Log

vote posted

vote posted

Een film die alle kanten op schiet, van expressionistische musical via romantische komedie naar proto noir en verder een moralistische (en extreem naieve) message picture om te eindigen als een screwbal komedie. Er klopt niets van deze film. Hij houdt zich totaal niet aan de genreregels. Lang vond het zelf achteraf "a lousy picture". Ik vond het hak op de tak gehalte van deze film wel leuk eigenlijk. Een evenwichtige film krijg je er niet van. En Lang heeft genoeg betere.

Hoogtepunten zijn het Kutt Weillied en het lied verder in de film in het begin en de expressieve scenes met de groep gangsters. Erg vermakelijk.

vote posted

Typisch debuut. Duidelijk autobiografisch en heel persoonlijk. Rauw in de zin van onevenwichtig en soms verschietend van stijl en kleur en zelfs de kern van de film ligt niet vast. Schiet van essayistische documentaire elementen naar fictiefilm over verlies die weer van realisme naar surrealisme gaat en heeft verschillende invalshoeken. Trekt het thema van verlies door naar de hele stad Tokyo waar ookplaatsen verloren gaan. Ik vond het uitermate boeiend in zijn onevenwichtigheid en zijn ambitie. Ik had er bijna nog hoger voor gegeven, maar dat is ook weer overdreven. regisseur is een talent dat hoop ik wel rijpt maar geen doorsnee films gaat maken.

Mist een beetje de druk , de paranoia en de politieke verwijzingen van de eerste twee film en is ook niet zo vooruitstrevend meet en bijna eerder nostalgisch voor 1960. Ook meer jongensboek/stripverhaal dan de eerste twee films waarbij het veelal gaat over dubbele wanden, spiegels om door te spioneren en mensen die anders zijn als ze zich voordoen. Mabuse zelf heeft ook maar een bijrol in het verhaal.

Lang werd benaderd door een producent om de tweede film te remaken, maar vond het leuker om gewoon een derde film te maken. daarmee blies hij de reeks nieuwe leven in de jaren daarna nog meer delen zou kennen zonder Lang. Want die begon blind te worden in deze jaren

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Waar de eerste Mabuse regelmatig verwees naar de Weimar republiek doet deze dat naar de opkomst van het nationaal socialisme. De film wijst nog wat duidelijker vooruit naar de film noirs die later zouden komen en het is duidelijk dat Lang in zijn noirs veel putte uit zijn Mabuse-films (en ook M is natuurlijk een forse invloed daarop)

De film werd door de nazi's verboden toen ze aan de macht waren en de allegorie onmiddellijk doorzagen. Daarom vertrok Lang naar Parijs om een jaar later naar de VS te gaan. Goebels heeft Lang naar het schijnt wel aangeboden de baas van UFA te worden, maar Lang zag dat absoluut niet voor zich. Vanaf 1939 was hij officieel een Amerikaan/

vote posted

Ik vond 4,5 uur toch best lang en met name in het laatste stuk van het eerste deel valt de film nogal in herhaling. Dat gezegd hebbende is dit voor en film uit 1922 vaak een opvallend modern ogende film voor een uit 1922. Niet zozeer expressionistisch als bijna vooruitwijzend naar Langs Amerikaanse carrière. In zekeere zin minder een zwijgende film en bijna haast een geluidsfilm zonder dialogen. Veelal minder theatraal en met een tamnelijk realisch ogende setting en oook bijvoorbeeld een vrij moderne opbouw van langere scenes

Wat ook boeiend is hoe deze film verwijst naar actualiteit van toen. De weimar-republiek en de gevaren en status daarvan zijn een belangrijk thema tussen de regels door.

Als een film met grootse emotie gebracht op de manier van de oude hollywoodclassics je ding is moet je dit gaan zien. Subtiel is het niet. Het is vrij dik aangezet. En de film zou ik een soort powerfilm willen noemen met veel indrukwekkende, maar ook wat bombastische visuele vondsten. Enorm lange riders soms. Knap geconstrueerde ingewikkelde scenes. Veel nadrukkelijk aanwezige muziek En een zeer indrukwekkend begin al meteen. Maar het heeft ook wel het hart op de juiste plaats en ook Lorca die de grote inspiratie was van deze film was ook niet de meest subtiele schrijver ooit. Ik verwacht zeker een nominatie beste film voor deze film bij de Oscars. De academy gaat hiervan smullen. Lijkt me dat de oscar beste niet Engelstalige film zo goed als binnen is. Sowieso gaan we hier veel mensen zien die dit fantastisch gaan vinden,

Er zijn drie tijdlijnen. 1932, 1937 en 2017 en langzaam wordt duidelijk dat de tijdlijnen perfect (zoals het in dit soort films hoort) met elkaar samenhangen en feilloos in elkaar passen. Ik vond het blij vlagen een beetje te dik aangezet, maar op andere momenten kreeg de film me echt wel mee.

