Log

De openingsfilm van het IFFR was voor mij een tegenvaller. Het grootste issue is dat niemand het niet soepel lopende script en daardoor de lengte onder controle houdt. De film klokt daardoor op meer dan 2 uur en heeft zoveel vaak geforceerde twists en turns dat overdaad echt begint te schaden. Het acteren is ook nog tamelijk wisselvallig waarbij van Huet bijna alle anderen van het doek speelt. En dat vind ik jammer want in dit land hebben we op het gebied van genrefilms zelden wat anders dan zowat een wekelijkse romantische komedie. Voor andere genrefilms en ook voor uitdagendere films is het klimaat helaas een stuk moeilijker en dat is een groot probleem. Het Nederlandse filmaanbod is steeds meer aan het verschralen. Dus ik hoop oprecht dat door iets met een zekere ambitie dat anders is wordt gemaakt dat ik het dan goed vind.

Fraaie film. Erg consequent qua toon en stijl We wijken nooit van Souleymane gedurende de film en de man is alleen bezig het kaartenhuis dat zijn leven is overeind te houden. Film gaat ook over dat systeem en iedereen die daar van profiteert. Figuren zoals de man die een verhaal verkoopt waarmee asielzoekers meer kans zouden moeten hebben of die hun baantje als maaltijdbezorger tegen een geldbedrag "uitlenen" tot de dame die zijn verhaal moet beoordelen, als alle mensen die grof geld verdienden aan zijn vlucht. Allemaal spelen ze een rol in een totaal scheefgegroeide wereld. Prachtige film.

Het verhaal van een fotograaf die een enorme impact op de wereld had door zijn omgeving te fotograferen. Het boek werd verboden in zijn eigen land, maar ging de wereld over. Hij moest gedwongen weg en dan komen we bij waar de film echt over gaat. Ontheemding. Het feit dat hij in de Verenigde Staten terecht kwam had een enorme impact. Zijn foto's die hij daar maakten sloegen onterecht minder aan omdat wat hij fotografeerde minder direct was in zijn thema's en minder ging over heel zichtbare onderdrukking. Hij bleef nog een tijd fotograferen de foto's kwamen nog zelden bij het publiek terecht en de ooit gevierde man zakte weg in de vergetelheid terwijl hij dieper wegzakte in depressies en zelfs dakloos werd in de VS. Uiteindelijk maakte hij geen foto's meer. Cole stierf uiteindelijk jong. Nota bene in de maand waarin Nelson Mandela vrij kwam. Uiteindelijk werden er onder enigszins mysterieuze omstandigheden veel negatieven teruggevonden in Zweden en aan de hand daarvan en bijvoorbeeld aantekeningen en brieven wordt zijn leven verteld in deze film.

Ik hou erg van straatfotografie en vind de foto's van Cole erg goed. Maar zoals wel vaker met foto's in een documentaire werkt de weergave niet helemaal. Omdat je zelf niet de keuze maakt hoe lang je naar een foto kijkt vooral. De keuze om de film te laten vertellen door een verteller die in de ik-vorm verteld is ook opvallend en werkt vooral goed in het eerste deel van de film. Het is merkbaar dat de schrijvers er tegen het einde als er duidelijk minder bronmateriaal is wat meer worstelen. Visueel is de film vooral een collage van foto's (bijna allen van Cole) en archiefbeelden die een beeld schetsen van zijn omgeving.

Fijne coming of age film tegen een maffia achtergrond. Doet niet heel veel nieuws maar doet het wel goed. Wat fraai gedaan is, is dat het maffiaverhaal grotendeels verteld wordt vanuit het oogpunt van de dochter. De dochter is oud genoeg om veel door te hebben, maar wordt er nog te veel buiten gehouden om het volledige plaatje te schetsen. De film stapt daar een enkele keer uit (zoals wanneer de vader met zijn bendeleden vijanden doodschiet en dat is een minpuntje.

Wat fijn is de vader en dochter warmte in de film die erg geloofwaardig is. Met een prachtige lange bekentenisscene. die alle kans krijgt om helemaal uit kristalliseren en echt prachtig is.

Dat trekt deze film toch wel naar een kleine 4 sterren.

