Opinions

Echt een film voor mij dit. Ik zou hem niet aan iedereen durven aanraden. Dat Irving Lerners carrière tamelijk weinig films bevat is een kleine tragedie. Dit is hoe heerlijk een pulpy B-film kan zijn. Dankzij zijn erg linkse meningen waarschijnlijk kwam hij in de marges van de Amerikaanse cinema terecht, Shorts, documentaires, b-films en TV. Maar van een sensationeel gegeven maakt hij een film die dwars is. Die veel actie juist niet laat zien, maar wat er voor en achter zit wel. Die in LA gefilmd is, maar niet op de filmische plekken, maar op een manier die de ontwikkeling naar een autogerichte suburbane stad heel duidelijk laat zien (stadsplanning is een interesse van me). Wat de film een andere desolate sfeer geeft. Een koude oorlogsfilm over verzwijgen en vertellen en een flink paranoide film. En heel compact, Vijf kwartier en een heel economisch plot. Voorganger Murder By Contract is nog beter, Maar ook dit is een verrukkelijke film. Met behoorlijk interessante morele vragen.

Fragmentarische schets van een eenzame vrouw. Cartlidge was altijd sterk volgens mij. En erg filmisch, in de zin dat de beelden meer vertellen dan de dialogen. Toch zakte de film enorm snel weer weg en heeft het niet zoveel indruk gemaakt. Ik heb het bovendien allemaal weleens eerder en beter gezien.

3.0*

Interessante film. Al zijn losstaande delen beter dan het geheel. Het plot, een soort van melodrama over het veroordeeld zijn tot je familie, is niet echt overtuigend. De sfeer in sommige scenes is goed getroffen en de beelden en muziek zijn bij vlagen erg fraai. Zeker naar het einde toe.

Sterk homo-erotische ondertoon trouwens. De jongste broer krijgt een relatie met een jongen, maar daarnaast ook veel shirtloze jonge mannenlichamen, veel mannenintimiteit. In de film komen überhaupt bijna geen vrouwen voor.

De intimiteit van verschillende scenes (en de relatiescenes tussen Hicham en Olivier) doen hopen op een mooie dromerige romantische film van Morel. Dat zou hij erg goed kunnen.

Ik zit een beetje tussen 3.0* en 3.5*, vooruit ik rond naar boven af.

Slechte Engelse titel.

Clash By Night is de derde van vier Lang films deze maand en weer erg anders dan de vorige. Clash By Night neigt meer naar melodrama van het intelligente licht-subversieve soort. Niet ver verwijderd van films van iemand als Douglas Sirk.

Het script is goed, maar Lang haalt alles eruit wat er in zit met een geweldig gecaste en geweldig geschoten film. Dat begint al meteen als de film begint met een dialoogloze opening van een minuut of zes waar de situatie heel fraai wordt geschetst. Dan ontvouwt zich een verhaal over eenzaamheid, een zoektocht naar veiligheid en passie. Stanwyck is zoals eigenlijk steengoed. Robert Ryan (voor de tweede dag achter elkaar) speelt de passie, Monroe met een van haar vroegste serieuze rollen laat hier al zien dat ze de uitsraling van een ster had. Douglas die de veiligheid speelt voldoet maar is minder goed dan de anderen en was de enige van de vier acteurs die ik niet kende.

Clash By Night begon als een toneelstuk van de wat vergeten maar interessante schrijver: Clifford Odets. Ook het onderschatte The Big Knife is gebaseerd op een toneelstuk van hem. Sweet Smell Of Success bevat zijn dialogen. Clash By Night is minder cynisch dan die twee, maar even volwassen. Odets schreef ook scripts en regisseerde zelfs twee films.

Waarschijnlijk de meest vergeten Gouden Palm-winnaar die ik tot nu toe zag. En dat komt denk ik omdat de film wel erg aan zijn tijd hangt en te vlak blijft waardoor de film nu waarschijnlijk moeilijk nog een behoorlijk publiek zal vinden die er iets mee kan. De lijnen rondom het gekkenhuis zijn daar nogal een duidelijk voorbeeld van. Het is dat de aandacht ervoor niet zo groot is, want daar dreigt de film een paar keer aardig de bocht uit te vliegen.

