Log

Was niet helemaal weg van het einde, maar verder is de film vooral goed door sfeer, spanningsopbouw en de zeer fijne cast. Delon, Schneider (tweede keer dat ik ze samen in een film zie na het vreselijke The Assassination of Trotsky, er zijn er nog twee, maar die zijn obscuurder en al uit eind jaten 50), Ronet en jonge Birkin die bezig was een Europese ster te worden. Fijne coole soundtrack. Als de film dan noodgedwongen uit de spanningsopbouw stapt is het allemaal wat minder.

Deception is een melodrama met noirtrekjes. Bette Davis speelt een pianiste uit Europa die al een aantal jaren in de VS woont. Ze ziet in de openingsscene een cellist spelen. Dat blijkt haar vriend uit Europa te zijn die ze na jaren weer terugziet. Davis heeft echter in de oorlog intensief contact gehad met de arrogante componist Claude Rains.

En dat wordt in grote emoties uitgespeeld. Maar het verhaal is vrij dun. Opvallend dat de aard van de relatie tussen Rains en Davis alleen suggestie is. Is het alleen een relatie? En zou Henreid dat zo erg vinden dat dat hem kapotmaakt Ik geloofde dat niet helemaal. Dat wordt vooral gecompenseerd door een heerlijk vals spelende (qua rol dan) Rains, die in deze film echt de show steelt

Ik ga naar vijf sterren na herziening in de bioscoop.

Allereerst een opmerking. Kijk deze film zonder ondertitels. Als je Frans kan verstaan is dat prima. Maar in het Engels werkt het eigenlijk nog wel beter., Maar in deze films zijn de voorgelezen brieven een stijlmiddel dat bewust verdrinkt in de stadse geluiden,.

Ik hou van Akerman. Haar beste films communiceren met me. Dit is een film met een zeer eenvoudig idee die heel veel is. Het resultaat is een film over onvoorwaardelijke, diepe en soms verstikkende moederliefde. Een film over een dochter die daaraan een beetje wil ontsnappen. De film is zelf een reflectie op hoe universeel het heel persoonlijke kan zijn. In een open stijl die steeds wat anders bovenhaalt. Je ziet hier op een gegeven moment een moeder met haar zoontje in een metrogang lopen. Daar legde ik gisteren bijvoorbeeld een verbinding. Het jongetje is een jaar of vier en is veilig omdat hij de hand van zijn moeder stevig vast heeft. Maar er komt een moment dat hij zich ook gaat losmaken.

Tegelijk is News From Home een tijdscapsule naar de jaren '70 en een stedsportret van New York. In de jaren '70, dus met een disis urban decay. De titel slaat vooral op nog een laag in de film. Thuis en niet thuis., Waar is thuis? Is dat waar je bent of waar je vandaan komt. De film gaat ook over elkaar missen en afstand.\

Erg van genoten. Prachtig meesterwerk Akerman wordt gemist.,

Prachtige film en een waar je de invloed op Scorsese (die erg veel noirinvloeden heeft) overvloediger heeft dan normaal. We zijn in New York. In de Italiaanse wijk dit keer. Marty Rome is een criminele jongeman en heeft een agent vermoord en is zelf zwaargewond. Iedereen wil echter nog wat van hem. De politie. Een bedenkelijke advocaat.

Veel sfeervolle scenes en zorgvuldige opgezette shots zoals vaker bij Siodmak. We zijn op locatie in New York en dat zag je niet in vroegere Siodmak films. Neem de sfeervolle opening. De prachtige scenes in het ouderlijk huis van Marty. Veel fijne bijrolletjes. Zoals het bewonderende broertje van Marty, de stoere zuster en Rose Givens. Ook fraai is de spiegeling tussen de rol van Mature (die de agent speelt) en Conte (die boef Martin Rome is).

Het komt nog maar weinig voor en helemaal niet bij films uit de jarfen '40 uit dit topic maar er leeft nog iemand uit de cast van deze film. Tommy Cook, die het jongere broertje van Marty is die zelf ook al onderweg is op het slechte pad, is nog in leven en werd in juli 95 jaar. Hij speelde vooral bijrollen, maar zat best in prominente films, niet alleen deze, maar ook Stalag 17, Panic in the Streets en Humoresque. Later speelde hij vooral TV-bijrollen en stemrollen. Tot in 2020 hed hij nog tv credits.,

Stiekem een van de allermooiste Siodmaks. Vol met fijne details.

Goede keus om voor de komische toon te gaan. Overstijgt de gimmick door fijn consequent van toon te zijn met een paar acteurs die heel erg goed de toon snappen en ergens eindigen in . Het is tegelijk geslaagde mythologisering als bijna een demasque door er stevig naar te knipogen. Tegelijk is het een cinefiel feestje ondersteund door iedereen in beeld voor te stellen. Zelfs als ze maar een scene in beeld zijn.

The Spiral Staircase is qua stijl veel meer expliciet van Siodmak. In deze gothische- Women-in-peril- of gaslightnoir die hevig expressionistisch is. Met name het laatste kwartier is smullen voor liefhebbers. Het plot is vrij beperkt, maar de stijl is heel fijn.

Dorothy Mcguire speelt hier in en vroege rol Helen die niet meer praat na een traumatische ervaring. Ze maakt een moord mee, maar gaat erna weer aan het werk om de moeilijke bedlegerige Miss Warren (Ethel Berrymoore) verzorgen die in een groot huis woont en alleen haar vertrouwd, Dan ontspint zich eigenlijk een whodunnit, maar dan een die stilistisch heel uitbundig is. Met schaduwen, de trap uit de totel, slecht weer buiten en kaarslicht.

Robert Siodmak was in 1941 in de VS gaan werken omdat de tweede wereldoorlog was uitgebroken. Hij had ervoor films gemaakt in Duitsland en Frankrijk. In de VS werd wat later film noir werd een specialisme en hij bleef tot 1954 in de VS filmen. Daarna trok hij weer naar Europa.

Sex moet ik nog inhalen. Love wel gezien. Love vond ik vooral opvallend onopvallend. Zo'n film die niets echt slecht doet, maar ook nooit uitblinkt. Een drama over relaties anno nu. En dat laatste is de hele trilogie. Drommer maakt bij vlagen meer indruk, maar heeft tegelijk ook meer issues.

