Log

Er was een tijd dat John Grisham erg in de mode was., Elke letter die hij schreef werd bijna verfilmd zodra hij het opschreef en op een gegeven moment werd het zelfs een vluchtheuvel voor New hollywood regisseurs in de jaren '90 Sydney Pollack, Alan J. Pakula, Robert Altman en Francis Ford Coppola maakten er allemaal eentje en er werden in zo'n 10 jaar 11 van die dingen gemaakt. Toen ze echt niet meer succesvolmwaren en ook de boeken minder gingen lopen was het ook klaar.

Ik heb er lang geleden films van gezien en ook wat gelezen. Ze zijn nogal formule-achtig. Legal thrillers werden ze genoemd en meestal is er een oprechte advocaat die vecht tegen foute advocaten en iemand vertegenwoordigd die je oprecht sympathiek moet vinden.

Dit is daar een duidelijk voorbeeld van. Het is wellicht Coppola te danken dat deze film nogal formuleachtig, maar heel goed kijkhaar is. De film heeft een prettige vrij trage pace en varieert de gerechtsscxenes goed met andere scenes. Goed gemaakte formulefilm zonder al te veel identiteit.

Een Japanse new wave variant op tegelijk het demasque van suburbia en ook een vroeg voorbeeld van het subgenre waar een buitenstaander het evenwicht in een gezin dusdanig verstoord dat alles uit de hand loopt. Lekker stevig aangezet en zichtbaar met veel villein plezier gemaat. Iets aan de lange kant, maar het einde is echt heel leuk.

Bijzondere boeddhistische hoopvolle anti-oorlogsfilm. Nu ik acht Ichikawa's zag vind ik dit de allerbeste. Het was ook zijn internationale doorbraak. Net als Kurosawa een aantal jaar eerder werd de film zonder zijn medeweten ingestuurd naar het filmfestival van Venetie waar hij zeer goed ontvangen werd en de film kreeg ook een oscarnominatie beste niet-engelstalige film. Het betekende ook zijn doorbraak thuis.

Duidelijk een verwerkingsverhaal. Een zoektocht naar nieuwe hoop na een enorm trauma. Grootse en aangrijpende film als je er in meekunt. Bijna nog een halfje meer, maar het einde met de brief is iets te uitleggerig.

Dit is wat mij betreft niet bedoeld als een spannende film. Losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal en met Ken Ogota waardoor de vergelijking met Vengeance Is Mine op de loer ligt. Die is nog wel een paar categorieën beter. Waar deze flm vooral mee speelt is met je sympathie voor de hoofdpersoon . Dat is het doel van het gegoochel met de chronologie. In veel alledaagse scenes terwijl hij op de vlucht is en dan komt hij best aardig over, maar in de flashbacks zie je meer en meer dat de man heel naar en self-centered is en het zachte alledaagse een masker is. De film en ook de oude NL DVD zien er goed uit. Relatief laat in zijn carrière was Gosha dat nog niet verleerd.

Een film waarbij een mannelijke acteur die in een kabukitheater vrouwenrollen speelt (zoals dat toen ging) een wraakopdracht gaat uitvoeren. Dat wraakplotje is niet zo speciaal. maar de visuele uitvoering ervan des te meer. Want ook dat is qua vorm verfilmd kabukiheater zodat de werkelijkheid en de voorstellingen in de film allemaal voorstellingen worden. Daar moet je in mee kunnen. De film is erg op dat theater gericht en het verhaal wordt dus niet subtiel maar theatraal verteld en ook het acteren staat duidelijk in dienst van de stijl.

Fijne film vol kinderlogica. Deed in die zin een beetje denken aan Koreeda's I Wish of zelfs aan het Nederlandse Het Zakmes. Een jongetje hoort een spreekbeurt van wat hij het leukste meidje van de klas vind over de klimaatverandering en dat maakt impact vanwege de inhoud en om wie het zegt en samen met nog een jongen besluiten ze om te gaan protesteren. Maar zoals bij vele idealistische groepjes die stiekem protesteren (dat zie je bij kinderen dus even goed als bij volwassenen) ontstaan er conflicten lopen dingen uit de hand.

De Engelse titel van de film is genoemd naar de zin uit de beroemde toespraak van Greta Thunberg. Daaruit kun je de wereldwijde impact van die toespraak wel halen, want in deze film wordt er uit geciteerd.