Rosales film begint als een waarnemende film die kijkt naar een doorsnee leven. Er gebeurt niks spectaculairs en al helemaal niet wat er in beeld is. Rosales neemt het alledaagse waar. Er is zo zal later blijken een evenwicht dat je nog niet beseft.

Dan komt de plotse dood van een van de dochters en is alles uit evenwicht. Er wordt door de personages gezocht naar een nieuw evenwicht, maar iedereen doet dat anders en uiteindelijk lijkt niemand het meer te vinden. En er is een verlangen naar de alledaagsheid die was, het onopmerkelijke. Waarin iedereen zijn bekende rol had.

De scenes zijn veelal kort en waarnemend, Maar een aantal keer wijkt Rosales daarvan af. Er is een begrafenisscene die breekt met de tendens van de film belangrijke gebeurtenissen niet te laten zien en ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen veelal zonder context juist wel. Deze scene is ook veel langer. Er zijn handheld scenes. Er is een scene van de het ruisende water in de zee. Er zijn scenes in kleur. Ze verstoren allemaal het evenwicht in de film.

Belangrijk is ook de eindscene waarin we in een park anderen waarnemen en we naar minisnapshots van leven kijken waarvan we niet weten of ze in evenwicht zijn of dat ingrijpend verstoord is, ook dit stuk is veel langer en eindigt mysterieus bij de moeder en twee spelende meisjes Zijn het beide dochters? En zo ja, is het dan een flashback, een droom of staan we volledig los van de tijd? Een antwoord daarop heeft deze mooie film niet.

Van het plot moet deze Miike het niet hebben. Het is vooral een chaos waar je de weg al snel in verliest. Dat is op zich niet erg, integendeel haast. Helaas zit de film vol dwarse ideeën waar vervolgens maar weinig mee gedaan wordt. En vaak enorm flauwe grappen. Daardoor komt de centrale drijvende kracht achter de film nauwelijks uit de verf. een kersverse Yakuza wordt vampier en veroorzaakt een vampirisme epidemie, waardoor de gewone burgers haast opraken, wat de Yakuza bende niet kan hebben, want aan wie moeten ze dan verdienen?. Het laatste deel (een minuut of veertig) is best leuk maar de weg er naar toe vond ik zelfs saai. Niet mijn Miike

Zoals hierboven te lezen is, is Rosales zeker geen regisseur die voor idereen is. Dit is de derde die ik zie en ik denk nipt de beste. Zijn debuut Las Horas del Dia intrigeerde maar overtuidge niet helemaal. Deze film is misschien nog wel minder direct maar vind ik beter. Ik zag ook nog het ook erg fijne latere Petra.

La Soledad gaat over twee vrouwen en hun communicatie met de mensen om hen heen en hun eigen gedrag in verhouding tot anderen. Antonia is bijvoorbeeld iemand die het prettig vind als haar leven in vredige routines verloopt en ze gaat conflicten uit de weg. Haar dochters flappen juist alles eruit en zoeken conflicten op. Adela is juist iemand die haar leven plotseling anders inricht en daarbij niet erg naar haar omgeving kijkt. Terwijl haar vader ook liever de status quo bewaard. Adela verliest haar 13 maanden oude zoontje bij een aanslag en loopt min of meer vast in haar verdriet en zelfverwijt. De zussen lijken na de dood van hun moeder juist evenwichtiger tot elkaar te komen Stillistisch is deze film veelal sober. Geen muziek bijvoorbeeld.

Wel een bijzonder gebruik van splitscreens. Veelal wordt dezelfde tijd getoond alleen een ander camerastandpunt of andere kamer en soms lopen figuren van het ene frame naar het andere. Veel lijken de twee vaak statische plaatjes die je ziet met elkaar te communiceren. Verder veel handelingen en veel slices of life. Jeanne Dielman is nooit heel ver weg, al gaat het hier veel meer over de interactie tussen mensen dan in die film. Ook het op verschillend niveau horen van de conversaties in de film is duidelijk een stijlmiddel. maar dat gaat verloren voor iemand als ik die geen Spaans spreekt en de film dus met (engelse) ondertiteling heeft gekeken.