Dit is al minstens de vierde nieuwe film die ik dit jaar zie op zijn minst deels gaat over de verhouding van het echte leven tot een uiting daarvan. In dit geval een geschreven uitding. En de film loopt daar meteen tegen een issue op dat in de eerste helft wel een issue is. Door beiden te willen weergeven (de geschreven tekst en de werkelijke gebeurtenissen) zien we een film die vooral een serie plaatjes is bij een voice over. Dat is lang niet altijd per se een issue, maar hier wel wat mij betreft. Je hebt meer mogelijkheden: Je laat de film weergeven wat de hoofdpersoon in haar boek omschrijft. Dan kun je je afvragen waatom je de voice over gaat gebruiken want dan maak je bijna een plaatjesboek. Of je zorgt dat de voice over het boek is en de beelden de werkelijkheid. Maar zoveel vernuft heeft de film niet. In een specifieke scene later in de film is de voice over weer commentaar op een moment waar Johanne niet bij was. Dat voelt inconsequent. En dat stoorde me. In de tweede helft gaat het verhaal vooral verder nadat het is opgeschreven en zitten de minpunten vooral in de uitwerking van de verhouding tussen moeder en oma, af en toe een terzijde die nergens heengaat en de slechtste scene uit de hele film de scene waarin het beeld van de hemel van oma letterlijk wordt weergegeven

Er gaan ook wel dingen goed: Ik vond de eerste verliefdheid geloofwaardig en visueel bij vlagen fraai weergegeven bijvoorbeeld en ook zeer goed geacteerd. De film laat meer zien van het talent van de regisseur (die eersre al schrijver was dus de literaire wereld goed kent) dan Love, maar er zaten me ook wat dingen dwars.

We zitten in de hoek met acteurs die je niet in een noir verwacht maar er toch gemaakt hebben., Gisteren Betty Grable in een noir. Vandaag een film met in de belangrijkste rollen Deanna Durbin en Gene Kelly. Deanna Durbinn was bekend van vederlichte musical/komedies en vooral in de UK enorm populair. Ze mocht zowel Anne Frank als Winston Churchill tot haar fans rekenen. Gene Kelly is natuurlijk vooral als danser en musicalster de geschiedenis in gegaan. Christmas Holiday is ook al bepaald geen noir titel. Voor beiden gold dat ze hun rollen wilden verbteden met deze film. Met name Durbin had erg veel behoefte aan wat donkerders. Ze maakte deze film en een jaar later nog de komische noir (!) Lady on theTrain (in de palnning voor 2026). Beide niet erg succesvol, dus voor ze het wist was ze weer aan het zingen in lichtvoetige musicalkomedies. In 1949 was ze dat zat en stopte ze met acteren en ging ze anoniem in Frankrijk wonen, waar ze een gezin stichtte. Ze overleeed daar anoniem in 2013.

Christmas Story is vooral een nogal pessimistisch pikzwart liefdesverhaal., Een vlak voor zijn huwelijk gedumpte militair komt bij toeval tijdens de kerst in New Orleans terecht. Ze ontmoet daar een nachtclubzangeres (in de Hays code tijd was dat bijna code voor prostituee). Die torst en verleden met zich mee wat ze hem verteld. Wat een warm kerstverhaal had kunnen zijn draait uit op een film over zoveel van iemand houden, dat je dat niet kan stoppen al wordt het (bijna) je dood. Een prima film een boeiende oddity, maar zowel qua plot als stilistisch zeker niet Siodmak's beste film.

Een aparte film. De allereerste film die nu als film noir wordt gezien die bij Fox gemaakt werd. Met verschillende stijlmiddelen die veel in noirs gebruikt zouden worden en ook een aantal acteurs die in meer zouden spelen (Victor Mature en Elisha Cook Jr.) maar ook Betty Grable. Ik zag nooit eerder een film met haar, maar ik wist dat die niet bekend was van noir maar van lichtvoetige komedies en vriendelijke musicals. De regisseur H. Bruce Humberstone was een contractregisseur die allerlei spul maakte maar toch vooral komedies. Hier krijg je een film die in veel opzichten noir is, zelfs met een tamelijk pervers einde, maar tegelijk heeft de film een lichtvoetige toon. EEn wat gekke soundtrack waarin schijnbaar vooral bestaande muziek. Waaronder nota bene Somewhere Over The Raiinbow.

Onder de acteurs twee zeer dramatische verhalen van acteurs in deze film. Allereerst Carole Landis. Een vrouw met een ingewikkeld leven. Ze ging op har 15e van school af om de showbizz in te gaan. Na wat schermutselingen kwam ze in bijrolletje van komedies uit. Haar carrière ging langzaam bergop maar een ster werd ze nooit. In de tweede wereldoorlog had ze een pin'-up imago (mede door haar grote borstpartij) en ze ging vaak naar de troepen. Haar acteercarriere liep echter vast en ging niet meer vooruit en haar priveleven was ook een puinhoop. Op haar 29e maakte ze een einde aan haar leven. Ze was toien al vier keer getrouwd en ook vier keer gescheiden. En ze spiegelt wel een beetje aan de rol die ze hier speelt.

Maar ook aan de beste rol in de film heeft ook een dramatisch verhaal. Laird Cregar was een man die acteur wilde worden maar ook enorm zwaar gebouwd en lang was. Dus hij had zijn bouw niet mee. Hij redde het op talent steelt in deze film de show. Maar twee jaar later was hij al dood. Hij had een crashdieet gevolgd en een van de onderdelen daarvan waren amfetaminen. Dat is niet gezond en hij kreeg maagproblemen, moest geopereerd worden en overleed aan een hartaanval. Zijn rol is prachtig en fijn ambivalent.

Voordat Henry Hathaway grote films ging maken was zijn specialisme docunoir. En dat krijg je hier. En erg goed ook. Deze film is een voorloper van pak 'm beet All The Presidents Men en Spotlight, gebaseerd op een waar verhaal. Tegelijk zijn er duidelijk stilistische noirinvloeden. En is het op locatie geschoten, Dan krijg je ook nog James Stewart. Net als veel acteurs in die tijd had hij specialismen en een ervan mag hij hier etaleren. Altijd fijn als Stewart een everyman mag pelen die ervan overtuigd raakt dat er onrecht is. Maar ook al invloeden van de volwassener Stewart uit films van Anthony Mann en Hitchcock waar hij later in zou spelen. In het begin een behoorlijke cynicus.

De film maakt een opvallende stijlkeuze door de muziek weg te alten. De geluiden van de krantenredactie en zelfs stilte vormen de soundtrack. Richard Conte en Lee J. Cobb spelen sympathieke bijrollen. Zeker voor die eerste bijna uitzonderlijk. De film heeft een opvallend rustig tempo, wat ik goed vond werken. Ook Helen Walker speelt een soort liefhebbende nette echtgenote en niet de femme fatale.