Uitermate zwartgallige en en behoorlijk intense film over oorlog. Ik zag deze net voor The Burmese Harp en hoewel de film vaak in een adem worden genoemd zijn ze nogal verschillend. Fires on the Plain is nog veel pessimistischer. Feitelijk is het thema hier dat oorlog eeuwig is en dat als er geen tegenstander te zien is om tegen te vechten, we wel tegen elkaar gaan vechten. Het is het instinct dat als je verzwakt bent als laatste verdwijnt. .

Ik zag een aantal jaren terug al de remake van Tsukamoto. Die versie neemt niet zoveel afstand van het origineel. Voor mij gaat deze film niet over hoe oorlog je ontmenselijkt maar hoe het ingebakken zit in het menselijke instinct.

Alle vijf de Ichikawa's die ik laatst op Camera Japan zag zijn naar boeken. Deze is het meest een formulefilm bijna, al is dat negatiever dan ik het bedoel. maar dit is een melodrama naar beproeft Japans recept. Een zichzelf opofferende vrouw (hier de zuster, vaker de moeder in Japanse films) die de niet al te goed functionerende familie overeind houdt in zware tijden. Net zoals in de VS was er in Japan een strak studiosysteem en deze film valt vrij precies in lijn met de drama's die met een vrouwelijk publiek als doel werden gemaakt. De film is er niet een die dat volledig ontstijgt (zoals bij Ozu of Naruse) maar is wel behoorlijk goed in zijn soort.

De film was belangrijk genoeg om in widescreen en kleur gefilmd te worden. Deels omdat Ichikawa internationaal al een behoorlijke naam was en ook omdat de schrijfster van het boek Aya Koda (ook Flowing van Naruse is op een van haar boeken gebaseerd) behoorlijk populair was in deze tijd.

De tijd dat een film van Daihachi Yoshida een dvd release in Nederland kon krijgen ligt alweer en decennium of twee achter ons. En sowieso hebben zijn films niet meer de impact die dat debuut (Funuke) had. IK zag er jaren later nog een (ook op Camera Japan), De nog iets betere coming of age film The Kirishima Thing. Zo goed is deze niet, maar er is ook niet zoveel mis mee. Het is een film die je even in het onzekere houdt waar het uiteindelijk heen wil. We zien in deze zwart-wit film eerst vooral het dagelijks leven een een gepensioneerde professor die in een huis woont wat lang in de familie is (en een typisch Japans huis is dat ik uit vele films ken. Langzaam raakt zijn bestaan uit evenwicht, maar wat er aan de hand is, is niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk gaat de film over doodgaan en de angst ervoor. De professor raakt langzaam kwijt wat de hele leven zijn houvast is geweest: zijn feitelijke kennis. Hij hallucineert en is doodsbang om te sterven. In essentie is het een film over angst. Vond de keuze voor Zwart-wit niet meteen veel toevoegen en de film boeiend maar wat minder sterk dan de twee anderen die ik van de regisseur zag.

Ik vond hier juist de prive leven plotdingetjes beter werken dan bij de min of meer tijdgenoot doe ik een dag eerder zag (The New Centurions). Verder lijkt dit een overgangsfilm te zijn, die duidelijk vooruitwijst naar de gritty politiefilms die hierna zouden komen, deels ook van Siegel, sowieso een vakman op dit gebied. Maar tegelijk is het meer ingehouden en is het ook wat neonoirish. De acteur die de boef speelt zet hem wat te dik aan, maar verder een prima film.

Een film die qua script soms lijkt op een pilot voor een toen vernieuwende politieserie. Die serie zou nu minder vernieuwend zijn. Het dagelijks leven van de LAPD met goede acteurs en met name als het gaat om de politiezaken vrij intrigerend. Vooral omdat ze een beetje vluchtig en niet compleet in detail. Waar de film de bal wat mij betreft mist is op het meer priveleven. Als je dat zo terloops doet als hier en veel dingen schetst zonder er wat mee te doen gheeft dat een soapy effect. Ook het feit dat beide hoofdrolspelers sterven op erg dramatsche manieren is dikker aangezet dat de film pretendeert te zijn.. Daardoor ben ik er niet wild van.

