Log

De laattste Lee Chang Dong die ik nog moest zien is zijn debuut. En het vooral een nog wat onrijpe film. Green Fish is een neo-noir die wat doet denken aan Aziatische tijdgenoten, zoals vroege films van Wong Kar-Wai. Zo goed is Green Fish niet. En de kracht van zijn eigen stem moest Lee Chang Dong nog vinden. Details van de film zijn best sterk, maar globaal is het redelijk 13 in een dozijn. Vooral een film waarin het talent van Lee Chang Dong in individuele scenes doorschijnt, maar met enige afstand zijn minste film.

De neergang van Peckinpah begint hier. Hij had zich in Hollywood bijna overal onmogelijk gemaakt en kreeg alleen nog werk bij United Artists en hoewel deze film beter is dan latere films als Convoy en The Osterman Weekend zie je duidelijk aan de film dat Peckinpah veel compromissen moest sluiten om dit te kunnen maken. De eerste veertig minuten zijn met meest onversneden Peckinpah en veel beter dan de rest van de film. Een dwars begin over een verraden spion die neergeschoten is en weer beter moet worden, Als hij dat eenmaal is wordt de film juist slechter. De film heeft stukjes martial arts (toen erg in de mode) die ongetwijfeld moetjes waren en een verhaal dat nauwelijks spannend is en ook vaak niet zo interessant. Toch schijnt hier nog veel meer de oude Peckinpah door dan in Convoy en is de film minder een een puinhoop dan The Osterman Weekend. Hij had hierna nog een kleine opleving met Cross of Iron, maar The Killer Elite is het begin van het einde.

Ik had eigenlijk iets subtielers verwacht, maar uiteindelijk is dit een paranoiathriller over een samenzwering die deels een enorme hit werd omdat toen deze film net draaide het grootste Nucleaire ongeluk ooit in de VS plaatsvond ( Three Mile Island accident - Wikipedia - en.wikipedia.org )en de film ineens een reputatie van visionair kreeg. Dat is de film nou ook weer niet. Maar in zijn soms wat dik aanzetten en dankzij sterke acteurs als Lemmon, Douglas (ook producent) en Fonda was dit een spannende thriller.

Leni Riefenstahl was een uitermate fascinerende vrouw en blijft ook mijn nieuwsgierigheid opwekken. De makers kregen voor deze film toegang tot haar archief, waarin ze erg veel had bewaard. Cassettebandjes met interviews, vele foto's en veel filmmateriaal en zelfs fanmail. Er zijn wat nieuwe puntjes die dat archief duidelijk maken, maar als je al het een en ander over Riefenstahl gezien en gelezen hebt biedt deze documentaire toch niet heel veel nieuws. De vraag die het meeste fascineert (waar stond ze precies tussen de apolitieke opdrachtfilmer die ze zelf beweerde dat ze was en de oorlogsmisdadiger waar sommigen haar voor uitmaakten zal nooit helemaal beantwoord worden, maar er zullen de komende decennia nog vele mensen zijn die die vraag proberen te beantwoorden.

Veel New Hollywood-regisseurs kregen als bewonderaars van golden age of Hollywoodfilms behoefte aan een film die niet gritty realisme was, maar juist bewust kunstmatig. Scorsese deed het met deze, Coppola met One From The Heart en hoewel ik ze niet zag, kun je volgens mij ook lijntjes trekken naar Spelbergs 1941 en At Long Last Love van Bogdanovich. Overeenkomst is dat al die kunstmatige films flopten en destijds erg negatief werden ontvangen. Alleen New York New York wordt echt serieus anders bekeken nu en heeft een betere reputatie.

Een film over hoe veel aandacht voor je kunstuiting ook veel kan kosten waaronder je relatie. Als geheel werkt de film niet zo goed, maat veel losse scenes zijn virtuoos en Scorsese lijkt zich bijna opgelucht door dit kunstmatige New York te bewegen. Ook ik zag de lange versie en die is wel te lang, maar als de kortere versie vooral individuele scenes in kort, dan hoef ik hem niet te zien, want juist de lang aangehouden scenes waren het beste. Bij vlagen heel mooi in zijn vorm, met tegen het einde nog veel ode aan Hollywood. Maar thematisch niet heel overtuigend.