Dit was de eerste film die geschoten werd op locatie in Chicago Ze zijn echt gaan schieten in specifiek de Poolse wijk. Fijne film.

Vergeleken bij de eerdere boksnoirs in dit topic is Champion met hedendaagse ogen van nu meer conventioneel. Maar interessant is dat de film het zo neerzet dat het dat niet is. Ze willen ons doen geloven dat de film gaat over een arme man gaat die dat alles overwint en op de top van de wereld terecht komt. Maar het feit dat dit tot de noirs gerekend wordt wijst er al op dat er iets meer aan de hand is. De film gaat vooral over hoe een door en door rotte wereld (en dat is boksen in noir altijd) persoonlijkheden beinvloed. Met name hoofdrolspeler Kirk Douglas, maar ook de mensen om hem heen.

Enkele dagen terug zag ik The Strange Love of Martha Ivers en dat was het debuut van Douglas. Champion was zijn grote doorbraak. En hij was definitief een ster naderhand. De film haalde als mid-budget film zes oscarnomaties binnen. Alleen die voor editing werd gewonnen.

Mark Robson is de regisseur. Net als de latere noir The Harder They Fall. Ik vind zijn vroegere films opvallend veel beter dan de latere films die van Robson zag zoals Earthquake of Valley of the Dolls. Dat zijn beide films van een bedenkelijk niveau.

De grote ster van de film is voor mij Franz Planer, de cameraman. In deze tijd vooral bekend van noirs. Later van grote en belangrijke films met Audrey Hepburn enzo. Maar dat deel van de film is het meest vindingrijk. Dat begint al bij de opening. Het is wellicht lastig te zeggen wiens invloed dat is maar de introductie van Douglas in de openingsscene is echt prachtig.

Prima film. Maar komt nooit op het niveau van mijn favoriete boksnoirs The Set-Up en Body and Soul.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

ERg bijnzonder, deze directe opvolger van Out of the Past van regisseur Jacques Tourneur. En een film die bekender zou moeten zijn, De film speelt zich namelijk af in een naoorlogs Europa. Op de trein en in Parijs, Frankfurt en Berlijn. En de film is niet alleen in de studio gemaakt maar ook deels in de steden vol oorloglittekens. Niet de eerste keer dat ik een film die die zich deels in het puin afspeelt, maar het voegt veel toe. Het plot gaat over een samenzwering om het vredes- en eenwordingsproces van Duitsland te verstoren. Aan de oppervlakte uitgewerkt op een enigszins simplistische manier. Maar de kracht zit hem wat er nog meer is.

Het bijna neo-realistische begin in Parijs (waar deels gewoon Frans gesproken wordt), het feit dat de film al in 1948 duidelijk vooruitwijst naar de Koude oorlog die er aan zit te komen. Een toffe, vrij vroege rol van de noir-regular Roibert Ryan=, die in deze periode de ene toprol na de andere speelde. Een prima Merle Oberon. Dat alles tot een geheel gesmeed door Jacques Tourneur. En gebaseerd op een verhaal van Curt Siodmak. En dat is weer de jongere broer van Robert Siodmak.

In tegenstelling tot de film van gisteren is Green for Danger niet of nauwelijks beïnvloed door Amerkaanse noirs maar staat de film echt in een Britse whodonnit-traditie. Het decor is grimmig. Het is 1944 en Engeland wordt flink gebombardeerd door de Duitsers. Na zo'n bombardement wordt een postbode binnengebracht in een klein ziekenhuis. Hij overlijdt op de operatietafel, maar dat is geen ongeluk maar moord. Een van de mensen die erbij waren moet het hebben gedaan.

Dat raadsel wordt opgelost door een slimme en heel erg Britse meneer van Schotland Yard. Zo een van het type die een moord vooral heel erg boeiend vind en er bijna blij van wordt en probeert de zaak met logisch nadenken op te lossen. Dat gaat zo ver dat hij zeer geamuseerd toekijkt als er op zeker moment een fysiek gevecht tussen twee van de verdachten plaatsvind. De meneer van Schotland Yard horen we ook in de voice over, die met enige regelmaat licht ironisch is. De hele film maakt ergens van een moord iets lichts, bijna als een prettige afleiding in de oorlogsjaren.

Green for Danger is aardig, ouderwets en heel erg Brits vermaak. Regisseur Sidney Gilliat was decennialang een prominent figuur in de Britse cinema. Van 1929 tot 1972 om precies te zijn. Zijn laatste film uit 1972 was een Agatha Christie-verfilming en in die hoek kun je de basis van dit plot ook zetten.

Ik begreep 22 jaar niet veel van deze film of ik kon er in elk geval niks mee. Nu heb snepte ik er veel meer van. Het script is juist fantastisch. En de referenties aan oude noirs gecombineerd met het overheidswantrouwen dat er ten tijde van deze film ook al in de VS was is prachtig. Tel daarbij op de sterke regie en de feilloze rol van Nicheloon in zijn beste jaren. Ik zag hem in de bioscoop dit keer. Legendarisch einde ook. Dat helpt ook. Een halfje erbij. Met nog meer ruimte bij toekomstige herzieningen.

Er was een Britse noirgolf die eigenlijk meteen na de Amerikaanse begon. De allerbekendste uit die golf is natuurlijk The Third Man, maar ook deze maand heb ik er al een aantal gezien. Dit is net ale No Orchids for Miss Blandish feitelijk een imitatie. Maar hier werkt het een stuk beter door een strakker script en sfeer die meer Brits is dan Orchids.

Een thema in de film is dat het na de oorlog allemaal minder is geworden. In die zin is het ook een voor toen sensatiefilmpje. De criminaliteit id hand over hand toegenomen en smokkelen loont en wordt veelvuldig gedaan. Een veteraam die moielijk kan aarden in de vredesmaatschappij probeert het ook eens een keer. Maar komt terecht in een criminele groep die andere, extremere plannen heeft. Uiteindelijk eindigt de hoofdpersoon als de fugitive uit de titel,. En hij wordt achterna gezeten door de criminelen en de politie.