Anderson met zijn tweede film over liefde achter elkaar. Deze heeft voor Andersons doen een lossere structuur. En dat lijkt het voornaamste wat hij hiermee wilde. De lossere structuur past erg goed bij het rusteloze van opgroeien. Waar Anderson vaak strak gestructureerd is en een zorgvuldige sfeer heeft, zit deze film vol sfeer twists en turns. Veel aandacht voor het tijdbeeld waarbij Anderson waarschijnlijk zelf heeft gebaden in nostalgie en vrijwel geen grote thema's. En toen had ik alles ingelopen.

Ik had de laatste drie Paul Thomas Andersons gmist en omdat Kino ze allemaal vertoonde heb ik die ingehaald in voorbereiding op de nieuwe. Dze als tweede. PTA is zelden kort van stof (uit mijn hoofd zijn er maar 2 films minder dan 2 uur lang) en dat komt omdat zijn manier van verhalen vertellen vaak veel details gebruikt.Dat is ook een van de grote krachten van deze film. Het duipt van de kleine details in allerlei scens waarvan er ongetwijfeld nog een aantal gemist heb. In stijl, zowel beeld als geluid en in acteerdingetjes en in props. Het zo duizelingwekkend veel detail dat het al bijzonder is dat dat uit een filmmaker komt. Ook is anderson een sublieme acteursregisseur. Daniel Day Lewis is niet de meest subtiele acteur, Maar Anderson slaagt er perfect in hem net een evenwicht te houden. Waardoor het niet te is maar precies genoeg voor zijn personage.

\Anderson is zoals altijd hevig beinvloed door een flink resum aan klassieke regisseurs. Misschien is het deels omdat ik er net nog een aantal films van zag, maar ik zag hier duidelijke trekken van iemand als Ophuls. Ook zie je invloeden van gothische of noiractige woman in peril films als Gaslight en Rebecca.
Kortom ook deze film draagt eraan bij dat ik mezelf toch wel weer als een liefhebber van Anderson besschouw al was ik dat het afgelopen decennium een beetje vergeten..

Herziening in de bioscoop.. Echt een fantastische film die zeer zorgvuldig is opgebouwd. Heeft een fraai New Yorks decor. Een themaliedje dat liefelijk en creepy tegelijk klinkt. De eerste keer dat ik dit zag twijfelde ik de hele film of Rosemary paranoïde was of dat er echt iets aan de hand was. De eindscène is meesterlijk, net een klein beetje dik aangezet maar niet te veel en fantastisch camerawerk en bijzondere wisseling van emoties.

4.5* blijft staan.

Hierboven staat een Griekse tragedie. Ik moest aan Shakespeare denken,. Subtiel is deze film niet, maar vooral een film waarbij allerlei Yakuza aan hun eigen beeld vastzitten over wat trouw is, wat traditie is en hoe de strikte hiërarchie: moet worden toegepast dat ze feitelijk niet meer in staat zijn om een exstentiele bedreiging het hoofd te bieden. Dat is een universeel, shakespeariaans thema dat je overal op kunt toepassen. Van hedendaagse internationale politiek tot het liefdesleven van mensen in Victoriaans Engeland. Hier gebeurt dat met de vooroorlogse Yakuza. De film speelt grotendeels binnen en is daardoor wat toneelmatig, vooral een budgetding denk ik. maar de regisseur weet er genoeg in te brengen om daar goed mee om te gaan.

Een stuk beter dan het nogal pathetische, overschatte The Whale, maar tegelijkertijd is ook hier weinig van Aranofsky's oude stijlmiddelen te zien. Eigenlijk haast niets zelfs. Dit is een erg goed gemaakte misdaadfilm met een hoog tempo en een lichte toon. Butler is fijn en blijkt als acteur de film prima te kunnen dragen en de vele bijfiguren zijn leuke bijna karikaturen die net menselijk genoeg zijn.. De film krijgt duidelijk een lift door de sterke acteurs en de dynamische regie en had met dit script in andere handen makkelijk een rommeltje kunnen worden.,

Net als zijn vorige een Mascaro met veel sfeer en mooie kleuren en fijn om te volgen. Maar ook een wat gefoceerd uitgangspunt voor een verder film zonder veel plot. Uiteindelijk een wat fragmentarische licht psychedelische trip die aangenaam was maar me niet helemaal ligt.