Binnen het oeuvre van Chang-Dong Lee komt Secret Sunshine het dichtst bij. Een niet al te subtiele achtbaan van emoties. Maar stiekem wel een gelaagde en complexe en een die je door de vorm lang op het verkeerde been zet. Ook een film over de dictatuur die Zuid-Korea in de jaren '80 nog was. De uiteindelijke conclusie is hoe alles begon en de film blijkt dan een [spoiiler]verslag van de ondergang van Yong Ho door PTSS . Door de veelomvattendheid van de film werkt het voor mij dat het een soms wat groteske film met grote emoties is. Binnen zeer kort zijn debuut en dan heb ik ze alle zes gehad.

De film is imperfect en heeft puzzelstukjes die niet helemaal passen, maar uiteindelijk is de balans toch vooral positief. De film is deels 00's Jia Zhang Ke (die ook een rolletje heeft), maar de toon is anders. Een beetje grotesker en te vol met wat overbodige plotelementen die nergens heen gaan en makkelijk uit de film hadden gekund. De film werkt namelijk vooral als een sfeerfilm die getuigd van de enorme veranderingen in China. De film profiteert erg van zijn omgeving. We zitten ergens in het Noorden van China en dat is ook te zien doordat het landschap lijkt op wat ik zag in Mongoolse films. Het dorpje is aan het vervallen en de nieuwe tijd is er nog niet. Veel in het dorpje wordt bijna afgebroken en vele mensen die wachten op beloftes die de toekomst brengen en veel mensen die niets kunnen met die beloftes en geen energie meer hebben voor verandering.

Paramount was in deze tijd vaak een moedige studio waar originele projecten groen licht kregen, maar elke studio reageert ook op trends en deze film is duidelijk gemaakt als reactie op het succes van Dirty Harry, maar vooral The French Connection.

Waar The French Connection gebaseerd was op een true crime boek van de toen nog agent Eddie Egan. Deze film is gewoon fictie maar gebaseerd op verhalen rondom dezelfde man. Die Egan die het leuk vond om bekende Amerikaan te worden speelt hier bijna een gelijkaardig klein rolletje als in The French Connection.

Deze film is helaas een stuk minder goed. Op alle vlakken eigenlijk. Duvall geeft de rol veel minder uitstaling en menselijkheid als Gene Hackman in The French Connection. De pogingen om de film deels te laten gaan over rassenverhoudingen tussen Puertoricanen en witte agenten komt echt potsierlijk over en werkt voor geen meter. Sowieso zijn de boeven weinig geloofwaardig, met als dieptepunt de rol van Darrow als Sweet Willie, slecht geschreven ook Darrow bakt er niet veel van.

De film wordt nog enigszins overeind gehouden door soms fraaie plaatjes van New York City in regenachtie nachten. Ik ben daar nogal een liefhebber van en dus rond daarom naar boven af, maar verder kun je veel beter The French Connection kijken.

Prachtige film. Een van de post Easy Rider films die betrokken mochten maken zonder studiobemoeienis. Die films flopten allemaal dus dat was snel over. De film is een prachtig gefilmde (alleen die openingscollage van beelden al. Wow!) western met een zeer rudimentair plot. Op mijn blu ray staat extra materiaal waaruit je kunt halen dat rudimentaire deels een montagekeuze was. Er wordt prachtig geacteerd. Vol veelal ingehouden emotie waarachter tig verhalen schuilgaan. Zeker ook van de mij onbekende Bloom. Mooie westernparel met meer sfeer dan plot, wat ik graag heb,

Voor een keer ben ik het wel met mrklm eens eigenlijk. Het moet niet gekker worden. Jaren terug oip het IFFR een film van Trueba gezien die opvallend goed was en me nogal verraste omdat ik er niet veel van had verwacht. Nu verwachte ik meer maar werd ik teleurgesteld. Het uitgangspunt van de film: stel gaat uit elkaar, besluit dat te vieren en komt weer nader tot elkaar klinkt als een doordeweekse romantische komedie en is dat vaak ook. De film tracht dat te verbergen door een erg matig metalaagje over het maken van films (en zelfs deze film), beide leden van het stelletje werken in de filmwereld) en zijn er wat filmverwijzingen her en der. Af en toe een echt aardige situatieschets of leuke dialoog (zoals de discussie over een Dudley Moore-film, (dat gaat over 10 (Film, 1979) heb ik toch even nagezocht. De titel wordt niet genoemd). Maar ook een film die in het laatste stuk een eindeloos durende drie kwartier bezig is naar een einde toe te werken. Opgelucht dat het klaar was.