In de dialogen is de invloed uit de VS goed merkbaar. Snappy en quotable. De wereld is echt van streek in deze film en zelfs een onschuldige voorbijganger een heel fout figuur. Lekker donker. Het acteren is wat theatraal, nog wat sterker dan in andere Britse en Amerikaanse films en de villain lijkt soms op een bondvillain haast. Sfeervol geschoten ook. Door Alberto Cavalcanti, nota bene een Braziliaan die na een tijd in Frankrijk in de UK terecht kwam en films maakte en later dat ook nog deed in zijn vaderland en in Oost-Duitsland onder meer.

vote posted

Een beetje een stretch is het wel op Outrage als een noir te zien. Hij staat op de grote TSP lijst, Is Engelstalig en komt uit 1940-1959. Dus hij mag,

Outrage is vooral een enorm moedige film. Ida Lupino was al een zeer goed actrice toen ze een script schreef voor de film Not Wanted, over een ongehuwde moeder. De beoogde regisseur, Elmer Clifton, kreeg tijdens het maken van de film een hartaanval en Ida Lupino regisseerde in zijn plaats, zonder credits. Nog in hetzelfde jaar regisseerde ze haar eerste film met credits. Ook weer een die ze schreef en weer een thema dat haar na aan het hart ging (een hoofdpersonage met chronische pijnklachten, Lupino had ook pijnklachten doordat ze in haar jonge jaren polio had gehad. Outrage volgde een jaar later en was pas de tweede film na de Hays code die verkrachting als thema had. En hoewel de verleiding wellicht groot was gooit lUpino de jacht op de dader compleet overboord en gaat de film voornamelijk over het verwerken van zoiets. De film is vooral een film over de verwerking van zoiets. Hoe je hulp wegduwt en voor je emoties vlucht. En de film weet het bijzonder vaardig te brengen binnen de nog strak geldende grenzen van de Hays-code.

De film werd geproduceerd door de onafhankelijke productiemaatschappij die Lupino zelf had opgezet. Distributie werd gedaan door RKO

Het einde van de film (het laatste kwartier) is wat minder overtuigend dat wat er aan vooraf ging. Maar dit was een unieke film. Lupino regisseerde uiteindelijk acht films (inclusief Not Wanted) in ruim 4 jaar en daarna verschoof haar regiecarriere vooral naar TV, waar ze vele afleveringen van series regisseerde. Dingen als Twilight Zone, Alfred Hitchcock presents, Thriller en Bewitched. Ze bleef ook altijd acteren. Tot haar zestigste in ieder geval. Toen stopte ze. Lupino overleed in 1995.

Voor liefhebbers van klassiek Hollywood een delicatesse. Een botsing tussen melodrama en film noir. Met grote thema's over schuld en bioete enzo. Het laatste script van Robert Rossen voor hij een jaar later ook ging regisseren (Johnny O'Clock en kort erna Body and Soul, beide ook in een noirvember gezien). Regisseur hier was Lewist Milestone die al debuteerde in 1918..

De cast heeft een debutant van jewelste. Het is de eerste rol van Kirk Douglas. Verder ook nog Van Heflin en in de vrouwenrollen twee noiriconen: Barbara Stanwyck en Lizabeth Scott. Het dramatische einde past heerlijk bij dit fraaie tragische verhaal. DE fotografie is sfeervol. Veel beelden bij nacht. Een groot huis. Begint met een geweldige opening in 1928 en gaat dan naar wat toen het heden is en begint nog enigszins ingetogen, maar je weet dat de film in een maalstroom van emoties terecht komt als de drie hoofdpersonen uit het intro weer bij elkaar komen. De film combineert de grote emoties van Hollywoodmelodrama met het noirgegeven dat iedereen andere bedoelingen lijkt te hebben dan hij doet voorkomen.

Ik heb meer westernnoirs gezien. En verschillende vond ik steengoed. Hier kon ik niet zoveel mee.

Het noirachtige zit hem vooral in het plot waarbij een agent undercover gaat om de moord op twee militairen die vermoord werden bij een goudroof op te sporen. En en passant de goudroof op te lossen. Powell is een slimme, stoere detective die tegen de gevestigde orde ingaat en zo een zaak gaat oplossen.

IK vond het plot weinig enerverend en de film niet zo sfeervol eigenlijk. Qua regie is het toch run of the mill B western. Moorehead steekt er in de cast bivenuit Powell vond ik niet heel sterk, Ik blijf open staan voor een toffe western--noir combinatie. Maar deze deed het niet zo voor me.

Ik dacht een beetje dat dit een koude oorlogsnoir zou zijn met spionage en stoute communisten enzo. Maar het ligt anders. De film gaat over een drietal ontsnapte gevangenen en een aantal gijzelaars die vast komen te zitten in een verlaten dorp waar kort erna een kernproef gaat plaatsvinden.

Split Second is geen grote film. Er zitten geen echte sterren in. De bekendste voor mij is denk ik Jan Sterling. Die heb ik best vaak gezien, waaronder verschillende rollen in noirs. Ze speelde onder andere de erg dik aangezette cynische campy cynische rol in The Female Animal verleden jaar. De leider van de boeven is Stephen Mcnally, die ik vooral ken uit bijrollen en vooral misdaad en western maakte. En de cast bestaat vooral uit bijrolacteurs.

In de jaren '50 werd de nucleaire angst langzaam groter en daar speelt deze film handig op in Dat geeft een erg leuk tijdsbeeld. De acteurs zijn ruim voldoende en de locatie van dat spookdorpje is weer eens wat anders. De film is qua pacing niet helemaal in evenwicht. Het einde is een beetje [spoiler[ te keurig. De bad guys overleven het niet. En ook de vrouw die de good guys heeft verraden gaat eraan. De good guys overleven de boel door te schuilen in een mijn.

Verre van een meesterwerk, maar dat leuke tijdbeeld stemt me ook nog wat milder. En de regisseur is ook opvallend. Dick Powell is allen al door zijn rol in Murder My Sweet een noiricooon. Dat was niet zijn enige noirrol. Hij zat overigens ook in meerdere Preston Sturges komedies. In de jaren '50 ging hij regisseren. Dit was de eerste. De legendarische megaflop The Conquerer (met John Wayne als Genghis Khan, een idee dat zo belachelijk is dat ik alleen daarom de film toch eens wil zien). Hij regisseerde uiteindelijk vijf films. Daarna ging hij naar de TV. Oud werd hij niet. In 1963 stierf hij aan kanker net zoals heel veel mensen die bij The Conquerer waren betrokken. Die film was dan ook opgenomen op een plek waar eerder kernproeven werden gehouden. Of hoe fictie in het echte leven doordrong.

Vroeg in de film zit zo'n flitsje waar je de betere regisseurs uit klassiek Hollywood kunt onderscheiden van de mindere goden. Volgens de Hays code moest je voorzichtig zijn close ups van lijken niet zo gepast. Dus hoe benadruk je dan dat er drama aan de hand is: Door een zielig hondje eenzaam bij het lijk te filmen.