Sinds 7 september laten bezinken, maar ik heb er nog een halfje afgehaald. Helaas een slordig gemaakte gemiste kans. Mocro Maffia was een prima serie en het boek waar het ooit mee begon (maar niet op gebaseerd is) heeft ook nog een vervolg. Dus is het best een idee om daar iets mee te doen. Dat vervolg is een verslag van de ware gebeurtenissen in de criminaliteit na de gebeurtenissen in Mocro Mafia. Centraal in het boek staat Omar L. die op een wraakmissie is. In de film is dat de basis voor Samir. Ook dingen als de vergismoord en de PGP-berichten zijn gebasseerd op de werkelijkheid.

Waat Mocro Maffia er zes seizoenen mee vulde, daar wil Wraak een heleboel vertelen in anderhalf uur. veel te veel. De film maakt nogal bokkesprongen om het kort te houden en maakt er een raamvertelling van, waar een van de soldaten van Samir, Sous, het verhaal verteld in flashbackvorm. Het stomme is dat de film daar echt inconsequent in is, door een heleboel stukken waar de soldaat niet in voorkomt als herinnering van hem te presenteren. Dat kan niet. De stukken van de straat zijn nog best aardig en de de acteur die Sous speelt (Hamza Othman) kan serieus iets. Veel minder zijn de stukken met Torenstra en Herlaar als agenten en helemaal als het over het prive leven gaat. Vol nauwelijks uitgewerkte soapy elementjes die beter weg hadden kunnen blijven en vooral mislukte pogingen zijn om diepgang aan hun personages te geven. Met soms tenenkrommende dialogen. Er zijn wat magere pogingen om het geheel een ine een maatschappelijke context te plaatsen. Maar het werkt niet. Met dit materiaal had je een serie moeten maken. Veel meer vanuit de straat moeten fi,men met de politie in een bijrol. Eigenlijk de mocro maffia aanpak dus. wat die serie bewees dat we dit wel kunnen in Nederland.

Ingetogen, tikje zwaarmoedige western. Met een goed, vrij rudimentair plot. Vooral een sfeerding met zoals wel vaker erg fraaie muziek. nteressant genoeg feitelijk vooral een Franse western. Hoe moeten we dat noemen? Een baguette-western ofzo. Het is een co-productie met Italie, dat wel. Maar de regisseur en hoofdrolspeler Hossien is een Fransman, Mercier is ook Frans. Het is gefilmd in Spanje en werken ook een hoop Italianen mee. Ik las ergens dat dit ongeveer is wat je zou krijgen als Melville een western had gemaakt en daar zit wel wat in.

Ik heb het al vaker geroepen, maar niemand kon zo mooi beweging filmen als Max Ophuls. Visueel heeft Ophuls me zoals altijd volledig zelfs al is hij hier net wat meer restrained dan in voorganger (en nog iets mooiere) Le Plaisir. Ophuls neemt ons in zijn laatste films mee naar een fantasiewereld die nooit bestaan heeft waar hij op een ingehouden manier iets maakt wat het midden houdt tussen een drama of errors (een komedie is het niet) en een tragedie waar de diepere oorzaken (waarom moet Madame eigenlijk haar oorbellen verkopen?) fascinerend onbeantwoord blijven. Ik heb weer genoten.

Helaas komt de film veel minder los van 80's videotheekvoer dan Lustigs eerdere bijna hetzelfde getitelde Maniac. Een film die nooit echt spannend of eng wordt maar ook niet onaardig is om te volgen en nog een aantal leuke cameo's heeft. De punten die die Maniac nog wat om hoog haalde (Joe Spinell, de setaankleiding) heeft deze film echter niet.

Staat met een aantal slashers, wat films van DePalma en nog wat meer staat dit vaak terecht op lijstjes met Amerikaanse gialli. Maar weel een met een paar compromissen. Zo voelt het liefdesverhaal in de tweede helft iets wat bijna door de studio opgelegd lijkt.. Hoe Kershner de film opzet is als een soort botsing tussen 70's- urban decay en 80's videoclipcultuur. Met een soundtrack vol disco. Met als bekendste nummer. Dat toen de film uitkwam een recente hit was. En een titelsong van Barbra Streisand die eerst de hoofdrol zou spelen. De eerste helft is beter dan de tweede en de film is niet zo stylish als de beter gialli. Maar best lekker.