(reactie op ander bericht)



Hier ben ik het helemaal mee eens. Ik ben een stuk minder enthousiast over de film en dit is een van de storende dingen. Warfare dekt zich in door te roepen dat de film gebaseerd is op de herinneringen van de soldaten, maar daar wringt het. Want de film lijkt geen moreel oordeel of politiek motief te presenten, maar kan dat in dit geval wel? Is het niet doen niet al een politiek ding haast, zeker met het genoemde einde. De film gaat over één dag in de Irakoorlog, compleet vanuit het oogpunt van de Amerikaanse militairen die een huis innemen waar twee Iraakse gezinnen wonen en daar aangevallen worden en hun gewonde kameraden moeten evacueren. De film vermijdt werkelijk elke context, maar in dei poging worden bijvoorbeeld de Irakese gezinnen gedegradeerd tot figuranten. En ik snap dat ze de film kaal wilden houden maar kan een film helemaal eerlijk zijn als er het geen moment over de bredere context van deze oorlog gaat waar in films nog opvallend weinig over gezegd is? De eindscène die ik hierboven quote voelde in die context helemaal als misplaatst en deed me het cijfer in mijn hoofd nog wat verlagen. Kortom: Ik worstel met deze film. Veel rauwheid en veel kwaliteiten en meestal ook vrij consequent qua stijl, maar de film wringt voor me.

In 1988 maakte Hopper als regisseur pas zijn tweede film na het floppen van The Last Movie, als regisseur dan. Colors is een stuk conventioneler dan Easy Rider en The Last Movie. Maar ook wel enigszins uniek want volgens mij de eerste mainstreamfilm die grotendeels ging over de toen moderne (grotendeels) Afrikaans-Amerikaanse straatbendes. Bloods en Crips en zo dicht op de locatie zat dat er schijnbaar echte bendeleden tussen de figuranten rondlopen.

Het is ook een buddycop achtige film met een bekende tegenstelling. Duvall speelt een agent die weet dat hij niet alles kan oplossen en vaak vooruit denkt. Penn is de rookie die nog het ideaal heeft dat hij met hard optreden paal en perk kan stellen aan de drughandel door de hard tegen de kleinere jongens te zijn. Niet heel origineel, maar in deze film vrij effectief doordat de film het combineert met een vrij geloofwaardig beeld van de hood anno 1988. Kort erna zou de film opgevolgd worden door een stel films van african american regisseurs als New Jack City, Menace II Society, Boyz n The Hood en Clockers.

Vond hem erg fijn. En veel gecontroleerder dan zijn reputatie soms is/was. Die reputatie was dat dit een film gebrouwen was van een serie onsamenhangende beelden. Zo kwam het helemaal niet op me over. The Last Movie is deels een film over het maken van een film, deels een film van een filmmaker die echt totaal out there gaat omdat hij een zak met geld zonder voorwaarden kreeg kreeg. Een film die werkelijk uit zijn jasje barst van de ideeën en net als Easy Rider een duidelijke post-hippe film waar iedereen ver voorbij het naieve dromen is en beseft dat de wereld een stuk weerbarstiger is dan hij leek te zijn. En tegelijk is het een film over het uitstellen van de confrontatie met die werkelijkheid. De werkelijkheid was ook dat de wereld niet klaar was voor een film als deze en Hopper niet nog eens een zak met geld zonder voorwaarden kreeg. Ook een film over koloniale verhoudingen tussen de Amerikanen en de Peruanen en in die voorstelling zijn tijd ver vooruit. Unieke film.

Satirische komedie die erg van zijn tijd is, maar ook zo geslaagd dat ik me afvraag waarom deze niet bekender is. Denk aan iets wat een beetje weg heeft van een mix van tijdgenoten als Harold & Maude, MASH en If...en eigenlijk nog behoorlijk relevant is. Als je met het nieuws van tegenwoordig denkt dat de hele wereld gek aan het worden is. Dan is aan deze film te zien dat dat in 1971 niet veel anders was.