Born to KIll is een film waarbij een vrouw (die in een ander script een volle femme fatale was geweest) zo aangetrokken wordt door de psychopaat Tierney dat ze er zelf aan ten onder dreigt te gaan. Tierney is dik aangezet kwaadaardig maar wel lekker, Maar de twee hoogtepunten zijn voor mij de manipulatieve rol van Trevor en een favorietje van mij: De heerlijke Esther Howard heeft een prachtige bijrol als de theatrale hospita van haar die wil dat de moord op Laury Palmer (de naam.... Lynch hield van klassiek Hollywood).

Niet de eerste noir van Wise die ik in dit topic zie en ook hier is zijn regie van grote meerwaarde. De dialogen in dit script maken het heel makkelijk om over toevalligheidjes heen te stappen. Bijzonder lekker.

Als er een regisseur dè noir-regisseur zou zijn is dat natuulijk Fritz Lang. Bij They Shoot Pictures rekenen ze 16 van zijn films tot noir. Waarvan twaalf uit de echte noirperiode. En daar weer van behoren er zeven tot de noir top 100. Een van die zeven is Scarlet Street, Een broertje van Langs voorganger The Woman in the Window. Zelfde acteurs en een thematische overlap. Maar nog een flink stapje zwartgalliger. Op een existentieel niveau.

Edward G Robinson (een van de meer onwaarschijnlijke filmsterren uit de historie speelt bijna ontroerend fraai een schlemiel die al heel lang bij de bank werkt, een erg nare vrouw heeft en alleen blij is als hij schilderijen maakt. De oplichters Bennett en Duryea spelen een uiterst manipulatief stel die hem in de val lokken en dan blijkt het prille geluk dat Robinson buiten zijn liefdeloze huwelijk vind gebaseerd te zijn op manipulatie met rampzalige gevolgen.

Het expressieve einde is minder een compromis dan zijn voorganger en uitermate zwartgallig en voor een hays code film kwam Lang met veel weg. . Deze remake van een oude Renoir-film laat Lang op hoog niveau zien. En is weer eens een bewijs hoe op zijn gemak Lang eigenlijk was in Hollywood en hoe hij de grenzen wist op te rekken.


Ondertussen moet ik van de 16 Lang noirs er nog zeven zien,. Waarvan vijf uit de noirperiode en drie uit de top 100. Dat zal voor volgend jaar zijn.

vote posted

Veel films die we nu als noir zien waren low budget films van grote studio's. Ook een hoop waren meer midbudget, maar grote dure films met prestige waren ze zelden.Niagara is wat dat betreft een beetje een uitzondering.

Marilyn Monroe was in deze tijd onder contact bij Fox en leek een zeer snel rijzende ster. Bij Fox werd besloten dat ze een hoofdrol moest krijgen die je niet meteen met haar zou associëren in een goed gepromote film met een goed budget en de altijd betrouwbare Henry Hathaway als regisseur. Die film was Niagara. Op basis van screentime is de rol van Jean Peters wellicht groter en hoewel de film in het begin even anders lijkt te willen suggereren is Monroe de femme fatale hier. Niet Peters.

Monroe als slechterik dus. En dat gaat haar prima af. Maar ik wist al dat ze veel meer was dan de verleidelijke blonde uit haar imago. Het verhaal van Niagara is aan de dunne kant, maar Hathaway maakt er toch een gebeurtenis van. Met spectaculaire beelden van de Niagara watervallen en soms een best gewaagd ¨plotverloop als Monroe op tweederde van de film wordt vermoord bijvoorbeeld. Interessant dat ze voor deze film gingen om definitief van Monroe een superster te maken. Maar het lukte wel. De film was een grote hit en Monroe was definitief een superster. Een villain zou ze echter nimmer meer spelen,

Dat alles in het glorious technicolor dat bij het prestige van de film hoorde

Misschien ben ik een tikje te mild maar ik vond Obsession heel erg leuk. En dan stap ik wel over een paar toevalligheidjes heen. Deze film is Britser dan Brits en een van de grote aantrekkelijkheden is dat Robert Newton Clyde echt speelt als een keurige British gentleman. De schrijver was overigens Australisch, de regisseur was Dmytryk en dat was een Canadees met Oekrainse voorouders en de muziek is nota bene een vrij vroege score van Nino Rota., De film onderscheid zich door een sinister plot met witty humor te maken. Vol met scherpe quotes en leuke detailgrapjes.In die zin doet het soms denken aan het plezier en de glimlach waarmee Hitchcock daar mee speelt in een film als Shadow of a Doubt. Dmytryks invloed is stillistisch. Hij is de jaren '40 erg van licht en schaduwen en ik voelde een kleine rilling toen ik me realiseerde dat een deel van de film zich afspeelt op gebombardeerde grond.,

Door het red scare gedoe was Dmytryk ontslagen bij RKO en had hij geen enkele kans meer op werk in de VS en vluchte hij naar de UK. Daar maakte hij Obsession en het drama Give Us This Day. Yoen verliep zijn paspoorr en moest hij terug. Door zijn weigering te getuigen werd hij opgepakt en at hij letterlijk een paar maanden vast. Uiteindelijk gaf hij alsnog een getuigenis en in 1952 was hij weer aan het werk.

Nou dan ga ik maar tegengas geven: Ik zag de film in Leiden en het was de beste film van de 19 die ik daar zag. Een messcherpe en werkelijk fantastisch geacteerde film over de obsessie in de hedendaagse maatschappij met celebrities. Dat thema eigenlijk nog nooit zo sterk in een hedendaagse film uitgewerkt gezien.


Zowel Theodore Pellerin als de manipulatieve Matthew als Archie Madeweke zijn fantastische revelaties,. Madeweke is compleet geloofwaardig is een soort kersverse wereldster (die overigens werkelijk in helemaal niets doet denken aan Post Malone, zowel muzikaal als qua uiterlijk niet). En loost me door een hele serie aan karaktertrekken en emoties. Zijn Oliver is beurtelings een getalenteerde muzikant die oprechte muziek wil maken maar ook een impulsief verwend kind en is zowel streetwise als naief zoals je bij iemand verwacht die in razend tempo doorbreekt. Fijn evenwichtig script ook vol mooie details.

Deze is voor mijn jaarlijst dit jaar.

