Opinions

Eigenlijk ben ik het hier wel een beetje mee eens. C.R.A.Z.Y. is een beetje de Shawshank Redemption van de coming out drama's. Een keurig afgerond verhaal. plotgedreven, vaardig gemaakt, beetje nostalgisch, beetje sentimenteel, aan de oppervlakkige kant, wat karikaturale karakters en vooral ook wat gladjes. Een lach en een traan. Maar toch vond ik het, eigenlijk net als die film, erg fijn om te kijken en me door mee te laten slepen. Al is dit geen film die enorm veel indruk maakt en ik bij wijze van spreke de rest van mijn leven mee ga dragen.

Ik hou het, net als Shawshank, op een kleine 3.5*, maar dit is niet een film die gaat rijpen of groeien bij herziening. Eerder het tegendeel.

Schandalig dat ik dit nog niet gezien had natuurlijk.

Mooie film. Vooral door de briljante muziek (eindelijk eens in de juiste context gehoord) en prachtige cameravoering. En natuurlijk Bronson en Cardinale in de enige juiste rollen voor hen.

4.0*

Bijzondere film. Vol referenties naar oudere (merendeels) Italiaanse films en ook qua vorm veelal een mix van verschillende Italiaanse filmstijlen. Opvallend lichtvoetig, al worden er best dramatische onderwerpen aangesneden.

Een fiilm die vooral gaat over idealen en hoe daarmee om te gaan. Nicola maakt het zichzelf vaak erg moeilijk door sterk op te komen voor zijn idealen, maar erger is het als je als Gianni je idealen en jezelf ergens onderweg in je leven verliest. De film gaat voor een deel over het zoeken naar dat evenwicht, hoe blijf je trouw aan je zelf en manouvreer je je toch leefbaar door een maatschappij die je niet 1-2-3 aan kunt omvormen naar je eigen inzicht. "De toekomst is voorbij" zeggen ze ergens in de film. Uiteindelijk glipt het leven je vaak door de vingers.

De film is ook duidelijk een ode aan de film. Vooral aan DeSica (die de film nog heeft gezien en kort erna stierf) en zijn meesterwerk Ladri di Biciclette, maar eigenlijk aan de de hele Italiaanse film erna en er wordt zelfs nog gerefereerd aaan een aantal niet-Italiaanse films. De film zit vol met leuke grote en kleine referenties en dat maakt 'm voor een liefhebber van Italiaanse cinema nog extra leuk.

Ook de set van La Dolce Vita komt in de film voor. (Ik zie het trouwens al voor me: Scola belt Fellini: "Ïk wil jou en Marcello in mijn nieuwe film en we gaan de set van La Dolce Vita bij de Trevifontein herbouwen". Hij vond het ongetwijfeld een geweldig plan.)

Mooie muziek, fijne acteurs en een paar heel mooie scenes zoals de scene bij de foto-automaat of de scene op het einde bij de school. Wel een film die leuker is als je al wat klassieke Italiaanse films gezien hebt denk ik.

4.0*

Knappe, fascinerende film. De documentairestijl laat het bijna lijken alsof de film uit de losse pols is gemaakt, maar stiekem is deze film heel erg slim opgebouwd. De film scheert continu langs de randen van pikzwart grappig en niet leuk meer. De een zal er niet mee kunnen lachen, de ander de hele film door, een derde vergaat halverwege de film het lachen.

Poelvoorde is geweldig als de moordenaar. En waarom hebben de drie regisseurs na dit nooit meer een film geregisseerd? Geweldig einde ook.

4.0*

Best wel een grote vleug. In Seraing filmen helpt daar natuurlijk ook bij. Veel handheld camera ook. Echt loskomen van die vergelijking, dat gebeurt nergens.

Het is gelukkig toch wel meer dan een kopie. Met name in scenes met muziek erbij die vaak een beetje losstaan zijn dan de rest onderscheidt Smits zich. En C'est déjà l'été is misschien op het laatste kwartier na wat minder plotgericht ook. De film volgt in essentie de drie hoofdpersonen, allemaal zoekende naar houvast en hoop.