De komende tijd nog drie films van deze man. Twee van DVD en een derde draait op het IFFR.

vote posted

Toyoda is bijzonder. Deze is nog wat meer weg uit de mainstream dat het werk wat ik eerder zag (op een na ouder dan deze).. Klein en low-budget en vooral omdat hij dan geen enkel compromis meer hoeft te sluiten. En dit was de eerste film na Toyoda's gevangenisstraf tussen The Hanging Garden en deze. Dit voelt als een film over zelfonderzoek waar je kijk op de maatschappij vandaan komt. En daarmee is de film niet wat het in eerste instantie lijkt. De film is begonnen als een manga uit de jaren '70 midden in de extreem-linkse gewelddadige groepen die je in Japan had. Maar deze film gaat over of zulke extreme politieke idealen een persoonlijke oorsprong hebben en hoe die persoonlijke oorsprong ook een bevrijding kan zijn als je het inziet,

Heel klein en bescheiden en met monsters en met heel fraaie muziek.

Vooral fijn qua vorm en de eerste helft is sterker dan de tweede. Ik vond het gebruik van archiefmateriaal uit 1001 bronnen heel erg fijn en ook de manier waarop splitscreen, herhaling, zooms en er creatief iets nieuws van maken. De inhoud van de documentaire steekt daar weer conventioneel tegen af en het is bijna jammer als de gezichten erbij in beeld komen. De film is vrij minitieus in de opkomst van VU maar gaat vrij snel door de ondergang en negeert het album dat zonder Cale en Reed gemaakt werd helemaal en stipt de reünie en Songs for Drella heel even aan. Interviews zijn best boeiend, maar naast de geweldige muziek zijn vooral de archiefbeelden en de manier waarop deze gebruikt zijn het hoogtepunt.

Misschien wel de enige film die de beste film Oscar won sinds ik filmfan ben waarvan ik me toen van het bestaan nauwelijks bewust was. En ik had deze ook nog niet gezien en alle Oscars beste film zien is een doel van me, Daardoor van het gratis apple plus weekend gebruik gemaakt om deze te zien. Dit is de 80e (van de 97 die er nu zijn) die ik zie.

De laatste jaren winnen meestal kleinere films beste film. Oppenheimer is eerder een uitzondering. En die zijn er weer in twee groepen. De iets avontuurlijker en originelere films (Everything..., Nomadland. Parasite, Moonlight) en de voorspelbare degelijkheid (Green Book, Spotlight, Argo, The KIng's Speech), Dat tweede is niet altijd minder dan het eerste, maar meestal wel. Avonturen beleef je niet in de tweede groep. Hoewel ik Coda toen hij net gewonnen had in mijn hoofd indeelde bij de eerste groep, blijkt het heel erg een film uit de tweede groep te zijn. De film is gebouwd rondom extreem voorspelbare patronen, Met soms humor en sentimentele momenten en je voelt het happy end al op kilometers afstand aankomen. Er wordt best goed in geacteerd en de film is goed gemaakt op een ambachtelijk niveau. De gezongen liedjes zijn smaakvol gekozen. Keurige film maar nergens meer dan degelijk.

De film komt er wat mij betreft net mee weg omdat de film een van de belangrijkste dingen echt goed doet en daar niet in een val trapt en dat is dat de gezinsdynamiek behoorlijk natuurlijk aanvoelt. Bij dit soort doorsnee films gaat de film op dat vlak juist forceren door het conflict nog dikker uit te spelen (bijvoorbeeld tussen de ouders onderling enzo ) en het drama nog eens flink uit te vergroten. Deze film doet dat niet en komt daarom met de berg voorspelbaarheid weg.

Ik zag het origineel overigens niet, maar ik kan me voorstellen dat ze niet al te veel gewijzigd hebben.

Bijzonder sprookje met schitterende muziek. Ik lees hier dat de film niet politiek zou zijn en de censuur niet zo erg, Beide kloppen niet. Deze film is dan wel een soort gothische variant op Alice in Wonderland met als thema het seksuele ontwaken van een een jong meisje en uiteindelijk is de film als geheel vooral een strijd voor vrijheid, op een bijna libertijnse wijze en daardoor en door de in de ogen van machthebbers perversiteiten in de film had deze film enorm veel last van de censors. De film werd in toenmalige Tsjechoslowakije verboden, nadat hij eerst al door een ander geregisseerd moest worden dan het oorspronkelijke plan. De vijand in deze film zijn de mensen die je persoonlijke vrijheid willen beperken

Fraaie film die bol staat van de ideeén en vooral ook een droomlogica heeft waardoor de film geen poging doet tot een normaal plot en zich daarmee ook de vrijheid toeëigend waar de film sowieso voor staat.

