Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Ik had wat meer verwacht, meer een optimistische experiment al la The Man with the Movie Camera (mijn favoriete zwijgende film is of die of La Passion de Jeanne D'arc). Dit bleek een stadsportret te zijn met normale mensen op een normale dag in Berlijn die gewoon leven. Bij vlagen een fraai stadsportret en het besef wat er kort erna in de lucht zou hangen is ook heftig. Ik vond de muziek op mijn DVD (Allege-orkest) niet zo best en wil dit nog eens terug zien met andere muziek.

Schlondorf maakte dit voor TV. Een film over een opstand van arbeiders die mislukt. De opstand is stelen van de rijken en geven aan de armen (henzelf). Bij vlagen sfeervol, soms wat gekke humor en een strenge voice over. Als geheel uiteindelijk niet onaangenaam maar ook niet heel overtuigend.

Stilistisch en ook qua verhaal en toon heel anders dat Enyedi's film uit 1989 die ik een dag eerder zag. Dit is een rijk drama over het heden in plaats van een ongrijpbare film over het verleden. Deze is in kleur, de ander in zwartwit. Maar toch, ook hier enkele fijne surrealistische tintjes en zijn de hertjes nou een knipoog naar Sirk? Al durf ik de stelling aan dat Enyedi optimistischer is.

Uiteindelijk vooral een onconventionele liefdesgeschiedenis die het mysterie omarmt en misschien zit daar dan wel de lijn van Enyedi. Voor zover ik kan beoordelen een verdiende gouden beer winnaar.,

Bijzondere film en wederom een mooie keus van Second Run om deze op te duiken. Dromerige film die veel invloeden kent van vroege cinema en hoewel ik daar weinig van zag ook beinvloed schijnt te zijn door andere Hongaarse cinema. Reflectieve., maar ook enigmatische film die terugkijkt op een moment )toen deze film uitkwam) dat de wereldorde totaal door de war werd geschud. De kern van deze film gaat over de verhouding tussen individu en grote veranderingen in de wereld. Maar dan dus niet die in 1989 in de lucht hingen, maar die al waren geweest.

Voor mijn gevoel vooral een thriller. De film heeft bepaald weinig aandacht voor de psychologie van de verhouding tussen moeder en zoon. De moeder blijft een kil monster zonder veel diepgang. De zoon is een wat rijker personage, maar ook dat houdt niet over. Maar als thriller is de film wel erg strak en best intens en dat werkt ook prima. Film heeft een stevig compact ritme,waardoor je geen moment rust krijgt, maar verwacht niet dat de film de diepte in gaat.

Niet geweldig, maar ook niet vreemd dat El Arbi en Farrah in Hollywood terecht kwamen. Nadeel van Black is vooral tweeledig. Stillistich had het wat ruwer of juist gestileerder gemogen. Maar de film solliciteert de hele tijd openlijk naar de mainstream carrière die snel zou komen. En het script is een uitgekwauwde Romeo & Juliet/West Side Story variant die daar weinig aan weet toe te voegen.

Heel matig en gezichtsloos. Voorspelbaar chavspoiitationfilmpje over wraak in de gevangenis. English Frank is de rapper van dienst , altijd in dit soort films en er zijn er die beter acteren in die hoek. Cole is wel ok in de hoofdrol. De rest is op zijn zachtst gezegd wisselvallig. De foute gevangenisbewaarder is beschamend zet zijn rol zo dik aan dat hij grappig in plaats van naar wordt. Er gebeurt zo weinig dat je niet verwacht dat de film er gewoon saai van wordt. Ook visueel is is er weinig te beleven. Al met al stelt het weinig voor.

Ik zag afgelopen november het origineel voor het eerst en die film blijft prima overeind. Dit is de remake en alles wat de film anders doet, doet hij echt een stuk slechter. Het origineel is vaak een claustrofobische wisselwerking tussen met name Bogart en March met een heel precieze regie. In deze remake schijnt Cimino de final cut kwijt te zijn geraakt. Maar de film neemt zijstraten die de film niet moet nemen. Zoals de achtervolgingsscène met de advocate bijvoorbeeld. Het haalt het tempo en de sfeer uit de film. De achtergrond die de karakters krijgen werkt ook al niet. Erger en onbegrijpelijker is Cimino hier ook compleet faalt als acteursregisseur. Hopkins en Rourke met name bakken er weinig van, maar in een bijrol hebben we nog Lindsay Crouse als de vrouwelijke agente en die is echt nog veel slechter, Cimino zou hierna nog maar aan film maken. Die zag ik lang geleden en herinner ik me als best acceptabel. Deze is dat niet,

De tweede film van Mccarthy ligt in het verlengde van zijn debuut. Het plot is iets minder minimaal. Het decor is nog steeds even minimaal. Dus grotendeels binnen , veelal donker. En wederom gemixte gevoelens. Er gebeuren soms mooie dingen, maar het geheel is toch te geforceerd om meer dan "best goed" te worden.

Minimalistische horror. Bepaald niet perfect. De sfeer is wat geforceerd en het minimale plot boeit niet enorm. Maar de filmmaker heeft talent en doet best wel wat met minimale middelen. Het soort genrefilm waar we ook wat meer van zouden moeten hebben in Nederland.

De mainstreamversie van chavspoitation. Vanaf ongeveer 2005 werden Britse (vaak) arbeidersjongeren van een bepaalde leeftijd en met bepaalde stijlkenmerken (trainigspakken, hoodies , burberry) chavs genoemd, en denigrerend bedoelde term die al snel door de Britse pers werd overgenomen met een verhalen die vaak een mengsel van neerkijken op de lagere klasse en sensatie over de jeugd van tegenwoordig bevatten.

Ook de filmwereld reageerde daarop. En er kwamen allerlei films waarin ongeveer dit soort jongeren de grote dreiging waren. In verschillende genres. Er is horrot, arthouse, drama en misdaad. Soms erg goed gemaakt, soms goed bedoeld en soms pure exploitatie. Maar erg vaak is het uitgangspunt dat het volkomen uit de hand is gelopen met de agressieve jongeren.

De meer mainstreamfilm van die soort is Harry Brown. Een film die vooral het aloude Death Wish gegeven naar naar de UK en de chavs vertaald. In de rol van de wraaknemende sympathieke oude man zien we Michael Caine (op dat moment een zestiger die hier wat ouder speelt). Bij de jongeren een aantal acteurs die vaker deze tyoes speelden in deze tijd zoals Ben Drew en Jack O'Connell. De film heeft sowieso uitstekende acteurs en Caine speelt deze lieve opa die het zat is met speels gemak. Maar de film is flinterdun, enorm voorspelbaar en heeft weer eens een gemakzuchtig einde. Het gaar eraan komen dat chavsploitation een cultgenre wordt. Als er dan nog blu-ray of UHD labels bestaan gaan er wellicht boxsets verschijnen en het gaat enorm geassocieerd worden met met name 2005-2020.