Waar de film veel beter in is is eigenlijk vooral door mijn twee voorgangers genoemd. De film is mede door de menselijkheid en het feit dat uiteindelijk iedereen ervan langs krijgt (en niet in het minst de revolutionaire studenten) wat mij betreft minder drammering als Pippo doet voorkomen. Volonté is bovendien een fraaie acteur, zo een die zijn rol boven het script uittilt en de levendige sfeer, met name in de scenes op de werkvloer.

Boeiende, interessante film. Wat vooral opvalt aan dit portret van een man met een psychose zijn de geluiden. Veel verwaaiende geluiden, radiofragmenten (die een belangrijke rol in de film hebben), verwaaide kinderstemmen, flarden echte geluiden vermengt met geluiden die waarschijnlijk alleen in Peters hoofd bestaan. Verder sluit ik me voor een groot deel aan bij gimli.

Intrigerende film met wat mij betreft een compromis/schoonheidsfoutje. Namelijk het moordplot. De film was evenwichtiger en radicaler geweest zonder. Het feit dat de schizofreen het niet gedaan had, terwijl iedereen dacht van wel, voelt als een geforceerde levensles die niet bij de film past.

Ik vond dit zelf duidelijk een boeiender film dan Claire Dolan en een die bovendien veel meer zal blijven hangen bij me. Het heeft me nog nieuwsgieriger gemaakt naar Keane (waarvan het plot van de drie Kerrigan films me op voorhand het meeste aanspreekt).

3.5*

Overigens, de thematisch meest verwante film die ik ken is Julien Donkey Boy. Erg mooie film ook.

Varda is behoorlijk onontgonnen. Ik zag behoorlijk lang geleden alleen een late documentaire en een vervolg daarop. Dat vond ik toen wat al te vrijblijvend. Maar ik zou ze moeten herzien. Maar zowel Mubi als mijn eigen filmvoorraad heeft nog behoorlijk wat van haar in de aanbieding, dus kansen genoeg om meer in Varda te duiken

Dit was echt heel fraai. Iets meer kloppend hart dan veel van Godards werk uit die tijd (al moet ik Vivre Sa Vie nog zien, de beroemdste Godard die ik nog niet zag), maar met minstens zoveel speelsheid. De eerste zomerdag in Parijs, op de achtergrond speelt de Algerijnse opstand. Cleo volgen we in real-time en haar omgeving speelt een belangrijke rol. Er is bijna constant veel te beleven op de achtergrond. Soms zijn er flarden van gesprekken uit de omgeving, De film stapt af en toe heerlijk (het liedje, de stomme film) uit het zelf opgelegde kader. Er wordt heerlijk gespeeld. Soms zijn we Cleo bijna kwijt, dan kijken we door haar ogen. Soms kijken mensen naar haar. De film ruikt haast naar de beginnende zomer. Prachtig.

Clerks is zo'n film waar mensen om je heen van zeggen "heb je die gezien". Als er iemand dan ja zegt gat het van "die man op het toilet" en vervolgens lachen ze dan allebei. Ik had Clerks nooit gezien en ik dacht maar eens even kijken, dan kan ik meepraten.

Dat had ik beter niet kunnen doen. Hoe hele volksstammen deze film leuk kunnen vinden is mij een volstrekt raadsel. De film is niet alleen amateuristisch, hij is ook nog eens irritant, slecht geacteerd, zit vol met mislukte kijk-mij -eens-cool-over-niks-praten dialoog en slechte grappen. Ik heb me zelden zo geergerd aan een film.

0.5*

Tsja, alle positieve verhalen vooraf kloppen gewoon. Prachtig scenario vol met scherpe dialogen. Mooi thema. Topacteurs die stuk voor stuk wereldrollen neerzetten. Mooie muziek.

Als de telefilms af en toe iets als dit opleveren moeten we het gewoon maar blijven doen. Beter nog dan Familie.

Dikke 4.0*

Grote teleurstelling wat mij betreft. De film doet nogal wat pogingen, maar wil maar nauwelijks intrigerend worden. En dat is juist voor dit soort verhalen funest. Ik vond het grotendeels vrij saai en daar doen de spaarzame mooie momenten (de verhaallijn van de moeder en zoon was in het begin vrij interessant) niets aan af. Karakters blijven oppervlakkig, onderlinge relaties komen nooit geloofwaardig op me over. Truffaut zien acteren was overigens erg leuk.

Ik zal wel een barbaar zijn, maar ik vind A.I. oneindig veel beter. Ook de andere vroege Spielbergs die ik zag (E.T. en Jaws) vond ik erg goed. Dit niet dus.

2.0*

Ik was best verbaasd over de lage notering in de publieksstand voor deze film. Maar ergens had ik het ook wel kunnen weten, ik had de indruk dat ik het meest van de film genoot van iedereen in de zaal. Deze Eimbcke lijkt me in ieder geval een stuk toegankelijker dan de vorige. Eimbcke kiest wel weer voor een beperkte omgeving, een hotelletje ditmaal. Ook is er weer een jongen van wie het leven gedurende de film een klein stukje verder komt. Club Sandwich komt van de drie Eimbckes het dichtste bij een komedie. Al haalt de film die humor vooral uit lichte uitvergrotingen van de ongemakkelijke situaties die bij de soort van driehoeksverhouding in de film en Eimbckes gevoel voor timing. Zorgvuldig gemaakt, liefdevol en erg consequent qua toon. Hooguit misschien wat minder uniek dan zijn vorige films. Maar fijn is het, heel fijn.

4.0*

Mwaoh, niet helemaal wat mij betreft.

Feelgooduitstapje No moeten we even buiten beschouwing laten, want deze film ligt veel dichter bij Tony Manero en Post Mortem. Een donkere film over machtsmisbruik, schuld en die zich niet inhoudt met een scheut inktzwarte humor, zo zwart dat sommigen de humor er niet meer van inzien. Als dat helemaal op zijn plek valt (Post Mortem) dan vind ik het fantastisch. Als de stukjes net niet in elkaar passen voor me (Tony Manero) dan vind ik het wat geforceerd aandoen soms. En El Club zit helaas wat dichter bij de laatste dan bij de eerste. Ook zien we een aantal Larrain-regulars uit die films weer terug.

Larrain ruilt het oude Chileense regime in voor de Katholieke kerk ditmaal. Waar zondaars op verschillende niveaus worden geacht te boeten in een landhuisje in een enigszins verlopen zeeplaatsje. En zoals hij al eerder deed projecteert hij een mentaliteit van een grotere groep mensen op een kleinere groep. Het zijn er hier echter wel een stuk meer dan eerst want langzaam maar zeker wordt een flink deel van het dorp erbij betrokken en daar wringt voor mij de schoen wat. Dat leidt namelijk tot een erg gewelddadig en zwartgallig,, geforceerd aanvoelend einde waarmee Larrain mij een beetje verwart. Zegt het iets over het mensbeeld van Larrain? Suggereert het dat de katholieke kerk de zondes wegmoffeld doordat de maatschappij ze daartoe aanzet? Ik ben er niet helemaal uit.

Het is ergens toe te juichen dat No een uitstapje was, want deze film is een stuk uitdagender dan die film en noopt ook meer tot herziening. Gewoon om te onderzoeken of het nu aan mij ligt dat zijn films verschillend vallen of dat Post Mortem echt de uitschieter naar boven is. En omdat ik ook over deze film nog wat vragen heb.

3.5*

Afgelopen zondag bekeken en het zakt alweer erg, erg snel weg. Een film die helaas vooral heel voorspelbaar was en met grote halen door het verhaal heenstapt. Daardoor verzandt de poging om genuanceerd te zijn toch weer in veel makkelijke karikaturen en is de verliefdheid tussen Soukri en dochterlief nauwelijks geloofwaardig.Het is vooral aan de leuke rol van Blok te danken dat de film nergens onuitstaanbaar wordt, maar heel veel vond ik het niet voorstellen.

2.0*

Misschien wel de enige film die de beste film Oscar won sinds ik filmfan ben waarvan ik me toen van het bestaan nauwelijks bewust was. En ik had deze ook nog niet gezien en alle Oscars beste film zien is een doel van me, Daardoor van het gratis apple plus weekend gebruik gemaakt om deze te zien. Dit is de 80e (van de 97 die er nu zijn) die ik zie.

De laatste jaren winnen meestal kleinere films beste film. Oppenheimer is eerder een uitzondering. En die zijn er weer in twee groepen. De iets avontuurlijker en originelere films (Everything..., Nomadland. Parasite, Moonlight) en de voorspelbare degelijkheid (Green Book, Spotlight, Argo, The KIng's Speech), Dat tweede is niet altijd minder dan het eerste, maar meestal wel. Avonturen beleef je niet in de tweede groep. Hoewel ik Coda toen hij net gewonnen had in mijn hoofd indeelde bij de eerste groep, blijkt het heel erg een film uit de tweede groep te zijn. De film is gebouwd rondom extreem voorspelbare patronen, Met soms humor en sentimentele momenten en je voelt het happy end al op kilometers afstand aankomen. Er wordt best goed in geacteerd en de film is goed gemaakt op een ambachtelijk niveau. De gezongen liedjes zijn smaakvol gekozen. Keurige film maar nergens meer dan degelijk.

De film komt er wat mij betreft net mee weg omdat de film een van de belangrijkste dingen echt goed doet en daar niet in een val trapt en dat is dat de gezinsdynamiek behoorlijk natuurlijk aanvoelt. Bij dit soort doorsnee films gaat de film op dat vlak juist forceren door het conflict nog dikker uit te spelen (bijvoorbeeld tussen de ouders onderling enzo ) en het drama nog eens flink uit te vergroten. Deze film doet dat niet en komt daarom met de berg voorspelbaarheid weg.

Ik zag het origineel overigens niet, maar ik kan me voorstellen dat ze niet al te veel gewijzigd hebben.

Schandalig ondergewaardeerd hier. Veruit de beste film die ik tot nu toe van veelzijdige veelfilmer Winterbottom zag. Een erg stijlvol, aards SF-drama. De film oogt onnadrukkelijk geweldig en de muziek is echt wondermooi. Vond het kleine verhaal door de stijl enorm aan zeggingskracht winnen. Erg mooie film.

Dikke 4.0*

Toch wel. Ik zit er precies tussenin.

Wel duidelijk de minste Haneke die ik tot nu toe zag. Ik ben het met Koekebakker eens dat de film wat al te veel blijft hangen in zijn constructie. De vorm waarin het geheel verteld wordt is erg bedacht en de film komt nooit los van dat "bedacht zijn". En daardoor leef ik niet mee, ontroert het me nooit en blijft de film op een flinke afstand. Haneke construeert wel vaker opzichtig, maar zijn andere films komen daar wel los van.

Ondanks dat een paar mooie scenes. De tweede scene is heel fraai. In een paar verhaallijnen had een aardige film kunnen zitten. Al met al een best een fascinerende film, een soort interessante mislukking. Al is mislukking weer een groot woord.

2.5*

De paar wat mindere filmpjes (Strange to meet you, Twins, Renee) zijn eigenlijk de oudere en zaten dus vooral in het begin, waardoor ik even in de film moest komen. Zeker vanaf het erg fijne filmpje met Tom Waits en Iggy Pop begon het te leven voor mij. En krijgen we in het tweede deel een hele rij pareltjes. Cate Blanchet is prachtig in haar dubbelrol. De scene tussen Molina en Coogan was geweldig en het laatste filmpje een fraaie poetische epiloog. Uiteindelijk een mooie verzameling warme, menselijke soms hilarische, maar vooral glimlachfilmpjes van een fijne regisseur. Erg makkelijk om 'm dan de mindere filmpjes te vergeven.

4.0*

In 1988 maakte Hopper als regisseur pas zijn tweede film na het floppen van The Last Movie, als regisseur dan. Colors is een stuk conventioneler dan Easy Rider en The Last Movie. Maar ook wel enigszins uniek want volgens mij de eerste mainstreamfilm die grotendeels ging over de toen moderne (grotendeels) Afrikaans-Amerikaanse straatbendes. Bloods en Crips en zo dicht op de locatie zat dat er schijnbaar echte bendeleden tussen de figuranten rondlopen.

Het is ook een buddycop achtige film met een bekende tegenstelling. Duvall speelt een agent die weet dat hij niet alles kan oplossen en vaak vooruit denkt. Penn is de rookie die nog het ideaal heeft dat hij met hard optreden paal en perk kan stellen aan de drughandel door de hard tegen de kleinere jongens te zijn. Niet heel origineel, maar in deze film vrij effectief doordat de film het combineert met een vrij geloofwaardig beeld van de hood anno 1988. Kort erna zou de film opgevolgd worden door een stel films van african american regisseurs als New Jack City, Menace II Society, Boyz n The Hood en Clockers.

Na The Tall T vandaag deze Boetticher western en ik zie overeenkomsten. We hebben twee mannen op leeftijd. Een goed en rechtschapen en een die een andere weg koos. Er is minmaal een jongeman die nu morele keuzes maakt en er is een vrouw die hulp nodig heeft. Deze vind ik goed, maar net wat minder dan de film van gisteren. Dat zit hem in het script dat gewoon een slagje minder sterk is. Maar ik hou van de doeltreffende regie, het compacte vertellen, de volwassen toon en de prima acteurs uit beide films en dan keek ik deze twee nog van ouderwetse DVD. Dankzij Indicator zijn veel van de westerns van Boetticher goed op blu ray te vinden. Dat is de volgende stap. Want meer wil ik er zien.

In tegenstelling tot de meesten op deze site vond ik deze beter dan Savage Three die ik een dag eerder zag. Vooral de regie vond ik sterker en ik vond de politiek linkse ondertoon wel leuk en een extra dimensie geven. Qua plot lijken de films wat op elkaar, al zijn hier de rijkeluiskinderen degene die de misdaden plegen en daarmee de gewone man nog verder onderdrukken. Het naakt laat de commerciële bedoelingen van dit soort films zien. Er moest een keer in de zoveel tijd een naaktscene of een actiescene in.

Hal Ashby begon als editor en in deze film merk je dat. Deze film wordt verteld in de montage, met ook een belangrijke rol voor de goed gebruikte sixties soundtrack.

Meer dan met The Deer Hunter uit hetzelfde jaar waarmee deze film vaak vergeleken wordt moest ik denken aan twee andere films. Beide verwerkingsfilms over de tweede wereldoorlog. Een Amerikaanse, The Best Years Of Our Lives en een Japanse Twenty-Four Eyes. Die films verwerken iets wat duidelijk was. De Amerikanen hadden heroïsch gevochten en hadden gewonnen. Ze hadden de wereld met soms heftige middelen bevrijdt van kwaadaardigheid. In deze tijd (en nog steeds) weet niemand wat nou de zin was van Vietnam en zijn er boeken vol geschreven over hoe het in godsnaam zo ver kon komen en hoe de Amerikanen niet slaagden als ze al wisten wat hun opzet moest zijn. Toen deze film uitkwam was het een jaar of drie echt voorbij. Inmiddels is dat zowat een halve eeuw. Tweede wereldoorlog veteranen hadden nog hun trots, Vietnamveteranen hadden onzekerheid en twijfel..

Met name Fonda en Voight bewijzen hier hoe goed Ashby kon zijn als acteursregisseur.

Eigenlijk weet je al dat je ergens anders had moeten zijn als Gertjan Zuilhof voor een zaal met 20 man vertelt dat wij op de juiste plek zitten en al die anderen ongelijk hebben.

Sommigen van Josts films van ongeveer tot midden jaren '90 hebben in bepaalde kringen een flinke reputatie. Na die tijd is hij aan de lopende band digitaal films gaan maken. Gewoon thuis, met vrienden. En zo ziet het er ook uit. Erbarmelijke dialogen, vrienden die niet kunnen acteren (Benning is ook bepaald geen talent), alles is statisch en levenloos. En de film oogt lelijk. Meer iets om ook onder vrienden te vertonen in plaats van op filmfestivals. Geef een debutant de plek van Jost maar.

1.5*

Geen evenwichtige film, maar wel erg interessant. Niet spannend en ook niet iets waar ik echt mee kon meeleven.Het scenario over straatleven, prostituees en dieven van Pasolini is vooral qua vertelvorm interessant. De piepjonge Bertolucci heeft er ook duidelijk een stijloefening van gemaakt. Sterk camerawerk en bij elk verhaaldeel een eigen sfeer. Zeer interessante, niet helemaal geslaagde film, maar het talent van Bertolucci is al heel, heel duidelijk te zien.

3.5*

Het begin, met daarin de ontvoering, is sterk, maar verder is deze film, die eigenlijk vooral draait om een vader-zoon verhouding na de dood van de moeder niet zo best. Het lukt de film niet om de thriller aan het drama over over rouwverwerking te koppelen. De vader-zoon relatie was vooral cliche en het thrillerdeel gierde vooral vanaf de plotselinge dood van Greg nogal uit de bocht, waardoor het hele thrillerdeel en de figuur van Greg vooral een ongeloofwaardige trigger blijkt te zijn om een verandering teweeg te brengen in de vader zoon verhouding. Een erg doorzichtige film vooral.

2.0*

Leuke film met best een goed scenario en een fraaie rol van Marilou Berry. En een mooi hoopvol einde maar helaas ook een film waar ik me twee uur weet te vermaken, maar waar vijf minuten na het einde het proces van vergeten wordt ingezet. Een film die me eigenlijk nergens echt pakt. Verdrijft twee uur uitstekend verveling, maar uiteindelijk zie ik er niet veel meer in dan een aardige middenmoter.

Vooruit, 3.0*

Ik heb altijd het liefste biopics die flink spelen met de formule. De eerdere Dylan-film I'm Not There. (2007) bijvoorbeeld of iets als Jackie (2016) . Of biopics die over een zeer korte tijdsperiode gaan. Zo'n film is A Complete Unknown niet en dat maakt het soms iets te degelijk. Maar toch doet de film meer goed dat vooraf gevreesd en is dit niet zo'n omhooggevallen rammelende film als Bohemian Rhapsody (2018) .

Dat komt vooral door een aantal dingen. De pacing is uitstekend en de film wordt duidelijk meer dan een verzameling anekdoten. De sfeer van New York in de jaren '60 is erg goed. Dylan blijft ook gelukkig na deze film een mysterie, de film zoekt niet geforceerd naar psychologische verklaringen of behandelt zijn onderwerp niet alleen met bewondering, Dylan heeft genoeg nare kanten in deze film, mat name die hij naar de vrouwen in zijn leven is. Tenslotte zijn er de acteurs. Chalamet voorop, maar niet alleen maar. Erg goed allemaal. Als je een bekend bestaand iemand speelt is het evenwicht tussen een mens spelen en een typetje spelen heel dun. Als je zowel in uiterlijk als in spel iemand teveel imiteert krijg je al snel een TV-kantine effect. Doe je het te weinig dan geloof je het niet. Hier is dat evenwicht perfect. Dat de acteurs ook nog zelf spelen en zingen getuigt van een overvloed aan talent.

Beter dan gevreesd.