In veel opzichten een unieke film. Een van de eerste die het vrij openlijk had over antisemitisme in de VS, een lowbudget noir die goed ontvangen werd en zelfs Oscarnominaties kreeg en won ook een prijs in Cannes. Verder was het een vroege film die in de eerste helft een beetje speelt met een subjectieve verteller. Dat laatste wordt niet helemaal doorgezet en dat is jammer. De film legt later meer nadruk op hoe de moord moet worden opgelost. Overigens was dat antisemitisme zelfs al een soort compromis. In het boek is het slachtoffer een homoseksuele man (dat boek werd trouwens geschreven door Richard Brooks, die toen al scripts schreef, onder meer van noirs en later ook ging regisseren, met als wellicht bekendste film InCold Blood) Nog een opvallend punt, maar niet per se uniek is dat de film een stevige ondertoon heeft van veteranen uit de tweede wereldoorlog die hun plek in de VS moeilijk kunnen vinden.

Bij vlagen heel sfeervol. Mitchum is Mitchum, Ryan is lekker naar en voor de derde keer deze maand krijgen we Gloria Grahame als zo'n type dat in het boek waarschijnlijk een prostituee was, maar in de film in deze tijd een gezelschapsdame in een kroeg is. De film is duidelijk low budget, Er wordt helemaal niet op locatie geschoten en de sets zijn niet erg overdadig.

De film is erg expliciet in de uitwerking van zijn thema en de nadruk ligt daar in de tweede helft flink op. Je weet al wie het gedaan heeft, dus die spanning is eruit. Dat maakt het in zekere zin meer een film die een boodschap heeft dan film noirs vaak hebben. Prima film, maar wel een waarbij de eerste helft interessanter was.

Een gothiisch melodrama met noirtrekjes. Een nakomeling van films als Rebecca, Gaslight. The Suspect en Dragonwyck van gisteren. Veelal hebben dat soort verhalen hun wortels in de literatuur van de 19e eeuw. Opvallend bij een noirish Britse film uit deze tijd is het kleur wat ik niet wist, dus dat was in verrassing. Er zit ook vaak een element van klassenstrijd in de verhalen en in deze echt nog veel sterker. Het gaat vrij letterlijk om een dienstmeisje dat aanzien wil.

De technicolor werkte hier niet zo, had de film liever in zwart wit gehad. Ook ben ik niet meteen een Stewart Granger fan. Het einde is echter weer verrassend sinister en het vaker switchen van sympathie waren weer beter. Maar moet ook zeggen dat de regie van veelfilmer Arthur Lubin niet zoveel extra's biedt

We gaan nu een paar dagen langs de randen van wat nog noir is. Dragonwyck is gothic horror met flinke noir invloeden. Het is een historische film die zich afspeelt in 1844. Waar Vincent Price boerenmeisje Gene Tierney naar zijn landgoed lokt, maar wat zijn de bedoelingen van iedereen. Een vroege film met Vincent Price die een beetje blauwdruk is voor zijn latere rollen. En een reprise van de twee sterren van de grote hit Laura natuurlijk. Voor Fox was dit dan ook een grote film. Ook de successen van Gaslight, Jane Eyre en Rebecca hielpen om dit te maken.

Het is in wezen een eenvoudig verhaal met heel veel gotische en noirish versiering. En een script dat ook heel erg draait om klassenverschillen. Het was het regiedebuut van Joseph L. Mankiewicz die al een tijd een zeer gewaardeerd scenarist was en daardoor een vrij prestigieuze film als debuut kreeg. Ook de dag na een film zonder muziek me goed beviel was dit een een qua muziek dik aangezette film,

Geen meesterwerk, maar een sfeervolle en zeer goed gemaakte film.

The Narrow Margin is een schoolvoorbeeld van ecomisch filmmaken in een kleine B-film, Het script heeft een hoog tempo. De film speelt zich bijna helemaal in een trein af. In camerawerk en belichting wordt de benauwdheid van die in de film gevaarlijke ruimte benadrukt,

Je kunt aan lengte (70 minuten) en de cast al zien dat dit geen groite film was. Fleiischer maakte in deze tijd ook kleine films. Charles McGraw speelt de hoofdrol en dat is een prima vaste noiracteur, maar vaak in bijrollen.. Zelfde geld eigenlijk voor Marie Windor, betrouwbare actrice die in veel kleinere films zat waaronder noirs , maar geen ster was,

Fleischer benadrukt het treindecor door muziek helemaal weg te laten (behalve als Windsor in de film een plaat draait) en de treingeluiden die constant te horen zijn als soundtrack gebruikt. Dat werkt erg goed. Net als een paar scenes die bijna stil zijn en die gaan over het kijken van de agent.

Ondanks de korte lengte genoeg speelsheid. Er loopt een iets te nieuwsgierig kind in rond. En een man die zulk overgewicht heeft dat hij de boel regelmatig ophoud in de trein. Een formidabele noir die alles uit het plot haalt wat erin zit.

Jules Dassin voielde de hete adem van de blacklist in zijn nek. Nog geen tien jaar eerder had hij als regisseur gedebuteerd en had in het begin vooral komedies gemaakt. Rondom 1945 begon een rij noirs, Sommige lezingen beginnen die rij met de obscuur gebleven film (die ik nog moet zien) Two Smart People. Maar de rij daarna is legendarisch. Achereenvolgens Brute Forve, The Naked City, Thieves' Highway, Night and The City en Du rififi chez les hommes. Die laatste was Frans. Volgens wat Dassin verklaarde stuurde Zanuck Dasssin naar de UK omdat hij wist dat hij binnenkort niet meer met hem kon werken. Hij zei "zorg dat je eerst de dure scenes schiet" . Deze Brits-Amerikaanse film was voorlopig het laatste wat hij het Engels kon maken. Hij mocht niet eens meer bij de studio komen. Dassin vertrok naar Frankrijk en maakte daar Rififi. Hij maakte meer in FRankrijk. Hij deed films in Griekenland. En in 1964 voor het eerst weer een film in de VS. maakte de caperkomedie Topkapi.

Night and the City gaat over Harry Fabian, een man die ergens tussen oplichter en optimistische dromer zweeft en steeds een kans ziet op het helemaal te maken. In de film probeert hij het te maken als worstelpromoter. En is daarin zo onvoorzichtig dat hij veel mensen boos maakt (die hem deels willen manipuleren) en doet daar mee zijn liefde veel verdriet. Die ambitie vernietigd uiteindelijk alles . De film is naar een boek, maar het plot had daar zo weinig mee te maken dat de schrijver van het boek boos was over de film. Harry Fabian uit het boek is bijvoorbeeld ook nog pooier, maar dat kon in 1950 natuurlijk niet in een film. Dassin heeft achteraf gezegd dat hij het boek niet had gelezen toen hij de film maakte.

