Opinions

Mooie film inderdaad. Visueel fraai, heel erg gestileerd, vooral het cameragebruik, maar ik vond het erg mooi. Een hoofdrol om in te lijsten en een mooi, universeel, ontroerend verhaal. Met kleine beetjes mooi gedoseerde humor ook. Buitengewoon knap in de film geintegreerd. Fraaie eindscene met die vriend die Titta al 25 jaar niet had gezien maakt het af.

Ik vroeg me al af of die mooie actrice familie van... was. Ja dus. Ik ben niet verbaasd.

4.0*

Zeer intrigerend op een enge manier. De manier waarop de grootste georganiseerde massamoord uit de geschiedenis van de mensheid er op een vergadering met overvloedig eten en drinken meegedeeld wordt. Ook hoe je door je constant te schikken naar je meerderen je carriere kunt maken in een dictatoriale staat komt duidelijk naar voren. Zelfs als het ver voorbij je eigen principes gaat.

3.5*

Kon hier wat minder mee dat met Mereilles voorganger. Daar genoot ik van de ontzettend vindingrijke vorm in het script en de montage. Deze film was wat minder bijzonder daarin. Maar zijn stempel zit er volgens mij wel op. In het camerawerk bijvoorbeeld. Er is veel aandacht voor de omgeving en de film voelt daarin veel oprechter dan veel films die een beetje een vergelijkbaar thema hebben. En er is veel aandacht voor de personages. Met name de eerste helft was behoorlijk sterk.

Als in de tweede helft met name het plot verder afgewikkeld moet worden valt de film toch wel een beetje door de mand voor me. De afwikkeling leunt nogal op een hoop mensen die ineens hun mond opendoen om het verhaal toch iets van een einde te geven.

3.0*

En op de vorig jaar verschenen Jodorowsky-box. Vreemde documentaire, die nogal hak-op-de-tak is, weinig lijn aanbrengt en niet de dingen benadrukt die ik wil weten. Maf einde met een soort therapiesessie met de regisseur en Jodorowsky.

2.5*

Jezus, wat een frustrerende film. Veel interessante aanzetten, maar vaak een enorm vervelende uitwerking. Het eerste half uur vond moeilijk door te komen. Vanaf de ontvangst van de signalen werd het stukken interessanter. Geloof vs. wetenschap is een geweldig boeiend thema. En dat verbinden aan het heelal kan hele mooie verhalen opleveren.
Maar ik krijg een soort ultrawetenschapper en een drakerige new age dominee als belangrijkste personages. Ik vond ze allebei nogal dik aangezet, bijna karikaturen. En ze krijgen- help- nog een soort van relatie ook. Na Jodie Fosters terugkeer moet dan nog de opmerking gemaakt worden dat er 18 uur ruis opgenomen was, nadat Jodie Foster eerst met nadruk had gezegd dat haar reis voor haar 18 uur had geduurd (ze had blijkbaar een erg scherp besef van tijd), dat haalt de angel uit de film. En zo wemelt het in de film van die enorm frustrerende momenten die mij gigantisch uit het verhaal trekken. En dat terwijl het ongelofelijk mooi had kunnen zijn. Wie heeft deze film vermoord?

2.0*

Fucking Amal en Tilsammans krijgen we waarschijnlijk nooit meer. Tenminste niet van Moodysson. Ik ben wel benieuwd wat zijn volgende stap zal zijn.

Deze film viel me erg mee, hoewel ik 'm iets aan de lange kant vond. Intrigende, associatieve gedachtenstroom van iemand die dan weer verward en dan weer scherp naar de wereld om haar heen kijkt. Ik wil 'm vaker zien omdat ik merk dat ik onbewust veel meer met de tekst bezig ben geweest dan met het beeld. Lef van Jena Malone om hier aan mee te werken trouwens, zeker ook omdat de tekst duidelijk vanuit het oogpunt van een beroemd iemand is geschreven.

3.5*

In de Filmkrant wordt de vergelijking gemaakt tussen deze film en Nowhere Boy. De film hebben beide dezelfde scriptschrijver en zijn beide biopics van belangrijke Britse figuren in de popgeschiedenis. De Filmkrant voert aan dat het verschil tussen beide films aantoont wat voor verschil een regisseur kan maken en daar hebben ze gelijk in.

Het script van Control is niet bepaald revolutionair en past vrij makkelijk in de traditie van biopics. Het is de uitvoering die het verschil maakt. Nowhere Boy werkt het script erg straight forward uit, Control is heel anders. Dat komt door Corbijns mooie zwartwitfotografie (waarmee hij erg dicht bij zijn fotografie blijft) en doordat deze film godzijdank heel veel overlaat aan de muziek (ik denk dat je er heel wat minder mee kan als je niets met Joy Division hebt). Buiten de muziek van de band en een aantal nummera van Curtis' invloeden (Bowie, Iggy Pop) is er geen muziek in de film gelukkig. En ook door en gewaagde keuze, namelijk de optredens door de acteurs laten spelen, letterlijk. Vooral dat laatste pakt goed uit. De muzikale delen van de film raken echt en geven je het gevoel alsof je alleen dan iets dichter tot Curtis kon doordringen. Riley maakt diepe indruk als Curtis.

De film zeilt vooral in het begin wat erg snel door het verhaal heen, maar Control is een sterk debuut van Corbijn.

4.0*

Een grandioze herziening in de bios, ruim 21 jaar nadat ik hem voor het eerst zag. En ik vind dit echt een absoluut meesterwerk. Een rijke film, paranoiathriller maar vooral existentialistisch drama. En zo is Coppola zomaar de eerste regisseur met twee films op 5 sterren bij me (Apocalypse Now is de andere),

Grijp de kans en ga deze in je filmhuis zien rondom de feestdagen.

Behoorlijk gewaagde humor in vergelijking met tijdgenoten. Grappen rondom de doodstraf, dat moet wel een beetje gewaagd zijn geweest. Steeds meer een minisspeelfilmpje ook, met een plotlijn en niet zomaar een verzameling gags. Opvallend is een african american die caddy is zonder dat er nu bedenkelijke grappen worden gemaakt, dit was midden in de herleving van de KKK, wat in '20 een mainstreamclub was.

Remakes zijn niet alleen iets van de laatste jaren. Ook in het studiotijdperk werd het volop gedaan. Bekend voorbeeld op noirgebied is The Maltese Falcon dat ook al verfilmd was in 1931 en in 1936.

Ook deze film naar een toneelstuk was al verschillde keren verfilmd. Het eerste als de Howard Hawks film The Criminal Code in 1931. Nagenoeg tegelijk werden er ook verfilmingen in het Spaans en Frans gemaakt. Al zeven jaar later volgt er weer een verfilming met Penitiary. DE derde Amerikaanse verfllming in nog geen twintig jaar is deze Convicted. De Hawks versie The Criminal Code is de betere film. Hawks geeft de film meer identiteit en meer sfeer en een aantal fraaie experssionistische touches. In Hawks film is de druk veel voelbaarder en de film als geheel is een stuk claustrofobischer, Ook is de hoofdpersoon een stuk jonger Het is vooral een les in hoeveel verschil nuances en kleinere stijlkeuzes maken, want de films wijken op papier niet veel van elkaar af. Convicted is iets sentimenteler en benadrukt losse dramatische momenten soms wat meer (de scenes met en rondom zijn vader die niet in Hawks film zit bijvoorbeeld).

Heel fijn in Convicted is de rol van Glenn Ford, altijd fijn om hem in een noir te zien. Verder is het een prima film, maar ik ga een halfje lager dan bij The Criminal Code. Maar het was heel boeiend om twee verfilmingen van hetzelfde verhaal kort achter elkaar te zien.

Ook voor mij de eerste Greenaway. En gelijk maar zijn beroemdste film. En dit was erg, erg goed.

Zo'n film die zoveel ideeën en details heeft dat je je ogen uitkijkt. Het gebruik van licht, de fantastische decors, de aankleding, het is allemaal dik aangezet, maar erg mooi. Om nog maar te zwijgen over de muziek. En in die overdadigheid (dat jongenssopraantje!) past ook overdadig acteren, zoals Gambon hier doet. Mirren heb ik ook nooit zo fijn gezien als in deze heerlijke, smerige film.

Erg van deze film genoten.

4.0*, dik

Ik vertel niet echt iets nieuws, maar ook ik vond het een slappe film, helaas.

Het begon eigenlijk nog behoorlijk goed. De scenes voor de optiteling waren zelfs spannend. Dat niveau blijft helaas niet. De Mol overtuigde me niet, maar kreeg ook niet erg veel kans om iets van die rare, ongeloofwaardige rol te maken. Precies hetzelfde geldt eigenlijk voor Schuurman. Tussen de andere criminelen zaten een paar die ik behoorlijk goed vond (anderen ook weer helemaal niet).

Het beste waren de scenes op Glenn Mills, maar die waren weer zo documentaire-achtig dat ik me af ging vragen wat de toegevoegde waarde van het feit dat dit een fictieve film is was. Het hele stuk buiten Glenn Mills vond ik erg slap. Net als kos vond ik de Van Gogh/Holman-grapjes van de politieagenten irritant. En een echt statement maken ze ook al niet. De flauwe grapjes leken vaak het enige doel voor die scenes. Met de raps heb ik geen problemen, betere raps waren ongeloofwaardig geweest.

Uiteindelijk kon ik maar bar weinig met deze film.

1.5*

Begint best geinig, maar niet al te hoogstaand. Cliché-kleurenfiltertje om het een look mee te geven waren wat minder, maar in de eerste helft best lekker om te volgen.

De tweede helft gaat er veel fout, door een aaneenschakeling van cliché-plottwists raakt de film langzaam maar zeker elke geloofwaardigheid kwijt. Bovendien zorgt het ervoor dat de film uiteindelijk geen echte climax heeft en dan is ook nog een tamelijk idioot einde, kom op.

2.0*

Kiarostami is met zijn eerste Europese film erg dicht bij zichzelf gebleven. Vaste Kiarostami-thema's komen weer terug. Echt vs. onecht bijvoorbeeld. Stijlmiddelen ook, een lange autorit zit er ook weer in,. Ditmaal in een Europese setting en met een Europeser gevoel dan andere flms die ik van 'm zag. Niet meteen een heel verrassende film binnen zijn oeuvre. .

Een film waar je zo diep in kunt graven als je zelf wil. Het plot an sich is wel te verklaren Binoche en Schimmel trachten de momenten uit hun prille relatie te herbeleven en vallen ergens uit hun rol. Ten minste dat maakte ik er in grote lijnen van, maar Copie Conforme is niet een film met één waarheid, maar een constructie met een heleboel waarheden. Bedoelde en onbedoelde interpretaties.

Bovenalles ook gewoon een ontzettend vermakelijke film. Geen moment saai, fijne acteurs, mooie dialogen (en dat is best prettig, de film zit er vol mee) en soms zelfs grappig (bijvoorbeeld dat stukje met Binoches zoontje in het begin, duidelijk eeen zeer slimme manipulatieve beginnende puber). Fijne film.

3.5*

Hij is iets anders van structuur dan veel andere komedies van Keaton. Veel meer een situatie die steeds verder uit de hand loopt En daardoor een film die vrij ingetogen begint en in chaos eindigt en opvallend genoeg een slecht einde, wat 'm ook wel afwijkend maakt. Film die ook op een leuke manier autoriteit en in het bijzonder politie op de hak neemt. Vol met leuke stunts en cameratrucs ook weer.

Overigens is de bom die gegooid wordt een verwijzing naar bomaanslagen van anarchisten in die tijd. Dat was de associatie die het publiek daarmee had.

Ingetogen, tikje zwaarmoedige western. Met een goed, vrij rudimentair plot. Vooral een sfeerding met zoals wel vaker erg fraaie muziek. nteressant genoeg feitelijk vooral een Franse western. Hoe moeten we dat noemen? Een baguette-western ofzo. Het is een co-productie met Italie, dat wel. Maar de regisseur en hoofdrolspeler Hossien is een Fransman, Mercier is ook Frans. Het is gefilmd in Spanje en werken ook een hoop Italianen mee. Ik las ergens dat dit ongeveer is wat je zou krijgen als Melville een western had gemaakt en daar zit wel wat in.

Het is geen The Wire, Deze reeks is lang niet zo goed geschreven en veel minder veelomvattend. Maar ook The Corner steekt ver boven het gemiddelde uit.

The Corner laat vooral een deelgebied van The Wire zien, de hoeken van de straat waarin door jonge dealers drugs wordt verkocht en de verslaafden die het kopen. The Corner is een verfilming van een van de twee beroemde boeken van David Simon die uiteindelijk aan de basis stonden van wat hij bij de TV ging doen. In The Corner volgde hij in het begin van de jaren ''90 een jaar lag een gezin dat hevig gebukt ging onder drugsproblemen. Twee verslaafde ouders die niet meer bij elkaar zijn en twee zoons, een die in het niemandsland tussen school en een criminele straatcarriere in hangt, in het begin van de serie kan het nog beide kanten op en een jonger broertje, beide zoons groeien op een drugspand waar de moeder met een stel medeverslaafden woont.

Het sociologische of bijna antropololigische wat The Wire heeft is hier ook al op kleienere schaal te zien. Vooral in de eerste helft van de reeks (iets beter dan de tweede vind ik) schetst de serie vooral het milieu waarin we zitten, de rollen die iedereen erin speelt en neemt daar ook de tijd voor. De tweede helft is wat sterker gedreven door het plot. De reeks is, meer dan The Wire, gemaakt in een soort pseudo documentairestijl, compleet met interviews. De flashbacks doorbreken die stijl nogal en zijn daardoor eigenlijk niet zo geslaagd. Wel ook hier weer een boel bijrollen die er mogen zijn en met name Fran en DeAndre zijn boeiende hoofdpersonages.

Vooral een boeiende voorstudie op de briljante serie die The Wire later zou worden.

4.0*

Een ander noir-subgenre. De noir tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog. Met name gemaakt tijdens en net na de oorlog. In die tijd schaamde men zich niet als een film wel erg actueel was.

Als je het personeel van deze film bekijkt, regisseur Dmytryk en acteur Powell denk je meteen aan de beroemdere noir van een jaar voor deze. Murder My Sweet. Dat is zo'n film die de definitie van de stijl mede neer wist te zetten. Superstijlvol. Sigarettenrook, detectives en vele scenes die noir in het kwadraat zijn. De samenwerking was goed bevallen, want amper een jaar later was er Cornered. Een wraakverhaal over een Fransman die erachter wil komen waar de man gebleven is die verantwoordelijk is voor de dood van zijn bruid. Realistisch drama is Cornered niet. Maar wel erg noir. Qua stijl wat minder nadrukkelijk dan Murder, My Sweet. Maar de inhoud is die van een man die zich begeeft in een wereld waar iedereen andere bedoelingen blijkt te hebben dan ze in eerste instantie prijsgeven. Powell is weer eens een tough guy die uit emotie handelt, maar die emotie niet wil tonen.

De film zit vol met bochten en als je even niet oplet heb je alweer een plotpunt of twee gemist, maat dat is juist ook wel leuk, omdat in dit soort films juist die bochtigheid ook een stijlmiddel is. Een script als dit zou een tijdje later een spionagethriller met Russen als tegenstander zijn geworden. Maar het aangename is dat dit zich veelal op de vierkante centimeter plaatsvind. Met veel puntige dialogen en hier en daar nadrukkelijke schaduwen. Zeker niet Dmytryks best gelukte film. Maar er is ook niet veel mis mee.

Ik zag tot nu toe alleen Lazzaro Felice. Dat is een gelaagde en in zekere zin complexe film waarbij het echte leven danst met politieke theorie en religieuze parabels. Zeer geslaagd. Dit debuut blijkt wat thema's gemeenschappelijk te hebben, maar is heel anders. Dit is juist een heldere en eenvoudige vertelling, maar ook weer heel erg mooi.

In Corpo Celeste bereidt Marta zich voor op haar vormsel. Maar tegelijk wankelen haar zekerheden. Door de verhuizing van Zwitserland naar Italië, doordat ze de hypocrisie van volwassenen begint te doorzien ook. Wat moet je dan met een ritueel waarin je bijna getuigd het wel zeker te weten? Niks is meer zeker.

Twee belangrijke krachten in dit debuut. De grote hoeveelheid onuitgesproken emoties en gevoelens in de beelden. En Rohrawachers gevoel voor het absurde van de hele situatie waardoor ze een meer uitsproken scene als die waar het Christusbeeld in het water valt. Veel regisseurs zouden dat too much vinden en bij veel regisseurs zou het dat ook zijn. Maar door de toon van de film is het hier een bevrijding. Fraai.

Interessant, zelfs belangrijk, maar verre van perfect. Uiteindelijk verwoorden Mug en danuz mijn kritiek het beste, maar ik heb de neiging het de film wat zwaarder aan te rekenen, omdat het een beetje aanvoelde als een gemiste kans. Zeker het begin vond ik te makkelijk en viel me echt tegen. Draait gelukkig later wel bij.

3.0*

Toch team Movsin in dit verband. Kwam er zelfs wat moeilijk doorheen. De politieke achtergrond van het geheel komt nogal knullig over, net als alle genresprongetjes. Maar ik vond het ook opmerkelijk saai eigenlijk en op een enkel opveermomentje na, heeft het me nauwelijks geboeid. Het was minder een doorsnee genrewerkje als dat ik had gedacht, maar misschien had ik dat nog wel liever gezien.

Sterke Giallo. Zoals wel vaker zogenaamd in Londen. Zoals ook bij meer gialli op een meisjessxhool. Bijzondere en meteen mysterieuze opening. En met de bij Italianen bijna altijd zeer verzorgde muziek. In Duitsland werd ook deze film gepomoot als een Edgar Wallace-krimi. Hoewel deze film niets met Edgar Wallace re maken heeft. Aristide Massaccesi later beter bekend als Joe D'amato, was de DOP en was nog niet begonnen met zijn eindeloze rij steeds bedenkelijkere films die hij regisseerde. Hij kon het echt.

Sfeervolle film, zorgvuldig opgebouwd en zoals bij bijna alle Italiaanse genrefilms ook net een beetje exploitatief. Dellamano was al zeer ervaren als cameraman voor onder meer Leone. Maar hij stond nog relatief aan het begin van zijn regiecarriere. Die was in 1967 begonnen. Hij zou ook weer vroeg stoppen, want de man verongelukte in 1978 al.

Het speelt in Londen maar op een Katholieke school, die heb je daar niet zo veel. Maar het antiklerikale dat je in meer gialli vind moet er ook in. In zie zin blijft het zeer Italiaans natuurlijk. En ook opmerkelijk is dat de gfilm draait om een illegale abortus terwijl het in de UK al legaal was toen. In Italie niet trouwens.

Het was lang geleden dat ik nog eens een Cronenberg zag en ik heb er sowieso veel te weinig gezien. Deze maakt dat ik wel weer eens zin in heb om er wat dieper in te duiken, want dit is een van de betere films die ik dit jaar zag.

Geweldige setting, waarin de hoofdpersoon in een soort afgesloten cocon naar de chaotische wereld kijkt vanuit zij eigen chaotische state of mind. Heerlijke, hoekige dialogen die soms verwarden, dan weer uitdaagden en meer een stroom gedachten weergaven dan een realistisch gesprek en één zijn met de vorm. Het boek mag verbazingwekkend genoeg uit 2003 zijn, maar het is ook nog een film die heel erg van nu is.

En hoewel ik Pattinson alleen zag in drie Twilight-films (waar hij niet zoveel in bewijst als acteur) en ik ook na deze film niet weet hoe ik 'm moet zien, was hij hier geniaal gecast. Prachtige soundtrack ook. Echt van genoten.

Ruim 4.0*

Tapdansen en schietpartijen.

Ik zag de originele cut en die draagt wel sporen van studio-ingrepen. De film lijkt her en der detail te missen en zeker in het midden loopt het verhaal niet soepel en is het plot rommelig. Ik sluit niet uit als ik ooit de encore versie ga zien de film me beter bevalt. Voor een pure sfeerfilm is de film echter veel te plotgericht en dan gaan dat soort dingen opvallen.

Ergens een poging om een minder radicale variant op One From the Heart te koppelen aan de maffiathema's uit The Godfather maar dan in de jaren '20. Ook dit is geen musical (net als One from the Heart dat niet is) maar een film vol muziek en in dit geval optredens. De muziek is hier vooral de tijdsduiding en niet per se duiding de psychologie van de hoofdpersonen. En ook deze film is duidelijk een studioproductie maar benadrukt dat minder en is wat minder stilistisch interessant dan zijn voorganger. Daarover is dus een gangsterverhaal gespannen dat niet helemaal overtuigend is. De film heeft nogal wat personages en plotlijntjes ook. Maar neemt daarvoor soms te weinig tijd.

Niet slecht, maar ik zat constant met het gevoel dat het bijna veel beter was geweest.

Ik pauzeer mijn Coppolarondje even doordat ik november traditioneel film noirs kijk. Maar ik heb nog een paar ongeziene Coppola's liggen voor december.

Inderdaad. Nogal apart. Een zwartkomische, cynische film met een flinke filosofische, bijna mythologische ondertoon. Best interessant, maar voor mij niet echt bevredigend.

3.0*

Laatkapitalistische satire die net niet scherp genoeg wordt om echt een favoriet te worden. Fijne hoofdrol van Garcia en veel leuke beeldgrapjes in de details. Het satirische element had van mij nog een graadje dikker gemogen en met sommige interessante zijplotjes De arrestatie van de zoon bijvoorbeeld had meer gedaan kunnen worden.