Voor wie het wil weten: De film is een fictiefilm, deels gebaseerd op de realiteit. het verhaal van La Bola Negra bestaat echt maar er zijn nog steeds maar vier pagina's van. Queer history werd in Franco-spanje vernietigd, de relatie tussen Rafael en Lorca is ook echt. Sebastien is een fictief figuur om het verhaal samen te binden en het 2017 verhaal is een what if.. verhaal\

Als je zin hebt een ontroerende maximalistische film met grote emoties over een thema waar dat soort films nog niet veel voor gebruikt zijn is dit je ding. Uberhauot waren er tijden waarin deze stijl film veel meer voorkwam dan nu. Als een afrekening met de onderdrukking van queer geschiedenis onder het bewind van Franco wat nog steeds invloed heeft werkt het ook. Met opvallende bijrolletjes van Penelope Cruz ( die weer eens zingt en danst) en Glenn Close (die Spaans leerde voor de film).

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Low budget-film over vrouwelijkheid gegoten in een weinig boeiend verhaal met weerwolven, waarbij het gebrek aan budget en de beperkte creativiteit van de makers iets te duidelijk werden.

De enige bioscoopvoorstelling van deze film in de Benelux vond plaats op het Liff dit jaar. Want de film gaat naar Netflix. De nieuwe film van de eigenlijk altijd overtuigende Lee Chang-Dong haalt niet het enorm hoge niveau van de vorige twee (Burning en Poetry) maar doet er ook niet veel voor onder.

Possible Love gaat over vastlopend kapitalisme, klassenstrijd en het weergeven van realiteit en de grenzen en mogelijkheden daarvan. Zoals vaker bij Lee Chang-Dong neemt hij de tijd en is hij niet bang om een gelaagde film neer te zetten die zich niet compleet in twee zinnen laat omschrijven en van heel veel kanten te bekijken is. Hij neemt ook zoals altijd de tijd die daarvoor nodig is. (van zijn zeven films zit enkel zijn debuut onder de twee uur).

Het gaat over een man die zijn baan verloor na een staking voor betere arbeidsrechten en dat verbind aan het verhaal van een documentairemaker die een portret wil maken van een aantal ontslagen werknemers. Maar kan ze de waarheid wel weergeven en wanneer wordt zoiets exploitatie. Raakt terloops aan veel actuele punten van deze tijd en doet dat op een manier waar veel andere regisseurs jaloers op zouden moeten zijn..

Het nu erg hoge gemiddelde gaat nog wel flink dalen als deze film eenmaal op Netflix staat want dit is geen lichte kost.

Kleine bescheiden film over terugkijken op je jeugd en het verlies ervan. Deels zie je de reis van 10 jaar terug en deels het gedoe van het heden. Een kabbelende film met weinig plot maar ook een film die daarmee en met een lichtvoetige toon wel een soort melancholie weet weer te geven. En skateboarden blijft een filmische hobby. Heb ook de indruk dat (onder andere door een cultuur van het filmen van je skatetrucs, zit ook in de film) een duidelijke overlap is tussen filmmakers en (ex-) skateboarders waardoor het relatief vaak opduikt in films

Biijna lijkt de film te gaan naar een film die volledig draait om het geschetste dilemma: {spoiler] is de seks die meneer heeft met de dementerende dame tegen haar wil en wie kan dat beter inschatten, meneer of dochter? {/spoiler] Dat is best een uitdagend gegeven, maar gelukkig doet de film niet alleen dat. Het laat ook allerlei benaderingen van zorg zien en geeft geen pasklare antwoorden. Ik vond de spiegeling tussen de liefde tussen grootmoeder en echtgenoot en de eerste grote liefde van kleindochter soms op het randje maar uiteindelijk vooral goed werken. Binoche houdt zich een beetje in speelt erg in dienst van de film. Courtenay is werkelijk fantastisch. Conventioneler dan Hammer's zeer ondergewaardeerde debuut en waarschijnlijk voor een veel groter publiek dan die film. Maar fijn dat hij weer een film geregisseerd heeft.