En op 35 mm op groot doek zien maakt het nog fijner.

Met flinke afstand de obscuurste uit het Tsjechoslowaakse programma in Kino. Deze film blijkbaar nog nooit buiten die landen vertoond en er is schijnbaar ook nooit een DVD of blu ray verschenen.

De film is een soort verkrachtingsklucht. Maar dat klinkt veel erger dan het is. Maar het is wel een comedy of errors waarbij een meidje verkracht wordt door drie mannen en een ervan gaat de volgende dag trouwen maar dat gaat best lastig als je opgepakt bent. Dus de man gaat onder politiebegeleiding naar zijn bruiloft en bekent aan zijn bruid wat hij gedaan heeft. Dat leidt tot een hoop chaos met mensen die boos zijn op elkaar, agenten die dronken worden, mensen die kwijt zijn en weer opduiken. Met een toon die wel iets wegheeft van een tijd en landgenoot als Horí, Má Panenko (Film, 1967) . Zo goed en grappig als die film was deze niet, maar vermakelijk was het wel. Met ook hier verborgen kritiek op de communistische macht, niet in het minst door hoe de jonge agent wordt neergezet.

Deze voorganger van het prachtige Atlantide (Film, 2021) (in 2023 mijn film van het jaar) heeft overeenkomsten met die film. Thema's als machismo, status en een normaal gesloten wereld die wordt geopend in een film die een soort documentaire is. The Challenge haalt het echter niet bij het veel dynamischere Atalntide.

Deze gaat niet over jonge mensen met snelle bootjes in Venetië. Maar gaat over rijke mannen (meestal ouder dan 30 zo leek het) die aan Valkerij doen. Valken africhten om te jagen op duiven. Een bezigheid die in het midden oosten (Qatar hier) een geschiedenis heeft van millennia. Alcarin heeft veel aandacht voor de setting, rijke lui die het als hobby hebben terwijl ze soms zoveel geld hebben dat ze nauwelijks nog weten wat met het geld te doen. En dan koop je bijvoorbeeld een cheeta als huisdier, een lamborghini om i naar een plek in de woestijn te rijden. Waar vervolgens een groot scherm geplaatst wordt waar je de valkerij wedstrijd volgen kan met een passionele commentator. De valken zijn gekocht voor een hoop geld op een veiling. Het is een bizarre wereld waarin traditie en enorm veel nieuw geld hevig met elkaar botsen.

Er is veel aandacht voor de beeldcomposities, al zien we door cameraatjes op het hoofd ook soms het perceptief van de valken. Maar de poëzie van die andere lange film krijg je hier nooit echt.

Voor mij de eerste film en het eerste biosbezoek van 2025.

Diop doet twee dingen en die gaan niet zo goed samen. Ze probeert, zeker door middel van de kern van de film, de discussie, heel veel vaak complexe aspecten aan te snijden over kolonialisme, de gevolgen voor het heden en roofkunst en de terugkeer ervan. Moet Benin blij zijn met 26 kunstwerken die terug zijn of beledigd omdat er nog steeds 7000 roofkunstwerken in Frankrijk zijn? Is het terugsturen eigen belang van Frankrijk of zien dze de fout in? Is het tentoonstellen in een museumruimte in het presidentiële paleis van de terugkeerde objecten mooi of zijn musea een Europees ding en zouden de objecten gebruikt meten worden. De film is ook nog heel kort, nauwelijks meer dan een uur.

Verder probeert Diop een van de kunstobjecten te laten spreken, letterlijk, het werkt voor mij niet erg. Verder raakt de film slechts erg aan de vragen maar uiteindelijk gaat de film er niet heel diep op in. Dahomey is een soort discussie-opener en relevant, maar ik had liever een film gehad die dieper op gestelde vragen in was gegaan en ook langer was.