Overigens is Costa Gavras daarmee van de nul af. Toch wel een van de grotere namen waarvan ik nog niets had gezien. Gek genoeg wel van zijn zoon. De beste man leeft nog steeds en zijn laatste film is uit 2019. Hij is inmiddels 90. En net als de meeste films van deze geboren Griek is deze Frans, maar deels speelt de film ook in België en in een scene komen we dicht bij de Nederlandse grens en zien we Nederlandse nummerborden en horen we een flard Nederlands in deze film.

Het deed me een beetje denken aan Roemeense films als Police adj. en The Death of Mr. Lazarescu. En aan Kafka natuurlijk. Vechten tegen iets waar niet tegen de vechten valt. Verrassend om zo'n film eens uit India te zien. Vond de scenes met de advocaten en rechters eigenlijk juist wel behoorlijk wat toevoegen. Iedereen lijkt gevangen te zitten in een soort monster dat dit rechtssysteem eigenlijk is

De film is wat conventioneler dan die Roemeense films en als geheel wat minder scherp. En daardoor ook wat minder goed. En die Indiase film die ik dit jaar gemist heb lijkt me nog wel wat beter, maar de film die vooraf het meest een opvuller was in mijn IFFR-programma dit jaar bleek wel een stuk beter dan verwacht.

3.5*

Een verfilming van een min of meer autobiografische roman uit 1930. Alleen die zin bewijst al dat dit afwijkend is. Het gaat over een hotelklerk die een letterlijke cowboy wordt. De schrijver van het boek werd dat ook, bij hem was het sowieso een van de vele fasen uit een zeer avontuurlijk leven waarin hij ook nog bijvoorbeeld advocaat, journalist en een soort Jan Cremer avant la lettre was die omstreden schelmenromans schreef waarin hij onder meer schreef over de vele vrouwen die hij had verleidt. Omstreden boeken die vaak tegen een verbod aanliepen.

Lemmon speelt de schelm wel erg naïef. Alsof hij veel jonger is dan hij is. Ford is het type die dit soort rollen nog met zijn ogen dicht goed kan spelen. Ik zie hem eigenlijk altijd graag in oude westerns of film noirs. Vaak zjn compacte films wel lekker, deze had er van opgeknapt als hij wat langer was. Maar niet onaardig en een beetje gek.

Genoeg te klagen, met name over het gekunstelde scenario vol met vooruit- en terugwijzende scenes die alles net even ronder en meer af moeten maken. Een eerste half uur waar je een schoolvoorbeeld van elk racistisch vooroordeel voor je kiezen krijgt met bijbehorende schoolvoorbeelden van personages. Verder werken dit soort films met meerdere verhaallijnen beter als het thema grootser en universeler is. Meer eenduidige gevoelens dan een duidelijk benoembaar thema. Allemaal van racisme doordrenkte verhaallijnen aan elkaar koppelen, het loopt niet altijd even lekker.

Maar ondanks dat weet deze film er zich toch opvallend goed aan te ontworstelen. Haggis' regie, de cast en een behoorlijk aantal losstaande scenes (zeker in de tweede helft) zijn zo goed, dat de film, ondanks alle bezwaren en ergernissen uit het begin, me langzamerhand toch pakte en ging boeien. Genoeg op aan te merken, maar toch een goede film.

3.5*

Twee pluspunten trekken deze film boven de middelmaat uit. De ene is Jeff Bridges die een zeer fraaie en gelaagde rol neerzet, laagjes die eigenlijk in het verdere script en in de bijrollen een beetje ontbreken. En in samenhang daarmee, de muziek. Het wordt namelijk behoorlijk geloofwaardig gemaakt dat Bridges een man speelt met een flinke staat van dienst in de countrywereld door een flink aantal sterke nummers en opvallend goede concertbeelden. Bridges speelt de rol getroubleerd, met een verleden en met een enorme charme waardoor je zelfs gelooft dat een journaliste van in de 30 voor 'm valt.

De films zwakheden heb ik eigenlijk al eerder genoemd. Het verhaal is weinig bijzonder en niet al te subtiel. Wat aan de oppervlakkige kant. En het blijft de Jeff Bridges-show, de andere karakters, inclusief die van Gyllenhaal zijn dunnetjes.

Zonder Bridges en de muziek was dit erg matig geweest, nu is het 3.0* waard.