Coppola heeft zich in interviews weleens afgevraagd of hij op deze voet door had moeten gaan. Hij ziet deze film als een heel persoonlijke en The Godfather als iets waarvoor hij werd ingehuurd. De enige film van Coppola die ik zag die een beetje vergelijken is The Conversation. Die is nog wel wat beter, maar ook dit is zo mooi dat ik ook de alternatieve werkelijkheid wel had willen zien waarin Copppla zo'n bescheiden fillms was blijven maken. In wezen een samenspel tussen drie acteurs. Knight in een opmerkelijk feministische rol die zich loswurmt uit een huwelijk terwijl ze zwanger is. Caan als een langzaam aan lager wal rakende, ooit veelbelovende sportman. Duvall als een bedenkelijke agent. Sfeervolle roadmovie over desillusies met name. Einde is er net wat over. Maar verder heel fijn.

Een verfilming van een min of meer autobiografische roman uit 1930. Alleen die zin bewijst al dat dit afwijkend is. Het gaat over een hotelklerk die een letterlijke cowboy wordt. De schrijver van het boek werd dat ook, bij hem was het sowieso een van de vele fasen uit een zeer avontuurlijk leven waarin hij ook nog bijvoorbeeld advocaat, journalist en een soort Jan Cremer avant la lettre was die omstreden schelmenromans schreef waarin hij onder meer schreef over de vele vrouwen die hij had verleidt. Omstreden boeken die vaak tegen een verbod aanliepen.

Lemmon speelt de schelm wel erg naïef. Alsof hij veel jonger is dan hij is. Ford is het type die dit soort rollen nog met zijn ogen dicht goed kan spelen. Ik zie hem eigenlijk altijd graag in oude westerns of film noirs. Vaak zjn compacte films wel lekker, deze had er van opgeknapt als hij wat langer was. Maar niet onaardig en een beetje gek.

Meevaller. Van wat ik zag vind ik Nolan een nogal overschat figuur, maar dit was best boeiend. Wel heel ouderwets eigenlijk. Zeker de eerste twee uur was het soms haast David Lean ofzo. Cinema zoals je zelden meer ziet. Een grote film over een thema dat tegenwoordig niet echt als een blockbusterthema wordt gezien. Een historische film over de ontwikkeling van de atoombom. De film is zeker in de eerste twee uur vrij bombastisch. Het derde uur, over de poging Oppenheimer onderuit te halen was boeiend. Degelijke film die de boel niet per se zwart witter maakt. Dat je daar nog een megafilm van kan maken is ergens best hoopvol. Al moet het wel iemand met de macht van Nolan zijn om zoiets voor elkaar te krijgen.

Een film uit 1931 die een stuk vooruitstrevender is met betrekking tot dit thema dan iets als The Children's Hour van 30 jaar later. En het was nog een succes ook. Dit is niet een herontdekte obscuriteit. Dit was een hit. Twee jaar na deze film was Hitler aan de macht en zou het erg lang duren voor de maatschappij met dit thema weer kon omgaan. Vrijheid is teer. Ook in deze tijd.

Tikje toneelmatig in zijn stijl. Maar erg goed geacteerd en vooral ook heel goed geschreven (de dialogen dan vooral). Mooie film.


Zou de versie met Schneider ook nog weleens willen zien.

De voorgeschiedenis van deze film is wel bijzonder. Laurent Cantet had deze film in voorbereiding. Hij overleed echter veel te jong op 63 jarige leeftijd aan kanker. Robin Campillo is een soort leerling van Cantet. Hij was ook een van de beste vrienden van Cantet. Hij begon als editor bij hem in de jaren '90 en schreef erna ook mee aan scripts van Cantet voor hij films ging regisseren en dat leverde prachtfilms op als Eastern Boys en 120 Beats per Minute. Ik heb beide mannen hoog zitten en hun stijl is erg verwant aan elkaar. De thematiek van Enzo bevat elementen van beiden. Campillo maakte de film voor zijn vriend, hij besprak dat op zijn sterfbed een beschouwt het zowel in de optiteling als in interviews nadrukkelijk als Cantets film.

Het is wedeom heel fijn. Enzo is bezig zichzelf uit te vogelen en vat zijn gevoelens nog niet, weet amper wei hij is en is zich nog nauwelijks bewust van dat alles. Hij heeft geen zin om te studeren en gaat in de bouw werken, probeert zich daar nadrukkelijk dat milieu eigen te maken. Hoewel zijn gegoede afkomst hele andere verwachtingen geeft. Veelkleuriger dan het lijkt. Deze film is een coming out drama dat ook gaat over sociale klassen en de onmogelijkheid om daar volledig aan te ontsnappen en hoe anderen. je eigen zelfbeeld beinvloeden. Een mooie psychologisch heldere film met een geweldige casting van erg goede acteurs met veel uitsraling.. Campillo heeft Cantet een mooie afscheidsfilm gegeven, Hij zal gemist worden.