Fijne film. Ik moest meer dan eens denken aan een moderne variant op Killer of Sheep (1978) . Je moet tegen een film kunnen die soms verschiet van proza naar poëzie en van hard-realisme naar lichte surrealistische en dromerige touches en bescheiden lyriek. Er is thematische overlap met een film als Moonlight (2016) . Vind je die twee films (erg) goed dan is dit een grote aanrader.

Niet de eerste film over de staatsgreep in Chili in 1973. Maar deze bekijkt het wel weer met een andere blik. Een militaire kapitein die zich helemaal heeft aangepast aan de militaire hiërarchie waarbij je orders volgt van mensen boven je krijgt de opdracht om een hangar op het vliegveld waar de opleiding is waar hij werkt om te bouwen tot een plek waar mensen ei na de staatsgreep opgepakt worden gevangen komen te zitten. De vraag is komt je eigen moraal in botsing met de militaire hiërarchie en wat doe je dan? De film is erg gefocust op dit kleine beperkte verhaal en ontleed dat heel precies De film is gebaseerd is op het verhaal van een echt kaptein. Hangar Rojo is geschoten in zwart wit en slaagt erin om bijna benauwend te zijn. Aanrader.

Wat als je een bioscoop in stapt en je kijk naar een film over iemand die een bioscoop instapt die weer naar jouw leven zit te kijken waarin je een bioscoop in stapt. Het begin van deze film heeft een i9ntrigerend uitgangspunt waarmee je vele kanten op kan gaan (metafilm, existentiële horror, parodie). Helaas kiest deze film er vooral voor om de film te laten ontsporen in flauwigheden waardoor het vooral een oneindig veel minder leuke en ook aanzienlijk minder bloedige film is dan het enigszins verwante Kamera o Tomeru Na! (2017) . Het uitgangspunt blijft heel leuk en is echt goed gedaan en daarna zijn er hier en daar nog wel aardige grapjes en het duurt ook niet lang, maar dit is zo'n film die zoveel potentie laat liggen dat de teleurstelling overheerst.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Echt een spectaculaire duikeling in kwaliteit tussen de laatste Woo in Hong Kong voor deze (Hard Boiled) en dit Amerikaanse debuut Hard Target. Zeker de actiescènes zijn echt een stuk minder sterk. Maar wat hier om de actiescènes heen hangt is nog veel slechter. Veder bakt Van Damme er bar weinig van. Chow Yun-Fat in ruilen voor hem is ook een enorme teruggang. Nog even een leuk grapje als er jneens een duif op de schouder zit van Van Damme, maar verder een vervelende film gebaseerd op het aloude The Most Dangerous Game- gegeven (voor mij de reden om dit te kijken).

Woo heeft met zijn komst naar Hollywood blijkbaar meteen zijn creatieve ziel verkocht.

vote posted

Na Turks Fruit wilde Rob Houwer natuurlijk verder met Rutger, Monique en Paul. Vrij logisch als je net de best bezochte Nederlandse film ooit maakte. Het verhaal is naar boekjes van Neel Doff, een Franse dame die in Nederland opgroeide wat in de jaren 20 haar toen tamelijk schandalige levensverhaal hbad opgetekend in een viertal boekjes waaronder Keetje Tippel.

Het is hier al vaker genoemd, maar de zwakke plek van Keetje Tippel is het scenario. Het verhaal bevat veel aanzetten om verder uit te werken (klassenverschillen, afhankelijkheidsrelaties, de opkomst van het socialisme en nog veel meer thema's zitten al dan niet zijdelings in de film) maar daar wo9rdt eigenlijk vrijwel niets mee gedaan. Het scenario is veel te anekdotisch en oppervlakkig. Het einde werkt voor geen meter en daar had echt iets anders mee gedaan moeten worden.

De film oogt wel echt goed en nog duidelijk wat fraaier dat Wat Zien Ik en Turks Fruit. Met name de nachtscènes en al helemaal die bijna noirachtige scenes waarin Keetje als prostituee de straat op gaat zijn erg fraai met mooie locatiekeuzes.

Acteurs zijn veelal goed en net als de voorgaande films van Verhoeven moet je vooral in sommige bijrollen tegen wat theatraliteit kunnen. Al met beter dan Wat Zien Ik, maar duidelijk minder sterk dan Turks Fruit.

Op de DVD staat een Amerikaanse trailer die vergelijkingen trekt met Bergman, Fellini en Bertolucci. Dat is wel erg veel eer.En de film lijkt op geen van drieën.