Opinions

Best een interessante film. Traag, mooi geschoten, ergens tussen documentaire en fictie. Schitterende omgeving. Met tenminste een erg leuke scene, de scene waarin een rechtse beller op de radio zijn gal spuwt terwijl je gewoon de dagelijkse bezigheden van de man ziet.

Toch pakte de film me eigenlijk nooit echt helemaal. De aansluiting van de crisis in het heden (die doordat de man zijn plekje moet verkopen bedoelt is als het einde van de geschiedenis) en het verleden werkte niet echt. De film werd me te veel gedreven door dialoog en ik kwam nooit echt in de film. De vonk sloeg niet echt over.

3.0*

In mijn noirrecensies ben ik regelmatig enthousiast door mooie locatiebeelden. Ik hou meer van steden dan van het platteland en in films wordt ik helemaal blij van steden bij nacht. Een van de dingen die film noir aantrekkelijk maakt voor mij. Toch kan een film ook prachtig werken als studioproductie. Dit is zo'n film. Een prachtig decor van een niet nader genoemde achterbuurt in een niet nader genoemde stad (die het meest oogt als New York). Met een tot in de puntjes verzorgde set. Prachtig geschoten, vol sfeer en met een stel steengoede acteurs. Qua looks kan de 25-jarige John Cassaetes in een van zijn vroegste grote rollen nog net doorgaan voor een 18-jarige. Sal Mineo heeft deze rol ongetwijfeld te danken aan Rebel Without a Cause en bij deze rol ind je het jammer dat Mark Rydell die meer regisseur was dan acteur niet wat meer heeft geacteerd. Daarnaast ook nog meer sterke rollen. En Cassaetes zou een jaar of drie na deze film zelf een reolutionaire en zeer invloedrijke film maken met Shadows, waarna zijn acteeurcarriere vooral een middel werd om zijn regisseursambities waar te maken. Mineo werd begin jaren '70 vermoord nadat zijn carriere wat in het slop geraakt was, Cassavetes dronk zich uiteindelijk dood eind jaren '80. Alleen Rydell leeft nog altijd en heeft een behoorlijk succesvolle regiecarrriere op zijn naam gezet.

Deze film heeft zijn oorsprong als tv-stuk. In de jaren '50 waren anthology-series in de mode op de TV. Het net iets latere Twilight Zone is nu het bekendste. Maar er waren vele series waar je elke week een ander losstaand verhaal kreeg. Een niet zo succesvolle reeks die maar één seizoen liep heette The Elgin Hour. Soms werden uit dat soort series de beste afleveringen opnieuw gemaakt als bioscoopfilm. Beroemdste voorbeeld daarvan is 12 Angry Men, waarmee Lumet als filmregisseur debuteerde. Diezelfde Lumet had daarvoor juist bij dat soort series gewerkt en de aflevering van The Elgin Hour gemaakt waarop deze film weer gebaseerd is. Voor Don Siegel was het niet zijn debuut. Hij maakte al jaren een stuk of twee lowbudgetfilms per jaar. Ik heb een zwak voor zijn werk. Hoewel ik nog weinig zag. Ook dit was genieten. Ook de muziek van Waxman is erg fraai.

Sterke noir. Niet omdat het verhaal meteen origineel is maar wel veel goede acteurs, een fantastische regie en flink spannend, deels dankzij de regie. Met een hele vroege rol van Charles Bronson, toen, hoewel al in de 30, een klein bijrolacteurtje in B-films, vooral Noirs en westerns. Die maakte hij in een hoog tempo. Sterling Hayden is de relatief kleine grote naam hier als de rechercheur. Hij speelt geweldig. Prachtige LA--locaties. Niet omdat ze mooi zijn, maar juist omdat het niet die locaties zijn. Het zijn achterafstraatjes, doorsnee kantoren, een benzinestation, een bank, maar zo goed gekozen. Fijn natuurlijk licht in de nachtscènes.

De Toth presteert het om een no nonsense noir te maken zonder onzin en tegelijk details erin te brengen die veel andere regisseur niet pakken. Dit was een klein filmpje. Geschoten in een dag of 13 en meer dan een jaar nadat het af was als tweede film van een double bill uitgebracht. Doet me verlangen naar meer van deze man. Hij maakte in zijn carrière deels bewust dit soort kleine films.

De vroegste Hawks die ik tot nu toe zag is naar een toneelstuk dat na deze verfilming nog vaker verfilmd is. Het is een genuanceerde moral play. Een die meerdere betekenissen geeft aan zijn titel een paar fraaie bijna expressionistische scenes heeft. Het einde is imperfect en wat te snel geforceerd happy maar verder is dit een stevig onderschatte Hawks die me beter beviel dan Scarface van een jaar later. In mijn komende noirvember kijk ik een remake uit 1950. Ben benieuwd of ik die even goed vind.

Af en toe een film kijken van een regisseur zonder de chronologie aan te houden heeft iets van een puzzel. De ontwikkeling van zijn stijl en thema's worden vaak pas duidelijker als je een groot deel hebt gezien

Voor mij zit deze film ergens tussen de twee Losey's die ik zag. Het zoekende Time Without Pity en het eigenzinnige The Servant. De film is al veel scherper dan de eerste maar nog niet zo eigenzinnig als de tweede. Het is wel zo grimmig dat het duidelijk geen studiofilm uit Hollywood is, denk dat Losey zich veel meer kon uiten in Engeland.

Dikke 3.0*

Rare film. Eentje waarin een moordmysterie verandert in een soort melodrama over vervreemding en raciale verhoudingen. Nauwelijks spannend, maar ergens ook weer radicaal in wat de film doet. Het weet me nergens ècht te overtuigen, maar is wel weer heel interessant en heel anders dan zelfs andere Fullerfilms.

Wat minder dat het latere kortere Ballon Rouge. Die vind ik poétischer en fantasievoller. Deze is qua opzet veel gewoner. Maar enkele fraaie scenes halen wel veel meer uit de film dan ook had gekund.

3.5*

Het is goed om je te realiseren dat deze documentaire voor een aardig deel laat zien wat de Crips willen laten zien. In deze documentaire werkt het wel vind ik. Het laat de verschillende kanten van de medaille zien. Want de Crips zijn for real, maar ook vol van uiterlijk vertoon. Kopieren Amerikaanse voorbeelden, maar zitten zelf ook wel meters diep in serieuze criminaliteit. Net zoals de redenen en oorzaken die vernoemd worden, sommigen snijden best wel wat hout, maar het is ook een ontzettend makkelijk excuus. De documentaire zit vol met aanwijzingen voor criminaliteit maar scheert heel nadrukkelijk langs een randje. Er zullen weinig tot geen gevolgen zijn voor de hoofdpersonen. In die zin absoluut een fascinerende film.

3.5*

Erg fijn, mijn vierde Siodmak-noir in korte tijd is me prima bevallen en is weer helemaal op topniveau. De verhaalstructuur klopt juist erg en zuigt me helemaal deze film in die heerlijk fatalistisch en naar is en bewust en volgens de Hays code verplichte einde waarin Dundee tegen de lamp loopt wordt niet voor niets beperkt tot het absolute minimum, je hoort een sirene Ook de laatste tijd een paar keer Burt Lancaster gezien en gemerkt dat dat een erg goede acteur was. Scene van de film is die spannende scene in het ziekenhuis voor me, naast de hier al opgehemelde Rumbascene. Fraaie rol van De Carlo ook.

'Het is dat dit ruim twintig jaar oud is, anders zou ik zeggen dat Kusturica een van de weinige hedendaagse regisseurs is die goed naar Fellini keek en dan met name Amarcord. Opvallend trouwens dat Kusturica zo uit de mode is dat de laatste film die hier uitkwam 14 jaar geleden is. Deze haalt nergens het niveau van het veel betere Underground, maar is wel een brok aan chaotische energie van het soort dat je niet vaak meer ziet. Zoveel energie dat je daarin ook met flink flauwe grappen weg kunt komen.

Het begint me op te vallen dat veel Europese regisseurs juist in hun debuutfilms het hevigst beinvloed zijn door Amerikaanse films van die tijd. Ook Antonioni. Deze film is een relatie/misdaaddrama met een boel noir-achtige elementen. Minder dan verschillende Amerikaanse tegenhangers, maar best interessant. Het eigenzinnige zit 'm een beetje in de verhaalvorm, beginnen met de detective en steeds meer toespitsen op de relatie tussen Paula en Guido.

Geen grootse film, wel al wat doorschijnend talent, met name in de buitenscenes. En met Lucia Bosé, die een fraaie, wat theatrale, typische femme fatale neerzet. En debuutfilms van grote namen blijven interessant om te bekijken.

3.0*

De eerste helft die nog niet echt ergens heenging was een aardig stuk beter dan de twee helft. Vanaf het verblijf bij de nogal overacterende tante en het vervolg met de ziekte en dood van de moeder gaat het een beetje fout en gaat de losse filmstijl bijten met de grote gebeurtenissen.

Haalt het zeker niet bij de andere Peckinpah die ik zag (The Wild Bunch), maar een boeiende film was het wel.

Ik lees hier geklaag over het einde (inclusief aftiteling), dat vond ik nou juist geweldig goed. Nog beter (want eigenlijk gewoon geniaal) was de optiteling aan het begin. Pikzwart en zeer cynisch. Zo goed bleef de film helaas niet. daarvoor is het plot te onevenwichtig en de film wat te lang.

Ik hou het op een 3.5*

Weetje: gemaakt met geld van Wolf C. Hartwig, een Duitse producent die schatrijk werd met de Schülmadchen-report porno filmserie. Scheen zijn droomproject te zijn.

In veel opzichten een unieke film. Een van de eerste die het vrij openlijk had over antisemitisme in de VS, een lowbudget noir die goed ontvangen werd en zelfs Oscarnominaties kreeg en won ook een prijs in Cannes. Verder was het een vroege film die in de eerste helft een beetje speelt met een subjectieve verteller. Dat laatste wordt niet helemaal doorgezet en dat is jammer. De film legt later meer nadruk op hoe de moord moet worden opgelost. Overigens was dat antisemitisme zelfs al een soort compromis. In het boek is het slachtoffer een homoseksuele man (dat boek werd trouwens geschreven door Richard Brooks, die toen al scripts schreef, onder meer van noirs en later ook ging regisseren, met als wellicht bekendste film InCold Blood) Nog een opvallend punt, maar niet per se uniek is dat de film een stevige ondertoon heeft van veteranen uit de tweede wereldoorlog die hun plek in de VS moeilijk kunnen vinden.

Bij vlagen heel sfeervol. Mitchum is Mitchum, Ryan is lekker naar en voor de derde keer deze maand krijgen we Gloria Grahame als zo'n type dat in het boek waarschijnlijk een prostituee was, maar in de film in deze tijd een gezelschapsdame in een kroeg is. De film is duidelijk low budget, Er wordt helemaal niet op locatie geschoten en de sets zijn niet erg overdadig.

De film is erg expliciet in de uitwerking van zijn thema en de nadruk ligt daar in de tweede helft flink op. Je weet al wie het gedaan heeft, dus die spanning is eruit. Dat maakt het in zekere zin meer een film die een boodschap heeft dan film noirs vaak hebben. Prima film, maar wel een waarbij de eerste helft interessanter was.

This film was not intended as an indictment of the homosexual world. It is set in one small segment of that world wich is not meant to be representative for the whole.

Dat dit aan het begin van de film staat is het gevolg van protesten van homogroepen tegen deze film. Ik zag er een klein stukje over in de documentaire The Celluloid Closet. Nou ben ik geen politiek correcte moraalridder en wel enigszins nieuwsgierig naar omstreden films, bovendien zit Pacino hierin en heeft de man die de wereld The Exorcist schonk deze film geregisseerd. Maar wat is hier veel mee mis zeg.

Dat er blijkbaar veertig minuten missen verbaast me niks. Het verhaal is nu wel heel erg beroerd. Ongelofelijk voorspelbaar plot. Veel onlogica. Losse eindjes. Een afgeraffeld einde met een lachwekkende pseudo-freudiaanse verklaring voor de moorden .

De film probeert een soort ongemakkelijke donkere sfeer te creëren, maar dat lukt nergens. Het blijft vooral plaatjes kijken terwijl er niks te zien is. De abominabele muziek helpt er ook niet aan. De score is beroerd en de rocknummers beurtelings irritant of misplaatst.

Pacino weet ook maar weinig uit zijn rol te halen, sterker nog: dit is met afstand de zwakste rol die ik van hem zag, maar dat ligt waarschijnlijk vooral aan een script waar ook niks uit te halen valt. Een van de vele onuitgewerkte ideeën is bijvoorbeeld dat Pacino bijna ten onder gaat aan zijn undercoveropdracht. De film bevat nu kleine aanwijzingen dat dat gebeurt, maar zo beperkt dat Pacino mij nooit het idee geeft dat het zo is. Karen Allen (Pacino's vrouw in de film) is verder in de paar scenes waarin ze zit om te huilen zo beroerd.

Ongelofelijk slecht.

1.0*

Prachtige film en een waar je de invloed op Scorsese (die erg veel noirinvloeden heeft) overvloediger heeft dan normaal. We zijn in New York. In de Italiaanse wijk dit keer. Marty Rome is een criminele jongeman en heeft een agent vermoord en is zelf zwaargewond. Iedereen wil echter nog wat van hem. De politie. Een bedenkelijke advocaat.

Veel sfeervolle scenes en zorgvuldige opgezette shots zoals vaker bij Siodmak. We zijn op locatie in New York en dat zag je niet in vroegere Siodmak films. Neem de sfeervolle opening. De prachtige scenes in het ouderlijk huis van Marty. Veel fijne bijrolletjes. Zoals het bewonderende broertje van Marty, de stoere zuster en Rose Givens. Ook fraai is de spiegeling tussen de rol van Mature (die de agent speelt) en Conte (die boef Martin Rome is).

Het komt nog maar weinig voor en helemaal niet bij films uit de jarfen '40 uit dit topic maar er leeft nog iemand uit de cast van deze film. Tommy Cook, die het jongere broertje van Marty is die zelf ook al onderweg is op het slechte pad, is nog in leven en werd in juli 95 jaar. Hij speelde vooral bijrollen, maar zat best in prominente films, niet alleen deze, maar ook Stalag 17, Panic in the Streets en Humoresque. Later speelde hij vooral TV-bijrollen en stemrollen. Tot in 2020 hed hij nog tv credits.,

Stiekem een van de allermooiste Siodmaks. Vol met fijne details.

Hoewel ik dit niet erg leuk vond, maakt het me wel nieuwsgierig naar de oudere, extremere films van Waters.

2.0*

Sommige beroemde wendingen in andere films zag ik aankomen, maar in deze film was het voor mij dus wel een complete verrassing.

Het eerste stuk vond ook ik eigenlijk het beste. Ik hoopte een beetje dat de film door zou gaan op de nacht samen tussen dader en slachtoffer.
Toch werd het geen vervelende film, zelfs een behoorlijk spannende nog af en toe. De scenes tussen Dil en Fergus nadat Fergus zijn ontdekking gedaan heeft waren gevoelig en fascinerend.

3.5*

Ik had weleens gehoord dat Tarr's oude werk nog weleens wordt vergeleken met Cassavetes en dat is wel te begrijpen na het zien van dit debuut. Vooral in de scenes waarin een groep mensen bijeen is in het veel te kleine appartement en irritaties uit de hand lopen lijkt het op Cassavetes. De opbouw is niet zo minitieus als bij Cassavetes en het camerawerk hier bestaat vooral uit close ups en is niet zo briljant als soms bij Cassavetes.

Anders is dat Tarr in deze film er soms bijna een pseudo-documentaire van maakt. Door de amateuracteurs, maar vooral door scenes waarin de twee jonge hoofdrolspelers uitgebreid aan het woord komen.

Interessante film, maar voor mij lang niet zo indrukwekkend als zijn latere werk.

3.0*

Jancso lijkt weer in een overgangsfase te zitten. De stijl uit zijjn eerdere films wordt nog minder plotgereicht en soms bijna abstract en ongrijpbaar. De uitwerking van het plot laat het ook bijna los. We volgen bijna in realtime zoals vaker bij deze regisseur de interacties tussen mensen in een gespannen sfeer van oorlog. De manier waarop ze elkaar steeds tegenkomen op de boerderij. Niet makkelijk, wel mooi. Vooral geholpen door zijn in de loop van deze jaren geperfectioneerde stijl die echt heel fraai is.

Het is bijna gek om een film als deze tussen films allerlei minimalistische, experimentele, kleine films te zien in Rotterdam, want dit is heel conventioneel. Een verhaal met een lach en een traan, waarbij de soms best grote drama's altijd luchtig worden gemaakt met een flinke dosis humor. De uitgestelde volwassenwording wordt gekoppeld aan het opgroeien van zijn opstandige puberzoon. Met Karel als komische sidekick, die eerst in zweverige onzin lijkt te geloven , maar aan het einde blijkt er natuurlijk veel meer aan de hand. Een film die met gevoel voor de personages is gemaakt, waarbij ik soms wel meeleefde, (Vena die een steen door de ruit van zijn leraar gooide zorgde hier wel voor een juichstemming) maar het iets te netjes afgeronde verhaal, het wat ontsporende einde en een clicheetje teveel zijn niet helemaal aan mij besteed.