Fijne, vindingrijke film. Quirky en absurdistisch en werkelijk propvol ideeën. En een film die speelt in winnipg die in het Farsi is. Begint met een absurde verwijzing naar Iraanse cinema en die cinema, waar kinderen vaak een hoofdrol spelen, heeft ook hier sporen achtergelaten. Maar dan gecombineerd met bijzonder getimede humor. Een beetje a la Roy Anderson of het Chinese Winter Vacaion. Als geheel enigszins onevenwichtig, maar heel fijn en zo'n film waar je benieuwd bent naar de volgende originele ideeën die gaan komen.

Doordat deze film twee keer in Kino was blijven er nu nog maar twee films van Hou Hsiao Hsien over die ik nog niet zag

Dit is een historische film over de nogal ingewikkelde ontstaansgeschiedenis van Taiwan. Taiwan was decennialang bezet door Japan. Na de Chinese burgeroorlog werd het een land waar een handvol Japanners, de oorspronkelijke bewoners en verschillende groepen Chinese verliezers (zeg maar de nationalisten). En allemaal hadden ze een ander beeld van het land. Daar gaat deze film over.

Iedereen in Taiwan had oorlog achter de rug, jarenlang. Er was hoop om weer een toekomst te krijgen maar al snel verzande Taiwan is een rechtse dictatuur. Vol met kapotgeslagen idealen. Een land dat met dwang een geheel werd. De film is niet makkelijk te volgen. Je wordt niet aan je handje meegenomen. In de film worden vijf verschillende talen gesproken. Dat hoorde bij het verscheurde land dat het was. Maar als iemand die geen van die talen spreekt hoor ik niet altijd het verschil. Al is er een soort vierdubbele talkscene waarin gesprekken live vertaald worden Er is ook nauwelijks tijdwaarneming.

Maar sowieso is Hou wellicht de regisseur die me stillistisch het vaakst erg aanspreekt. Fraaie nachtscenes buiten (al speelt de film vooral binnen. Hou laat scenes uitspelen en filmt prachtig subtiele bewegingen. Vaak lopen figuren ook het frame uit en in , Op een gegeven moment is er een scene met een baby en de film laat het kind baby zijn. Ook de baby gaat in en uit het frame.

Een van de mooiste scenes die ik dit jaar zag is het moment dat een man gewond binnenkomt Je ziet de hele gebeurtenissen door de reactie van de mensen in het huis. En pas veel later de man zelf.

In Taiwan werd martial law ingevoerd in de tijd dat de film speelde en daardoor was er geen vrijheid van meningsuiting. Toen deze midden jaren '80 terug kwam was er binnen hele korte tijd deze film.

Dit keer komt Varda een meer dan een halve eeiuw jongere kunstenaar tegen. Varda voelt een sterke verwantschap voelt. Ze gaan samen Frankrijk door. Fraaiste en ontroerendste stuk zit erg naar het begin, dat vond ik de mijnwerkershuisjes met de grote mijnwerkers erop. De huisjes worden gesloopt en er woont nog een vrouw. JR en Varda plaatsen ze op een fraaie manier in de geschiedenis. De hele docu is fijn maar dat stuk is het fijnste. Varda en JR brengen hun kunst naar de mensen in deze losse feel good documentaire.

Aan het einde van haar leven werd Agnes Varda een soort Jan Wolkers. Een vriendelijke zachtmoedige oma die passioneel verteld aan vooral jongere mensen, want bijna de hele wereld is ouder. Die een heel vrijblijvende film maakt. Dit keer losjes gebaseerd op de stranden uit haar leven. Ik had toen ik lang geleden Les Laneurs en la Glaneuse zag nog moeite met die vrijblijvendheid, maar nu vond ik het geen probleem. De late docu's zijn een leuke fase in de carrière van de grote Varda.

Het blijft opmerkelijk hoe vaak titels van gialli aanhaken bij eerdere titels van gialli . Deze film had niet zo geheten als Elio Petri niet kort daarvoor succes had gehad met een film met een gelijkaardige titel. En zo zijn er vele soorten titels waar vele varianten op zijn.