Smits legt vooral in de eerste 70 minuten niet zoveel uit. En dat is een plus. Fraaiste scene is de scene waarin de vader in de kroeg is waar een vrolijkheid is die diep gedrenkt is in de hopeloze droefenis van de omgeving.

Als Smits veelzijdigheid met een eigen stempel laat zien in zijn komende films is hij de associatie met de D'ardennes zo kwijt en dan hebben we er wellicht een zeer interessant talent bij.

Voor nu een kleine 3.5*

In alle opzichten een ramp. Personages die dom zijn maar niet op een lollige manier, maar ze zijn boven alles saai. Een hele lange slaapverwekkende aanloop. We zijn al over de helft voor er iets lijkt te gebeuren. De hele film is verrassend tam ook nog. De hoes spreekt van een eerbetoon aan een aantal klassiekers, maar dat is veel te veel eer. Deze film hangt aan elkaar van clichés, bevat voornamelijk beroerde acteurs en de dialogen zijn echt ontzettend slecht en wederom niet op een leuke of ludieke manier

Het enige dat overblijft is raden wie de volgende is. Dat had ik steeds fout, dat moet ik de film nageven.

Wat Tarantino in Roth ziet/zag is me echt een raadsel.

Vreemd eigenlijk. Ik vind Haneke een zeer interessante regisseur maar het was al 5 jaar geleden dat ik nog eens een film van 'm voor het eerst bekeken heb. Zoveel interessante regisseurs en dan zit er weleens eentje onbedoeld op de reservebank.

Caché viel bepaald niet tegen. Een erg boeiende film. In het begin vooral spannend, naarmate de film vordert steeds fascinerender. Bepaald niet zonder Hanekes vaste onderpen, maar voor Haneke ook opvallend genuanceerd en open. En hoewel er wel wat verwijzingen inzitten naar het koloniale verleden van Frankrijk lijkt Haneke zich hier wat minder bezig te houden met de maatschappij of mensheid als geheel en meer met zijn personages. Veel meer een acteursfilm dan vijf van de andere zes films die ik van 'm zag.

De eindscene is geweldig.

4.0*

Bij mij was het juist omgekeerd. In de tweede helft zat ik veel meer dan in de eerste helft. Vond alle erg goede stukken ook in de tweede helft zitten. Bijvoorbeeld de nacht van de lange messen is grandioos gedaan. Niet in het minst omdat die scene haast geen dialoog bevat.

Vond het wat taai en moeizaam op gang komen. En het barokke sfeertje van de latere Visconti's werkt voor mij toch echt het beste in Morte a Venizia.

3.5*

Ook in Brazilie inspireerde de Nouvelle Vague tot het maken van andere films. De beweding heette daar Cinema Novo en die brak met een filmcultuur die vaak Hollywoodje speelde en veelal bestond uit sentimentele musicals enzo., De regisseur heeft hier sowieso A Bout de Souffle gezien. Stillistisch niet zo radicaal als die film destijds was., maar ook deze film speelt met stijl. Door bijvoorbeeld een hele lap dialoog te koppelen aan andere beelden (niet van degenen die praten). Verder gaat het vooral over twee jonge mannen die erachter komen dat de rijke vader van een van hen niet meer zo rijk is en voor het eerst in hun leven gaan ze manieren verzinnen om aan geld te komen. Ze willen een soort rebellen zijn, maar lijken vooral zonder doel.

Niet helemaal geslaagd maar interessant als cultureel fenomeen en met een soort onderliggende triestheid die je in deze tijd nog niet bij Godard zag.

