Bakha Satang (1999)

De moderne Citizen Kane. Een film die met een episodische vertelling steeds een stap terug gaat in de tijd (helemaal niet à la Memento zoals wordt gesuggereerd), waardoor we langzaamaan leren wat het hoofdpersonage (een briljante Sol Kyung-gu) gedreven heeft tot het nemen van de tragische beslissing waarmee de film opent. We zien hoe politieke en maatschappelijke gebeurtenissen in het Korea van de laatste decennia hem vormen, en uiteindelijk tot zijn ondergang leiden. Door een uiterst beschouwende filmstijl lijkt de film aanvankelijk weinig indruk te maken, maar na verloop van tijd grijpt ie je gegarandeerd bij de strot. De regie is van een buitenaards niveau. De film maakt een fors politiek statement, waarmee Lee Chang-dong definitief lijkt te willen afrekenen met een aantal weinig fraaie gebeurtenissen uit de recente Koreaanse geschiedenis. Doordat de film zo politiek geëngageerd is, was het niet verwonderlijk dat Lee Chang-dong een aantal jaar na het maken van deze film een post kreeg in het Koreaanse kabinet, als minister van cultuur (hij hield dit echter niet lang vol, liever ging hij weer films maken). Behoorlijk jammer dat de film zo overlooked is gebleven, en net te vroeg werd gemaakt om mee te profiteren van de bubble van Koreaanse cinema. Deze film kun je het beste zo blanco mogelijk ingaan. Daarom heb ik bij de toevoeging zo'n nietszeggende synopsis gemaakt.

Begint veelbelovend, maar na een minuut of 40 wordt Bakha Satang steeds wat langdradiger, minder mooi en vervelender. Het is wel duidelijk waar de film op aan wil sturen zodra we te weten komen dat Yong-ho in het leger heeft gezeten. De scène waarin hij een student dood schiet was wel net even een tikkeltje overdreven en overbodig, nogal irritante huil scène. Bij vlagen een mooie film. Jammer van het soms wat overdreven drama en de vertelstructuur is ook niet echt een pluspunt. 3.0*