Log

Zoals beavis al schreef gaat de film nauwelijks over de genoemde bandiet, maar het is vooral een excuus voor een nogal hak op de takkering en bij vlagen bizar essayistische 1968-film met linkse roots. Al is de maker ook daar duidelijk teleurgesteld in. Propvol met verwijzingen naar de Brazilliaanse en soms ook wereldpolitiek en de film steekt daar nogal de draad mee. Een levendige en erg vindingrijke film is het in elk geval. Een Braziliaan met een flinke kennis van de historie haalt er nog tig keer meer uit, Dat wel.

vote posted

Ook in Brazilie inspireerde de Nouvelle Vague tot het maken van andere films. De beweding heette daar Cinema Novo en die brak met een filmcultuur die vaak Hollywoodje speelde en veelal bestond uit sentimentele musicals enzo., De regisseur heeft hier sowieso A Bout de Souffle gezien. Stillistisch niet zo radicaal als die film destijds was., maar ook deze film speelt met stijl. Door bijvoorbeeld een hele lap dialoog te koppelen aan andere beelden (niet van degenen die praten). Verder gaat het vooral over twee jonge mannen die erachter komen dat de rijke vader van een van hen niet meer zo rijk is en voor het eerst in hun leven gaan ze manieren verzinnen om aan geld te komen. Ze willen een soort rebellen zijn, maar lijken vooral zonder doel.

Niet helemaal geslaagd maar interessant als cultureel fenomeen en met een soort onderliggende triestheid die je in deze tijd nog niet bij Godard zag.

Op het eerste gezicht een sociaal drama over de tegenstelling tussen platteland en stad, vrouwen en mannen enzo. Maar er zit een andere laag in deze boekverfilming. De hoofdpersoon is zich nauwelijks bewiust van zichzelf. Kent de codes niet altijd hoe mensen met elkaar omgaan en is gevaarlijk naief. De film benadert dat soms bijna filosofisch. Als je zo weinig zelfbewustzijn hebt, wat is dan het gevolg?

Amaral lijkt te willen zeggen dat een flink deel van de arbeidersklasse het zelfbewustzijn mist om misbruik te voorkomen en vooral in die zin is dit een politieke film zoals Pippo Il Bufonne hierboven aangeeft.

Erg seventies. Met Hoffmann als antiheld die al snel de conclusie trekt dat de wereld hem geen kansen meer geeft en zijn wil om zijn leven te beteren weer loslaat. Best een hoop sfeer en een fijne rolbezetting, maar heel verrassend is het nou ook weer niet. De verandering in Hoffmanns karakter is nogal snel en schetsmatig.

Regisseur Grossbard bleef vooral een theaterregisseur met af en toe een filmuitstapje. Dit is daarvan wel degene die het meest een blijvertje bleek.

Voor mij een wat mindere Salles. Met name het koppelen van de verhalen van alle broers en ze aan elkaar knopen met de suggestie dat alles tegelijk plaatsvind werkt niet zo goed. De beste twee Salles-films zijn het oudere Foreign Land en het recente I'm Still Here. Van wat ik zag dan toch. Ik denk dat ik hier liever een dieper gravend verhaal over een enkele broer had gehad. Maar slecht was het ook zeker niet.

Een lichtvoetige variant op de typsiche gritty politiefilms van begin jaren '70. Maar door de humor en lichtere toon heeft het ook wel weg van een 80's buddycop film. De film wordt gedragen door het charisma van Gould en Blake. Qua script soms wat anekdotisch, maar niet onaangenaam.

Nogal onevenwichtig derde deel dat nog weleens van toon verschiet en ook qua niveau. Bij vlagen veel kitscherige CGI die me terug doet verlangen naar het eerste deel met een beduidend lager budget. Ook mist de film de retestrakke spanningsboog van het tweede deel. Ook is vooral de figuur van de moeder slecht geschreven en matig geacteerd. Ze is vooral een plotmiddel dat verward en niet verward is als het zo uikomt. Ook de uitgerekte sterfscene waarbij we ontroerd moesten raken werkte bij mij averechts.

Desondanks best aardig om te volgen als een soort coming of age-avonturenfilm variant op het gegeven. De jongen die de hoofdrol heeft is prima en dat komt goed uit want hij lijkt ook de hoofdrol te zijn in de volgende twee delen,. En het einde geeft aan dat de volgende een stuk luchtiger gaat worden.

