Opinions

Deze voorganger van het prachtige Atlantide (Film, 2021) (in 2023 mijn film van het jaar) heeft overeenkomsten met die film. Thema's als machismo, status en een normaal gesloten wereld die wordt geopend in een film die een soort documentaire is. The Challenge haalt het echter niet bij het veel dynamischere Atalntide.

Deze gaat niet over jonge mensen met snelle bootjes in Venetië. Maar gaat over rijke mannen (meestal ouder dan 30 zo leek het) die aan Valkerij doen. Valken africhten om te jagen op duiven. Een bezigheid die in het midden oosten (Qatar hier) een geschiedenis heeft van millennia. Alcarin heeft veel aandacht voor de setting, rijke lui die het als hobby hebben terwijl ze soms zoveel geld hebben dat ze nauwelijks nog weten wat met het geld te doen. En dan koop je bijvoorbeeld een cheeta als huisdier, een lamborghini om i naar een plek in de woestijn te rijden. Waar vervolgens een groot scherm geplaatst wordt waar je de valkerij wedstrijd volgen kan met een passionele commentator. De valken zijn gekocht voor een hoop geld op een veiling. Het is een bizarre wereld waarin traditie en enorm veel nieuw geld hevig met elkaar botsen.

Er is veel aandacht voor de beeldcomposities, al zien we door cameraatjes op het hoofd ook soms het perceptief van de valken. Maar de poëzie van die andere lange film krijg je hier nooit echt.

Heel fijn. Ik vond zowel de vorige (Bones and All) als de volgende film (Queer, gezien in Venetië) goed maar een beetje uit evenwicht. Hier is het wel evenwichtig. We krijgen een sportfilm die de grootste cliche's kan vermijden en dat verrassend overtuigend koppelt aan een verhaal over een driehoeksverhouding en volwassen worden. De dynamiek tussen de drie blijft constant boeiend en de psychologie van de film is erg overtuigend.

Ik vond ale drie de hoofdacteurs overtuigend maar met name Zendaya een openbaring. Ik zou van haar nog weleens een rol willen zien waarin ze totaal tegen haar type in gecast is voor ik een definitief oordeel heb. Ook erg geslaagd is de visuele bravoure van Guadagnino en de muziek van Trent Reznor die inmiddels wel een gevestigde naam is in de filmwereld. Als je dat in de jaren '90 gezegd had was je voor gek verklaard.

Vind Guadagnino altijd op zijn minst goed. In 2025 heb ik de lange films gepland die ik nog niet zag (en dat zijn zijn twee remakes: A Bigger Splash en Suspiria bij).

Vergeleken bij de eerdere boksnoirs in dit topic is Champion met hedendaagse ogen van nu meer conventioneel. Maar interessant is dat de film het zo neerzet dat het dat niet is. Ze willen ons doen geloven dat de film gaat over een arme man gaat die dat alles overwint en op de top van de wereld terecht komt. Maar het feit dat dit tot de noirs gerekend wordt wijst er al op dat er iets meer aan de hand is. De film gaat vooral over hoe een door en door rotte wereld (en dat is boksen in noir altijd) persoonlijkheden beinvloed. Met name hoofdrolspeler Kirk Douglas, maar ook de mensen om hem heen.

Enkele dagen terug zag ik The Strange Love of Martha Ivers en dat was het debuut van Douglas. Champion was zijn grote doorbraak. En hij was definitief een ster naderhand. De film haalde als mid-budget film zes oscarnomaties binnen. Alleen die voor editing werd gewonnen.

Mark Robson is de regisseur. Net als de latere noir The Harder They Fall. Ik vind zijn vroegere films opvallend veel beter dan de latere films die van Robson zag zoals Earthquake of Valley of the Dolls. Dat zijn beide films van een bedenkelijk niveau.

De grote ster van de film is voor mij Franz Planer, de cameraman. In deze tijd vooral bekend van noirs. Later van grote en belangrijke films met Audrey Hepburn enzo. Maar dat deel van de film is het meest vindingrijk. Dat begint al bij de opening. Het is wellicht lastig te zeggen wiens invloed dat is maar de introductie van Douglas in de openingsscene is echt prachtig.

Prima film. Maar komt nooit op het niveau van mijn favoriete boksnoirs The Set-Up en Body and Soul.

Er ontvouwt zich een liefdesverhaal waarvan niemand de uitkomst kan voorspellen.

Dat staat hierboven, maar is bepaald niet zo. De film is duidelijk Romeo en Juliet in Iraanse sloppenwijken. En dan komt het einde bepaald als een verrassing, misschien hooguit hoe het gebeurt. Hoewel de vrouwelijke hoofdrolspeler geen groots actrice is zijn de scenes tussen de twee geliefden best aardig. Mooi realistisch ingehouden en klein. De film gaat steeds meer naar weinig subtiel dramatisch hoogtepunt toe en dat is een stuk minder interessant. Al met al, zeker geen slechte film, maar echt geweldig is het ook niet.

2.5*

George C. Scott was een erg fijne acteur. Dat wordt me ook in deze film weer duidelijk. Verder had ik er toch wat meer van verwacht. Ik deel de kritiek die sommigen hebben geuit ook in zekere zin.

De acteurs in de bijrollen waren wat knullig (Behalve Douglas). De montage wisselt van knullig tot aan prachtig. Bij vlagen erg mooi camerawerk ook. De muziek was me net wat te dik aangezet en soms wat overdadig en op de verkeerde momenten gebruikt. Dat werkte voor mij niet sfeerverhogend, maar eerder licht storend. De dramakant van het verhaal was mooi en had wat mij nog net wat meer de overhand mogen krijgen.

Veel positieve elementen maar het werkte voor mij allemaal net niet zoals het zou moeten.

3.0*

Niet erg bijzonder, maar toch best een plezierige sterrenfilm. De aanloop is wat lang, de humor niet altijd even leuk, maar de achtervolging door de metro van Parijs is erg goed.

3.0*

Deze oscarwinnaar beste film (de 71e die ik zie) hoort bij de 10 zwakste voor me. Het is een poging om van een tweetal jaren '20 atleten legendes te maken, compleet met kitschmuziek van Vangelis. De film zit er voor mij bijna constant naast. Er wordt geen spanning opgebouwd naar de races toe. De relaties tussen de twee hoofdpersonen en de vrouwen in hun leven hangen aan elkaar van de clichés. Vooral de relatie tussen het joods zijn en de rest van het leven van Abrahams is totaal zonder diepte of relief uitgewerkt. Veel lelijke slowmotions en stijf acteren in deze film.

Gaat er dan niks goed? Vond de scenes tussen Lidell en zijn trainer wel aardig en Holm als trainer steekt boven de rest van de acteurs uit. Hij maakt er tegelijk een voor toen moderne trainer van met een aantal dingen die nu niet meer zouden kunnen (die eeuwige sigaar).

Op naar 72 en hopen dat die beter zal zijn.

Leuke film. Over het einde wordt meer gepraat maar ik vond het begin sterker. Heerlijk hoe Siegel in een paar pennenstreken middle america neerzet. Matthau is heerlijk (en ik ook ken hem uit heel andere rollen) maar ook Baker als sadistische hitman was erg tof. Maar de hele cast was een sterk punt. Als de film het niveau had gehouden van de eerste 30 minuten was het echt extreem goed geworden. Maar ook nu hele blijft een fijne politiefilm op smaak gebracht met seventiessaus.

Ergens een hele slimme film waaraan niemand zich een bult valt. Fans van Charlie Wilson zien een schelmenverhaal waarin Charlie Wilson wordt voorgesteld als een beetje een een foute man, maar wel iemand die de koude oorlog samen met Reagan wist te winnen. En als ze naar hem hadden geluisterd was 9/11 vast nooit gebeurd. Een fijne, ouderwets patriottische film met een vrolijk toontje.

Liberal America kan er een satire op de Amerikaanse politiek inzien, waar van alles geritseld wordt tussen de drank, coke en vrouwen en budgetten verhoogd worden alsof het niets is met vage verklaringen van onbeduidende congresleden uit Texas. Complexe politieke realiteit teruggebracht tot vrolijke, simpele kritiek.

Is het nu slim dat de film zo op het randje balanceert of is het laf? Daar ben ik nog niet helemaal uit.

Verder keek het lekker weg, maakte Hanks niet veel indruk, maar veel bijrollen al een stuk meer. Aardig gemaakt, absoluut interessant, maar met twijfels.

3.0*

Isild Le Besco's eerste film Demi-Tarif had genoeg haken en ogen, maar bleef me wel bij. En vond ik interessant genoeg om deze aan te kruissen voor het IFFR dit jaar.

Charly is wat conventioneler dan die eerste film. Meer een verhaal met een begin, middenstuk en eind, Demi-Tarif was eerder een verzameling scenes rondom een gegeven met een voice over die de vorm aangaf.

Charly is een minimalistisch (ruwe stijl, geen muziek, low budget) drama over opgroeien. Een erg terloops drama waarin niets echt uit de hand loopt, weing echt expliciet wordt en geen emotie wordt opgepomp. En dat was erg fijn. Nicholas heeft een stap in zijn ontwikkeling nodig, vertrekt zich halfbewust daarvan en komt weer terug als hij de stap gezet heeft en de relatie tussen Charly en hem een stap verder dreigt te gaan.

Isild Le Besco is een beetje een protege van Benoit Jacquot, die haar nogal veel cast. Het was leuk om Kolia Litscher uit Demi-Tarif hier terug te zien, misschien haar eigen vaste hoofdrolacteur? Wat mij betreft vraagt ze 'm over een paar jaar gewoon nog eens. En ook Julie-Marie Parmentier wil ik weleens vaker zien spelen na deze mooie rol.

3.5*

Qua vorm veel speelser en vrijer dan Tristana en Belle de Jour. Bunuel laat een normaal verhaalverloop lopen en bout een film rondom het gegeven dat een aantal echtparen steeds met elkaar willen eten, maar telkens lukt het niet. Door misverstanden, doordat ze elkaar mislopen en uiteindelijk worden de redenen steeds meer bizar en kijken me naar dromen en dromen in dromen. Vooral vrolijk en absurd (een drama is dit echt niet) en eigenzinnig. Je ziet zijn invloed later in van alles terug. Van Monty Python tot Quentin Dupieux,

Deze film kwam moeizaam op gang. De sfeerschets-achtige aanloop van de film (met een lichte parodie-achtige ondertoon) is compleet uit evenwicht. en mist ritme en probeert feitelijk iets te doen wat iets als Nashville later probeerde doen (en die film slaagt daarin wel wat beter). De film heeft duidelijk sporen van een film waar het script veel bewerkingen heeft gehad. Er waren vast issues in de editing ende film vind in de eerste helft geen toon.

De tweede helft, als het verhaal tot zijn punt komt is echt veel, heel veel beter. De film vind zijn focus en ritme en blijkt een vroege new hollywood film te zien. Een film die heel zwartgallig is waarbij het laagje beschaving rap wegvalt. De mensheid is bijna reddeloos verloren.

Als de eerste film het niveau van de tweede had gehad dat was deze film legendarischer dan opvolger Bonnie & Clyde. Nu is het bijna een soort voorstudie.

Maar Penn in deze tijd blijft altijd interessant.

Het is best handig om een beetje achtergrond te kennen over de tijd waarin de film zich afspeelt. De film legt dat niet echt uit. Namelijk begin jaren '80. Indira Gandhi is premier. En de Sikh, een belangrijke religieuze minderheid in India komen in opstand omdat ze zich niet vertegenwoordigd en gediscrimineerd voelen. Dat leidt tot een gewapend conflict en tot (maar dat zit niet in de film) de moord op Indira Gandhi.

De film begint en eindigt met het verhaal van twee hindoes die met een trein die officieel leeg moet vertrekken mee willen. Ze komen in een kleine ruimte terecht waar ook een aantal Sikh zitten, dat heeft zijn weerslag op de omgang met elkaar. Zonder de film had dat al een mooie short opgeleverd, nu is het wat extra reliëf aan het hoofdverhaal.

Dat hoofdverhaal gaat over een gezin in een huis, maar begint daar buiten, om vervolgens mee naar binnen te gaan. Af en toe gaat de film nog even naar buiten om ze in hun omgeving te plaatsen.

Het gezin is niet arm en niet rijk. Bestaat uit twee ouders, twee kinderen, een oma en een hond. Ze wonen buiten het dorp en afgelegen. Op de achtergrond soms een geluid uit het conflict en soms komt het letterlijk binnen. In de vorm van het leger en de opstandelingen die af en toe op bezoek komen. De film neemt veel waar. Het leven van het gezin bijvoorbeeld, maar vooral ook de gesprekken tussen de gezinsleden en het leger enerzijds en de opstandelingen anderzijds. met de rituelen en beleefdheden. De vader wil niets anders dan goed boeren zodat het zijn gezin goed gaat en zoveel mogelijk het conflict buiten houden en de hond wil alleen maar blaffen tegen al die indringers.

In andere handen was dit wellicht bijna een home invasion-thriller geworden. Dat is deze ingetogen en zorgvuldige film niet. Toch voelde ik de druk toenemen. Ook door de geluiden (een verdwaald schot, voertuigen in de omgeving, een blaffende hond) die je gevoel van thuis nogal beïnvloeden.

Fraaie, zorgvuldige en soms poëtische film.

4.0*

Interessant om gezien te hebben, maar echt veel vond ik er niet aan.

Alice In Wonderland schoot ook door mijn hoofd, maar een die explicieter over seksuele fantasieën gaat. Probleem is dat de "pikante" humor me niet ligt en ik de film ook wel heel lang vond. Bij vlagen vond ik het zelfs saai. Absurd, dwars en tamelijk uniek, maar ik kon er niet zoveel mee.

2.0*

Er werd door Sandra den Hamer heel druk over deze film gedaan, maar het spijt me, ik zag het echt niet. Als je een film met een Short Cuts-Magnolia-achtige structuur wil maken lijkt het me handig als een film op zijn minst iets van een achterliggend gevoel of achterliggende gedachte kan overbrengen. Als dat niet gebeurd wordt het als vanzelf haast een soort soap. En dat was hier nogal sterk het geval. Verder werd het verhaal erg slecht verteld. Het script was zwak. Een van de raarste momenten was een tijdsversnelling tegen het einde van de film. Er wordt (al vrij snel) toegewerkt naar de dood van de moeder en ineens versneld het verhaal en blijkt de moeder in anderhalve minuut dood, begraven en bijna verwerkt en vergeten te zijn. Om het verhaal op een onduidelijk later moment weer op te pikken.

Verder wilde de film überhaupt nooit interessant worden, op geen enkel vlak eigenlijk. En was de ondertiteling van slechte kwaliteit en in de helft van de dialoog afwezig. Al had een goede ondertiteling de film niet kunnen redden.

De zwakste film die ik dit festival zag.

1.5*

Gelukkig doorzag ik niet alle achtergronden en keek ik lekker naief naar deze film. En vond ik het daardoor veel meer een optimistische kijk op het menselijke bestaan dan een lofzang op de nog jonge Sovjet-Unie. Maar buiten dat is dit een film over het maken van een film. Vertov was erg recht in de leer, wilde film losmaken van toneel- en literaire tradities en naar eigen zeggen de werkelijkheid tonen. En dat is dus een beeldcollage waarin mensen bekeken worden en (vaak machinale) bewegingen gevolgd worden.

Het levert vooral een film op waarbij naast het hele bestaan (het leven komt in het begin ook zo mooi op gang in deze film) ook het maken van een film geëerd wordt. Met een geweldige montage en een enorme hoeveelheid filmische trucs en enorm gevarieerd camerawerk. Ik werd in ieder geval een beetje gelukkiger van deze film en had nog wel meer gewild dan dat dikke uur. Een filmfeestje.

4.5*

(Zag trouwens de versie met de Nyman-score, die vooral heerlijk meebeweegd met de film, maar onder deze beeldenstroom is volgens mij heel veel muziek mogelijk. Op mijn DVD staan nog twee anderen, ga ik ook eens zien).

Verzameling jeugdherinneringen aan het China van de de jaren '20. Schijnt een in China beroemd boek te zijn. Begint kinderlijk lief met bijna een klassiek, zielig kinderverhaal over een weesmeisje dat dankzij het kranige optreden van onze kleine heldin haar echte moeder terug vind. Wordt later door wat kleine politieke elementen op de achtergrond wat grimmiger.

Yingzi is een soort mix van Amelie, Apu en Annie om maar eens drie totaal verschillende filmpersonages te noemen. Het verhaal, zoals gezegd een stel opeenvolgende verhaaltjes die een beetje voelen alof er een paar deeltjes van een serie verfilmd zijn. De film heeft een nostalgische, bij vlagen poëtische sfeer en is schaamteloos sentimenteel.

Eigenlijk een beetje een Chinese kerstfilm, maar dan zonder kerstboom erin. Samen met opa en oma in Peking bij het haardvuur kijken en ze geruststellend zien knikken als ze iets herkennen en je ondertussen zelf kunnen identificeren met het kind.

3.5*

Niet onaardig. Maar een weinig boeiend verhaal en een bijna onvergeeflijk einde. Vooral leuk vanwege de twee actrices.

2.5*

Knappe film. De combinatie werkt vooral erg goed. Cherry Pie volgt een meisje en speelt enorm met de geluidsband. De film kruipt daardoor in de hoofd van het meisje en laat je met haar blik kijken door haar en alleen haar te volgen. In het begin vlucht een meisje weg uit een ogenschijnlijk nare situatie. We zien haar vlucht. Zowel die naar een andere plek als die naar binnen. Buitengewoon mooie hoofdrol ook.

Opvallend was dat Merz bijna de indruk gaf per ongeluk een minder toegankelijke film te hebben gemaakt. Als ik me goed herinner was er een heel ander project niet van de grond gekomen en leek hij hij bijna verbaasd dat hij een Rotterdam-film gemaakt had, al vond hij het daar wel passen.

Trouwens: pas de tweede Zwitserse film die ik zie (of derde als ik een docu over Jodorowsky meetel). Volgens mij scoort geen West-Europees land slechter. Geen idee hoe dat komt eigenlijk. Ik kan in ieder geval wel zeggen dat dit de Beste Zwisterse film is die ik ooit heb gezien.

4.0*

En weer dacht de academy er anders over dan ik. Al vond ik het prima te doen maar echt nergens echt in uitblinken en daar zit het issue een beetje. Mist een beetje een ziel en een beetje de fair van de beter musicals en is vooral vakwerk. Wel lekker vlot en compact en niet bepaald zoet. Geen vervelende film. Dat kan ik ervan maken.

Fred F. Sears was een regisseur die voornamelijk een hele zwik films maakte met producent Sam Katzman. Sam Katzman was een producent van low budget genrefilms. Anders dan latere figuren als Roger Corman werkte Katzman samen met vele studio's. Katzman maakte van alles wat te verkopen was: Films met East Side Kids, junglefilms met Johnny Weissmuller, natuurlijk een hele zwik westerns en vaak noirgetinte misdaadfilms. Een deel daarvan was gebaseerd op de verhoren die in de vs duidelijk maakten dat georganiseerde misdaad bestond. Die films hadden vaak een stad in de titel en werden verkocht als de film die alle criminaliteit van de stad blootlegde. Deze film is Katzman's chicagofilm.

Ondanks de lage kosten zijn er lokale opnames in Chicago en werd Abbe Lane ingehuurd met haar man. Lane was een zangeres en actrice met een sexy reputatie die niet vies was van een relletje. Precies wat een man als Katzman wilde. Dennis O'Keefe is hier de grote man en voor Katzman begrippen een behoorlijk grote ster. O'Keefe heeft enorm veel noirs gemaakt.

Na een sterk begin heeft deze film even wat tijd nodig om zijn sensatie waar te maken. De opbouw gaat met wat horten en stoten, maar in de tweede heft komt het goed los en het einde is best spannend. Bijzonder is de film niet, maar de cast is goed en het is buitengewoon interessant om zo'n sensatiefilmpje uit die tijd te zien.

Praterige Franse film. Zeker niet slecht, maar weinig memorabel. Het aardigste was de onderkoelde humor in sommige scenes. Typisch een film die ik me over niet al te lange tijd nauwelijks meer zal herinneren.

2.5*

Veel conventioneler dan de rest van Cassavetes, maar zoals eerder gezegd is zijn hand bij vlagen best te herkennen. Bijvoorbeeld in de scene waarin Rueben football speelt en de scene waarin Garland (in een heel sterke rol) voor het eerst de liedjes van de musical oefent. Doordat er een hoop èchte kinderen in rondlopen en geen acteurs en doordat het geheel op locatie is opgenomen vrij naturel, ondanks dik aangezette strijkers in sommige scenes. Verder nogal een film die een boodschap moet overbrengen (in die zin wel iets voor de idealist Kramer), met hetzelfde verloop als tientallen andere films. Misschien was het avontuurlijker geworden als Cassavetes zelf had kunnen monteren. Ik verdenk Kramer ervan dat hij de boodschap zeer centraal in de film wilde houden.

3.0*

Een stuk beter dan ik verwacht had. Knappe, boeiende en spannende film. Op het soms misschien net wat te enthousiast inzetten van filters na, visueel ook zeer interessant. Geweldig cameragebruik soms.

Het toekomstbeeld vond ik hier ook veel sterker dan bij veel andere SF/toekomst/dystoptische-films. Het verhaal wordt nauwelijks opgehouden door allerlei uitleggerige stukken. Het beeld wordt opgebouwd in het verhaal en op de achtergrond.

De film gaat vooral over hoop en zit vol religieuze verwijzingen. Het einde is in die zin het enige kloppende, het laat in het midden of de wereld uiteindelijk gered wordt, het is voor mijn gevoel verre van onlogisch de Tomorrow te zien een soort religieus visioen, misschien wel het laatste wat de moeder ziet.

Ik lees hier veel vergelijkingen met 28 days later, dat is ook de eerste film waaraan me deze film deed denken. Alleen vond ik deze duidelijk een stuk evenwichtiger.

4.0*

Toen ik me hier in 2003 aanmeldde heb ik op alle films die ik gezien had en me nog goed genoeg herinnerde gestemd. Deze ook maar ik denk dat ik dit voor het laatst zag in de jaren '80 of hooguit begin jaren '90. Het is nota bene gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King. Dat verhaal is niet meer dan een bladzijde of 10, 15 en dat verhaal heeft niet minder dan 11 films op zijn geweten. 9 lowbudgethorrors uit de originele reeks reeks. Een remake en een reboot. Deze eerste is al niet erg goed. De films waren zo goedkoop gemaakt dat zo'n film gemakkelijk winstgevend was.

Wat bij deze herziening opvalt is dat de film oogt als een TV-film. De muziek is een beetje de aliexpress versie van een aantal bekendere horrorsoundtracks. Het religieuze tintje gaat ten koste van het mysterie en is er voor de film bijgesleept. De film speelt stevig leentjebuur bij ¿Quién Puede Matar a un Niño? (Film, 1976) maar is echt veel minder in alles. Jammer ook van het geforceerde happy end. En de totale sfeerloosheid van de finale.

Ik blijf deels uit nostalgie op twee sterren, maar dat is gul.

Grappig dat de tweede film al een titel kreeg alsof het de laatste was. Er zijn er nu 11. Ongeveer even mager als de eerste film. Effecten zijn (op een paar aardige dingen na) nog steeds ruk. Film is lichtvoetiger dan de eerste en bijna geen enkel personage waarvoor sympathie voor opgewekt is aan het einde dood Het einde is bijna feel good. Op de betere momenten is het bijna een parodie op de eerste (met name in de over de top portrettering van de religieuze dorpsbewoners), maar dat soort scenes, daarvan zijn er echt veel te weinig. Hier mist voor mij het jeugdsentiment van de eerste en ik krijg er weinig voor terug.

De leukste van de drie. De film kiest er allereerst voor om niet meer de pretentie te hebben om ook nog maar een beetje serieus te zijn. Zeker het einde slaat echt nergens meer op , En hoewel ook hier nog wat effecten van het niveau kleurenfiltertje of slecht ingetekende bliksem zijn zitten hier ook wat meer sympathieke ouderwetse (ook toen al) effecten in. De acteur die Eli speelt kan er ook wat meer van dan gemiddeld in deze reeks. Vind nog altijd dat de films veel kansen hebben laten liggen, maar dit is de eerste keer dat het resultaat eigenlijk nog een beetje het aanzien waard is.