Gould speelt een nihilistische man, Rodd wil van hem iets anders maken. Iemand die wel vecht en in dingen geloofd, maar hoe doe je dat als de wereld tegen dat doel werkt. Paar echt geweldige losse scenes met mooie kleine rolletjes. Donald Sutherland als hippiepriester bijvoorbeeld of de tamelijk bizarre en grappige confrontatie tussen Gould en zijn ouders. Arkins oeuvre als regisseur bleef klein. na deze film volgden alleen nog een TV film en een paar shorts en een andere bioscoopfilm namelijk Fire Sale (Film, 1977) . Die staat meteen op mijn to see lijst

Kleine fijne Thaise film van het soort dat je vroeger jaarlijks op het IFFR zag, maar tegenwoordig zijn er op het IFFR alleen nog maar oninterssante Thaise films te dien. Ik zag deze in het kader van Cinemasia on Tour. De film is vooral een film over tijd. Hoe alles voorbij gaat en tegelijk niks. Er zijn fijne intieme scenes tussen grootvader en dochter, maar soms heeft de film net wat te veel niet helemaal werkend plot voor zijn eigen bestwil. Met name de rollen van de zoon van de man en de lerares van het meisje geloofde ik niet volledig en dat houdt me toch van 4 sterren af.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Dit had Clark niet moeten doen. Het derde deel zet realisme overboord, maar erger nog ook de geloofwaardigheid. Vooral de hele bende rondom Curtis hing van de onzin aan elkaar en Cornell John, wiens rol een stuk groter is in dit deel staat vreselijk te schmieren. Waar Adelthood werd gebruikt om het verhaal uit Kidulthood meer inhoud te geven, dar is Brotherhood een mislukt vervolg dat beter geskipt kan worden.

Adulthood is een stukje beter dan Kidulthood. Noel Clarke regisseert nu ook, zijn rol is hier ook nog wat groter en net als het eerste deel schreef hij deze ook. Ik vind deze duidelijk beter. Deze is iets rechtlijniger dan zijn voorganger en gaat wat meer over een beperkter aantal personages. Sams verhaal krijgt hier meer relief. Ook Clarkes regie is beter dan de regisseur van de eerste film.

Pamela Anderson gaat voor een moedige rol en speelt iemand die behoorlijk dicht bij haarzelf ligt en doet dat zo goed dat ze meteen bewijst dat ze veel meer kan dan velen (waaronder ik) lang dachten. Ze speelt een vrouw die al sinds de jaren '80 danst in een gedateerde topless dansshow. Ze is daar altijd gebleven en nu is flink in de 50 en stopt de show omdat er geen hond naar komt kijken. Ze wordt geconfronteerd met ouder worden en het leven dat ze geleid heeft, waar haar beroep voor alles ging.

Naast Anderson ook een prachtrol van Curtis die bijna tegen karakter gecast is en er totaal anders uitziet dan meestal. Ook veel leuke kleine rollen en gelukkig geen overvol plot. Anderson maakt van Shelly een theatrale en kwetsbare vrouw.

Deze film kwam moeizaam op gang. De sfeerschets-achtige aanloop van de film (met een lichte parodie-achtige ondertoon) is compleet uit evenwicht. en mist ritme en probeert feitelijk iets te doen wat iets als Nashville later probeerde doen (en die film slaagt daarin wel wat beter). De film heeft duidelijk sporen van een film waar het script veel bewerkingen heeft gehad. Er waren vast issues in de editing ende film vind in de eerste helft geen toon.

De tweede helft, als het verhaal tot zijn punt komt is echt veel, heel veel beter. De film vind zijn focus en ritme en blijkt een vroege new hollywood film te zien. Een film die heel zwartgallig is waarbij het laagje beschaving rap wegvalt. De mensheid is bijna reddeloos verloren.

Als de eerste film het niveau van de tweede had gehad dat was deze film legendarischer dan opvolger Bonnie & Clyde. Nu is het bijna een soort voorstudie.

Maar Penn in deze tijd blijft altijd interessant.

Heel aardige film maar niet zo goed als hij wil zijn. Ergens had ik de indruk dan Noel Clarke (die de film schreef) een soort Do The Right Thing had willen maken. Een snelkookpan met wat giftige ingrediënten die tot een ontploffing komt, maar tegelijk ook een jong doelpubliek niet uit het oog verliest die gewoon een spannende en herkenbare film willen. Het leidt tot een rauwe en goed en geloofwaardig geacteerde hood-film die een beetje meer de diepte in had gemogen en dan echt heel goed had kunnen zijn, Ben benieuwd naar de twee vervolgen.

vote posted

Prachtige midlifecrisisfilm met Lemmon wederom (na Missing een tijdje terug) weer een weergaloze dramatische rol. En dat moet ook want de film staat of valt met die rol Het is new hollywood in de jaren '70 dus een bevrijding is er niet meer. Lemmon zit gevangen in zijn huidige zelf en komt er niet meer uit. Ook in de rollen naast Lemmon heel goed geacteerd.

Fraaie film waarvan ik de DVD nota bene vond in een kringloopwinkel. Opvallend genoeg van de latere Rocky-regisseur John G. Avildsen. En een film die veroorzaakt dat ik de komende tijd weer eens in New Hollywood duik, qua thuiskijken. Genoeg onontdekte films die hier nog op de plank liggen

Zeer fraai einde ook.

Me ooit aangeraden door Brix toen ik vroeg naar een coming of age western. En er bleek een vrij goedkope Blu ray van te zijn.

Heel mooi. Combineert een klassiek coming of age verhaal met een enigszins revisionistsche western (ik vond het soms Peckinpah-achtig), Vol griijze karakters en een jongen die uitvind dat zijn dromen niet per se overeenkomen met de werkelijkheid. De film is niet aangeharkt maar vaak een beetje gritty en smerig en er is weing tot geen verschil tussen good guys en bad guys. Ik vind aandacht voor sfeer en omgeving belangrijk bij goede westerns en daar is hier genoeg van. Van genoten.

Ik vond hem prachtig, maar als je een horror verwacht, dan krijg je inderdaad wel iets heel anders. Vraag me af of daar het gemiddelde vandaan komt, want dit is wel heel erg karig. Al is dit niet voor iedereen, Minervini haalt meestal de bios niet hier en je bent dan aangewezen op een festivalvertoning. Wellicht hielp het dit keer dat hier Belgisch geld in zit.

Want veel meer dan een oorlogsfilm is dit een typsche Minervini, Minervini beweegt zich meestal op het snijvlak tussen documentaire en speelfilm. Dus vaak met personen die een soort versie van zichzelf spelen. Er is meestal erg weinig plot. En vaak gaat het over mensen die aan de zijkant van de maatschappij staan. En hoewel Minervini voor het eerst een historische film maakt is dat hier deels ook zo. Er zijn acteurs die hetzelfde heten als hun rol en de soldaten die we bekijken vormen absoluut niet het front, maar lopen ergens in de verte rond op een ogenschijnlijk onbelangrijke plek. En ze hebben een bescheiden opdracht, die de gescheidenisboeken niet zal halen, hoe veel de oudste zoon in de film daarover lijkt te fantaseren. Dat doen ze zo goed en zo kwaad als het gaat. En op een moment dat je het bijna niet meer verwacht is daar ineens de vijand. Ook net als sommig eerder werk van Minervini, veel beelden van handelingen en veel focus op de personages. Ze hebben ook gesprekken en die gaan vooral over gewone dingen, maar ook over de verantwoording waarom ze daar precies zijn. Hoe verantwoord je dat aan principes die je hebt, door je geloof of je bagage. Is het het waard? En daar zit hem de band met het heden. De uniesoldaten uit deze film stonden aan de goede kant van de geschiedenis, maar zo duidelijk was dat toen nog niet.

Uiteindelijk is er de duidelijke suggestie dat niemand zal overleven. En worden allerlei mensen opgeslokt door het monster van de oorlog, zelfs in de verafgelegen rafelranden. Waaronder een vader met twee puberzoons.

Ik zag Mary & Max nog steeds niet. Maar daar komt snel verandering in. Memoir of a Snail is een ietwat dik aangezet (maar ik vermoed dat er onder de oppervlakte autobiografische elementen zijn) drama over een weesmeisje en haar broer. Veel creativiteit, Onderhond noemde terecht Wes Anderson als referentie voor het vaak nogal quirky karakter, Ik wil daar nog aan toe voegen dat Pinky ook trekjes had van Maude uit Harold & Maude. Zo goed als die film is dit niet. Maar zeker aangenaam.

Vooral gekeken vanwege Michael Ward die een mooie en niet onvergelijkbare rol had in de serie Top Boy. Deze film is helaas een stuk eendimensionaler en oppervlakkiger en heeft en wel heel erg voorspelbaar verloop. Is niet onaardig in het laten zien van sommige potentieel giftige aspecten van de straatcultuur, maar doet dat in zo'n hoog tempo dat het niet echt geloofwaardig wil worden. Het idee achter de muziek, met raps die het verhaal illustreren, heb ik al eens eerder gezien in het veel betere Ill Manors (Film, 2012) . Beide films zijn overigens gemaakt door rappers.