Ingehaald in de bios. En het goede nieuws is dat Weerasethakul vooral zichzelf is. En dat is weleens anders met Aziaten die buiten hun eigen land films maken. Dus wederom weinig plot. Veel ruimte voor eigen associaties. Meer poezie dan proza. En zoals altijd zijn speelt tijd nauwelijks een rol, zijn dromen en herinneringen niet anders dan de werkelijkheid van het nu. Weerasethakul heeft veel invloed gehad, maar er is weinig fijner dan the real thing.

Zelfs al is dat met een bekende actrice (Swinton), voor het eerst bij hem, dat is een halve minuut wennen, maar de film wordt niet aangepast aan haar.

Mijn voorstelling was in de ochtend, kwam nou eenmaal zo uit. Maar op de een of andere manier past Weerasethakul erg goed in de ochtend.

vote posted

vote posted

vote posted

Wes Anderson is niet per se mijn favoriete regisseur, maar hij zit nu wel op een schaal naar beneden. Deze is minder dan Astroid City en die was weer minder dan The French Dispatch en die was weer minder dan duidelijk zijn beste film The Grand Budapest Hotel. The Phoenician Scheme behoort echt tot zijn minste films. Anderson is vaak erg goed in het scheppen van wereldjes. Ook hier doet hij zijn best, maar misschien wel minder dan ooit wordt het een geheel met het plot. De vormgeving lijkt de film meer in de weg te zitten. Het voelt als een opluchting als de film aan het einde uit zijn vormgevingskeurslijf breekt. Dat is ook onderdeel van de film, maar het keurslijf vond ik niet lekker werken.

Maar ook in het plot gaat het mis. Heel kort gezegd: Het was te vaak flauw en het liet me vooral volkomen koud. Dat heb ik eerder gehad bij Anderson (The Life Acquatic of Steve Zissou heeft dat ook). Ook de tegenwoordige optocht van bekende acteurs wisselt iets te sterk van niveau. Van behoorlijk sterk (Bryan Cranston) tot tegenvallend (Scarlett Johansson). Al met al was deze het niet voor me.

Eenmalig te zien in Kino. Dus even langs geweest. Niet zo extreem als ik dacht of de indruk die gewekt werd in het praatje vooraf. Gewoon een perverse thriller. Maar niet veel schokkender dan veel giallo's bijvoorbeeld. De film moet het niet per se van het plot hebben , maar is opvallend goed geschoten voor dit soort filmsw zei ik na afloop tegen mijn gezelschap. Ik lees nu dat de cinematograaf van Kubrick deze film deed. Dat verklaart wel het een en ander.

Prententieloze kafkaeske thriller. Zo'n film die goed gebruik maakt van de sterke kanten van Cage die precies weet hoe je zo'n rol neer moet zetten. Cage lijkt zijn rollen tegenwoordig weer meestal bewuster te kiezen. En deze rol past extreem goed bij hem. Deed me in zekere zin een beetje denken aan de Aussie klassieker Wake In Fright, die film is nog een aardig stuk beter. Het einde mist een beetje scherpte, maar het evenwicht tussen plagerig plot , mooi gedoseerde humor en sfeer is heel sterk gedaan. En Cage speelt de neergang van zijn personage met precies genoeg ongeremdheid, hij houdt gelukkig niet in. Hier vraag je geen subtiel spelende acteur voor.

Zo lang met de DVD kijken gewacht, dat ik de film uiteindelijk in rerelease in de bioscoop gezien. Ik ben een rare.

Ook ik zag eerst Memoirs of a Snail en de thema's en stijl van beide films ligt erg in elkaars verlengde. Beide film voelen heel persoonlijk en hebben ook een duidelijk quirky trekje en hetzelfde gevoel voor humor. De films zijn duidelijk primair het werk van Elliot en niet zoals vaak bij animatie een studioproject vol compromissen. Deze is licht beter want net een tikje subtieler. Fijjn, maar echt helemaal mijn smaak is het ook niet.

Aan het einde pakte de film me toch even, maar dat ook te maken met de muziek. (Swingin' Safari van Bert Kampfeart) die me enorm aan mijn overleden vader doet denken.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted