Opinions

In 1961 vertoonde de Hays-code al wat barstjes. Steeds meer regisseurs probeerden de code te breken. Deze film is daar een voorbeeld van. Het opmerkelijke is misschien dat de regisseur een hele grote naam was en de twee hoofrolactrices ook zeer beroemd waren.

The Children's Hour is de tweede verfilming van een toneelstuk uit de jaren '30. De eerste was ook van Wyler zelf maar die kreeg een andere titel èn de essentie, de homoseksualiteit, werd vervangen door iets minder verbodens (geruchten over een driehoeksverhouding).

The Children's Hour was dus een gewaagde film. Inmiddels nogal gedateerd, maar mede daardoor een ontzettend interessant tijdsbeeld en een goed gemaakte en sfeervolle film, met twee mooie hoofdrollen. Met een ergerlijk einde waar Maclaine dramatisch in de slachtofferrol kruipt en lijkt te moeten sterven voor haar zonden, verre van gedurfd helaas nadat het wel van lef getuigde om Maclaine te laten toegeven dat ze daadwerkelijk gevoelens had. De film had vijf minuten eerder moeten eindigen. De wegen van Hepburn en Maclaine scheiden zich, niemand is gelukkig en het dorp blijft vol schaamte achter, maar het is de vraag of de film het had gered als Martha was blijven leven.

Moeilijk om hier een waardering aan te geven. Ik hou het op een 3.5*

Ik had eigenlijk iets subtielers verwacht, maar uiteindelijk is dit een paranoiathriller over een samenzwering die deels een enorme hit werd omdat toen deze film net draaide het grootste Nucleaire ongeluk ooit in de VS plaatsvond ( Three Mile Island accident - Wikipedia - en.wikipedia.org )en de film ineens een reputatie van visionair kreeg. Dat is de film nou ook weer niet. Maar in zijn soms wat dik aanzetten en dankzij sterke acteurs als Lemmon, Douglas (ook producent) en Fonda was dit een spannende thriller.

Ik begreep 22 jaar niet veel van deze film of ik kon er in elk geval niks mee. Nu heb snepte ik er veel meer van. Het script is juist fantastisch. En de referenties aan oude noirs gecombineerd met het overheidswantrouwen dat er ten tijde van deze film ook al in de VS was is prachtig. Tel daarbij op de sterke regie en de feilloze rol van Nicheloon in zijn beste jaren. Ik zag hem in de bioscoop dit keer. Legendarisch einde ook. Dat helpt ook. Een halfje erbij. Met nog meer ruimte bij toekomstige herzieningen.

Hmmm, ik zeg niets nieuws, maar dit is inderdaad de minste van de drie. Het script is een vermoeide variant op het thema wraak. Alsof Park er nog een script uit moest persen na het succes van Old Boy. De flashbacks naar de gevangenis zijn zo'n voorbeeld van een script dat niet lekker loopt. Ongetwijfeld was het de bedoeling om ons hoofdpersonage op een a-chronologische manier aan de kijker voor te stellen, maar het levert half afgemaakte zijplotjes op. Los soms best tof, maar in het geheel werkt het niet. Opvulling van een vrij simpel plot. De nogal er bovenop liggende pogingen om het script wat meer gewicht te geven als de vorige twee ook. Het morele dilemma van de ouders bijvoorbeeld in het laatste deel van de film. De film vindt ook minder lekker het evenwicht tussen humor, ernst en schok dan de eerste twee. De grappen staan meer buiten het plot en komen minder aan en mengen niet met de rest van de film, waar soms gepoogd wordt een veel serieuzere ondertoon aan te geven.

Geef me qua look trouwens maar de donkere bombastische glossy stijl van Old Boy. Dit was nog een stuk kitscheriger.

Genoeg aardige vondsten om een derde deel te rechtvaardigen, alleen een evenwichtig geheel is het helemaal niet en daardoor en film die maar half werkt.

2.5*

Je krijgt wat de titel beloofd en ook vrijwel niets meer dan dat. Een groep mensen van allerlei leeftijden die voorlezen uit een boek over de belegering van Leningrad. Aan de geschreven inleiding af te zien is het deels bedoeld als zoektocht naar de emoties bij de voorlezers, dat werkt niet helemaal. Al zijn de verschillen in emotie (enkele voorlezers zijn diepgeraakt (of gaan zelfs huilen), andere zijn zeer zakelijk en weer anderen zijn wat theatraal) opemerkelijk Jammergenoeg werd het beroep van de voorlezers niet ondertiteld (en ik had sterk de indruk dat dat wel beeld stond). Het enige wat zeker was was dat er nog best een flink aantal geuniformeerde mensen bijzaten, waarvan somigen erg jong (minderjarig volgens mij).

Sokurov zit net zo aan de rand van film als Kiarostami's Shirin (vorig jaar mijn eerste film van het IFFR), alleen deze film stelt filmisch veel minder voor. Het zijn echt sec voorlezende mensen in een studio, geschoten op een eenvoudige digitale camera. De verhalen zelf waren regelmatig erg indrukwekkend. Kleine alledaagse schetsen van de betekenis van zo'n belegering met extreme hongersnood. Waarbij van alles ineens eten wordt zoals smeerolie. Waarbij kinderen heel vroeg oud worden, lichaamsfucties gewoon ermee ophouden en mensen van de honger sterven.

Vreemde eend in de Sokurov-bijt

3.0*

Soms als je een langspeelfilmdebuut bekijkt van een regisseur die later een stuk groter werd zie je het talent nog niet. Bij Denis al wel. Sterker nog: dit behoort tot haar beste films.

Een deel van de thema's (Kolonialisme, Het gevoel ergens thuis te horen, intermenselijk contact en de invloed van de omgeving daarop) en de setting (Afrika) heeft Denis later nog vaker gebruikt. In deze film draait het om een vrouw die terugdenkt aan haar jeugd in het Kameroen van net voor de onafhankelijkheid terwijl ze als volwassen vrouw na enkele decennia terug in het land is. Denis op haar best is cinema waar de omgeving een heel belangrijke rol speelt en er veel tijd gaat naar het verkennen van die omgeving. Zo ook hier. De omgeving is een koloniale woning in Kameroen in een uiterst afgelegen gebied. Een woning vol bedienden en ouders die impliciet koloniaal en racistisch zijn en gasten die daar nog veel verder in gaan. De blik is vooral die van het meisje die af en toe wel wat oppikt van de toenemende spanningen in het land. Spanningen die uiteindelijk zouden lijden tot een onafhankelijkheidsoorlog en een hereniging van Kameroen. In deze tijd was het Zuiden een Britse kolonie en het Noorden een Franse.

De film staat bol van subtiele verwijzingen naar wat er in de lucht hangt en wat de kolonialen niet willen weten. Hoewel er zo veel spanning heerst dat Denis suggereert dat je wel iets voelde aankomen. In die wereld is de scheiding tussen de oorspronkelijke bewoners en de Franse en Britse witten zo onoverbrugbaar dat er nauwelijks contact is buiten het commanderen. Het meisje in de film heet France en hoewel dat natuurlijk geen toeval is weerstaat Denis de verleiding om er meer een symbool dan een meisje van te maken.

Heel fraai.

De laattste Lee Chang Dong die ik nog moest zien is zijn debuut. En het vooral een nog wat onrijpe film. Green Fish is een neo-noir die wat doet denken aan Aziatische tijdgenoten, zoals vroege films van Wong Kar-Wai. Zo goed is Green Fish niet. En de kracht van zijn eigen stem moest Lee Chang Dong nog vinden. Details van de film zijn best sterk, maar globaal is het redelijk 13 in een dozijn. Vooral een film waarin het talent van Lee Chang Dong in individuele scenes doorschijnt, maar met enige afstand zijn minste film.

Een nogal fragmentarische verfilming van het boek. Je kunt het beter plaatsen als je, zoals ik, het boek hebt gelezen. Voor iemand die het boek niet kent is het misschien wat te veel hak-op-de-tak en plotselinge gebeurtenissen. Soms erg sterke scenes en vrij knap in zijn grauwe sfeerbeeld. Maar de echte kracht van deze film is toch echt heel duidelijk Natja Brunckhorst. Zeer goede rol. Als geheel maakt het lang niet zoveel indruk als het boek destijds, maar dat had ik kunnen weten. Deze film heb ik namelijk al ooit gezien (lang geleden) en was grotendeels weggezakt in mijn herinnering.

3.5*

Christine is een Stephen King-verfilming met een nogal maf uitgangspunt. Je kunt daar twee kanten mee uit. Je maakt of een wat silly horror of je probeert het maffe gegeven serieus te krijgen. Carpenter komt jammer genoeg daar ergens tussen uit. De film mist vooral de kans op de grimmige uitwerking door de karakterverandering die Arnie doormaakt weinig overtuigend en vooral weinig gedetailleerd te brengen. Als dat beter was gedaan had Christine van het niveau Carrie kunnen zijn.

Ook de kans om de film meer silly te laten zijn laat de film nogal liggen. Eigenlijk heeft alleen de laatste scene, als de politieagent, Leigh en Arnies vriend bij de overblijfselen van Christine staan een toon alsof de film het silly gegeven echt omarmt.

Beetje jammer. Ik vind dit niet echt een overtuigende Carpenter.

We zitten in de hoek met acteurs die je niet in een noir verwacht maar er toch gemaakt hebben., Gisteren Betty Grable in een noir. Vandaag een film met in de belangrijkste rollen Deanna Durbin en Gene Kelly. Deanna Durbinn was bekend van vederlichte musical/komedies en vooral in de UK enorm populair. Ze mocht zowel Anne Frank als Winston Churchill tot haar fans rekenen. Gene Kelly is natuurlijk vooral als danser en musicalster de geschiedenis in gegaan. Christmas Holiday is ook al bepaald geen noir titel. Voor beiden gold dat ze hun rollen wilden verbteden met deze film. Met name Durbin had erg veel behoefte aan wat donkerders. Ze maakte deze film en een jaar later nog de komische noir (!) Lady on theTrain (in de palnning voor 2026). Beide niet erg succesvol, dus voor ze het wist was ze weer aan het zingen in lichtvoetige musicalkomedies. In 1949 was ze dat zat en stopte ze met acteren en ging ze anoniem in Frankrijk wonen, waar ze een gezin stichtte. Ze overleeed daar anoniem in 2013.

Christmas Story is vooral een nogal pessimistisch pikzwart liefdesverhaal., Een vlak voor zijn huwelijk gedumpte militair komt bij toeval tijdens de kerst in New Orleans terecht. Ze ontmoet daar een nachtclubzangeres (in de Hays code tijd was dat bijna code voor prostituee). Die torst en verleden met zich mee wat ze hem verteld. Wat een warm kerstverhaal had kunnen zijn draait uit op een film over zoveel van iemand houden, dat je dat niet kan stoppen al wordt het (bijna) je dood. Een prima film een boeiende oddity, maar zowel qua plot als stilistisch zeker niet Siodmak's beste film.

De eerste film van Sturges die ik zie. De films waar ik het meest van verwacht bewust nog even bewaard.

Mensen die moeite hebben met sentiment, karikaturen en moraal moeten hier vooral ver vandaan blijven. Maar daaronder schuilt een boeiende en grappige satire op kapitalisme en de Amerikaanse droom die heel duidelijk beinvloed is door de crisis van de jaren '30 (Sturges schreef dit al in 1931 las ik net, dat verbaast me niks). Voor mij was het een onweerstaanbare film. Met heerlijk getimede grappen.

Als ik de andere films uit deze box net zo fijn vind als deze ben ik een blij mens.

4.0*

Originele film. In een reeks van sketches met veel onderkoelde humor is de film een soort portret van Palestina. Soms erg leuk, soms neemt de film een bocht die ik niet kan plaatsen. Door de vorm is het geen evenwichtige film. De film gaat over het dagelijks leven. Over een souvenirwinkeltje in Nazareth, over het uitzichtloze in cirkeltjes ronddraaiende leven in een streek zonder hoop op een toekomst. Erg boeiend. Pas in de tweede helft wordt de film echt een stuk politieker en juist dat deel is wat minder dan het eerste. De toon is bozer, de sfeer minder gelaten en de film is daar misschien wel urgenter, maar de sfeer en de humor van het eerste deel worden daar wat gemist.

3.5*

Feel-good documentaire. Zo een waardoor je ook weer eens bevestigd wordt in je filmliefde.

In het gesloten Roemenië van de jaren '80 zijn Westerse films niet toegestaan. Maar videos zijn in opkomst en helemaal gesloten is Roemenië ook weer niet, dus de apparaten bereiken ook Roemenie. Een slimme zakenman begint stiekem Westerse films te importeren en benadert een vertaalster van de Roemeense TV om ze te vertalen. Dat gebeurt met een soort van voice over. Dus je hoort deze mevrouw alle dialogen uitspreken. Nou ja bijna alle, vloekwoorden had ze de neiging om wat af te zwakken.

Wat er gebeurde is dat de importvideo's voorzien van de vertaling via een netwerk van telkens kopiërende "dealers" bij de gewone mensen terecht kwamen. Die mensen hielden filmavonden waarin stiekem gezamenlijk naar een door alle kopieën soms niet al te beste VHS te kijken. En dat kon van alles zijn. Van Last Tango in Paris tot aan Missing in Action. De importeur is altijd buiten schot gebleven, volgens de film vooral omdat de video's tot in de hoogste partijkringen zeer gewild waren. In de loop der jaren ging het letterlijk om duizenden films en een hele generatie associeert de stem van de vertaalster vooral met die tijd.

Dit jongensboekenverhaal vol klein verzet wordt verteld door mensen die terugkijken en door sommige delen na te spelen. Dat laatste is niet echt de kracht van de film (eigenlijk zijn alleen de nagespeelde avondjes wel leuk) ben de de hoofdrolspelers geheim houden is een wat flauwe poging om een spanningsboog neer te zetten. De suggestie dat het kijken van Westerse films de revolutie bijna veroorzaakte lijkt me ook iets teveel van het goede.

Maar buiten dat was dit een leuke film over een leuk stuk (film)geschiedenis.

3.5*

Deed me nogal denken aan andere Koreaanse film die ik hier even niet noem. Het seriemoordenaar-verhaal, de falende politie, de bittere, bijna maatschappijkritische ondertoon, de humor (al is die in deze film cynischer). Allemaal in beide films te zien. Verschil is dat dit in zich in het heden afspeelt. Best een sterke opbouw qua sfeer en toon, waarbij het lachen je langzaam vergaat.

De film doet wel duidelijk onder voor die film qua script. Het rammelt in deze film soms echt een beetje. Heeft erg vaak een toevalligheidje nodig om de boel aan elkaar te knopen. En het laatste stuk loopt niet helemaal lekker. Er zitten wel een stuk of drie eindes in voordat de film echt afgelopen is.

Visueel, zoals veel Koreanse films, vrij gelikt. Nachtscenes op straat werkten veel beter dan de overdag scenes. En oh ja, positief punt zijn de vechtscenes die eindlijk eens een beetje lijken op mensen die met elkaar vechten zonder jarenlange martial arts-training en niet topfit maar juist moe zijn.

Al met al, nogal wisselvallig, maar kijkt prima weg.

3.0*

Wat vreemd is, want het scenario is nou net niet direct waar ik de film voor zou bekronen.

Wel een grote meevaller. De berichten over Lou Ye's werk zijn na zo'n groot festival meestal wisselend. Dat was bij Summer Palace zo en bij deze film weer. Dus weer met wat getemperde verwachtingen deze film gaan zien en weer een fraaie film die beter is dan gedacht.

Lou Ye lijkt me, wat hij ook doet, te liggen. Want deze film is veel en veel kleiner dan zijn vorige en ook weer behoorlijk anders dan zijn debuut. Wat deze film sterk maakt is de sfeer, de passie (waaronder de seksscenes, die rauw, eerlijk en soms bijna ontroerend zijn), de sfeervolle nachtelijke beelden, de ziel en het gevoel in deze humane film. En dan is het niet eens erg als je soms even verdwaald in de wirwar aan relaties.

4.0*

De film ziet er prachtig uit. Veel mooie plaatjes.

Wong Kar-wai laat erg zien wat hij kan. Maar ik ben het met Ramon eens dat het ook te veel is. Constant stijlwisselingen die vaak (zoals het zwartwit in het begin) geen enkele functie hebben. Vorm boven inhoud.

Want het verhaal (een moeizame relatie tussen twee jongens in een land ver van huis) biedt mogelijkheden genoeg, maar wordt maar matig uitgewerkt. Pas tegen het einde kom je erachter wat de film had kunnen zijn. En dat is toch heel wat meer dan het uiteindelijk is.

2.5 voor het visuele.

Twee verhalen over verliefdheid, eenzaamheid en obsessie. Bij vlagen erg grappig verbeeld (de ananasblikken, het meisje in het appartement), maar altijd met een onderliggende triestheid.
Leuke film. Ik heb me erg geamuseerd, maar heel diep onder mijn huid kruipen deed het voor de derde keer bij Wong Kar-Wai niet.

3.5*

Geweldige film. Staat in een lange deels Italiaanse traditie. Niet alleen het sociaal realisme maar ook bijvoorbeeld de close ups van door het leven getekende gezichten. Verder een klassiek coming of age verhaal, maar wel een erg goede. Heerlijk ook om zo'n film met een 16mm korrel te zien, tegenwoordig bijna een gewaagde keuze, maar het maakt de film alleen maar levendiger en onnadrukkelijk fraaier. Bijvoorbeeld in scenes in het donker tegen kunstlicht.

De film doet wel meer goed. De consequent subjectieve vertelstijl bijvoorbeeld, ook in het camerawerk. We zijn waar Pio is en kijken uit zijn ogen en over zijn schouder mee. Ander voorbeeld: Hoe de film regelmatig stilvalt en scenes lekker lang aanhoudt zodat je de sfeer en details kunt voelen. Of hoe de film van druk langzaam naar een heel stuk zonder dialoog waar de beelden verder vertellen gaat. En dan de toon die warm is maar de bedenkelijke moraal van de groep zigeuners waarin Pio zit bepaald niet uit de weg gaat.

De surrealistische scenes met het paard balanceren op het randje, maar ik vond het eigenlijk alleen maar mooi dat hij dat durfde in zo'n realtische (nood)lotsdrama waarin het vrije leven waarover de opa verteld een wereld is waaruit hij niet kan ontsnappen en de keuze die Pio gedwongen wordt te maken (er is eigenlijk door zijn generatieslange roots geen keuze) zijn leven voor een flink deel verder zal bepalen.

Ben van plan om van 2018 weer veel meer een echt filmjaar voor me te maken dan 2017 was. Als deze mijn jaar top 10 niet haalt was het in elk geval een belachelijk goed jaar.

Sterke film. De beeldtrucjes die ik vreesde waren met mate en goed gebruikt. De film had een ongelofelijk hoog tempo enhad veel originele en frisse ideeen.

Ik miste echter de emotionele impact van een echt meesterwerk. De film slaagt er net te weinig in om de hele situatie echt voelbaar te maken. De bijna zwarte-komedie achtige toon is daar wellicht de oorzaak van.

Ondanks die kritiek wegen de positieve kanten sterker door en kom na lang twijfelen tussen 3.5 en 4.0 ternauwernood op het laatste uit.

Stukken minder dan Cidade de Deus. Niet echt iets mis mee, maar mist de adrenaline, het ritme, het virtuoze camerawerk, het buitengewoon knap opgebouwde scenario en de vindingsrijkheid van zijn bekende voorganger. Zeg maar alles waardoor die film promoveerde van "niet echt iets mis mee" naar "erg goed".

Krabbe in het italiaans is apart, maar verder is dit een niet erg geslaagd oorlogsdrama. Dit verhaal had veel beter verfilmd kunnen worden.

2.0*

Ik kan een heel verhaal schrijven maar ben het bijna 100% eens met Querelle. Ik vond de film overigens hoe langer hoe beter werken. De stijl, die heel erg handelingen, bewegingen en blikken benadrukt, in combinatie met de zeer aanwezige soundtrack (al zijn er ook veel stiltes), was wennen. Uit de bewegingen en blikken haal je de emoties en dat gebeurt absoluut op een bijzondere manier,

Ondanks het uitgeklede verhaal zou ik deze film niet minimalistisch willen noemen. Daardoor is hij te, ik zou bijna zeggen, theatraal. Al geeft dat ook weer onjuiste associaties. De paringsdans-vergelijking van Querelle is zo gek nog niet.

Ik ben het ook met 'm eens dat het nog net geen meesterwerk is. Maar wat maakt dit nieuwsgierig naar meer werk van Hernandez zeg.

(En voor mijn stem 2,96 sterren gemiddeld, auw. Gelukkig door mij weer 3 sterren)

4.0*

Ik ben vaak ook wel voor dit soort films te porren, maar bij mij werkte deze niet zo en juist mede door dat gefade, dat me irriteerde. Hoewel het bij mij minder misging begrijp ik een beetje het gevoel dat Mochizuki bij La Marea (die ik prachtig vond) had. Niet in het ritme van de film kunnen raken en daardoor de film constant kwijt zijn. En je aan dingen storen die net iets anders getimed mooi kunnen zijn.

2.5*

Even van bijkomen. Niet vaak zie je een film die zo hard is naar zijn personages toe. En duidelijk ook naar Argentinië anno 2001 toe. Een volkomen gedesintegreerde familie in een huis dat langs alle kanten vergane glorie uitstraalt. Gloeilampen gaan kapot, handdoeken worden lompen, het zwembad is al jaren vies en het ijs is altijd op. Iedereen wordt ziek, snijdt zich, het weer is te warm of het regent te hard. Plannen maken om iets te doen duurt dagen. Ook de jonge generatie biedt weinig hoop en slaat veelal dezelfde racistische taal uit als de ouderen. De enige die iets meer laat zien, Momi, weet dan weer totaal net hoe ze zichzelf moet uiten.

Natuurlijk verwijst dit alles ook naar de staat van Argentinië dat in 2001 in een enorme crisis zat, maar dat gebeurt niet zoals zo vaak door archetypen die lijken op mensen, maar door menselijke karakters, hoe onsympathiek ook.

Op de zeer knappe geluidsband nooit rust.

Ik zag heel lang geleden La Nina Santa waar ik destijds niet zoveel mee kon. Maar deze film doet me twijfelen of ik toen niet een hoop heb gemist.

Ik wist het vooraf niet met deze film. Ik heb nauwelijks Wuxia gezien. Maar wat ik zag vond ik kitscherige onzin (Hero) of gewoon niet zo goed als zijn reputatie (Crouching Tiger). Die ervaringen hielden mij een beetje tegen dieper in het genre te duiken geloof ik. En omdat zowel Zhang Yimou als Ang lee voor mij veel betere films hebben vreesde ik een beetje voor deze film. Hoe hoog ik Hou ook heb zitten (bij elke film die ik zie hoger en het is zeker een van mijn favoriete regisseurs), ik vreesde voor een mindere film. Hoe mis had ik het. Want wat was dit een geweldig mooie film.

Eerst even toekomstige kijkers waarschuwen. Deze film is traag en bevat ongeveer even veel actie in de hele film als een film als Hero in tien minuten.

Ik las her en der dat de film niet te volgen zou zijn. Vind ik best onbegrijpelijk. Wat het basisverhaal is eigenlijk erg eenvoudig. Ook zonder dat je de in en outs van de Chinese geschiedenis kent.

Maar deze film is vooral van zo'n intense, adembenemende en heel zorgvuldige schoonheid. Een film die zijn emoties meer uit beelden haalt dan uit plot. En de actiescènes die er toch zijn voelen als een verstoring van het evenwicht, zoals geweld dat ook echt is. Spanning zit in wat er niet gezegd wordt en niet in wat er wel uitgesproken wordt. Een film die begint met zwart-wit beelden en je bijna overvalt van schoonheid als het ineens kleur wordt en van aspect ratio veranderd.

Gaat dit zien op een zo groot mogelijk doek.

4.5*

Een beetje zoals ik op het IFFR, maar dan het hele jaar door en nog erger. Schema's maken van wat je wil zien, rennen van de ene film na de andere en een dieet waar je moeder niet blij mee is (in de film dik besmeerde boterhammen met pindakaas, goedkoop, dus meer geld voor bioscoopkaartjes). Ik ben na een week wel toe aan rust. Deze mensen leiden dat leven. Tot in het extreme en met een hoop bijzaken die ook moeten. Trots zijn dat je de hele serie Mcdonalds-bekers van Jurassic Park in de kast hebt staan, honderden soundtrackelpees hebben, maar geen platenspeler, alle bioscoopkaartjes bewaren van elke films die je zag sinds je tienerjaren. Maar buiten dat ook de diepe ontroering van Roberta die een oude, sentimentele Hollywoodfilm voor de zoveelste keer ziet.

Is het een obsessie? Ja, natuurlijk. Maar een obsessie is eigenlijk een uit de hand gelopen passie. En een uit de hand gelopen passie is nog altijd veel beter dan een leven zonder passie.

3.5*

Deed me een beetje denken aan Incendies van Villeneuve. Vooral omdat dit zo'n film is die om elke hoek weer een nieuw dramaelementje erbij voegt en ook een huwelijk probeert te maken tussen serieus drama en genre-elementen (al is hier dat genre-achtige nog wat nadrukkelijker). En beide films zijn nogal Freudiaans in hun benadering. En zowel met die film als met deze kon ik maar weinig, maar verwacht ik dat er veel mensen zijn die het goed zullen vinden.

Soms stelt de film wel aardige existentiele vragen maar uiteindelijk wordt daar niet zoveel mee gedaan De jonge actrice die Vicky speelt is veel beter dan de rest van de cast die me eigenlijk geen van drieën konden overtuigen.

Fraaie film van DeSica. Naast aan zijn vroegere neo-realistische films is dit eigenlijk meer verwant aan wat tijdgenoten als Rocco e i Suoi Fratelli van Visconti en Mamma Roma (net als deze is dat natuurlijk ook een moederfilm) van Pasolini.

Loren associeer ik deze jaren vooral met drukke Italiaanse komedies. Dat is niet helemaal terecht. Want ze speelde ook in Hollywoodfilms en bepaald niet alleen in komedies. Voor deze film die helemaal om haar en haar dochter draait kreeg ze een oscar voor beste actrice die dat jaar voor het eerst ooit naar een niet Engelstalige rol ging.

De film heeft een mooie pacing en neemt de tijd. De film laat je wennen aan de omgeving van Lorens geboortegrond, waar ze naar toe gaat om haar dochter tegen de zeer kwaadaardige wereld te beschermen. Daar krijgen we Belmondo in een fijne tegendraadse rol. Een intellectueel die met een bril met een been in het katholicisme van zijn jeugd staat en met de ander in het communisme en niet rookt (en dat is al helemaal tegendraads voor Belmondo). Het voelt ondanks alles relatief veilig, maar dat blijkt het niet te zijn. De wereld ontaard in chaos als de redding nabij lijkt. Loren kon haarzelf en haar dochter niet beschermen. En je weet dat ze zichzelf dat nooit zal vergeven. Er is iets fundamenteels kapot.