Overigens lees ik dat Charlize Theron een cameo heeft als een volgelinge van Eli. Het erg bescheiden begin van haar carriere,

Misschien ga ik ooit nog verder met de reeks. Ooit.

Jammer, het meevallende deel 3 was een stuk aardiger dan dit vierde deel. Dit is vooral te netjes. De film durft echt niks. Is serieuzer dan deel 3, maar is een stuk minder creatief. De kills zijn voornamelijk cliché en de vel schrikmomenten die dromen blijken te zijn zijn knap irritant. De cast is hier wel opmerkelijk. Naomi Watts speelt de volwassen hoofdrol, amper vijf jaar voor Mulolland Drive en ook Karen black die in tegenstelling tot Watts op haar retour was speelt er ook in. Dat is luxe voor een film als deze. Maar beiden krijgen weinig gelegenheid om wat met hun talent te doen Het script en vooral de regie zijn fantasieloos en maken er vooral een saaie film, te degelijke film van. Zonder meer de zwakste van de vier tot nu toe. De regisseur kwam er na twee horrorcheapies ook achter dat hij er niet veel van kon en ging produceren. Dat ging de beste man een stuk beter af, Hij was betrokken bij van alles van Mulholland Drive tot Game of Thrones.

Niet zo slecht als gevreesd, maar zeker ook niet zo goed als gehoopt. Een vrij curieus vervolg, al is het eerder een variant op hetzelfde thema, want naar de gebeurtenissen in Village of the Damned wordt in het geheel niet verwezen.

De film is wat minder horror-achtig, maar koppelt het gegeven aan een koude oorlogssfeer. Die was in 1963 (cuba-crisis) op een hoogtepunt. De kinderen komen uit verschillende landen op de wereld, zoals China, Rusland en Engeland. Hebben een verschillende kleur en alle naties willen de extreem intelligente kinderen met al huin mogelijkheden gebruiken voor hun eigen doeleinden. Daardoor is de lijn tussen goed en kwaad erg onduidelijk, de kinderen zijn eerder clueless dan slecht.

De film is beduidend minder sfeervol dan (vooral de eerste helft) van de eerste. En het scenario is vaak niet echt logisch. De film is veel meer tijdgebonden dan de eerste, wat 'm tegelijk veel meer verouderd als een apart tijdsdocument maakt.

De scenarist schreef overigens later het scenario voor Gandhi en kreeg daar een oscar voor.

Kleine 3.0*

No children were harmed for this movie

Matigjes.

Wat me vooral meteen opviel was de editing. Slim gedaan, maar wel heel erg doorzichtig. Ik zag heel duidelijk dat de scenes met kind en de bloederige scenes los van elkaar gefilmd waren en netjes aan elkaar geplakt. Logisch, maar er zijn weinig films waar ik het zo opzichtig vond als in deze. Toen ik dat door begon te krijgen werkten die scenes meteen niet meer zo goed.

Wat de makers ook laten liggen is de psychologische mogelijkheden van de film. Af en toe werd ermee gespeeld , met name toen de ene moeder Casy verdacht en later toen het de andere moeder niet lukte om de kinderen uit zelfverdediging dood te maken. De film had een veel grotere impact gehad als daar meer mee gedaan was. Een beetje psychologie maakt een horror vaak zoveel effectiever.

Einde was wel geinig, maar wel erg kort. Vooral met de groep kindertjes uit alle hoeken. Vijf seconden waren ze te zien.[ Het open einde rondom Casey was wel geinig, maar ik zie ook een film die op een klassieke horrormanier de weg naar een deel 2 openlaat. Best een aardig idee zou zijn om, net als in de Dead-films van Romero de kinderepidemie steeds grotere proporties laten krijgen in eventuele vevolgdelen.

Nou is een matige horror vaak nog altijd leuker dan matige films uit andere genres. Heb nog best wel een beetje vermaakt. Maar het had zoveel beter gekund.

2.0*