van 1942 en die van 2016. De film blijft verder dicht bij het boek en pakt de kern goed. En dat is al heel wat als je zo'n klassiek boek gaat verfilmen. Waar de recente verfilming van Wurthering Heights al zo ongeveer de 35e was als je TV bewerkingen meerekent. Voor L'Etranger is het pas de tweede directe verfilming en daarnaast zijn er twee films die het verhaal aan het verhaal refereren. Dus een stuk minder.

Ozon zei in een interview min of meer dat hij zwartwit film omdat dat makkelijker is om de omgeving te laten te laten ogen als begin jaren '40, maar uit de film blijkt dat het veel meer is dan dat. De film ziet er veel beter uit en heeft veel meer stijl dan Ozon ooit gehad heeft. De shots van gezichten zijn fraai. Het lichtgebruik is fenomenaal. Voisin levert een acteerprestatie die heel knap is. Ongrijpbaar zoals de hoofdpersoon in het boek is En zorgvuldig zowel menselijk en apathisch.

Fantastische film die prijzen had moeten krijgen in Venetie en duidelijk het beste van Ozon (voor mij een zeer wisselvallige regisseur, de vorige die ik in de bios zag, Mon Crime, was vreselijk) gemaakt heeft en waarschijnlijk ooit gaat maken.