Loren speelt Italiaans. Subtiel is het niet, steengoed is het wel. Loren en haar filmdochter zijn fantastisch en DeSica laat de dochter ouder en jonger worden in haar uitstraling. Maar ook Belmondo speelt erg goed in deze aanrader.

In 1984 werd ik 9 en was ik nog nooit in een bioscoop geweest. Maar iedereen kreeg mee dat Ciske de Rat een grote film was dat jaar. Het liedje van Danny de Munk stond weken bovenaan in de top 40 en die volgde ik al wel en er was een clipje van met beelden uit de film. Vooral ook gemaakt omdat Danny door de arbeidsinspectie maar beperkt mocht optreden en dus niet altijd naar Toppop of andere popprogramma's kon komen. Een paar jaar later zag ik de film ook toen deze op TV kwam.

Maar er is natuurlijk nog een Ciske en dat is deze uit 1955. Voor de oorlog was er in Nederland iets aan het ontstaan wat op een filmproductie leek. In 1934 waren de eerste lange films uitgekomen en in de rest van de jaren '30 kwam er regelmatig wat nieuws. Zowel commerciëlere als meer kunstzinnige. Bij een deel van die films geholpen door filmmakers die onderweg naar de VS hier even Films maakten. Henry Koster, Douglas Sirk en Max Ophüls maakten allemaal films hier. Voordat ze in Hollywood belanden.

De oorlog had die beginnende industrie grotendeels vernield en de filmproductie kwam mondjesmaat weer op gang. En ook voor deze film werd er weer een regisseur uit Duitsland gehaald. Wolfgang Staudte was begonnen als acteur en maakte carrière in de nazitijd en acteerde zelfs in de beruchte zeer antisemitische film Jus Suss uit 1940. Nog tijdens de oorlog debuteerde hij als regisseur. Na de oorlog voelde Staudte zich daarover schuldig en dat vertaalde zich naar een aantal felle films die veel explicieter afrekenden met de nazi's dan waar veel Duitsers behoefte aan hadden. Bovendien werkte Staudte zowel in Oost als in West Duitsland en dat was ook steeds lastiger en maakte hem niet onomstreden. Mede daardoor had hij wel oren naar dit project dat was opgezet door de Amsterdamse producent Hans Broekman. Staudte kon bovendien zijn maatschappelijk betrokken ei kwijt in het verhaal. Er werd tegelijk een Nederlandse als een Duitse versie geschoten.

Anders dan in de remake kiest deze film het perspectief van de leraar van Ciske (een opvallend naturel spelende Kees Brusse). De film heeft een aantal fraaie erg Amsterdamse beelden. Op locaties die schijnbaar door Staudte zelf zijn uitgezocht. En de is sterk qua camerawerk. De film belande zowaar in de competitie van Venetie en won daar ook nog een prijs ook. Prima film, maar de Italianen deden tien jaar eerder al veel meer met vergelijkbare thema's. maar dit was wel een van de eerste Nederlandse speelfilms die wat internationale aandacht kreeg. En het is te zien waarom dat was.

Vandaag voor het eerst gezien (in de bios zelfs) en ik ben best onder de indruk, maar ook nog lang niet klaar met deze film. Echt een om vaker te zien.

De verhaalstructuur is geweldig en voegt echt iets toe aan het toch al boeiende gegeven. De verschillende mensen die iets te vertellen hebben over Kane laten allemaal een ander deel van zijn karakter zien. Uiteindelijk is Kane, zoals elk mens eigenlijk, behoorlijk complex. Hij komt in de ene flashback (gekleurd door de verteller) anders naar voren als in de andere, maar uiteindelijk schuiven die verschillende delen van het karakter feilloos in elkaar.

Wat me bij deze eerste keer ook erg opviel was het enorm gevarieerde cameragebruik. Hoewel ik weinig weet van de technische kant van filmmaken zag ik dat toch heel duidelijk.

Een film om op DVD te hebben, zoveel is me wel duidelijk. Gaat op het verlanglijstje.

Vooralsnog 4.0*