De derde van de vier verfilmingen die ik ken die geinsprireerd zijn op de beroemde moordzaak van Leopold en Loeb uit 1924. Na Murder By Numbers en Rope is dit de eerste die redelijk dicht bij de originele zaak blijft. De daders heten hier Steiner en Straus en het geheel is nog steeds "fictionalized" maar komt aanzienlijk dichterbij de originele zaak dan de twee genoemde films. Dit is in eerste instantie de verfilming van een boek. Welles (43 ten tijde van deze film, al speelt hij iemand die gebaseerd is op een veel oudere figuur, maar hij komt ook echt veel ouder over) wilde het boek eigenlijk doen maar dat wilde de studio niet want hij gold als een floppende regisseur dus de betrouwbare Fleischer kreeg de film. Fleischer lijkt op basis van deze film en die van gisteren een regisseur die veel houd van speelse stijltrucjes zonder het verhaal uit het oog te verliezen. Als Welles in het laatste half uur in de film komt als de advocaat (een atheïst, he bah) speelt hij zo groots en zo goed geschreven Wellesiaans dat hij zijn omgeving leegtrekt en Fleischer drukt verstandig genoeg de andere spelers dan ook compleet weg.

Geen meesterwerk, maar een zeer boeiende film. Op naar de laaste Leopold-Loeb-film. En ook met Fleischer ben ik nog niet klaar.

Veel leuker dan El Dia De La Besta en in alle opzichten beter gemaakt ook. Al ben ik ook weer niet heel enthousiast over deze film. Beste stuk is dit keer echter juist het tweede deel. Helaas is ook hier het einde weer flauw (de laatste scene dan toch). Anderhalf uur aardig vermaak, maar al met al had ik wat meer eigenzinnigheid en vooral meer scherpte verwacht van De La Iglesias. Iets meer humor die echt op de rand van wat nog leuk is en wat niet meer kan zweeft en dat vind ik hier niet in terug.

3.0*

Het was al een tijdje geleden dat ik nog eens een Bresson zag en hij is weer erg goed bevallen. Inderdaad misschien en broertje van Pickpocket in de zin dat dit en film is waar handelingen centraal staan en erg opvallend dat de sobere, emotieloze acteer en filmstijl van Bresson zich zo goed leent voor dit verhaal. Veel herhaling en veel close ups. Bij Bresson zie je eigenlijk bijna nooit en totaalshot en dat sluit erg goed aan op de benauwende gevangenissetting. De spaarzame muziek had van mij zelfs helemaal weg gemogen.

Ook een Bresson voor beginners denk ik. Bresson is niet altijd even toegankelijk maar deze film is dat wel. Ik zou iedereen die iets van Bresson wil zien aanraden hier te beginnen.

4.0*

Politiek op zijn 70's Italiaans. Wat subtieler dan in pakweg Bertolucci's eigen Novecento. Maar toch ook weer behangen met nogal een Freudiaanse kijk op seksualiteit en een wat geforceerde koppeling aan de politieke waarheid van Marcello. Het prachtig gefilmde einde bijvoorbeeld spreekt dat wel al te nadrukkelijk uit.

Maar tot zover wat me minder beviel. Want de film is heel bijzonder. Bertolucci's jaren '70 films maakten al eerder indruk wat betreft de cinematografie (Novecento en La Luna) maar deze verslaat beide. Ook fantastisch is de opbouw van de film. Een andere veel latere Italiaanse film die ik niet zal noemen heb ik eens om zijn opbouw geroemd, maar die blijkt dat dus deels uit deze film te hebben gehaald. Je weet al heel snel dat er gaat gebeuren, de film is de terugblik op hoe het zover kwam. Hoe Marcello zich uit het verlangen normaal te zijn liet verleiden tot moord. De film bouwt daardoor een flinke spanning op die tot ontlading komt in de adembenemende scene waarin de moord werkelijk plaatsvind.

Mijn favoriete Bertolucci tot nu toe (het is mijn zevende).

4.0*