De film was een fraaie vertelling in een kleine wereld. Vooral een film over thuis. Wat je bereikt door stabiliteit, geduld en veiligheid en voor de surrogaatouders biedt ze troost. Een film met veel oog voor detail en oog voor de veilige rituelen die bij een thuis horen. De aardappelen schillen, de stal schoonvegen en rennen naar de brievenbus. Het zijn geen taken. Het zijn dingen die bij een thuis horen. Een thuis wat Cait (van wie ik ben gaan houden tijdens de film) niet kent.

Het beeldformaat is perfect. Het benadrukt het kleine wereldje van Cait die daarin waarneemt om in te schatten wat er van haar verwacht wordt.

Morocco was waarschijnlijk de voorloper maar te beginnen met de succesvolle film Algiers was het in Hollywood een tijd een trend om films te noemen naar de exotische plaats waar de film zich afspeelde. Dat kwam natuurlijk vooral door Casablanca (die film kreeg die titel door Algiers) maar er na volgen en vele. Een greep:China, Singapore, Macao, Lisbon, Tanganyika,Benghazi, Bagdad, Malaga. Saigon, Istanbul, Khartoum en deze Calcutta, Vaak noirs of avonturenfilms en zoals hier een combinatie.

Calcutta heeft Alan Ladd en William Bendix die vaker samenspeelden. Onder andere in de Ladd-Lake noiir The Blue Dahlia. De film is de vierde John Farrow-film in een noirvember van me. De film is niet onaardig maar ook weinig bijzonder. Het is best leuk hoe ze Calcutta hebben nagebouwd in de studio. Ladds rol is vlak en het script hang veel aan toevalligheden. Ik vond Gail Russell als een zeer onschuldig spelende quasi femme fatale en het kleine bijrolletje van Edith King als de erg flamboyante Mrs Smith met sigaar en aapje een stuk leuker. Ladd zag ik liever in Shane eigenlijk.

Interessante film door de documentairestijl (want dat is natuurlijk puur een stijl, want dit is gewoon fictie). Die stijlkeuze maakt de film klein en bescheiden, terwijl er zich best flinke drama's voltrekken. Geen enkele acteur trekt meer de aandacht naar zich toe dan anderen. Camerawerk wordt dan cruciaal en dat is erg mooi in deze film. Ik vond de orkestscenes juist geslaagd. Relativerend en beschouwend. Mooi.

Beklijft net niet genoeg als geheel voor een heel hoge waardering, maar mooi was het wel.

3.5*

Om even met het negatieve te beginnen: Het einde was inderdaad niet sterk en nogal een breuk met de rest van de film. Te grotesk vooral, mannen in pakken en mensen die ineens aangereden worden. De film had zelfs makkelijk eerder kunnen stoppen.

Maar ik heb om te beginnen al een groot zwak voor gedetailleerde weergaves van de recente geschiedenis, vooral als ze ook een beetje de tijd nemen om het te laten zien. En daar is deze film zeer goed in.

Verder een erg boeiend verhaal over verlies van onschuld en corruptie van de macht. En een afrekening met de waarden van de jaren '70, net als bijvoorbeeld Tilsammans en The Ice Storm. Op een andere manier, dat wel. Call Girl is een thriller. En geen drama of komedie. Zelfs een duidelijke genrefilm eigenlijk.

Pluim voor het vaak geweldige camerawerk van Hoyte van Hoytema trouwens. En voor Pernilla August. Veel pluspunten die het matige einde makkelijk wegpoetsen.

4.0*

Voordat Henry Hathaway grote films ging maken was zijn specialisme docunoir. En dat krijg je hier. En erg goed ook. Deze film is een voorloper van pak 'm beet All The Presidents Men en Spotlight, gebaseerd op een waar verhaal. Tegelijk zijn er duidelijk stilistische noirinvloeden. En is het op locatie geschoten, Dan krijg je ook nog James Stewart. Net als veel acteurs in die tijd had hij specialismen en een ervan mag hij hier etaleren. Altijd fijn als Stewart een everyman mag pelen die ervan overtuigd raakt dat er onrecht is. Maar ook al invloeden van de volwassener Stewart uit films van Anthony Mann en Hitchcock waar hij later in zou spelen. In het begin een behoorlijke cynicus.

De film maakt een opvallende stijlkeuze door de muziek weg te alten. De geluiden van de krantenredactie en zelfs stilte vormen de soundtrack. Richard Conte en Lee J. Cobb spelen sympathieke bijrollen. Zeker voor die eerste bijna uitzonderlijk. De film heeft een opvallend rustig tempo, wat ik goed vond werken. Ook Helen Walker speelt een soort liefhebbende nette echtgenote en niet de femme fatale.

Dit was de eerste film die geschoten werd op locatie in Chicago Ze zijn echt gaan schieten in specifiek de Poolse wijk. Fijne film.

Bij Du Welz is zijn filmsmaak goed te herkennen. Opgegroeid op een dieet van jaren '70 genrefilms en later de wereldcinema ingetrokken. Dat kan haast niet anders. Calvaire heeft genoeg referenties, waarvan dei aan Texas Chainsaw Massacre wel de meest opzichtige is (de scene bij de kerstboom tegen het einde als de "hond" terug is).

Opvolger Vinyan, die ik eerder zag, vind ik absoluut beter (hoewel er in deze film verrassend beter geacteerd wordt), maar ook dit mocht er absoluut zijn. Du Welz wet vanaf de eerste seconde te vermaken (met een vrij hilarisch begin, prachtige parodie op de B-artiest), maar is, net zoals in Vinyan op zijn best als de registers opengaan. En dat hoeft niet altijd in de horrorachtige scenes te zijn. Zo'n scene in de bar als de dorpelingen gaan dansen op de pianomuziek vind ik Du Welz op zijn best. De werkelijkheid een paar slagen gedraaid zodat het weird, ünheimisch en onwerkelijk wordt.

Vinyan wint het bij mij omdat die film al dichter bij mijn ideale Du Welz-film zit. Weg met de aanloop, weg met het plot. Du Welz zou een abstractere film moeten maken die constant net een eindje naast de werkelijkheid loopt. Dat zou zomaar eens een ècht geweldige film kunnen worden.

3.5*

Voor een groot deel beter dan verwacht. Maar toch niet helemaal.

Was dit nodig? Nee. Is het boeiend. Zeker wel. Met name in het eerste deel van de film. Als de sfeervolle film een opvallend spaarzaam plot heeft en met name de flashbacks sterker zijn dan verwacht en toch best fraaie terzijdes laat zien uit de tijd waarin de serie zich afspeelt en extra laagjes toevoegt aan met name Jesse en Todd. De film was veel sterker charachter-driven, dan de serie die toch meer door plot gedreven wordt. De film wordt gevoelig minder sterk met dat gedoe rondom de ontbrekende 1800 euro en de manier waarop hij daar aankomt, als hij toch op het plot gaat zitten en de film bovendien veel te nadrukkelijk de western gaat uithangen, waar dat in de serie natuurlijker aanvoelde. Voelde bijna een beetje als een stijlbreuk. Fijn einde wel weer.

Aaron Paul is niet zo slank als toen om over de echt flink aangekomen Jesse Plemans maar te zwijgen. Dat was niet zo overtuigend, te meer omdat de rest van de details wel spot on waren.

Nogal veel regisseurs uit het Katholieke Italië waagden zich vroeg of laat aan een bijbelverfilming. Vaak, zoals deze van Olmi, voor de RAI gemaakt om uit te zenden rond de kerst. Eens kijken of een ongelovige als ik er wat mee kan.

Losse bijbelverhalen, zeker uit het nieuwe testament, zijn vaak erg sober geschreven en om van zo'n los bijbelverhaal een lange film te maken moet er heel wat omheen verzonnen worden. Dat gebeurt hier ook. Al is het niet al te veel extra plot, maar vooral een hoop mijmeringen over de grote gebeurtenis die de reizigers gaan zien, over het onvermogen van mensen om zonder te zondigen te leven en meer van dat soort zaken. Ook is er wat relativering, voornamelijk door een klein jochie met wat komische scenes. En, zoals wel meer Italiaanse bijbelfilms,vooral vergeleken met Amerikaanse, is het geheel nogal down-to-earth en wordt bombast vermeden.

Grootste probleem van de film is de lengte. Drie uur is echt veel te lang. Mede doordat het idee achter de film (de spirituele reis van de hoofdpersonen koppelen aan de daadwerkelijke reis) niet echt uit de verf komt wat mij betreft.

Een maf begin ook waarin duidelijk wordt gemaakt dat we een spel zien en niet de ware gebeurtenissen, terwijl dat later nergens in de film terugkomt.

Best interessant en bij vlagen mooi en sfeervol, maar vooral ook een erg lange zit.

2.5*

Porumboiu noemde na afloop van de film in het vraaggesprek al zijn films "Blow-ups" verwijzend naar de Antonioni-klassieker (zijn grootste invloed). En dat klopt eigenlijk wel. Maar er is wel een verschil tussen deze film en de andere twee. Hier is het de blow-up van iets persoonlijks als de verhouding tussen actrice en regisseur. De vorige twee gingen meer over maatschappelijke thema's. Dit is echt op de vierkante centimeter, zonder dat er een wereld achterschuilt. En ik kon met deze introverte film (al zit er veel meer dialoog in dan in bijvoorbeeld Police Adj. en ontbreekt ook de humor niet, al is het wel een tandje minder) lang niet zoveel. Misschien eens herzien. Daar is het wel een film voor geloof ik.

3.0*

De essentie waarom ik de film ook buitengewoon interessant vond (en hij me enigszins deed denken aan Funny Games, een film die ik duidelijk thematisch verwant vind). Een film die zelf onderdeel van wat ze veroordeeld. En daarbij een paar flinke terechte staments maakt.

Voorlopig een 3.5*, maar dat is nog geen compleet vaststaand oordeel.

Inderdaad prachtig, Een dwarse western van iemand die Scorcese een smokkelaar zou noemen. Dwars begin waarin Tourneur vaak de regels van de western overtreed, En hij heeft er de stillistische finesse voor. Zoals in het fraaie camerawerk.. Maar ook het verhaal zelf gaat zoals veel goede westerns over recht en onrecht. Is nooit simpel qua moraal en drijfveren. Een portrettering van geweld die zijn tijd ver vooruit is. De voorstelling van de indianen is dat niet. Maar dat is een film uit 1946 wel te vergeven. Opmerkelijk omdat een film in kleur wel enige ambitie )(van de studio) en budget verraad, maar toch kwam Tourneur weg met het overtreden van veel regels.

Beetje een noirnakomertje (schaduwen!) maar iets als Psycho is ook niet ongemerkt aan deze film voorbij gegaan. Vooral qua look. Tegelijk is de Hayscode aan het wegebben maar nog niet helemaal. En kun je dingen expliciet suggereren maar nog niet echt laten zien. De combinatie van die elementen zorgt voor een verzorgde en blij vlagen spannende thriller. Maar ook een rechtlijnige met weinig ambivalentie of grijze karakters. Mitchum is erg sterk als psychpaat. En Peck zit hier nog niet in de fase dat hij altijd overacteert en weet altijd goed een huisvader te vertolken. Destijds een stevige hit en dat snap ik wel. Binnenkort ga ik me wagen aan de Scorsese-DeNiro remake.

Het origineel een Hitchcockiaans noir-nakomertje. Scorsese zou zich doodvervelen als hij daar niet iets mee zou doen en hij doet ook wel een paar dingen nadrukkelijk anders. Om te beginnen is deze film in pak explicieter. In 1963 kon er in Hollywood al meer gesuggereerd worden, maar je kon nog lang niet alles laten zien. 28 jaar later was dat behoorlijk anders en deze film is gewelddadiger dan het origineel. Verder was het origineel best stijlvol. Terwijl deze film een beetje trashy is. De hitchcockinvloed is gebleven, maar de film heeft ook wel een tik gehad van films als Fatal Attraction. Vond de toon vaak meer weg hebben van Brian de Palma dan van Scorsese. Zowel Scorsese als DeNiro zetten zowel de rol van DeNiro als de hele film nogal dik aan. Max Cady wordt opgepompt tot mythische proporties met Katholieke thema's (ik bedenk me ineens dat dat Katholicisme wel weer Scorsese is). Het wordt bijna een over de top parabel, Het is een andere manier van het benaderen van dit verhaal. Ik kon er wat minder mee dan met het origineel. En die dik aangezette sfeer is niet direct mijn ding. Maar het is goed dat Scorsese voor een andere benadering kiest bij een film die hij maakte om Universal te bedanken voor hun steun toen zijn film hiervoor zoveel tegengas kreeg.

De oude cast krijgt overigens leuke cameo's.

Truman Capote spelen is lastig omdat je door zijn hoge stem en theatrale gedrag erg snel in een soort van typetje uitkomt. Ook de vertolking van Hoffman komt daar soms gevaarlijk dicht bij in de buurt, maar blijft net aan binnenboord. Niet zijn beste rol wat mij betreft.

De scope van deze film is vrij beperkt. De film behandeld niet het hele leven van Capote maar blijft gefocust op de In Cold Blood-zaak. Maar over die zaak gaat de film ook niet, want daarvoor is de film teveel gericht op Capote. Dat zorgt ervoor dat de dubbele manier waarop Capote in deze zaak stond en hoe het zijn leven beïnvloed heeft goed uit de verf komen, maar dat eigenlijk alle bijfiguren nogal schetsmatig blijven.

Interessante, behoorlijk sterke film met een mooi rustig tempo, maar geen grootse film.

Overigens is dit een onderdeel van kleine triple bill. Ik heb het boek van Capote net gelezen en de In Cold Blood-film staat nog op het programma.

3.5*

Woland noemt Scooby Doo, maar je kunt ook pakweg Suske en Wiske noemen. Dit is een avointurenfilm met een aantal persoonsverwisselingen en ontmaskeringen en een hoop flauwekul. Opvallend is wel dat Colier geen zuivere good guy is en Cleggs begrafenis op het einde wordt als een droevig moment gebracht. Cushing is fun en heeft een heerlijk, belachelijk kapsel. Dat soort dingen trekken dit naar 3 sterren.

In vergelijking met 70s werk afstandelijker en doordachter, daardoor wat minder interessant voor me. Ik mis de wat meer gevoelsmatig overkomende benadering een beetje in deze film over een in bezitsdrang vastlopende relatie.

Toch zeker geen slechte film. Het vaak klinische uiterlijk past goed bij de film. De muziek is sterk en de thema’s zijn boeiend. Maar de twee redelijk recente films van Akerman die ik zag halen het niet bij de oude.

3.5*

Ondanks dat er duidelijk een poging is gedaan om alle kanten van het verhaal te laten zien vind ik dat het standpunt van de maker er toch vrij duidelijk doorheen schijnt. Ook af en toe door verklaringen bewust na elkaar te monteren. Nou zijn er behoorlijk goede argumenten voor het standpunt dat de ten laste gelegde feiten niet kloppen, dat Jesse volledig onschuldig is en dat Arnold pedofiel was en wel wat lichtere vergrijpen op zijn geweten heeft. Helemaal als je wat verderleest (over het verhoren van kinderen bijvoorbeeld en over massahysterie rondom vermeende massale seksueel misbruikzaken in met name de tweede helft van de jaren '80 en begin jaren '90 en de gevaren van een rechtssysteem waar je doormiddel van gedeeltelijke bekentenissen strafvermindering kunt krijgen.)