Verder een stijlvolle vrij vroege giallo, zij het dat het net een beetje minder exploitief en expliciet is dan veel latere gialli. Erg fraaie kleuren vooral. In deze film ook duidelijk wat gothic invloeden, terwijl de film zelfs heel anders is. Het precieze stijlvolle van deze film is van grote toegevoegde waarde voor me.

Giallo is feitelijk de brug tussen Edgar Allen Poe op wie veel oudere griezelfilms gebaseerd of op zijn minst door beinvloed zijn en de latere slashers. Dit is een van een eindeloze rij films die speelt het het gegeven van The Black Car van Poe. Zowel in Italiaanse genrefilms als in oudere amserikaanse Griezelfilm loop je nog weleens tegen dat verhaal aan. Volgens mij heb ik inmiddels wel vijf of zes varianten gezien. De film zit vol dik aangezette psycholologie en zelfs voor een giallo is alles enigszins dik aangezet. Maar vermakelijk is het wel.

Sterke Giallo. Zoals wel vaker zogenaamd in Londen. Zoals ook bij meer gialli op een meisjessxhool. Bijzondere en meteen mysterieuze opening. En met de bij Italianen bijna altijd zeer verzorgde muziek. In Duitsland werd ook deze film gepomoot als een Edgar Wallace-krimi. Hoewel deze film niets met Edgar Wallace re maken heeft. Aristide Massaccesi later beter bekend als Joe D'amato, was de DOP en was nog niet begonnen met zijn eindeloze rij steeds bedenkelijkere films die hij regisseerde. Hij kon het echt.

Sfeervolle film, zorgvuldig opgebouwd en zoals bij bijna alle Italiaanse genrefilms ook net een beetje exploitatief. Dellamano was al zeer ervaren als cameraman voor onder meer Leone. Maar hij stond nog relatief aan het begin van zijn regiecarriere. Die was in 1967 begonnen. Hij zou ook weer vroeg stoppen, want de man verongelukte in 1978 al.

Het speelt in Londen maar op een Katholieke school, die heb je daar niet zo veel. Maar het antiklerikale dat je in meer gialli vind moet er ook in. In zie zin blijft het zeer Italiaans natuurlijk. En ook opmerkelijk is dat de gfilm draait om een illegale abortus terwijl het in de UK al legaal was toen. In Italie niet trouwens.

Liefdevolle ode van Varda aan de toen stervende Demy. Vooral een prachtige weergave van Demy's herinneringen en gelukkig niet te breed georiënteerd maar vooral gefocusd op hoe Demy film ontdekte en van alles probeerde met zijn nieuwe fascinatie. In tegenstelling tot wat hierboven staat vind ik dat een grote kracht en geen zwakte. Ook wat op papier niet zou moeten werken, de verbinding tussen wat Varda laat zien en de films van Demy beviel me eigenlijk wel goed. Een beetje wat The Fabelmans had kunnen zijn als die film meer focus had gehad en niet twee helften had gehad.

De eerstte van de drie ongeziene PTA films die ik de komende tijd ga inhalen. Als voorbereiding op de nieuwe. Een erg stijlgerichte neonoir die de verwarring die ook in sommige oude steeds ingewikkelder wordende film noirs te vinden is als stijlmiddel inzet. Het leven als een grote kluwen aan intriges die allemaal weer andere intriges veroorzaken. Bij film noirs zag je dat bij bijvoorbeeld The Big Sleep of Murder My Sweet. Hoe leuk ook, de film mist in het plot wel iets dat het meer maakt dan een liefdevolle stijloefening.

Ophuls laatste film die hij nog afmaakte voor zijn erg vroege dood is deze, waar het leven van Lola Montez als een circusvoorstelling is weergegeven. Ophuls voor het eerst in kleur en flamboyant en bewegelijk als altijd. Meer dan ooit werd me duidelijk dat de roots van de stijl van Fellni of zelfs iemand als Kusturica bij Ophuls moeten liggen. Ik kon nog wat meer met de twee directe voorgangers, maar opvallend genoeg maakte Ophuls zijn allermooiste twee films binnen de beperkingen van het Amerikaanse studiosysteem.

Een obscure Japanse new wave film die vooral een stevige Godard-tik heeft gekregen. En dan wel 60's Godard. Iets als Masculin Feminin en daarbij een snufje Bonnie en Clyde en een kijk op gender die bijna hedendaags is. Regisseur Isao Fujisawa is naast deze eigen film vooral bekend als assistent regisseur bij Hiroshi Teshigahara. Zo goed is dit zeker niet, eerder een aardige curiositeit.

Groots. Een melodrama en een filosofische film. Prachtige kleuren, fantastisch uitgespeelde scenes. Een film over geluk van de een en ongeluk van de ander en hoe het leven zich aanpast naar een nieuw normaal. Een film die tegelijk verontrustend als troostend kan zijn, tegelijk. Net als de zin Niets is voor altijd dat kan zijn., Heel bijzonder en nog beter dan Cleo en Vagabond.

Oei. Al een tijdje niks van de Coens gezien. En geen enkele van de solofilms van een van hen. Maar dit is zo mager dat het nauwelijks voor te stellen is dat Ethan ook meewerkte aan iets als No Country for Old Men. Honey Don't is een soort neonoirkomedie. Zo'n film die wanhopig vist naar een cultreputatie en waar het vrouwelijke hoofdpersonage geschreven is als een wandelende mannenfantasie (hoewel Traicia Cooke meeschreef). Een erg mager plot en af en toe een leuke grap. Dat is het wel zo'n beetje. Blij dat de film niet zo lang was.

Wilde ik al een tijdje zien, maar viel me uiteindelijk tegen. Aan het einde van zijn leven verfilmde DeSica een roman over een soort oase van rust in een Italie dat steeds verder vervalt in de tweede wereldoorlog. Daar kan een groep jonge mensen net doen alsof ze niet vervolgd worden en alles zo perfect is als de tuin. De film mist het evenwicht tussen liefdesverhaal enerzijds en grimmige achtergrond anderzijds en gaat nooit echt leven. Met name de liefde tussen Giorgio en Micol blijft nogal vlak. Naast die thema's probeert de film ook nog wat te doen met het grote klasseverschil tussen de twee geliefden, maar daarin is de film ook te oppervlakkig. Blijft vooral een film over waar mensen proberen een paradijselijke wereld in een hel te handhaven. Dat gaat natuurlijk niet goed en dat is best indrukwekkend Maar ik had meer gehoppt. Te meer omdat howel ik weet dat de reputatie van De Sica na midden jaren '50 per film erg uiteenloopt ik toch erg overtugende dingen zag.

Voor het eerst dat ik iets zie van Joe D'Amato. Hier nog onder zijn eigen naam Aristide Massaccesi, omdat hij deze film prima vond en dicht daarmee zijn serieuze editing carrière in gevaar bracht. Niet altijd even samenhangend en eenduidig qua sfeer en het verhaal stelt weinig voor. Ook een van die Kinski rollen waarvoor hij zicht niet erg inspande. Maar bij vlagen wel lekker wild en een beetje psychedelischt. Vooral een film die een soort brug lijkt te zijn van de traditionele Poe griezelfilms (feitelijk is dit ook weer de zoveelste variant op zijn zwarte kat-verhaal) naar de latere giallo-films. Maar in beide hoeken zijn genoeg betere films te vinden.

Of dat voor Joe D'amato geldt is gezien zijn reputatie twijfelachtiger.

Fijne goed gemaakte spagetthiwestern met alweer goede muziek . Nou is Morricone een legende, maar hoeveel goede Italiaanse filmmuziek er sowieso is is bizar. Zelfs de foutste low budget films hebben vaak een hele goede soundtrack. De film is wat meer recht door zee dan sommige Italiaanse westerns uit die tijd. Maar het werkt allemaal prima en het einde is sterk.

Fijn rouwverwerkingsdrama dat uiteindelijk gaat over wat kunst te weeg kan brengen en is. En hoe mooi het kan zijn je erdoor te uiten. En dat is een mooi gebrachte waarheid in dit fijne en fraai geacteerde drama. De film vermijdt gelukkig net aan om de vergelijking tussen Romeo en Juliet en wat de zoon overkwam te veel een op een te maken en houdt het bij genoeg overeenkomst om tegelijk los ervan te staan als een flinke associatie te hebben. Opvallend dat dit een previously unreleased release werd. Voor mijn gevoel hebben wat distributeurs zitten slapen, want dit is een vrij toegankelijke film die een best groot publiek moet kunnen aanspreken.,