De film heeft twee versies. Met verschillende eindes en veel andere scenes. Ik zag de meer reguliere Amerikaanse cut en en korte docu over de verschillen.

Night and the City is een dijk van een noir met een cast die echt top is. Waar Gene Tierney, waar ik fan van ben een verrassend kleine rol heeft. Tot in de kleinste bijrol. Duidelijk de beste film van de noirvember van dit jaar tot nu toe..

Ironisch, maar ook bitter en boos en een film die flink schopt. Boven alles een film die filmtaal probeert te maken. Het resultaat is een mengvorm tussen documentaire en fictie die vooral in de montage ontstond. Beelden lijken zonder geluid opgenomen op 16mm en later is er een geluidband aan toegevoegd. De film schopt tegen kolonialisme, kapitalisme en religie en zet dat tegen de volwassenwording van de hoofdpersoon gespeeld door en met de naam van de regisseur die tijdens de film zijn kleine dorp verlaat en in Parijs terecht komt. Gaat ook over het verlangen iets te worden wat je nooit gaat worden en het moment dat je de conclusie trekt dat dat niet komen gaat. Ik vond het zeer boeiend en erg eigenzinnig. Soms in zijn associaties onnavolgbaar, maar ook vol jeugdige bewijsdrang.

k ben een flinke liefhebber van Nicholas Ray. Zijn drie hoofdnoirs zijn absolute top (They Live By Night, On Dangerous Ground, In A Lonely Place). Party Girl is een top afwijkende noir. En twee films met een mindere reputatie waren nog best goed. Knock On Any Door heeft een Nicholas Ray gevoeligheid en Born To Be Bad is leuk campy, De laatste die ik nog moest is niet slecht maar wel duidelijk de minste.n

Deze film is een combinatie van een vrouwenmelodrama, een film noir en een bittere film over roem. In de dialogen zitten nog wat grappen ook. De stukjes passen echter niet geweldig bij elkaar. De noirish spanningsopbouw uit het begin leidt niet echt ergens toe. Kritiek op roem wordt in meerdere films uit deze tijd veel beter uitgewerkt en een echt goed melodrama is het ook niet. Interessanter is de verhaalstructuur, De figuur van Susan wordt opgebouwd uit herinneringen van betrokkenen. En dat is amusant gedaan, maar deze film heeft weinig smoel voor een Ray.

vote posted

Howard Hughes en RKO was geen match made in heaven. Hughes bemoeide zich overal mee en liet vaak scenes opnieuw schieten door andere regisseurs. Dat zorgde ervoor dat die films duurder werden en geen winst meer maakten. Hughes had de ongenade gevallen Josef Von Sternberg weer uit zijn gedwongen pensioen gehaald en bood de werkloze regisseur een deal aan voor twee films. De ene was Jet Pilot, een fklm die door alle bewerkingen pas zes jaar na dat hij geschoten was uitkwam en vernietigend werd ontvangen. De andere was deze Macao.

Von Sternberg maakte Macao met tegenzin, Hij vond het een script van niks. Hughes was wederom niet tevreden met het resultaat en liet Nicholas Ray onder andere een sleutelscene opnieuw schieten. Macao was geen groot succes. Von Sternberg zou nog maar een film erna maken.

Groots is de film niet, maar zeker de eerste helft is erg vermakelijk. Macao wordt als een exotisch verdorven oord voorgesteld. Waar gegokt wordt bij het leven en de misdaad welig tiert. Hughes favoriet Jane Russell speelt de vrouwelijke hoofdrol. Mitchum mag nonchalant doen als altijd en Bendix speelt een belangrijke bijrol. Macao is opgebouwd uit wat documentairebeelden zonder de hoofdrolspelers en studiowerk met en het is geing om te zien hoe deze aan elkaar geregen worden. De drie belangrijkste acteurs spelen allen Amerikanen die Macao terecht komen maar zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn. Als de film in de steigens staat is de uitwerking van het plot teleurstellend en niet zo boeiend. Deze film is een stuk beter in het neerzetten van de personages en het decor waarin ze rondlopen.

Overigens kan Jane Russell prima zingen. Dat bewijst ze in een tweetal nachtclubliedjes in deze film. Tijd om na deze maand eens wat prominenter werk van Von Sternberg te zien.

In de jaren '40 was er naast alle officiele regels ook een officeuze. Echte namen van criminelen werden niet gebruikt in films. Dat was een afspraak tussen de grote studio's. Maar Monogram Pictures was daar niet een van. Dat was een goedkope studio. Die maakten korte films, B-films vaak als de tweede in een double bill . Allerlei genres, maar vooral heel erg veel westerns. John Dillinger was een beroemde crimineel die tot 1934 allerlei breed uitgemeten misdaden op zijn geweten. Dus Monogram maakte gewoon een film ervan. Niet dat het veel met het werkelijke verhaal van doen had. Maar het maakte wel nieuwsgierig en het was een serieuze hit.

Opvallend genoeg was het ook een kritisch succes en de film kreeg zowaar een oiscarnominatie voor beste scenario, zeer ongewoon voor zo'n low budgetfilm en meteen de doorbraak van scenarist Philip Yord, die veel schreef maar later ook vaak de credits waarnam voor blacklisted schrijvers. Daardoor lijkt hij een betere schrijver dab hij was, Dillinger is een rise and fall verhaal in een enorm tempo en in een dik uur zit je er doorheen. En de film doet van alles om geld te besparen, Zoals stockfootage, een aparte opening met een biosvoorstelling. Misdaden die worden voorgesteld met een krantenkop en een beeld van een schietende Tierney.

Laurence Tierney was en jongeman die acteur wilde worden nauwelijks ervaring had, maar meteen doorbrak met deze rol en meteen in meer gangsterfilms werd gecast, Hij had nogal sterk twee kanten. Kon verlegen zijn maar ook een bad boy die regelmatig opgepakt werd voor vechtpartijtjes. Iets wat uiteindelijk zijn carrière flink deed ontsporen en hij verviel tot steeds betekenislozer bijrollen. Ook was hij moeilijk om mee te werken. Tarantino die hem als fan caste in Reservoir Dogs kan daarover meepraten.

De film is erg amusant. Verre van een meesterwerk, maar het is gewoon leuk om te zien hoe ze zoiets met zo weinig budget konden maken, En Tierney is prima.

Toen No Orchids for Miss Blandish uitkwam extreem slecht ontvangen, De Britse pers riep dat het de slechtste film ooit was. Dat het beschamend was dat in hun Engeland zulke rommel was gemaakt. Het was vergelijkbaar met de laagste en smerigste films uit Hollywood.