3.0*

Vooral erg grappig en erg mooi gefilmd. Fraai gekozen decor ook, dat strandeilandje.

Ik stoorde me totaal niet aan de schmierende gangsters. Vond het wel passen in het bizarre, over de top sfeertje in deze film. Ieder personage was op zijn manier enigszins dik aangezet. Maar stiekem toch ook een erg fraai en intrigerend psychologisch spelletje tussen de hoofdpersonen.

Erg leuke film.

4.0*

Me ooit aangeraden door Brix toen ik vroeg naar een coming of age western. En er bleek een vrij goedkope Blu ray van te zijn.

Heel mooi. Combineert een klassiek coming of age verhaal met een enigszins revisionistsche western (ik vond het soms Peckinpah-achtig), Vol griijze karakters en een jongen die uitvind dat zijn dromen niet per se overeenkomen met de werkelijkheid. De film is niet aangeharkt maar vaak een beetje gritty en smerig en er is weing tot geen verschil tussen good guys en bad guys. Ik vind aandacht voor sfeer en omgeving belangrijk bij goede westerns en daar is hier genoeg van. Van genoten.

Niet zo goed als sommige andere recente Roemeense films, maar een aandoenlijke slice-of-life was dit wel. Hoewel Petre geweldig is vond ik eigenlijk de stukken met haar broertje sterker. Vooral dan de scenes waarin er tegen Roemenie onder Ceaucescu aan werd gekeken door kinderogen. Het moment dat de revolutie begint vond ik mooi.

3.5*

Een film met veel boeiende (vaak sterk filosofische) thema's in een bovennatuurlijk thrillerjasje. Kurosawa is geen optimist en heeft volgens mij geen positief mensbeeld. Ik vond het gegeven dat de hypnose een soort van diepweggestopte gewelddadige wens of fascinatie aan de oppervlakte brengt, het dunne laagje beschaving wegneemt

Fascinerend gegeven en fascinerende film die toch niet helemaal bevredigend is, misschien is het wennen en misschien heb ik nog niet alles uit deze film gehaald. Ik wil 'm in elk geval vaker zien en het is ruimschoots interessant genoeg om (veel) meer van deze man te willen zien.

3.5*

Het is bijna een Amerikaans subgenre: The Shawshank Redemption, The Green Mile, Forrest Gump, Big Fish, in zekere zin zelfs Interview With A Vampire en nog een aardig aantal andere films. En ook deze hoort daarbij: Films die zich afspelen in een lange periode in de recente geschiedenis, die vaak sentimenteel en nostalgisch aanvoelen, meestal zich in het zuiden van de VS afspelen (volgens mij wordt dat zuidelijke sfeertje en accent door de Amerikanen geassocieerd met nostalgie), niet vies zijn van een beetje (en soms een beetje veel) fantasy. Vaak vol met levenslessen en tegeltjesmoraal. En meestal minstens een uur te lang.

The Curious Case Of Benjamin Button is in het genoemde rijtje films (die ik behoorlijk verschillend waardeer) niet de slechtste, maar ook zeker niet de beste. Ambachtelijk gemaakt, best fijn om te volgen, maar een script dat uit evenwicht is (waarom duurt de eerste helft van Benjamin's leven bijna 2,5 uur om de andere helft in een kwartiertje te doen?) en erg oppervlakkig. Een meesterwerk zie en voel ik vooral niet.

2.5*

Tweede keer dat ik Woody Allen probeer. De vorige keer keek ik de algemeen geaccepteerde klassieker Manhattan, die viel me enigszins tegen, maar dit sloeg alles.

Ik vond The Curse of the Jade Scorpion een oubollige, vervelende en flauwe film. Humor die vrijwel nooit het niveau van een moppenboekje ontstijgt. Een plot waarvoor wat mij betreft zelfs een comedy zich voor zou moeten schamen. En dan krijgen we het suffe einde nog dat ik al een uur zag aankomen. Bah.

Ik geef nog niet direct op en zal heus nog wel eens iets van Allen proberen, maar vooralsnog ben ik bang dat zijn films echt niet aan mij besteed zijn.

1.5* voor twee glimlachjes en de film noir-sfeer.