Het is ook een documentaire waar dingen die je in de media niet ziet in zo'n mediarechtszaak ingevuld worden.En dat is vooral de kracht van de film. Het blijkt toevallig zo te zijn dat de familie enorm veel homevideo's heeft gemaakt. Dus zien we bijvoorbeeld het dansen en toneelspel voor de rechtbank ineens in de context en zie je bij de extra's op de DVD zelfs het feestje dat de leerlingen van Arnold organiseerden ter gelegenheid van zijn pensionering. De veroordeelden worden mens. De rechtbank een podium, de homevideo's de backstagebeelden.

Het idee vond ik eigenlijk wel leuk. En de kapsels ook. Maar verder vond ik er niet veel aan.

1.5*

Ik heb sterk de indruk dat deze film vooral een weerspiegeling van Jarman's eigen leven in Caravaggio's leven wil zijn. Zeker in pakweg het eerste uur. Bijvoorbeeld met de voorstelling van de jonge Caravaggio, als een soort punkachtig figuur, die dan wel toevallig een talent heeft maar ook nergens bang voor is en een tamelijk fatalistisch motto heeft (op zijn mes staat 'No Hope, No Fear'). Jarman heeft wortels in de punkbeweging en was verre van een optimist. Over Caravaggio is niet zo heel veel bekend. Grote lijnen die wel duidelijk zijn ( zo heeft Caravaggio iemand vermoord) komen in de film terug, maar zijn duidelijk ingekleurd door Jarman.

Deze film pakte me duidelijk meer dan de vorige (en enige) film die ik van Jarman zag (The Last Of England). Ik vond het reproduceren van zijn schilderijen mooi, maar ergens ook heel nuchter gedaan,. Hoe er uit een soort stellage met engelenvleugels gestapt wordt bijvoorbeeld. Met een soort onderkoelde humor. Ook de gekke anachronismen vond ik leuk. Ik vind dit soort films doorgaans interessanter dan conventionele biopics.

Jarman fascineert me, maar de film van 'm die me het meeste doet ligt nog voor me. Daar ben ik zeker van.

3.5*

Ik zie een patroon bij Preminger. Hij scoort keurig bij films met een kleinere scope en lengte. Maar zodra hij episch gaat doen duikt hij bij mij onder de drie. Dat was al zo bij Exodus. Deze is nog een behoorlijk stukje minder. Het is vooral een nauwelijks geloofwaardig rags to riches boekverflming over een arbeidersjongen uit Boston die het schopt tot kardinaal en en passant nog eens Amerikaanse racisten een Oostenrijks nazi's aanpakt. Officieel fictie al zijn er wat lijntjes met werkelijke gebeurtenissen.

Wat ook opvalt is een weinig enerverende casting. De matige hoofdrol van Tryon voorop. DE kleine rolletjes van Schneider en de tot dan toe vooral regisserende Huston deden me even opveren.

Oveigens een van de tot dan slechts drie films die een Golden Globe won voor beste drama om vervolgens niet eens genomineerd te worden voor de oscar beste film. De andere twee films die dat ook overkwam vind ik beiden veel beter (East of Eden en Spartacus), dus zelfs in dat rijtje bungelt dit onderaan. Er waren wel zes voornamelijk technische andere nominaties.

Films over georganiseerde misdaad en films van DePalma. Een overeenkomst is dat ik tot nu toe vaak vond dat ze stevig werden overgewaardeerd. Carlito's Way is geen uitzondering, al vond ik dit heel wat beter dan de twee andere beroemde georganiseerde-misdaadfilms van DePalma, Scarface en The Untouchables.

Carlito's Way is vooral genuanceerder dan die twee films. Pacino's karakter is veel aardser en heeft meer dimensies. En waar Scarface en The Untouchables vaak dik aangezette stripverhalen zijn is Carlito's Way dat niet.

Verder is het ook weer een rise and fall-verhaaltje zonder al te veel wat de film onderscheid van anderen. Degelijk vooral. Bijna op het brave af. Kijkt heerlijk weg, is goed gemaakt, maar geen film waarvan veel zal bljven hangen bij me.

3.0*