We zijn nu bijna 80 jaar verder en de reputatie is wat beter. Maar is het ook goed. Nah. De film begint rommelig en al meteen valt op dat in de film de boeven vooral proberen zich uit te drukken als Amerikaanse tough guys, terwijl de rijkelui utterly British klinken. De dialogen hebben ook een duidelijk een hoog gehalte van iemand die geen echt gevoel heeft van dat taalgebruik maar toch schrijft alsof we een film met Bogart zien (jake La Rue doet ook een poging om hem te spelen). Na een kwartier of drie gaat de film beter lopen, maar echt boeiend wordt dit verhaal waarin een rijke jonge vrouw verliefd wordt op haar ontvoerder nooit. De film is dan nog best te kijken maar komt te kort op zowel script als acteren als regie vergeleken bij de meeste films in dit topic.

De film heeft zich niet te houden aan de Hays-code en gaat hier en daar net iets verder, maar ook weer niet zoveel en is al helemaal niet zo erg als de recensies in 1948 deden voorkomen, Er vallen veel doden in het laatste deel van de film, maar aan het einde zijn ook alle slechteriken overleden, alsmede de vrouw die met de allerslechtste aanpapte.

Ik heb meer Brits in de planning. Ik hoop dat die wel wat beter gaan zijn.

Bogart is wel de nummer 1-acteur op noirgebied. Hij heeft er in de jaren 40 en 50 meer an 15 gemaakt. Afhankelijk van hoe je telt moet ik er na deze nog een stuk of twee, drie.

The Enforcer is een politiefilm die zijn inspiratie duidelijk haalde bij de murder inc. -processen in het begin van de jaren 40. Toen het voor het grote publiek ineens duidelijk begon te worden dat zoiets was als georganiseerde huurmoord. Criminelen die mensen betalen die een ander vermoorden en mensen die van moord hun beroep maken. Murder inc, was hoe de New Yorkse losse groep huurmoordenaars werd genoemd. Er wordt geschat dat ze in een jaar of 12 tussen de 400 en 1000 mensen hebben vermoord,

Gek genoeg ie The Enforcer niet eens echt een Bogart-film en dat lijkt de belangrijkste reden waarom deze minder bekend is. Bogart krijgt wegens zijn status de grootste rol, die van politieagent. Maar dat is nou net de meest kleurloze rol in de hele film. En Bogart slaagt er niet echt in om er meer van te maken. Het plot in het licht van de gebeurtenissen 10 jaar eerder en de sfeer in vooral de eerste helft helpen meer mee bij deze film.

In het begin krijgen we een kroongetuige gespeeld door Ted de Corsia die bang is dat hij vermoord gaat worden op de vooravond van een groot proces om een Mysterieuze man genaamd Mendoza van de straat te krijgen. De film probeert wat spanning te halen uit het feit dat we Mendoza eerst niet zien, maar dat lukt niet helemaal. Dan volgt er een reeks flashbacks die bij vlagen sterk beelden laten zien over de innner workings van zo'n organisatie van contract killers. Deze film doet ook een beetje zijn best om de kijker dingen uit te leggen over huurmoord en verklaard termen als contract en hit., Ook wel opmerkelijk.

Regisseur van dienst was ene Bretaigne Windust, een verder vrij onbekende regisseur met Franse roots. hij regisseerde een aantal films, maar kram uiteindelijk vooral aan de bak als Tv-regisseur,

De film is vooral sterk in het neerzetten van die moordclub als een soort meedogenloze organisatie uit wiens klauwen je maar moeilijk wegkomt. Hoe graag je ook zou willen.

The Desperate Hours is de een na laatste rol van Humphey Bogart en niet een vroege maar eerder een late noir. The Desperate Hours is een home invasion thriller. Erg effectief. Behoorlijk spannend ook. Bogart is een van de bad guys. De een na bekendste naam is Frederic March die een hele riedel aan emoties afwerkt als de vader des huizes. De thema’s zijn typisch jaren 50. De bedreiging van het comfortabele Suburbia leventje.

Voor de rol van March was oorspronkelijk Spencer Tracy gecast. Maar er ontstond een strijd tussen Tracy en Bogart wie top of the bill mocht zijn, Tracy haakte af en daardoor speelde March zijn rol. Dez film had een waargebeurde aanleiding. In 1952 werd een gezin 19 uur gegijzeld. Een artikel daarover leidde tot deze film en overigens ook tot rechtzaken. Omdat het geijzelde gezin zei dat het artikel vol onjuiste details zat.

Dit was een grote film. Er zaten bijna twee supersterren in. Wyler regisseerde (en werd eigenlijk alleen ingezet voor wat prestigieuzere projecten). Wyler doet veel waardoor de film werkt. Hij neemt de tijd, heeft oog voor detail en maakt er een precieze film van.

vote posted

vote posted

vote posted

Zoals wel vaker, ook in die tijd en al helemaal bij Warner was The Letter een remake. Het was al eerder als gemaakt als in zowel een zwijgende als een talkie-versie in 1929. Dat was pre code, dus wil ik die ook nog weleens zien. De ster van die film, de nu totaal vergeten Jeanne Eagles overleed een aantal maanden na de premiere al. Nadat ze al jaren een heroineverslaving had.
Deze remake komt uit 1940 en heeft de beperkingen van de Hays Code dus loopt het verkeerd af met Davis, De film is duidelijk opgezet als een stervehikel voor de toen erg populaire actrice. In de andere rollen zijn geen grote namen gecast. Prima acteurs verder, maar niemand die Davis kan overschaduwen en Davis zit in bijna alle scenes.
Het verhaal van de film graaft niet erg diep. De film vrij straight forward. Maar in veel opzichten uitstekend gemaakt. Sfeervolle studiofotografie vooral. Spelend in een koloniale wereld. In de toenmalige Britse kolonie Singapore in dit geval. Wat neer wordt gezet als een exotische locatie met gevaren. Als ze op een gegeven moment de bezitter van de brief gaan bezoeken krijgen we een overigens zeer fraaie scene flink wat cliches opgelepeld over aan opiumpijpen lurkende duistere Aziaten enzo. 1940 was in die zin heel anders dan 1960 in films en zelfs ook anders dan 1950.
Het einde was niet onomstreden. Er werden er twee gemaakt een met de bekentenis van Davis dat ze van de overledene houdt en niet van haar man en een zonder. Davis vond zonder beter, het werd met. De andere staat wel op de DVD. Bette Davis had gelijk.
The Letter is een aangenaam Bette Davis-verhikel, maar geen meesterwerk.

Ik rond naar boven af.